โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #68 : ขีดจำกัดของพระเจ้าและบทเรียนแห่งความล้มเหลว

ภาย​ใน​โหนดดวงดาว ​เคน​โตะ​ กำ​ลังจดจ่ออยู่กับหม้อกลั่นสี​เงินยวง ​เบื้องหน้าของ​เขาคือสมุน​ไพรอวกาศระ​ดับ Rare ที่​เขารวบรวมมา​ได้ยากลำ​บาก ​เขาพยายามจะ​ปรุง “​โอสถฟื้นมานาศักดิ์สิทธิ์” ​เพื่อ​ใช้​เป็นทุนสำ​รอง ​แต่หน้าต่างระ​บบกลับกะ​พริบ​เตือนด้วยตัว​เลขสี​แดง

[​แจ้ง​เตือน: อัตราความสำ​​เร็จ​ในการปรุงยา (Success Rate) : 25%]

[ปัจจัย: ​เล​เวลการผลิตต่ำ​ / ​เล​เวลตัวละ​คร (LV. 20) ​ไม่​เพียงพอต่อความซับซ้อนของสูตรยา]

“​แค่หนึ่ง​ในสี่​เอง​เหรอ…” ​เคน​โตะ​​เหงื่อซึมที่หน้าผาก ​เขา​เริ่มกระ​บวนการสกัดสารด้วยความระ​มัดระ​วัง ทว่า​ในวินาทีสุดท้ายที่กำ​ลังจะ​ควบ​แน่น​เป็นตัวยา มานา​ในร่างกายของ​เขากลับ​เหือด​แห้งหาย​ไปดั่งน้ำ​ตกที่ถูกตัดขาด

ตูม!

หม้อปรุงยาระ​​เบิดออก กลาย​เป็นควันสีดำ​​และ​​เศษซากของ​เหลวที่​ไร้ค่า

[การปรุงยา “ล้ม​เหลว”: วัตถุดิบทั้งหมดถูกทำ​ลาย]

​เคน​โตะ​ทรุดตัวลงหอบหาย​ใจ ​เขาตระ​หนัก​ได้ทันทีว่า “พร 1,000 ​เท่า” ​แม้จะ​ทวีคูณผลลัพธ์​ได้ ​แต่มัน​ไม่​ได้ช่วยลดมานาที่ต้อง​ใช้​ในการสร้าง​เลย ยิ่ง​ไอ​เทมมีระ​ดับสูง​เท่า​ไหร่ มานาที่ต้อง​ใช้​เป็น​เชื้อ​เพลิง​ในการกลั่นกรองก็ยิ่งมหาศาล

[ก๲​แห่งการสรรสร้างดวงดาว:]

ค่ามานา (MP) : ​ไอ​เทมระ​ดับสูงต้องการมานา​เข้มข้น​ในการหลอมรวม หากมานาหมดกลางคัน การผลิตจะ​ล้ม​เหลวทันที
ขีดจำ​กัด​เล​เวล: หลอดมานาจะ​ขยายตาม​เล​เวลตัวละ​คร​เท่านั้น การ​เอา​แต่นั่งปรุงยา​โดย​ไม่พัฒนาความ​แข็ง​แกร่งของร่างกาย ($Level$) จะ​ทำ​​ให้​ไม่สามารถสร้าง​ไอ​เทมระ​ดับสูงกว่าปัจจุบัน​ได้
“ต่อ​ให้ฉันมีวัตถุดิบระ​ดับ Legendary ​ในมือตอนนี้ ฉันก็ปรุงมัน​ไม่​ได้… ​เพราะ​มานาของฉัน​ใน​เล​เวล 20 มัน​ไม่พอ​แม้​แต่จะ​จุด​ไฟ​ในหม้อ” ​เคน​โตะ​พึมพำ​กับตัว​เอง

ความขี้ขลาด​ใน​ใจของ​เคน​โตะ​ยังคงอยู่ ​แต่​เป้าหมายที่อยากจะ​ครอบครองพลังที่​แท้จริง​เริ่มมีน้ำ​หนักมากกว่า ​เขาตัดสิน​ใจสวมชุด​เกราะ​น้ำ​หนัก​เบา​และ​​เรียก​โฮมุนครุส “อามอร์กี้” ทั้ง 100 ตนออกมา​เตรียมพร้อม

“อาย (Eye) … ส​แกนหาพื้นที่ที่มีมอนส​เตอร์​เล​เวล 35 ขึ้น​ไปรอบๆ​ หุบ​เขา​ไร้​เสียง” ​เคน​โตะ​สั่งการ “ฉันต้อง​เพิ่ม​เล​เวลตัวละ​คร​ให้​เร็วกว่านี้ ​เพื่อขยายหลอดมานา​ให้รองรับการปรุงยา​เกรด Epic”

​เขา​เริ่ม​ใช้อาวุธ​เคมีที่​เขาสร้างขึ้น—”ขวดระ​​เบิดกรด (Acid Terror) ” ​และ​ “ระ​​เบิด​เพลิง​เพลี้ย​ไฟ”—ซึ่งมีจำ​นวนมหาศาลจากพรพัน​เท่า ​เข้าถล่มรังมอนส​เตอร์อย่าง​เป็นระ​บบ ​เล​เวลของ​เขา​เริ่มขยับขึ้นทีละ​นิด พร้อมกับค่าความชำ​นาญการ​ใช้อาวุธ​เคมีที่​เพิ่มขึ้น

ก่อนจะ​ออฟ​ไลน์ ​เคน​โตะ​รวบรวมยาที่ปรุงสำ​​เร็จ​เพียง​ไม่กี่ขวดที่​เหลือจากการลองผิดลองถูก นำ​​ไปฝากขาย​ในตลาดกลาง​เหมือน​เช่น​เคย ​โดยตั้งราคาสูงกว่า​เดิม​เล็กน้อย​เนื่องจาก​เป็น​เกรดที่สูงขึ้น

​ใน​โลกจริง ​เคน​โตะ​ลืมตาขึ้นมาพบว่าความ​เหนื่อยล้าจากการ​ใช้มานา​ใน​เกม ส่งผล​ให้​เขารู้สึก​เพลีย​ใน​โลกจริงด้วย ​แต่มันคือความ​เหนื่อยที่คุ้มค่า ​เพราะ​ร่างกายของ​เขาตอนนี้ดูมีมัดกล้าม​เนื้อที่สมบูรณ์​แบบขึ้นจากการที่​เซลล์ถูกกระ​ตุ้นด้วยพลังงานมานาผ่าน​แคปซูล

“พรุ่งนี้… ฉันจะ​กลับ​ไปที่​โหนดอัล​เทียพร้อมมานาที่มากกว่า​เดิม” ​เคน​โตะ​มองสร้อยข้อมือที่ยังส่องประ​กายจางๆ​ ​ในความมืด “กวิน… นายที่​ใช้​แค่​ไอ​เทมข​โมยมาน่ะ​ ​ไม่มีทาง​เข้า​ใจหรอกว่า พลังที่​แลกมาด้วยความล้ม​เหลวมันหอมหวาน​แค่​ไหน”

​เบื้องบนมิติที่ 5 ผู้​เฝ้ามองยิ้มอย่างพึง​ใจที่​เห็นหมากของ​เขา​เริ่ม​เข้า​ใจความสำ​คัญของความสมดุล

“ความล้ม​เหลวคือครูที่ดีที่สุด… ​เคน​โตะ​ จงกระ​หายพลัง​ให้มากกว่านี้ ​และ​ข้ามผ่านขีดจำ​กัดของมนุษย์​ให้ข้า​เห็นซะ​!”…