ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 466 ฆ่าลู่หยางก่อน
ในถ้าสวรรค์ไร ้เจ้าของแห่งใหม่ เหล่าผู้บาเพ็ญแห่งแคว้นต้าอวี๋ ทยอยนาข้าวของจากแหวนเก็บของออกมาประดับตกแต่งถ้าสวรรค์ ใหม่
แม้แต่วังวาก็ยังสามารถน าออกมาจากแหวนเก็บของได้ ไม่นาน วังโอ่อ่าตระการตาก็ตั้งตระหง่านอยู่ในถ้าสวรรค์อันว่างเปล่า
ข้างวังมีกระท่อมหลังเล็กที่ไม่สะดุดตา เป็ นที่พานักของอาจารย์ หลวง
อาจารย์หลวงถือตนเป็ นชาวเขา ที่พักอาศัยจึงเรียบง่ายไม่โอ่ อวด
อาจารย์หลวงนั่งยองๆ บนม้านั่งเตี้ย ดวงตาลึกล้าราวกับบ่อ โบราณที่มองไม่เห็นก้นบ่อ เป็ นภาพลักษณ์ของผู้เฒ่าปราดเปรื่อง เหนือโลกียะที่วางแผนการณ์ไว้อย่างรอบคอบ
“ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว”
“สานักเวิ่นเต๋าบีบให้ข้าต้องย้ายที่มั่น ช่างเป็ นความอัปยศอดสู อย่างแท้จริง!”
เขาเป็ นผู้ใดกัน อาจารย์หลวงรุ่นที่สองแห่งแคว้นต้าอวี๋ ผู้สืบทอด และส่งเสริมความรุ่งเรืองของแคว้นต้าอวี๋ ฮ่องเต้อวี๋หลายพระองค์ได้
กลายเป็ นกษัตริย์ผู้ทรงปัญญาด้วยความช่วยเหลือของเขา เป็ นที่ เคารพยกย่องของผู้คน
อาจารย์หลวงรุ่นแรกมีศิษย์เอกสองคน ศิษย์พี่ใหญ่เข้าร่วมศึก สงครามจนสถาปนาแคว้นต้าอวี๋ได้สาเร็จ ผู้คนภายหลังขนานนามว่า ฮ่องเต้อวี๋องค์แรก ส่วนเขาเป็ นศิษย์น้องรองของอาจารย์หลวงรุ่นแรก
เขาไม่เพียงเป็ นอาจารย์หลวงรุ่นที่สองเท่านั้น แต่ยังเป็ นศิษย์น้อง ของฮ่องเต้อวี๋องค์แรก ใครในใต้หล้าจะกล้าแสดงความไม่เคารพต่อ เขา!
ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเขาเองก็เป็ นผู้บาเพ็ญเซียนผู้มีพลังน่ า สะพรึงกลัวอย่างยิ่ง สามารถใช ้กาลังคนเดียวปราบผู้บาเพ็ญขั้นข้าม พิบัติถึงหกคน
ต้นเหตุของทุกปัญหาล้วนมาจากท่านเต๋าปู้ อวี่ที่วางกับดัก ทาให้ พระอาจารย์พั่วเซียวถูกจับกุม และที่ตั้งของถ้าสวรรค์รั่วไหลออกไป
ดวงตาลูกน้องฉายแววโกรธเกรี้ยว สานักเล็กๆ เพียงหนึ่งเดียว กล้าดีอย่างไรมาแข่งชิงความรุ่งโรจน์กับราชวงศ์ “สานักเวิ่นเต๋าน่า ชิงชัง!”
อาจารย์หลวงดวงตาหม่นมัว วิเคราะห์วิธีรับมือกับสานักเวิ่นเต๋า “จนถึงบัดนี้ สานักเวิ่นเต๋าขัดขวางทางของแคว้นต้าอวี๋ของเราแล้ว สามครั้ง”
“ในงานฉลองแคว้นชิง ผู้บาเพ็ญจากสานักเวิ่นเต๋าคนหนึ่งได้ลง มือ แต่ด้วยอิทธิพลของพลังแผ่นดิน ทาให้ไม่อาจทราบตัวตนที่ แท้จริงของผู้บาเพ็ญสานักเวิ่นเต๋าผู้นั้นได้”
“ต่อมาคือศิษย์น้องขั้นแก่นทองคานามว่าลู่หยาง ที่ล่วงรู ้อัต ลักษณ์ปลอมของหวังหมิงที่แฝงตัวอยู่ในสานักควบคุมศพ”
“สุดท้ายคือเจ้าสานักเวิ่นเต๋า ท่านเต๋าปู้ อวี่ ที่ใช ้ตนเองเป็ นเหยื่อ ล่อ จับกุมพระอาจารย์พั่วเซียว”
“สามคนนี้จะต้องตาย เริ่มจากผู้ที่มีตาแหน่งต่าที่สุดอย่างลู่หยา งก่อน หากแคว้นต้าอวี๋ของเรายังไม่ลงมือ ระวังจะให้แคว้นต้าเซี่ยและ แคว้นต้าเฉียนที่หลบซ่อนตัวอยู่ที่ใดก็ไม่รู ้หัวเราะเยาะเอาได้!”
ทั้งแคว้นต้าอวี๋และแคว้นต้าเฉียนต่างมีความมุ่งหมายที่จะแทนที่ แคว้นต้าเซี่ย ทั้งสองจึงเป็ นคู่แข่งกัน อาจารย์หลวงพยายามหาที่ซ่อน ของแคว้นต้าเฉียนหลายครั้ง หวังจะให้แคว้นต้าเฉียนและแคว้นต้า เซี่ยต่อสู้กันจนบาดเจ็บอ่อนแอทั้งสองฝ่ าย จะได้เป็ นโอกาสให้แคว้น ต้าอวี๋ฉกฉวยประโยชน์
น่าเสียดายที่ไม่พบเบาะแสใดๆ
อาจารย์หลวงสั่งลูกน้อง “เจ้าไปสืบดูว่าศิษย์น้องที่ชื่อลู่หยางผู้นี้ ตอนนี้อยู่ที่ใด หากฆ่าได้ก็ฆ่าซะ”
“รับทราบ!”
หลังจากลูกน้องจากไป อาจารย์หลวงครุ่นคิด ตามข่าวสารที่เขา ได้รับ ในศึกเมืองฮั่นสุ่ย ปรากฏฝ่ ายที่สาม เป็ นผู้บาเพ็ญที่อ้างตนว่า เป็ นมหาเทพสูงสุดแห่งลัทธิสวรรค์ เขาได้เอาชนะอู๋อวี่เต๋าและอีกสอง คน
“ลัทธิสวรรค์นี้มีที่มาอย่างไรกัน แล้วเทพถั่วคือผู้ใด?”
อาจารย์หลวงผู้รอบรู ้แจ้งได้สืบทราบการแบ่งแยกอ านาจใน ปัจจุบันอย่างละเอียด แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องลัทธิสวรรค์มาก่อน ยิ่งไม่ ต้องพูดถึงเทพถั่ว
“ลัทธิสวรรค์นี้ราวกับโผล่ออกมาอย่างไร ้ที่มา ช่างประหลาด” “เหตุใดลัทธิสวรรค์จึงต้องออกมาขัดขวางอู๋อวี่เต๋า แล้วยังจับตา ดูพลังแผ่นดินอีกด้วย?”
ห้าวันต่อมา ลูกน้องกลับมารายงาน “พบลู่หยางแล้วหรือ?” “ทูลอาจารย์หลวง พบแล้วขอรับ” “ฆ่าหรือยัง?”
“เรื่องนั้น……” “แค่ผู้บาเพ็ญขั้นแก่นทองคาคนเดียว ก็ยังฆ่าไม่ได้อีกหรือ?!” อาจารย์หลวงโกรธจัด ไม่พอใจประสิทธิภาพการท างานของลูกน้อง หากคนของตนมีทัศนคติเช่นนี้ แคว้นต้าอวี๋จะฟื้นฟูได้อย่างไร!
ลูกน้องแทบร ้องไห้ “ท่าน ลู่หยางได้เป็ นรักษาการแทนเจ้าส านัก แล้ว”
“หืม?”
อาจารย์หลวงคิดว่าตนฟังผิด แม้เขาจะดูหมิ่นสานักเวิ่นเต๋า แต่ก็ คงไม่ตกต่าถึงขั้นให้ผู้บาเพ็ญขั้นแก่นทองคาคนหนึ่งมาเป็ น รักษาการแทนเจ้าส านัก
เขาไม่อยากเคลื่อนไหวกับท่านเต๋าปู้ อวี่ เพราะท่านเต๋าปู้ อวี่เป็ น เจ้าสานัก เป็ นที่จับตามองมาก ลงมือง่ายเกิดความผิดพลาดได้
ตอนนี้ลู่หยางขึ้นเป็ นรักษาการแทนเจ้าสานัก ผู้ที่จะคุ้มครอง ย่อมไม่น้อย ลงมือโดยไม่คิดกลับเป็ นการกระทาที่ไม่ฉลาด
“ตามที่ข้าน้อยสืบมา เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการชิงอานาจภายใน สานักเวิ่นเต๋า อานาจในสานักเวิ่นเต๋าถูกครอบครองมายาวนานโดย ผู้บาเพ็ญนามว่าอวี้จือ นางเป็ นเจ้าสานักตัวจริงในทางปฏิบัติ อวี้จือ เป็ นศิษย์คนโตของท่านเต๋าปู้ อวี่ วิทยายุทธ ์ไม่ทราบชัด ท่านเต๋าปู้ อวี่ ไม่ต้องการให้อวี้จือถือครองอานาจนานเกินไป เกรงจะถูกลดบทบาท ลง จึงให้ศิษย์น้องลู่หยางเป็ นรักษาการแทนเจ้าส านัก”
อาจารย์หลวงหัวเราะเย็นชา “เจ้ามองปัญหาตื้นเกินไป ลู่หยาง เป็ นเพียงผู้บาเพ็ญขั้นแก่นทองคา จะแย่งชิงอานาจกับศิษย์พี่ได้ อย่างไร นี่ชัดเจนว่าสานักเวิ่นเต๋าล่วงรู ้ว่าข้าจะลงมือกับลู่หยาง จึงรีบ ให้ลู่หยางขึ้นเป็ นรักษาการแทนเจ้าสานัก เพื่อคุ้มครองเขา!”
“ข้าถามเจ้า ลู่หยางขึ้นเป็ นรักษาการแทนเจ้าสานัก เกิดขึ้น หลังจากเขากลับจากเมืองฮั่นสุ่ยใช่หรือไม่?”
ลูกน้องตะลึงในความปราดเปรื่องของอาจารย์หลวง ยิ่งเลื่อมใส ศรัทธา “ท่านหยั่งรู ้ได้อย่างแม่นยา ลู่หยางผู้นั้นได้ขึ้นเป็ นรักษาการ แทนเจ้าสานักหลังจากเขากลับจากเมืองฮั่นสุ่ยนั่นเอง!”
พวกเขายอมตามอาจารย์หลวง ก็เพราะอาจารย์หลวงมีปัญญา เลิศล้า คิดการณ์ได้ไม่ผิดพลาด!
อาจารย์หลวงแสดงท่าทีรู ้แจ้ง “ฮึ โลกนี้มีที่ใดมีเรื่องบังเอิญ มากมาย เบื้องหลังล้วนมีการวางแผนทั้งสิ้น”
“แล้วลู่หยางผู้นี้……”
“ฆ่า! ต้องฆ่าให้ได้!”
“เพียงสานักเวิ่นเต๋าแห่งเดียว ถึงแม้จะคานวณถึงการตอบโต จากแคว้นต้าอวี๋ของเราแล้วจะอย่างไร พวกเขาจะปกป้ องผู้บาเพ็ญ ขั้นแก่นทองคาคนเดียวได้หรือ?”
“ข้าจะให้สานักเวิ่นเต๋าได้รู ้ให้ผู้คนในใต้หล้าได้รู ้เมื่อเผชิญหน้า กับพลังอันเด็ดขาด การวางแผนใดๆ ก็ไม่อาจต้านทานได้!”
ลูกน้องได้ยินดังนั้นก็ดีใจยิ่ง เขาสามารถจินตนาการได้ถึงภาพที่ พวกเขาสังหารลู่หยาง และสานักเวิ่นเต๋าต้องตะลึงงัน โกรธแค้นแต่ไม่ อาจท าอะไรได้!
“ข้าน้อยยังสืบมาว่า สานักเวิ่นเต๋าจะจัดงานฉลองสานักในอีก สองเดือน เฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งแสนสองหมื่นปีของสานักเวิ่นเต๋า พวกเขาจะเชิญสานักและองค์กรต่างๆ มากมาย เราอาจฉวยโอกาสนี้ แทรกเข้าไป!”
การป้ องกันของสานักเวิ่นเต๋าเข้มงวด การเข้าออกมีการ ตรวจสอบเคร่งครัด มีเพียงในช่วงงานใหญ่เช่นนี้เท่านั้นที่จะผ่อน คลายลงบ้าง
“ยังมีเรื่องเช่นนี้อีกหรือ” ดวงตาอาจารย์หลวงเป็ นประกาย มุม ปากระบายรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าสวรรค์ยังเข้าข้างแคว้นต้าอวี๋ของเรา อยู่จริงๆ”
“สานักเวิ่นเต๋าครบรอบหนึ่งแสนสองหมื่นปี ก็สมควรล่มสลายได้ แล้ว”
เขาเอ่ยประโยคนี้อย่างเรียบง่าย ตัดสินชะตากรรมของสานักเวิ่น เต๋า
หากแม้แต่สานักเวิ่นเต๋าแห่งเดียวยังจัดการไม่ได้ แคว้นต้าอวี๋จะ กล่าวถึงการฟื้นฟูอานาจได้อย่างไร?
……
ขณะนี้ ลู่หยางยังไม่รู ้ว่าตนถูกอาจารย์หลวงแห่งแคว้นต้าอวี๋จับ ตาดู และถูกจัดเข้าบัญชีรายชื่อผู้ต้องตาย
ที่จริงแล้ว นี่เป็ นความเข้าใจผิดจากการรับรู ้ข้อมูลที่ไม่ตรงกัน
ในงานฉลองแคว้นชิง ท่านภัยพิบัติสามารถหลบหนีไปได้ แต่ กลับถูกศิษย์พี่ใหญ่ที่ลู่หยางเรียกออกมาเอาชนะ
ในเมืองฮั่นสุ่ย พวกอู๋อวี่เต๋าทั้งสามเกือบจะได้รับพลังแผ่นดิน แต่ ถูกเซียนอมตะในร่างของลู่หยางออกมาขัดขวาง และยังจับกุมอู๋อวี่ เต๋าและพวกทั้งสามได้อีกด้วย
ที่เมืองติงซิน นกกระดาษที่ส่งไปหาท่านเต๋าปู้ อวี่เป็ นฝีมือของลู่ หยาง
หากอาจารย์หลวงแห่งแคว้นต้าอวี๋รู ้ว่าเหตุการณ์ทั้งสามนี้ล้วน เกี่ยวข้องกับลู่หยาง ลู่หยางคงอยู่ในบัญชีรายชื่อผู้ต้องตายนานแล้ว ไม่ต้องรอถึงวันนี้
ต่อให้ลู่หยางรู ้ว่าตนอยู่ในบัญชีรายชื่อผู้ต้องตาย เขาก็คงไม่ใส่ ใจนัก
ตอนนี้เขามีเรื่องสาคัญกว่าต้องจัดการ
“ศิษย์พี่ใหญ่บอกว่า ข้าในฐานะรักษาการแทนเจ้าสานัก ต้องไป ประชุ
YOU MAY ALSO LIKE
