โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 117 ก้าวเข้าไป

บทที่ 117 ก้าวเข้าไป

หลังจากสูดหายใจลึก หวังฮ่าวก้าวเข้าสู่ป่ามารใจทันที

นักรบที่ขอบป่าต่างตกตะลึงเมื่อเห็นหวังฮ่าวก้าวเข้าไป

“เด็กใหม่นั่นเข้าไปในป่ามารใจจริง ๆ… นี่…”

“เจ้าพูดอะไร เรียกเด็กใหม่ได้ยังไง นั่นคือความภาคภูมิใจของเผ่ามนุษย์…”

“ใช่ ๆ พูดไม่ดีอย่าพูดเลย เมื่อกี้ฉันบอกแล้วว่าเขาไม่ธรรมดา ต้องเข้าไปในป่ามารใจได้แน่…”

“ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น…”

…

ชายหนุ่มที่ขอบป่าฟังคำพูดรอบ ๆ มุมปากกระตุก รู้สึกดูถูกในใจ

คนพวกนี้ น่าขำจริง ๆ เมื่อกี้ยังไม่พูดแบบนี้เลย…

แต่คนนี้เก่งจริง ๆ หยุดชะงักแค่ตอนใกล้ถึงทางเข้า

ที่เหลือเดินลื่นไหล ไม่มีสะดุดเลย

คนอื่นเข้าใกล้ยังยากเลย เทียบกับหมอนี่ไม่ได้

นี่ต้องเป็นอัจฉริยะระดับสุดยอด

…

หวังฮ่าวไม่รู้ความคิดของคนข้างนอก

วินาทีที่ก้าวเข้าสู่ป่ามารใจ หวังฮ่าวรู้สึกถึงความกดดันมหาศาลจากทุกทิศ

กลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันพุ่งเข้าสู่สมองหวังฮ่าวจากทุกมุม

【เคล็ดหลอมวิญญาณดารา】ในร่างหวังฮ่าวทำงานเต็มที่

ดวงดาราในสมองปล่อยพลังจิตอันอบอุ่น บำรุงสมองของหวังฮ่าว

สมองของหวังฮ่าวค่อย ๆ กระจ่างขึ้น

พลังหยวนสีเขียวอ่อนจาก【เคล็ดสร้างพลังไม้เขียว】ไหลเวียนในร่าง ปกป้องหวังฮ่าวแน่นหนา

ครึ่งวันต่อมา หวังฮ่าวปรับตัวเข้ากับกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันอันบ้าคลั่งในป่าได้

สมองยังคงถูกกระแทกอย่างหนักหน่วงอยู่ตลอดเวลา

ไม่แปลกที่ป่ามารใจจะบุกยากขนาดนี้

หวังฮ่าวนึกถึงข้อมูลที่หามา อัจฉริยะในรายชื่ออัจฉริยะหลายคนยังก้าวหน้าได้ยากที่นี่

มีเพียงอัจฉริยะที่มีจิตวิถียุทธแข็งแกร่งสุดขีดเท่านั้นที่เดินในนี้ได้อย่างสบาย

หวังฮ่าวสงบใจ เก็บความคิด เดินช้า ๆ ไปข้างหน้า

ภาพที่เห็นคือป่ากว้างใหญ่

รอบ ๆ มีดอกมารมายามากมาย ปล่อยกลิ่นอายล่อลวง

ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันและการกระแทกจิตใจ คงเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม

“ดวงตาแห่งวิญญาณ!!!”

หวังฮ่าวค่อย ๆ ใช้ดวงตาแห่งวิญญาณ

แสงสีม่วงวูบวาบในดวงตาของหวังฮ่าว

ภาพในระยะไกลของป่ามารใจปรากฏในสายตา

ในระยะไกล มีเงาคนจำนวนมาก เดินช้า ๆ ไปยังอีกด้านของป่ามารใจ

บางคนหยุดนิ่ง ถูกปราณมารมายาห่อหุ้มแน่น

วิชากล้องส่องทางไกลนี่ใช้ได้อยู่นะ หวังฮ่าวมองภาพไกล ๆ คิดในใจ

ที่นี่พลังจิตถูกจำกัดมาก แต่ดวงตาแห่งวิญญาณกลับมองเห็นภาพไกลได้

ได้เวลาไปหาหลินเฉิงแล้ว ระบบของฉันอยากได้ของแล้ว…

หวังฮ่าวก้าวไปยังอีกด้านของป่ามารใจ

ทุกก้าว หวังฮ่าวรู้สึกถึงแรงกดดันหนักหน่วง

ทั้งร่างกายและจิตใจ

การกระแทกจิตใจอันบ้าคลั่งพุ่งเข้าใส่หวังฮ่าวอย่างต่อเนื่อง

แค่นี้หรือ? หวังฮ่าวเดินหน้าต่อไป พึมพำในใจ

ความเจ็บปวดนี้เทียบกับการฝึก【เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ】ไม่ได้เลย

แต่ความเจ็บปวดทั้งสองแบบนี้ต่างกัน การฝึก【เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ】เจ็บปวดที่ร่างกาย ปราณยมโลกที่ไหลผ่านร่างกายเหมือนถูกมีดกรีด

ส่วนปราณมารมายานี้กระทบจิตใจ

แรงกดดันจิตใจมหาศาล ทำให้ต้องใช้สมาธิอย่างเต็มที่

และกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันในสมรภูมิสัตว์อสูรและมารนี้เหมือนถูกขยายถึงขีดสุดที่นี่

ราวกับมีใบมีดลมตัดร่างกายของหวังฮ่าว

ความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นแต่รุนแรง

ร่างกายของหวังฮ่าวสั่นเล็กน้อย แต่ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นคง

ค่อย ๆ แซงหน้านักรบที่อยู่ในป่ามารใจก่อนหน้า

“พี่น้อง ระวังหน่อย ป่ามารใจยิ่งลึกยิ่งอันตราย ปราณมารมายาจะรุนแรงขึ้น ควรค่อย ๆ เดิน ปรับตัวทีละนิด!” เสียงทุ้มดังจากด้านข้าง

หวังฮ่าวหันไปมอง เห็นชายหนวดเคราหนาที่ยังมีเหงื่อบนหน้าผาก

ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนจากปราณมารมายาและกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟัน

“ขอบคุณที่เตือน ฉันรู้แล้ว!” หวังฮ่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

หวังฮ่าวรู้สึกถึงแรงกดดันจากชายหนวดเครานี้ เขาคือปรมาจารย์ที่แข็งแกร่ง ไม่เหมือนเย่หยุนที่ไร้ค่า

หวังฮ่าวตอบแล้วเดินต่อไป

ชายหนวดเคราเห็นหวังฮ่าวไม่หยุดปรับตัว แต่เดินต่อไป ส่ายหัว

ช่างมัน เดี๋ยวเข้าไปลึกกว่านี้เขาจะรู้เอง ชายหนวดเคราหลับตา รับการชำระจากปราณมารมายาต่อ

การเปิดใช้ดวงตาแห่งวิญญาณทำให้หวังฮ่าวมองเห็นสถานการณ์ในป่ามารใจได้ชัดเจน

นักรบรอบ ๆ ปรากฏในสายตา ส่วนใหญ่เป็นปรมาจารย์ มีบางส่วนเป็นจอมยุทธขั้นก่อนกำเนิด

แต่คนที่ผ่านทางเข้าป่ามารใจได้ต้องมีจิตวิถียุทธและพลังจิตแข็งแกร่งมาก

ปราณมารมายาและกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันวนเวียนไม่หยุด

ขณะที่หวังฮ่าวเดินไป แรงกดดันในสมองยิ่งรุนแรง

หวังฮ่าวไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน

มีเพียงคนที่น้อยลงเรื่อย ๆ

หลายคนยืนนิ่งด้วยความยากลำบาก

การทนต่อปราณมารมายาและกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันดูเหมือนเป็นความเจ็บปวดมหาศาล

ข้างหน้าคือเขตใจกลางแล้ว ดวงตาของหวังฮ่าวฉายแววประหลาด

ปราณมารมายาในระยะไกลเกือบกลายเป็นของแข็ง ราวกับหมอกหนาที่ยิ่ง

กลิ่นอายล่อลวงและเย็นเยียบพวยพุ่งอย่างต่อเนื่อง

ตอนนี้หน้าผากของหวังฮ่าวเริ่มมีเหงื่อซึม ทุกก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

แต่จิตใจของหวังฮ่าวกลับตื่นตัวอย่างมาก

การชำระจากปราณมารมายาและกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันทำให้พลังจิตของหวังฮ่าวพัฒนาขึ้นมาก

ต่อไปคือการเข้าสู่เขตใจกลาง

หวังฮ่าวรู้สึกหวั่นใจ เขตใจกลางไม่เหมือนด้านนอกที่ง่ายดาย

ในเขตใจกลางมีมารยมโลกจากเผ่ามารมายาที่จะโจมตีผู้บุกรุก

เผ่ามารมายาเป็นเผ่าพิเศษในมาร

ไม่เข้าร่วมสงครามกับเผ่ามนุษย์หรือมารเผ่าอื่น อยู่ในเขตของตนอย่างสงบ

จะโจมตีเฉพาะเมื่อมีผู้บุกรุกเข้ามาในเขตใจกลาง

เผ่ามารมายา มาดูกันว่าพวกเจ้ามีอะไรน่าสนใจบ้าง…