โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 35 ฉัน... ยินดี...
บทที่ 35 ฉัน… ยินดี…
หวังฮ่าวมองเด็กหนุ่มร่างกำยำตรงหน้า เยาะเย้ย “แค่ไอ้อ้วนใกล้ตาย จะเป็นใครได้อีก!”
ดวงตาหลี่ซั่วเต็มไปด้วยความโกรธ
จากนั้น หลี่ซั่วพุ่งเข้าหาหวังฮ่าวด้วยความเร็วสูง
หวังฮ่าวตาเผยรอยเยาะเย้ย ไม่รู้จักที่ตาย
ร่างหลี่ซั่วพุ่งมาด้วยพลังมหาศาล
“ตบ!!!”
หวังฮ่าวตบหน้าหลี่ซั่วครั้งเดียว
หลี่ซั่วกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ไกล ๆ เสียงดังชัด
ซูชิงหยานที่อยู่ไม่ไกลเห็นฉากนี้ ตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ถึงรู้ว่าหวังฮ่าวทะลวงถึงระดับนักรบแล้ว แต่เห็นเขาตบหลี่ซั่วขั้นฝึกกายขั้นเก้ากระเด็นง่าย ๆ ยังคงน่าตกใจ
เอ๊ะ… ไม่ถูกกำจัดทันที…
หวังฮ่าวมองหลี่ซั่วที่ตัวสั่นหน้าแดงไม่ไกล ฉงนใจ
ตบนี้เขาฝึกมาหลายครั้ง
ขั้นฝึกกายสี่ห้าคนถูกเขาจัดการด้วยตบเดียว
หวังฮ่าวมองใกล้ ๆ พลังของหลี่ซั่ว—ขั้นฝึกกายขั้นเก้า!
เจ๋งนิดหน่อย มีคนขั้นฝึกกายขั้นเก้าด้วย
“ไอ้ขยะ สัตว์เดรัจฉาน กล้าตีฉัน ฉันจะฆ่าแก!” หลี่ซั่วแทบคลั่ง
หมอนี่เรียกเขาว่าไอ้อ้วน แถมยังทำให้อับอายต่อหน้าซูชิงหยาน…
หลี่ซั่วเกิดมาคาบช้อนเงินคำทอง อยากได้อะไรก็ได้ ไม่เคยมีใครขัดใจ
เพราะพ่อของเขาเป็นประมุขตระกูลหวังแห่งเมืองหลวง ผู้ที่อยากประจบตระกูลหวังมีนับไม่ถ้วน
พ่อของหลี่ซั่วรักเขามาก
หลี่ซั่วโตมาพบความลำบากแค่จากซูชิงหยาน แต่ในสายตาเขา เธอจะเป็นของเขาสักวัน ขาดทุนเล็กน้อยไม่เป็นไร
แต่หมอนี่ปากร้ายเรียกเขาไอ้อ้วน…
หวังฮ่าวมองหลี่ซั่วที่ใกล้คลั่ง รู้สึกขำ
ในเมื่ออยากเอาชีวิตฉัน ลองดูสิ หวังฮ่าวหน้าตาเย็นชา มีคำตอบในใจแล้ว
หลี่ซั่วยังด่าทอ หวังฮ่าวลงมืออีกครั้ง
“ตูม!!!”
หลี่ซั่วตื่นตระหนก รู้สึกถึงพลังที่ต้านไม่ได้พุ่งมา
“ไม่ พ่อฉันคือหวัง…”
ไม่ทันที่หลี่ซั่วพูดจบ หมัดของหวังฮ่าวพุ่งมา
กระดูกทั่วร่างหลี่ซั่วร้าวดังเปรี๊ยะ
ด้วยความหวาดกลัว หลี่ซั่วถูกแสงทองห่อหุ้ม ส่งออกจากดินแดนลับ
ครึ่งชีวิตหลัง ใช้ชีวิตบนวีลแชร์ไป อย่าขอบคุณ เรื่องเล็กน้อย หวังฮ่าวคิด
แต่ไอ้อ้วนนั่นบอกว่าพ่อมันชื่อหวังอะไรนะ… ช่างมัน…
“หวังฮ่าว ขอบคุณ!” เสียงใสกังวานของสาวงามดังข้างหู
หวังฮ่าวหันมองสาวงาม ร่างอรชรกำลังงาม ผิวขาวเนียนสะกดสายตา
ใบหน้าซีดเผือดและออร่าเย็นชาเต็มไปด้วยพลังเยาว์วัย ราวดูดซับวิญญาณแห่งฟ้าดิน
“ซูชิงหยาน ฉันมาช้าไปหรือเปล่า?” หวังฮ่าวยิ้ม เดินไปหาซูชิงหยานช้า ๆ
ซูชิงหยานยิ้มอ่อนโยน “ถ้าไม่ใช่เพราะหวังฮ่าว ฉันคง…”
ทั้งสองคุยกันอย่างสบาย ๆ
สนามโรงเรียนเจียงหลินหนึ่ง
ซูซิงเหอมองจอน้องสาวที่ยิ้มเป็นระยะ มุมปากกระตุก
น้องสาวของเขากลายเป็นคนอ่อนโยนตั้งแต่เมื่อไหร่
ซูซิงเหอในฐานะสมาชิกสำรองของสมาคมเทียนอู่ มีสิทธิ์มาดูการสอบยุทธที่เจียงหลินหนึ่ง
ถ้าน้องสาวคบกับหวังฮ่าวจริง ๆ ซูซิงเหอนึกภาพหวังฮ่าวเรียกเขาว่าพี่เขย
ถึงตอนนั้น ขอให้หวังฮ่าวชี้แนะวิชายุทธหน่อย…
ชี้แนะวิชายุทธไม่สำคัญ สำคัญคือน้องสาวชอบจริง…
อาจารย์ใหญ่ข้าง ๆ เห็นทั้งสองคุยกันไม่สนใจสอบ หัวใจสะดุด แต่เห็นคะแนนอันดับหนึ่ง 1,600 คะแนนของหวังฮ่าว ช่างมัน อยากทำอะไรก็ทำ
อันดับสองตอนนี้คะแนนยังไม่ถึงร้อย
จะเอาอะไรไปสู้… นึกถึงโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งเมืองหลวงและเมืองโม่ถูกหวังฮ่าว—ไม่ นักเรียนของเขากดขี่ อาจารย์ใหญ่รู้สึกสะใจ
…
ในดินแดนลับ
ซูชิงหยานตามหวังฮ่าวหาสัตว์อสูร
“คะแนนคุณถึง 1,800 แล้ว?” ซูชิงหยานตาลาย คะแนนเธอแค่ 60 กว่า มากกว่าเธอ 30 เท่า บ้าไปแล้ว
หวังฮ่าวเกาศีรษะ “แค่คะแนน ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่น่าเบื่อ ฉันขี้เกียจหาสัตว์อสูรแล้ว!”
ซูชิงหยานได้ยิน นี่มันคำพูดมนุษย์หรือ เพราะเบื่อเลยเก็บคะแนนเยอะขนาดนี้
“หวังฮ่าว ดูท่าอันดับหนึ่งของคุณมั่นคงแล้ว!” ซูชิงหยานปากบางขยับ ตาสวยจ้องหวังฮ่าว
หวังฮ่าวกระพริบตา คงพอแล้วมั้ง ถึงเขาจะจัดการสัตว์อสูรเหมือนฆ่าไก่ แต่ผู้สอบคนอื่นไม่แข็งแกร่งเท่า
จัดการตัวหนึ่งต้องใช้เวลานาน และเจอฝูงสัตว์อสูรก็ไม่กล้าสู้
แถมต้องเผชิญภัยจากผู้สอบคนอื่น
“รางวัลอันดับหนึ่งสอบยุทธคือวิชายุทธระดับ C หรือต่ำกว่า บวก 10 ล้านสตาร์คอยน์ และเลือกสี่มหาวิทยาลัยดังได้ตามใจ รางวัลนี้จากสหพันธ์วิทยายุทธ โรงเรียนก็ให้รางวัลเพิ่ม!” ซูชิงหยานกล่าวต่อ
“มีรางวัล?” หวังฮ่าวงง เขาไม่รู้มาก่อน
หวังฮ่าวนึกออก “ตอนอาจารย์ใหญ่พูดบนเวที เหมือนพูดถึงรางวัล แต่ตอนนั้นฉัน… ถูกอะไรบางอย่างดึงดูด…”
“คุณ… ไม่รู้…” ซูชิงหยานมองหวังฮ่าวตาค้าง
หวังฮ่าวมองซูชิงหยานที่ดูน่ารักสุด ๆ…
ซูชิงหยานเห็นสายตาหวังฮ่าว หน้าแดงเล็กน้อย…
“ก็จริง คุณเข้าร่วมสมาคมเทียนอู่แล้ว คงไม่สนใจของพวกนี้!” ซูชิงหยานกล่าว
หวังฮ่าวเขิน จะบอกตรง ๆ ว่าตอนนั้นมัวมองเธอเลยไม่ได้ยินอาจารย์ใหญ่หรือ…
“ซูชิงหยาน ไปฆ่าสัตว์อสูรกันเถอะ เอาให้ได้อันดับหนึ่งและสอง ทำให้อาจารย์ใหญ่ตะลึง!” หวังฮ่าวนึกถึงชามงคลของอาจารย์ใหญ่ ไอ้แก่ ถูกคุณแล้ว ชาหนึ่งถ้วยแลกสองอันดับต้น…
ซูชิงหยานลังเล กลัวจะฉุดหวังฮ่าว
“ทำไม คุณไม่อยาก?” หวังฮ่าวเห็นซูชิงหยานลังเล
ซูชิงหยานรีบส่ายหน้า “ฉัน… ฉันยินดี…”
YOU MAY ALSO LIKE
