โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #92 : โซ่ตรวนแห่งโควต้า และศักดิ์ศรีที่ถูกบดขยี้
อาร์ตไม่ได้แค่ต้องเอาชีวิตรอดในแดนเซียนอาเซียร์เท่านั้น แต่เขายังมี “พันธสัญญาเลือด” กับรัฐบาลโลกค้ำคออยู่ เงินสนับสนุน 500,000 บาทและสวัสดิการรักษาพยาบาลระดับ VIP ของพ่อไม่ใช่ของฟรี แต่มันคือ “เงินกู้” ที่เขาต้องชดใช้ด้วยทรัพยากรจากโลกเซียนตามกำหนดในทุกๆ เดือน
หากเขาส่งมอบ “หินวิญญาณ” หรือ “สมุนไพรระดับต้น” กลับไปไม่ครบตามยอดที่รัฐกำหนด สวัสดิการทั้งหมดจะถูกตัดทิ้งทันที พ่อของเขาจะถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล และครอบครัวจะถูกย้ายกลับไปที่สลัมเดิม
“เร็วเข้าไอ้หนู! มัวแต่เหม่ออะไรอยู่ ขนปุ๋ยคอกสัตว์อสูรไปลงในแปลงนาสมุนไพรเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนด่าทอจากคนดูแลไร่ของสำนักเล็กๆ ดังขึ้นข้างหูอาร์ต
อาร์ต ผู้ที่มีความเข้ากันได้กับปราณสูงถึง 80% บัดนี้กำลังแบกถังไม้ที่เต็มไปด้วยมูลสัตว์อสูรที่ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน มือที่เคยสะอาดสะอ้านเริ่มหนาและหยาบกร้าน แผ่นหลังที่เคยยืดตรงต้องก้มโค้งภายใต้น้ำหนักของงานแบกหาม
เขาต้องทำงานตั้งแต่เช้ามืดจนดึกดื่นเพียงเพื่อจะได้รับค่าจ้างเป็น “เศษหินวิญญาณ” (เศษหินที่เหลือจากการเจียระไน) ซึ่งมีค่าเพียงน้อยนิด เขาต้องสะสมเศษเหล่านั้นอย่างยากลำบากเพื่อจะนำไปแลกเป็นหินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อนให้ครบตามโควตาของรัฐบาล
ในระหว่างที่เขากำลังล้างทำความสะอาดพื้นหน้าโรงครัวของสำนัก เขาได้เห็นเพื่อนร่วมรุ่นที่เคยเรียนห้องเดียวกัน เดินสง่างามในชุดศิษย์สำนักสีขาวสะอาดตา
“อ้าว… นั่นมันอัจฉริยะอาร์ตนี่นา? ทำไมมาล้างส้วมอยู่ที่นี่ล่ะ?” เพื่อนคนนั้นหัวเราะเยาะพลางโยนเศษอาหารทิ้งลงบนพื้นข้างๆ อาร์ต “กินซะสิ จะได้มีแรงทำงานส่งโควตาให้รัฐบาล ฮ่าๆๆ”
อาร์ตก้มหน้าลงต่ำจนคางชิดอก เขากำด้ามไม้ถูพื้นจนสั่นเทิ้ม ความโกรธแค้นในอกมันร้อนรุ่มเหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด แต่เขาก็ต้องสะกดมันไว้ “ทนไว้… เพื่อพ่อ… เพื่อแม่… เพื่อเอมและโอม” เขาพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ ราวกับสวดมนต์
หลังเลิกงานที่แสนเหนื่อยล้า อาร์ตเดินไปที่หลังโรงหลอมยาของสำนัก ซึ่งเป็นที่ทิ้งขยะจากการสกัดยาที่ล้มเหลว เขาหวังว่าจะเจอเศษสมุนไพรที่พอจะนำไปแลกเงินเพิ่มได้บ้าง
ทันใดนั้น ระบบ ‘แลกเปลี่ยนชะตากรรม’ ที่เงียบหายไปนานก็สั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง!
[ติ๊ง! ตรวจพบ ‘กากยาทิพย์สวรรค์’ (ขยะที่มีพลังวิญญาณหลงเหลือ) ] [เงื่อนไขการแลกเปลี่ยน: คุณต้องการสังเวย ‘ขยะวิญญาณ’ เหล่านี้เพื่อแลกกับ ‘วิชาเปิดจุดชีพจรด้วยตนเอง’ หรือไม่?]
ดวงตาของอาร์ตที่เคยหม่นแสงกลับมาลุกโชนอีกครั้ง เขามองดูพิกัดขยะตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ในเมื่อไม่มีใครเปิดจุดให้ฉัน… ฉันก็จะเปิดมันด้วยขยะพวกนี้นี่แหละ!”
เบื้องบนมิติที่ 5 ผู้เฝ้ามองตบเข่าฉาด “ฮ่าๆๆๆ เริ่มแล้ว! เริ่มการดิ้นรนจากกองขยะแล้ว! เจ้าเด็กคนนี้เริ่มเข้าใจความจริงของโลกใบนี้แล้ว… เมื่อไม่มีใครให้โอกาส เจ้าก็ต้อง ‘ขโมย’ มันมาเอง!”…