โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #91 : อัจฉริยะที่ถูกทอดทิ้ง และกำแพงที่มองไม่เห็น
อาร์ตก้าวออกจากแสงสว่างของประตูมิติด้วยหัวใจที่พองโต ความเข้ากันได้ 80% และสถานะ Diamond Class ทำให้เขาคิดว่าทันทีที่เท้าแตะผืนดินแห่งอาเซียร์ จะมีผู้อาวุโสจากสำนักใหญ่มาต้อนรับ หรือมีพลังปราณพุ่งเข้าหาตัวเขาเหมือนที่เคยอ่านในนิยาย
เขายืนอยู่ท่ามกลาง “ลานรับรอง” ขนาดมหึมาที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน รอบตัวเขานักเรียนรุ่นเดียวกันที่มาจากตระกูลใหญ่ต่างมีคนในชุดโบราณดูสง่างามมารอรับ “นั่นนายน้อยจากตระกูลหวัง!” “ทางนี้เจ้าค่ะศิษย์น้อง!” เสียงเรียกทักทายดังไปทั่วลาน พร้อมกับที่คนเหล่านั้นถูกพาตัวไปยังเขตหวงห้ามของสำนักต่างๆ อย่างรวดเร็ว
อาร์ตยืนนิ่งอยู่กลางลานนานนับชั่วโมง แต่กลับไม่มีใครเดินเข้ามาหาเขาเลย เขาพยายามเดินไปหาเจ้าหน้าที่ลงทะเบียนของสำนักหนึ่งแล้วแจ้งว่า “ผมมีความเข้ากันได้ 80% ครับ”
ชายชุดครามเหลียวมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “80% งั้นเรอะ? แล้วยังไง? เจ้ามี ‘ใบเบิกทาง’ จากตระกูลไหม? หรือมีใครรับรองเจ้าเข้าสำนักหรือเปล่า? ถ้าไม่มี… เจ้าก็แค่ ‘คนนอก’ ที่มีความสามารถแต่ไม่มีครูสอน”
อาร์ตพยายามจะดูดซับปราณที่หนาแน่นรอบตัวตามที่เคยเรียนมาในทฤษี แต่ร่างกายของเขากลับเหมือนถังที่ถูกปิดฝาแน่น “ทำไม… ทำไมฉันสัมผัสไม่ได้!”
“เจ้าโง่!” ชายคนเดิมแค่นเสียงหัวเราะ “ปราณในโลกนี้หนาแน่นเกินกว่าที่คนธรรมดาจะรับไหว ถ้าไม่มีคนระดับผู้ฝึกตนมาช่วย ‘เปิดจุดชีพจร’ ครั้งแรกให้ ปราณพวกนี้ก็ไม่ต่างจากยาพิษที่ไหลผ่านผิวหนังเจ้าไปเฉยๆ เดินไปทางนู้นซะ… โซนรับจ้างโน่น ที่นั่นสำหรับพวกไร้สำนักอย่างเจ้า”
ภาพที่อาร์ตฝันไว้สลายกลายเป็นผุยผง เพื่อนรุ่นเดียวกันที่ครั้งหนึ่งเคยแอบมองเขาด้วยความอิจฉา ตอนนี้เดินผ่านเขาไปในฐานะ ‘ศิษย์สำนัก’ พร้อมสายตาดูแคลน “ดูนั่นสิ อัจฉริยะ 80% กลายเป็นไอ้คนเก็บสมุนไพรไปซะแล้ว ฮ่าๆๆ มีพรสวรรค์แต่ไม่มีบุญวาสนาก็แค่นี้แหละ”
อาร์ตต้องถอดชุดนักเรียนราคาแพงออก แล้วสวมชุดผ้าป่านหยาบๆ แบกกะบุงไม้ไผ่เดินตามกลุ่มชาวบ้านออกไปที่ชายป่าเพื่อเก็บ “หญ้าหมอก” ซึ่งมีราคาถูกแสนถูก เขาต้องก้มหน้าก้มตาทำงานจิปาถะตั้งแต่ล้างคอกสัตว์อสูรไปจนถึงแบกฟืน เพื่อให้ได้เศษ “เหรียญวิญญาณ” มาซื้อเสบียงประทังชีวิต
คืนนั้น อาร์ตนั่งอยู่ข้างกองไฟเล็กๆ ในเพิงพักซอมซ่อ มือของเขาพองและแตกจากการทำงานหนักที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขามองดูหน้าต่างระบบในหัวที่ยังคงเงียบสนิท เพราะไม่มี “ทรัพยากร” ใดๆ มาสังเวยเพื่อแลกเปลี่ยน
“อัจฉริยะเหรอ… ถุย!” เขาพ่นน้ำลายลงพื้นด้วยความสมเพชตัวเอง “ที่นี่มันไม่ใช่โลกในอุดมคติ แต่มันคือป่าเถื่อนที่ตัดสินกันที่เส้นสาย…”
เบื้องบนมิติที่ 5 ตัวตนลึกลับที่นั่งมองอยู่อย่างเพลิดเพลินถึงกับปรบมือชอบใจ “ฮ่าๆๆๆ นี่แหละ! นี่แหละที่ข้าอยากเห็น! ความมั่นหน้ามลายหายไป เหลือเพียงความหิวโหยและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ… เอาล่ะเจ้าหนูอาร์ต ในจุดที่ต่ำที่สุดแบบนี้ เจ้าจะเริ่ม ‘โกง’ จริงๆ เมื่อไหร่กันนะ?”…
YOU MAY ALSO LIKE
