โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 119 อันดับหนึ่งรายชื่ออัจฉริยะ! มั่วหลัว

บทที่ 119 อันดับหนึ่งรายชื่ออัจฉริยะ! มั่วหลัว

เมื่อพลังสายฟ้าของหลินเฉิงจะถึงมั่วเถิง พลังเลือดของมั่วเถิงเพิ่มขึ้นฉับพลัน

พลังสายฟ้าถูกพลังเลือดของมั่วเถิงกลืน

กลิ่นคาวเลือดในอากาศเหมือนถูกพลังสายฟ้าจุดไฟ กลิ่นไหม้ฟุ้งกระจาย

หลินเฉิงมองฉากนี้ ใจหนัก มั่วเถิง… พลังเพิ่มมากขนาดนี้…

“ตูม!!!”

มั่วเถิงกลืนพลังสายฟ้า ร่างพุ่งหาหลินเฉิงอย่างรวดเร็ว

หลินเฉิงตาหด เก็บความคิด พลังสายฟ้าในร่างทำงานเต็มที่ ทั้งสองสู้กันดุเดือดในส่วนลึกของแกนกลาง

“นั่นหลินเฉิงกับมั่วเถิง สู้กันอีกแล้ว…”

“สองคนนี้น่ากลัวจริงๆ ก่อนกำเนิดขั้นสิบ ใกล้ปรมาจารย์ แต่พลังสู้เทียบปรมาจารย์ขั้นแปด!”

“ใครจะเถียง พลังกระเพื่อมจากการสู้ของพวกเขาคงกวาดนักรบก่อนกำเนิดตายได้…”

“ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ลึกสุดจะแทรกแซงไหม…”

“คงไม่ เขากำลังถึงช่วงสำคัญของการทะลวงเป็นนายพลมาร… ถ้าเขาจะลงมือ คงทำไปนานแล้ว…”

…

นอกจากมั่วเถิงและหลินเฉิง ในส่วนลึกของแกนกลางมีนักรบคนอื่น ตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นมองการสู้ของทั้งสอง

พลังกระเพื่อมจากการสู้ทำให้รอบด้านดุร้าย

พลังกระเพื่อมกระจาย พลังเลือดและสายฟ้าคละเคล้า

กลิ่นอายทั้งสองเหมือนเข็มต่อหนาม ไม่ยอมกัน

ในเวลาสั้นๆ ทั้งสองปะทะกันหลายสิบกระบวนท่า

สายฟ้าและพลังเลือดไร้ขอบเขตพันกัน

หลินเฉิงร่างพันด้วยสายฟ้า เหมือนเทพสงครามสายฟ้า ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเร็วและพลัง

พลังเลือดของมั่วเถิงมีพลังกดข่มรุนแรง โดยเฉพาะในพลังมารมายารอบด้าน

เทียบเท่าพลังสายฟ้าของหลินเฉิง

“หลินเฉิง ครั้งนี้เป็นสนามของเผ่ามาร ฉันจะดูว่าแกทนได้นานแค่ไหน!” มั่วเถิงตาแดง มองหลินเฉิงด้วยความคลั่ง

มั่วเถิงพูด มือไม่หยุด ทุกท่ามุ่งจุดตายของหลินเฉิง

หลินเฉิงตาเต็มไปด้วยสายฟ้า ไม่คิดว่ามั่วเถิงจะฟื้นจากบาดเจ็บเร็วขนาดนี้

ยิ่งพลังเหมือนเพิ่มขึ้นมาก

ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับเผ่ามาร พลังสู้ของหลินเฉิงเหมือนถูกกดเล็กน้อย

หลินเฉิงปะทะมั่วเถิง หางตามองลึกเข้าไปในแกนกลาง

ลึกเข้าไปเหมือนมีเงามารน่าสะพรึง

รอบเงามาร พื้นที่เหมือนแตกเป็นเสี่ยง ชิ้นส่วนที่แตกมีกลิ่นอายลึกล้ำ

พลังมารมายารอบด้านถูกเงามารกลืนช้าๆ

เงามารมีกลิ่นอายน่าสะพรึง เกือบทำให้ทุกอย่างรอบด้านหยุดนิ่ง

รอบเงามาร มีผลึกหยวนกองพะเนิน ผลึกหยวนเหมือนจัดเป็นวงกลมแปลก

เมื่อกลิ่นอายลึกล้ำและพลังมารมายาไหลเข้า กลิ่นอายของเงามารยิ่งแข็งแกร่ง

พื้นที่เริ่มสั่นสะเทือน

ไม่นาน หลินเฉิงและมั่วเถิงหยุดสู้

พลังสายฟ้าและพลังเลือดของทั้งสองถูกเงามารลึกเข้าไปกลืนช้าๆ

“หลินเฉิง รอมั่วหลัวท่านทะลวงเป็นนายพลมาร พวกสวะอย่างพวกแกต้องตายที่นี่!” มั่วเถิงไม่สนใจที่พลังเขาถูกกลืน แสดงสีหน้าตื่นเต้น

เงามารนั้นคือมั่วหลัว อัจฉริยะสูงสุดของเผ่ามารโบราณ อันดับหนึ่งรายชื่ออัจฉริยะ

เขากำลังดูดซับพลังรอบด้าน เตรียมจวนหยวน ก้าวสู่ระดับนายพลมาร

หลินเฉิงมองเงามารลึกเข้าไป ตาเต็มไปด้วยความเกรงกลัว

มั่วหลัวตั้งแต่ปรากฏตัวก็สังหารอันดับหนึ่งรายชื่ออัจฉริยะเดิมทันที

ทุกครั้งที่ลงมือ ฝ่ายตรงข้ามถูกบดขยี้

เหมือนไม่มีใครบังคับให้มั่วหลัวออกกระบวนท่าที่สอง

ว่ากันว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน มั่วหลัวในสนามรบมาร สังหารปรมาจารย์ขั้นเจ็ดสองคนแบบน่าสะพรึง

นึกถึงพลังน่าสะพรึงของมั่วหลัว หลินเฉิงใจหนัก

พลังของมั่วหลัวในเขตชั้นนอกของสนามรบมารเกือบครองอันดับหนึ่ง

ร่างของมั่วหลัวดึงดูดสายตาทุกคนและมารในส่วนลึกของแกนกลาง

เมื่อกลิ่นอายมั่วหลัวยิ่งแข็งแกร่ง ความเกรงกลัวในตาหลินเฉิงยิ่งหนัก

กลิ่นอายน่าสะพรึงเกือบทำให้เขาเคลื่อนไหวไม่ได้

คนอื่นยิ่งหนัก ไม่ว่ามารหรือมนุษย์ ภายใต้พลังมารมหาศาล

ทุกคนสั่นกลัว

“มั่วหลัวนี่แค่ระดับก่อนกำเนิดจริงๆ เหรอ? พลังกดข่มนี่แข็งแกร่งเกินไป…”

“ใช่ นี่มันผิดปกติ คิดว่าหลินเฉิงของเผ่ามนุษย์น่ากลัวแล้ว ไม่คิดว่ามั่วหลัวยิ่งน่ากลัว…”

“คนแบบนี้ ถ้าทะลวงเป็นนายพลมาร จะแข็งแกร่งแค่ไหน… ไม่อยากยอมรับ แต่โชคชะตาของเผ่ามารแข็งแกร่งจริง อัจฉริยะสูงสุดรุ่นแล้วรุ่นเล่า…”

“ถ้าเผ่ามนุษย์เรามีอัจฉริยะอันดับหนึ่งรายชื่ออัจฉริยะบ้างก็ดี หลินเฉิงเทียบมั่วหลัวยังอ่อนไป…”

“ก็เผ่ามารอันดับหนึ่งนี่ มั่วหลัว…”

…

คนรอบด้านใช้พลังหยวนเต็มที่ ต้านพลังกดข่ม

เผ่ามารอื่นมองมั่วหลัวที่เต็มไปด้วยพลังมารด้วยความคลั่ง ตาเต็มไปด้วยความนับถือ

…

หวังฮ่าวเดินไปยังแกนกลางช้าๆ

ตั้งแต่ทะลวงเป็นจิตวิญญาณระดับวิญญาณ

พลังมารมายาและเจตนาฆ่ารอบตัวไม่มีผลต่อหวังฮ่าว

ผ่านการชำระจากพลังมารมายา พลังจิตของหวังฮ่าวเหมือนแข็งแกร่งขึ้น

การทะลวงของ【เคล็ดหลอมวิญญาณดารา】 ทำให้ร่างหวังฮ่าวเหมือนมีแสงดารา

สภาพแวดล้อมเย็นชาและเจตนาฆ่าถูกพลังดาราขจัดช้าๆ

เผ่ามารมายารอบด้านถูกตราดาราของหวังฮ่าวบดขยี้

ป่าใจมารทั้งหมดในสายตาหวังฮ่าวเหมือนกลายเป็นสวนดอกไม้แฟนตาซี เดินเล่นอย่างสบาย

ครู่ต่อมา หวังฮ่าวถึงพื้นที่แกนกลาง

เมื่อถึง เขารู้สึกถึงพลังกดข่มมหาศาลจากส่วนลึก

พื้นที่แกนกลางเหมือนถูกกลิ่นอายแข็งแกร่งปกคลุม

รอบด้านเงียบสงัด ป่าแปลกและดอกมารมายาสั่นจากพลังกลิ่นอาย

พลังหยวนในร่างหวังฮ่าวทำงานเอง พลังหยวนสีเขียวอ่อนห่อร่างเขา

หวังฮ่าวเปิด【ดวงตาวิญญาณส่องสว่าง】 มองไปเห็นฉากน่าสะพรึงข้างหน้า

เงามารมหาศาลกลืนพลังรอบด้านเหมือนวาฬ

มีมารและนักรบมนุษย์มากมายต้านพลังกลืนทุกอย่างนี้อย่างยากลำบาก

…