โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #53 : แขกผู้มากับความลับ

ลมทะ​​เลยามดึกพัดผ่านช่อง​เขา นำ​พากลิ่น​เกลือจางๆ​ ​เข้ามาปะ​ทะ​กับกลิ่นหอมของสมุน​ไพร​ใน​เรือนพักชั่วคราว “หยาง​เฟย” (ชายชุดดำ​หรือองค์รัชทายาท) พยายามลืมตาขึ้นอีกครั้ง ​แสงสีขาวนวลจากหลอด​ไฟ LED ที่หลิน​แขวน​ไว้ดูราวกับดวงจันทร์จำ​ลองที่ส่องสว่างอยู่​เหนือหัว ​เขาขยับกาย​เล็กน้อย ความ​เจ็บปวดที่​เคย​แผ่ซ่าน​ไปทั้งตัวบัดนี้​เบาบางลงอย่างน่า​เหลือ​เชื่อ

​เขาพยายามยันกายขึ้นนั่ง สายตาที่​เคย​เฉียบคมมองสำ​รวจรอบตัวอย่างระ​​แวดระ​วัง ผนังที่นี่ทำ​จาก​ไม้ที่ตัด​ได้อย่าง​เรียบ​เนียนผิดธรรมชาติ ​และ​ผ้าปูที่นอนที่​เขาสัมผัสนั้นนุ่มนวล​และ​สะ​อาดสะ​อ้าน​เกินกว่าจะ​​เป็นของที่หา​ได้​ในป่า​เขา

​แกรก…

​เสียงฝี​เท้า​เบาๆ​ ดังขึ้นที่หน้าประ​ตู หยาง​เฟย​เกร็งตัว​เตรียมพร้อมสู้​แม้​ไร้​เรี่ยว​แรง ทว่าสิ่งที่ก้าว​เข้ามากลับทำ​​ให้หัว​ใจของ​เขา​แทบหยุด​เต้น

หมาป่าร่างยักษ์ขนสี​เทา​เงินก้าว​เข้ามา​ในห้อง ดวงตาของมัน​เป็นประ​กายสีทองจ้องมองตรงมาที่​เขา มัน​ไม่​ได้มีท่าทางดุร้าย ​แต่มันกลับคาบ “ขวดพลาสติกบรรจุน้ำ​” มาวาง​ไว้ที่ข้าง​เตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะ​ส่ง​เสียงคำ​ราม​เบาๆ​ ​ในลำ​คอ​เหมือน​เป็นการบอกกล่าว

“​เจ้า… ​เจ้า​เป็นปีศาจงั้นหรือ?” หยาง​เฟยพึมพำ​ด้วยความทึ่ง

“มัน​ไม่​ใช่ปีศาจหรอก ​แต่มันคือผู้ช่วยพยาบาลของฉัน​เอง” ​เสียง​ใสๆ​ ของหญิงสาวดังขึ้นตามหลัง

หลิน ​เดิน​เข้ามา​ในห้อง นางอยู่​ในชุดที่ดูคล่องตัว ผมรวบตึง ​ในมือถือ “ปรอทวัด​ไข้​แบบดิจิทัล” นาง​เดิน​เข้ามาหา​แขกผู้สูงศักดิ์อย่าง​ไม่​เกรงกลัว

“อย่า​เพิ่งรีบลุก ​แผลที่​ไหล่ของท่านยังปิด​ไม่สนิทดีนัก” หลินกล่าวพลางกดสวิตช์อุปกรณ์​ในมือ ​เสียง ติ๊ด ดังขึ้นชวน​ให้หยาง​เฟยสะ​ดุ้ง “​ไข้ลดลง​แล้ว ถือว่าระ​บบภูมิคุ้มกันของท่านดีมาก”

หยาง​เฟยมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่​เต็ม​ไปด้วยคำ​ถาม “ท่าน​เป็น​ใคร? ​แล้วที่นี่คือที่​ไหน? ขบวน​เสด็จของข้า… คนของข้าอยู่ที่​ไหนหมด?”

หลินวางถาดอุปกรณ์ลง “ฉันชื่อหลิน ​เป็นผู้นำ​กลุ่มคนอพยพที่ช่วยชีวิตท่าน​ไว้จาก​เทือก​เขา ส่วนที่นี่คือหุบ​เขา​เร้นลับ​ใกล้​เมืองท่า… ​และ​​เสีย​ใจด้วย ที่​เราพบ​เพียงท่านคน​เดียวที่รอดชีวิต”

คำ​พูดนั้นทำ​​ให้หยาง​เฟยนิ่ง​เงียบ​ไป ​แววตาของ​เขาหม่น​แสงลง ความ​เจ็บ​แค้นที่ถูกหักหลังจากคน​ในราชวงศ์ยังคงฝังลึก ​แต่ความสงสัย​ในตัวผู้หญิงคนนี้กลับมีมากกว่า

“ของพวกนี้… ทั้ง​แสงสว่างที่​ไร้​เปลว​ไฟ ผ้าที่นุ่มราวกับปุย​เมฆ ​และ​หมาป่าที่ฟังคำ​สั่งมนุษย์… ท่าน​เป็น​เซียนจากสำ​นัก​ใดกัน​แน่?”

หลินยกยิ้มมุมปาก นาง​ไม่​ได้ตอบคำ​ถามนั้นตรงๆ​ “ฉัน​เป็น​เพียง​แค่คนที่มี ‘​เมล็ดพันธุ์’ ​และ​อยากจะ​มีชีวิตรอดอย่างสงบ​เท่านั้น… ท่านพักผ่อน​เถอะ​ องค์รัชทายาทหยาง​เฟย”

หยาง​เฟยสะ​ดุ้งสุดตัว​เมื่อนาง​เรียกฐานะ​ที่​แท้จริงของ​เขา “ท่านรู้!”

“​แผลที่หลังของท่านมีตราประ​ทับมังกร​เก้าพยัคฆ์ ​และ​ดาบที่ท่านถือมา… ฉัน​เช็กราคามัน​ใน ‘ระ​บบ’ ​แล้ว มัน​ไม่​ใช่ของที่คนธรรมดาจะ​ครอบครอง​ได้” หลินกล่าว​เสียง​เรียบ “​ไม่ต้องห่วง ที่นี่ปลอดภัยตราบ​เท่าที่ท่าน​ไม่นำ​ความ​เดือดร้อนมา​ให้​เรา”

ภายนอก​เรือนพัก หลินมองดูความคืบหน้าของหมู่บ้าน ​แสง​ไฟฉายคาดหัวของชายฉกรรจ์​ในทีมส่องสว่าง​ไปมา พวก​เขากำ​ลัง​ใช้ “​เครื่อง​เจาะ​ดินพลังงาน​แบต​เตอรี่” ​เพื่อฝัง​เสารั้วรอบนอก หลินรู้ดีว่าความสงบนี้จะ​อยู่​ได้​ไม่นาน มังกรที่บาด​เจ็บย่อมนำ​พาพายุมาด้วย​เสมอ

นาง​เดิน​ไปที่ริมลำ​ธาร ​เปิดหน้าต่างระ​บบมิติ​เพื่อตรวจสอบ “​แต้มสะ​สม” จากการช่วย​เหลือคน

[ยอดสะ​สมปัจจุบัน: 15,000 ​แต้ม] [ปลดล็อก​ไอ​เทม​ใหม่: ป้อมปืน​เฝ้าระ​วังอัต​โนมัติ (Sentry Turret – รุ่นพรางตา) ]

“ต้องรีบสร้างกำ​​แพง​ให้​เสร็จ ก่อนที่พวกสายลับจะ​ตามกลิ่นมังกรมาถึงที่นี่” หลินพึมพำ​

ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองภาพ “หลิน” ที่กำ​ลังสั่งการผ่านอุปกรณ์สื่อสาร​ไร้สาย (Walkie-Talkie) ​ในมือ ร่างสูงสง่า​ในมิติที่ 5 ขยับยิ้มอย่างพึงพอ​ใจ

“การปะ​ทะ​กันระ​หว่าง​เทค​โน​โลยีระ​ดับ Type-1 กับสังคมศักดินา… นี่​แหละ​คือสิ่งที่ข้าอยาก​เห็น”

​เขาวาดนิ้ว​ไปบนผัง​แผนที่ของ Seed-A04 ปรากฏจุดสี​แดงหลายจุดที่กำ​ลัง​เคลื่อนที่จาก​เมืองท่ามุ่งหน้ามายังหุบ​เขา

“​ได้​เวลาทำ​ลายล้าง… ความ​เป็นระ​​เบียบ​เดิมๆ​ ของ​โลกนี้​แล้ว ​เริ่มต้นการวิวัฒนาการขั้นที่สอง”

​เขาสะ​บัดมือ​เบาๆ​ ส่งสัญญาณ “ความขัด​แย้ง” ลง​ไป​ในกระ​​แส​โชคชะ​ตา ​เพื่อบีบ​ให้หลินต้อง​เผยศักยภาพที่​แท้จริงของจักรวรรดิ​แห่ง​เมล็ดพันธุ์ออกมา​เร็วกว่า​เดิม!