ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 449 ศิษย์พี่ใหญ่ยังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ อาจารย์ของ

ลู่หยางจะเป็นเซียนผู้ทรงพลังเพียงใด?

ลู่หยางเช็ดน ้าชาบนใบหน้า มองผู้อาวุโสใหญ่ด้วยสีหน้าไร้
เดียงสา “ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ท่านเป็นอะไรไปหรือ?”
ผู้อาวุโสใหญ่จ้องลู่หยางราวกับเห็นผี สงสัยว่าตนแก่เกินไปแล้ว
หูไม่ดี
ท่านมีอายุกว่าสองพันปี เป็นพี่ใหญ่ในศิษย์ทั้งเก้าแห่งส านักเวิ่น
เต๋า ผู้บ าเพ็ญกึ่งขั้นข้ามพิบัติผู้ทรงพลัง นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านเผชิญ
กับเหตุการณ์เช่นนี้
ตามที่ท่านทราบ ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวสองคนเดินทางไปแคว้น
หวง อย่างมากก็มีม้าแก่ร่วมเดินทางไปด้วย
อย่าว่าแต่ก าลังพลเพียงเท่านี้ ถึงแม้จะมีก าลังมากกว่านี้สิบเท่า
ก็ไม่น่าจะจับวิญญาณระดับข้ามพิบัติได้ถึงสามดวง
“เจ้าจับใครมาได้?”
“อู๋อวี่เต๋า เซวียนเลยเจินเจ้อ และอู๋เซียเจินเจ้อ” ลู่หยางนับนิ้ว
รายงานผู้อาวุโสใหญ่
ผู้อาวุโสใหญ่สูดน ้าชาเข้าคอโดยไม่ตั้งใจ ทั้งสามเป็นผู้บ าเพ็ญ
ขั้นข้ามพิบัติผู้มีชื่อเสียงจากราชวงศ์ต้าอวี๋ โดยเฉพาะอู๋อวี่เต๋า ผู้เกิด

มาพร้อมลักษณะจอมจักรพรรดิมังกรเสือ ถูกนักประวัติศาสตร์
ราชวงศ์ต้าอวี๋ยกย่องนักหนา
“ม้าแก่วิ่งเร็ว พวกเราถึงก่อน ข่าวคงยังไม่แพร่ไปถึง ท่านผู้
อาวุโสใหญ่คงยังไม่ทราบว่าการเดินทางไปแคว้นหวงครั้งนี้อันตราย
มากเพียงใด เกือบเอาชีวิตไม่รอด เป็นเรื่องอันตรายยิ่งนัก”
ผู้อาวุโสใหญ่ช้อนตามองลู่หยาง อันตรายยิ่งนักที่เจ้าว่านั่น
หมายถึงการที่เจ้าจับผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติทั้งสามนี้ได้งั้นรึ?
“เจ้าเล่ามาให้ชัดเจนก่อนว่า เจ้าจับผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติทั้ง
สามนี้ได้อย่างไร?”
ลู่หยางกระซิบอย่างลึกลับ “ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ที่นี่ไม่มีคนนอก
พวกเราต่างเป็นสมาชิกลัทธิสวรรค์ ข้าจะไม่ปิดบังท่าน ลัทธิสวรรค์
ของพวกเรามีผู้ยิ่งยงท่านหนึ่ง คือประมุขสวรรค์ยุคโบราณ มหาเทพ
สูงสุด เทพถั่ว!”
“ข้าจับผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติทั้งสามนี้ได้ล้วนอาศัยเทพถั่วยื่น
มือช่วยเหลือทั้งสิ้น!”
ผู้อาวุโสใหญ่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มเข้าใจ
คงเป็นฝีมือของเด็กหญิงอวี้จือสินะ
แม้ว่าศิษย์หลานอวี้จือจะมีต าแหน่งเป็นประมุขในลัทธิสวรรค์ แต่
ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะมีเพียงบทบาทเดียว

เช่น นางทั้งเป็นศิษย์พี่ใหญ่ในหมู่ศิษย์ และเป็นทั้งเจ้าส านัก
รักษาการ
“ได้ ได้ เมื่อเป็นเรื่องของศิษย์หลานอวี้ เรื่องนี้เจ้าไปคุยกับนาง
เถิด”
ผู้อาวุโสใหญ่โยนลู่หยางออกจากต าหนักรับภารกิจ
ลู่หยางส่ายหน้าอย่างจนใจ พูดกับเซียนอมตะ “เห็นไหมข้าพูด
แล้ว เรื่องนี้จะต้องหาศิษย์พี่ใหญ่แน่นอน ท่านยังอยากข้ามหน้าศิษย์
พี่ใหญ่มาแลกแต้มสะสมที่ต าหนักรับภารกิจโดยตรง เป็นไปไม่ได้
หรอก”
“ก็ได้” เซียนอมตะก้มหน้าเศร้าสร้อย
ดังที่ชิวจิ้นอันกล่าวไว้ ศิษย์พี่ใหญ่ได้จัดการเรื่องเอกสารปล่อย
ตัวอาจารย์ออกจากคุกเสร็จแล้ว และกลับมาที่ส านัก
เมื่อลู่หยางกลับมาถึงยอดเขาเทียน ศิษย์พี่ใหญ่ยังคงนั่งขัดสมาธิ
ด้วยท่วงทาที่เหนือโลกียะเช่นเคย นัยน์ตาทั้งสองเปล่งประกายดุจ
ดวงดาวนับพัน ลึกลับเหลือคณานับ
เพียงมองจากระยะไกล ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาล
เมื่ออู๋อวี่เต๋าและพวกทั้งสามเห็นภาพนี้ หนังศีรษะก็ชาวาบ ลู่
หยางไม่เข้าใจความหมายของภาพนี้ แต่ในฐานะผู้บ าเพ็ญขั้นข้าม
พิบัติ พวกเขาย่อมรู้ว่าภาพนี้หมายถึงอะไร

รู้ว่าต้องหวาดกลัวจากใจจริง
ในยุคราชวงศ์ต้าอวี๋ ดวงดาวบนท้องฟ้าล้วนเป็นเพียงเงาร่องรอย
จากยุคโบราณ ดวงดาวที่แท้จริงแทบไม่มีเหลืออยู่เลย
นั่นเป็นเพราะอู๋อวี่เต๋าและพวกตื่นจากการหลับใหลยาวนาน และ
รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
ดวงดาวที่เคยเป็นเพียงเงาร่องรอยได้ถูกบางคนเติมเต็มโดยไม่มี
ผู้ใดรู้ และไม่มีบันทึกใดกล่าวถึง
นี่คืออานุภาพอันยิ่งใหญ่!
และต้องเป็นผู้บรรลุระดับใดจึงจะท าได้เช่นนี้?
พวกเขาพยายามค้นหาว่าใครเป็นผู้ท าให้ดวงดาวบนท้องฟ้า
กลับมาเจิดจรัสอีกครั้ง บัดนี้ก็ได้รู้แล้ว
พวกเขาเกือบอยากให้ตัวเองไม่รู้เลยด้วยซ ้า
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ากลับมาแล้ว” ลู่หยางเผชิญหน้ากับศิษย์พี่ใหญ่
ท าตัวเรียบร้อยอย่างที่สุด
“เขาเรียกเซียนท่านนี้ว่าอะไรนะ? ศิษย์พี่ใหญ่?” พระอาจารย์ชัง
เลยร้องออกมาด้วยความตกใจ แสดงอาการผิดปกติ
อีกสองคนก็มีปฏิกิริยาคล้ายกัน หญิงงามผู้นี้เป็นศิษย์พี่ใหญ่
ของลู่หยาง?
แล้วอาจารย์ของลู่หยางจะเป็นผู้ทรงพลังเพียงใด?

ช่างน่าหวาดกลัวนัก ส านักเวิ่นเต๋าช่างน่าครั่นคร้ามยิ่งนัก
“กลับมาแล้วหรือ?” ศิษย์พี่ใหญ่ลุกขึ้น ดวงดาวในดวงตาอันเย็น
เยียบวูบไหวแล้วหายไป ราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน นัยน์ตาด าขาว
สะอาดชัดเจนจ้องมองลู่หยางนิ่ง
“วิญญาณขั้นข้ามพิบัติทั้งสามในร่างเจ้านี่มาได้อย่างไร?” ศิษย์
พี่ใหญ่เพียงช้อนตามองอย่างไม่ใส่ใจ ก็เห็นพื้นที่จิตวิญญาณของลู่
หยางคึกคักครื้นเครง
“พอเถอะ ทุกคนออกมา” เซียนอมตะจับวิญญาณทั้งสามลาก
ออกมา
วิญญาณระดับข้ามพิบัติทั้งสามอยู่ในมือเซียนอมตะราวกับ
ลูกไก่ไม่ผิดเพี้ยน
“รากฐานบ าเพ็ญเซียนของพวกเขาล้วนธรรมดานัก ยากที่จะ
บรรลุเป็นเซียน บอกมาซิเกิดอะไรขึ้น?”
ผู้บ าเพ็ญขั้นข้ามพิบัติในปัจจุบัน ศิษย์พี่ใหญ่ล้วนรู้จัก อย่าง
น้อยก็เคยขึ้นไปขอค าแนะน า แต่ทั้งสามคนนี้นางไม่รู้จัก ชัดเจนว่า
เป็นผู้บ าเพ็ญโบราณ
ในสายตาของศิษย์พี่ใหญ่ ทั้งสามเป็นเพียงผู้มีรากฐานธรรมดา
ไม่อาจก้าวไปถึงการเป็นเซียนได้

ลู่หยางเล่าอย่างละเอียดพอเหมาะ ละเว้นเรื่องโชครัก เพียงกล่าว
ว่าไปถึงส านักควบคุมศพ พบเมืองฮั่นสุ่ยมีผีหลอก ขณะที่เขาก าลัง
ฆ่าผี ก็พบกับหวังหมิงผู้บ าเพ็ญขั้นรวมร่างจากยุคต้าอวี๋ที่สลายพลัง
บ าเพ็ญใหม่ และเจอเหมิงเทียนจวินจวินลงมือ โชคดีที่ชิวจิ้นอัน
ช่วยชีวิตไว้
“เหมิงเทียนจวินจวินและหวังหมิงหนีไป ไม่อาจจับตัวได้ ส่วนอู๋อวี่
เต๋ามีสีหน้าโกลาหลโผล่ออกมา ดูเหมือนแผนการถูกเปิดเผยจึงเร่ง
รีบลงมือก่อนก าหนด”
อู๋อวี่เต๋า: “…”
แสดงว่าเหมิงเทียนจวินจวินกับหวังหมิงไม่ได้ถูกพวกเจ้าจับตัวไว้
สินะ!
พระอาจารย์ชังเลยและพระอาจารย์อู๋เซียมองอู๋อวี่เต๋าด้วยสายตา
หงุดหงิด เจ้ารีบเปิดเผยตัวออกมาท าไมกันเล่า?
ตามแผนเดิม พวกเขาตั้งใจจะรอให้พระอาจารย์อู๋เซียข้ามพิบัติ
ส าเร็จ แล้วจึงเปิดใช้งานก าแพงก าบังใหญ่ ยึดพลังแผ่นดิน
แม้จะท าตามแผนเดิม แต่ผลก็ยังเป็นเช่นเดิม คือเซียนอมตะใช้
พลังแผ่นดินทุบพวกเขาทั้งสามคนจนสะบักสะบอม
ลู่หยางยังเล่าถึงการต่อสู้ระหว่างฝ่ายอู๋อวี่เต๋าและผู้ปกครองลี่
โดยเน้นกล่าวถึงประมุขหลู่ผู้ถูกยึดร่าง และชายหมวกกระดาษขาวที่
เข้ามาช่วยเหลือ ซึ่งน่าจะเป็นประมุขลัทธิจิ่วอิ่ว

“ยึดร่างประมุขหลู่?” นัยน์ตาของศิษย์พี่ใหญ่หรี่ลง ห้วงอวกาศ
รอบกายระลอกคลื่น พระอาจารย์อู๋เซียสั่นเทิ้มทั้งวิญญาณ ราวกับ
ถูกภัยพิบัติอันน่าสะพรึงจับจ้อง ไม่อาจหลบหนี
ศิษย์พี่ใหญ่เคยไปแลกเปลี่ยนที่ส านักควบคุมศพ ส่วนใหญ่เพื่อ
ขอค าแนะน าเรื่องวิชาควบคุมศพจากประมุขหลู่
“ตะเกียงวิญญาณของประมุขหลู่ยังไม่ดับ เห็นได้ว่าค านึงถึงเรื่อง
นี้ จึงไม่ได้ยึดร่างโดยสมบูรณ์ แต่ถึงอย่างไรก็ให้อภัยไม่ได้”
ศิษย์พี่ใหญ่ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว เย็นชากดฝ่ามือลงบนศีรษะของ
พระอาจารย์อู๋เซีย พระอาจารย์อู๋เซียร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
ร้องจนน่าขนลุก ราวกับวิญญาณถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ จิตวิญญาณ
ค่อยๆ เลือนลาง
“พวกเจ้าหายไปไหน ท าไมข้าถึงมองไม่เห็นพวกเจ้า?” พระ
อาจารย์อู๋เซียตาลาย ยื่นมือคล าหา ไม่อาจมองเห็นสิ่งใด
“อู๋เซีย เจ้า…” พระอาจารย์ชังเลยอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ อยาก
บอกว่าไม่ใช่พวกเราหายไป แต่เป็นเจ้าที่สูญเสียการรับรู้สิ่งภายนอก
“มีใครพูดหรือ? พูดดังๆ หน่อย ข้าฟังไม่ได้ยิน” พระอาจารย์อู๋
เซียสูญเสียประสาทหู
วิญญาณของพระอาจารย์อู๋เซียเลือนหาย ปากอ้าปิด พูดไม่ออก
แม้แต่ค าเดียว ทรุดลงกับพื้น

วิญญาณของเขาถูกช าระล้างจนสะอาด นับแต่นี้ ในโลกนี้จะไม่
มีพระอาจารย์อู๋เซียอีกต่อไป
“เอาไปเป็นวิญญาณวัตถุวิเศษ” ศิษย์พี่ใหญ่โยนพระอาจารย์อู๋
เซียไปด้านข้าง มองไปยังอู๋อวี่เต๋าและพระอาจารย์ชังเลยที่ก าลังสั่น
งันงก
วิญญาณระดับข้ามพิบัติเป็นวิญญาณวัตถุวิเศษ แม้แต่วัตถุ
วิเศษระดับข้ามพิบัติก็ไม่แน่ว่าจะมีวิญญาณที่แข็งแกร่งเช่นนี้
วิญญาณของผู้บ าเพ็ญถูกหลอมเป็นวิญญาณวัตถุวิเศษ ความ
ทรมานรองลงมาจากการท าให้วิญญาณแตกสลาย
“หากพวกเจ้าทั้งสองปิดบังสิ่งใด ก็จะถูกหลอมเป็นวิญญาณวัตถุ
วิเศษเช่นกัน”