โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #54 : พายุหน้าหุบเขา
แสงอรุณแรกของวันใหม่ทาบทับลงบนยอดหน้าผาหุบเขาเร้นลับ ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้สงบสุขอย่างที่ควรจะเป็น หลิน ยืนอยู่บนโขดหินสูง มองดูหน้าจอ “แท็บเล็ตตรวจการณ์” ที่เชื่อมต่อกับโดรนจิ๋วพลังงานแสงอาทิตย์ที่นางส่งขึ้นไปบินวนรอบรัศมี 5 กิโลเมตรตั้งแต่เช้ามืด
บนหน้าจอเรดาร์ ปรากฏจุดความร้อนเกือบ 20 จุด กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผ่านแนวป่าทึบมุ่งตรงมายังทางเข้าหุบเขา ท่าทางการเคลื่อนไหวที่เป็นระเบียบและรวดเร็วเช่นนี้ไม่ใช่โจรป่าธรรมดาแน่นอน
“พี่ใหญ่! สั่งทุกคนหยุดงานก่อสร้างชั่วคราว ให้ผู้หญิงและเด็กเข้าไปหลบในบ้านดินชั้นในสุด” หลินสั่งการผ่านวิทยุสื่อสารเสียงเข้ม “พี่ชายฉกรรจ์ทั้ง 5 เตรียมธนูและหน้าไม้ประดิษฐ์… ส่วนหมาป่า ให้พวกมันซุ่มอยู่ในพุ่มไม้หนามห้ามส่งเสียงจนกว่าฉันจะสั่ง”
“เจ้าเทา” หมาป่าจ่าฝูงแยกเขี้ยวรับคำสั่งอย่างรู้ความ มันส่งสัญญาณให้บริวารอีก 4 ตัวหายวับไปกับเงาไม้ราวกับภูตผี
ที่หน้าปากทางเข้าหุบเขา กลุ่มชายในชุดรัดกุมสีดาร์กกรีนพร้อมอาวุธครบมือหยุดกะทันหัน ผู้นำกลุ่มคือ “ฉินเย่” ยอดฝีมือระดับทะลวงขั้นที่ 3 ของหน่วยเขี้ยวทมิฬ สายลับมือดีที่สุดที่ถูกส่งมาตามหาองค์รัชทายาท
“หัวหน้า… ข้าได้กลิ่นเลือดจางๆ และกลิ่นอายของสัตว์อสูรมาจากข้างหน้า” ลูกน้องคนหนึ่งกระซิบ
ฉินเย่ขมวดคิ้ว “แปลก… แผนที่ระบุว่าที่นี่เป็นหุบเขารกร้าง แต่ข้ากลับเห็นรั้วไม้ที่ตั้งตรงราวกับถูกกลึงด้วยเครื่องจักร และนั่นมันอะไร…”
สายตาของเขาจ้องไปที่ยอดเสารั้ว ที่นั่นมีวัตถุสีดำทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นติดอยู่ มันหมุนวนไปมาอย่างช้าๆ ราวกับดวงตาของอสุรกายที่กำลังจ้องมองพวกเขา (มันคือกล้องวงจรปิดไร้สายที่หลินติดตั้งไว้)
“บุกเข้าไป! ใครขวางฆ่าให้หมด เว้นแต่รัชทายาทหยางเฟยที่ต้องเอาตัวกลับไปแบบมีลมหายใจ!”
ทันทีที่หน่วยเขี้ยวทมิฬก้าวล่วงเข้าสู่เขตแดน 100 เมตรหน้าหุบเขา เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องในหูฟังของหลิน
“บุกรุกพื้นที่สังหาร… เริ่มต้นระบบป้องกันตัวระยะสั้น” หลินพึมพำพลางกดปุ่มบนแท็บเล็ต
ฟิ้ว! ปัง!
ไม่ใช่เสียงธนู แต่เป็นเสียง “กับระเบิดควันแฟลชแบง (Flashbang) ” ที่หลินแอบฝังไว้ใต้พุ่มไม้ แสงสีขาวสว่างจ้าปะทุขึ้นพร้อมเสียงระเบิดที่ดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก หน่วยเขี้ยวทมิฬที่พึ่งพาสัมผัสการมองเห็นและหูที่ว่องไวถึงกับเสียหลัก ล้มระเนระนาดด้วยความมึนงง
“ตอนนี้แหละ! เจ้าเทา ลุย!”
เงาสีเทาพุ่งออกจากพุ่มไม้ด้วยความเร็วเหนือแสง หมาป่าที่วิวัฒนาการแล้วไม่ได้เพียงแค่กัด แต่มันใช้แรงปะทะที่มหาศาลชนจนยอดฝีมือกระดูกซี่โครงหัก หลินไม่ต้องการให้เกิดการนองเลือดมากเกินไปหากไม่จำเป็น นางจึงเลือกใช้ “ปืนยิงตาข่ายไฟฟ้า (Net Gun) ” ที่ซื้อมาจากโซเฟอร์นิเจอร์และอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยในมิติห้าง
ปึ้ง! ตาข่ายลวดนำไฟฟ้าพุ่งเข้าคลุมฉินเย่ กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ทำให้เขากระตุกและสิ้นฤทธิ์ลงในทันที
หยางเฟยเดินเกาะผนังออกมาที่หน้าประตูเรือนพัก แววตาของเขาสั่นเครือเมื่อเห็นภาพการปะทะ เขาเห็นยอดฝีมือที่ขึ้นชื่อว่าเก่งที่สุดของราชวงศ์ถูกจัดการอย่างง่ายดายด้วยอุปกรณ์ประหลาดและการสั่งการของสตรีเพียงคนเดียว
เขาเห็นหลินเดินถือวัตถุสีดำยาว (ปืนยิงตาข่าย) เดินผ่านหน้าเขาไปอย่างใจเย็น โดยมีหมาป่ายักษ์เดินตามหลังราวกับองครักษ์
“นี่มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์ของเซียน…” หยางเฟยพึมพำกับตัวเอง “แต่มันคือ ‘ศาสตร์’ ที่ข้าไม่เคยรู้จักมาก่อน”
เบื้องบนความว่างเปล่า ผู้เฝ้ามองนั่งขัดสมาธิมองดูผลคะแนนที่เด้งขึ้นบนจอ
[การป้องกันฐานสำเร็จ: +2,000 แต้ม] [ปลดล็อกคัมภีร์: Maker’s Blueprint – โรงหลอมโลหะพลังงานนิวเคลียร์ขนาดเล็ก]
เขายกนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “เริ่มมีความน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ… เมื่อเทคโนโลยีเริ่มหยั่งรากในโลกที่เชื่อเรื่องลมปราณ สงสัยข้าต้องเพิ่ม ‘ตัวแปร’ ใหม่ลงไปหน่อยแล้ว”
เขาวาดนิ้วไปที่เมืองท่าชายฝั่ง ปรากฏเงาสีดำขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวน้ำ มุ่งหน้ามายังทิศทางของหุบเขา
“ได้เวลาทำลายล้างความมั่นใจของเจ้าแล้วหลิน… มาดูซิว่าอาวุธจากห้างสรรพสินค้า จะสู้กับ ‘อสูรทะเลระดับบรรพกาล’ ได้หรือไม่”
ดวงตาสีฟ้าครามวาบแสงขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ม่านมิติจะปิดลง ทิ้งความกดดันมหาศาลไว้เบื้องหลัง…
YOU MAY ALSO LIKE
