ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 507 ขั้นแก่นทองค ำตอนปลำย

หำกเป็นลู่หยำง เขำคงคิดว่ำถ้ำตนเองบรรลุเซียนแล้ว อำจเฉื่อย
ยิ่งกว่ำเซียนอมตะเสียอีก ทั้งวันคงนอนอำบแสงอำทิตย์ พอแดดส่อง
ด้ำนหน้ำ ก็กลับตัวให้แดดส่องด้ำนหลัง แล้วพอแดดส่องด้ำนหลัง ก็
กลับตัวให้แดดส่องด้ำนหน้ำ กลำงคืนก็ไปนอนบนดวงอำทิตย์
เซียนย่อมตำมมำด้วยระดับที่สูงขึ้น และระดับที่สูงกว่ำนั้นยังมี
ระดับที่สูงขึ้นไปอีก บ ำเพ็ญไปเรื่อยๆ แล้วเมื่อไหร่จะถึงจุดจบ?
“แต่ท่ำนเซียนเคยพูดไว้ว่ำ กำรทดแทนก็เป็นกำรลืมอย่ำงหนึ่ง
งั้นกำรที่ชื่อในต ำรำอำหำรของท่ำนถูกเปลี่ยนเป็นเซียนอิงเทียน ก็
เป็นกำรทดแทนอย่ำงหนึ่งหรือไม่?”
ดวงตำของเซียนอมตะเป็นประกำย ตบไหล่ลู่หยำง “เอ๊ะ เจ้ำพูด
ได้ถูกต้อง มีคนก ำจัดข้ำ แล้วใช้วิธีกำรบำงอย่ำงลบร่องรอยกำรมี
ตัวตนของข้ำ เปลี่ยนเรื่องรำวของข้ำให้กลำยเป็นของเซียนอิงเทียน
ตอนแรกข้ำนึกว่ำเจ้ำหมอนั่นอิจฉำควำมสำมำรถของข้ำ จึงแอบอ้ำง
ชื่อขณะที่ข้ำไม่อยู่”
“ศิษย์ช่ำงชั่งชำญฉลำดยิ่งนัก!”
“ที่ถูกต้องคือศิษย์มีแววที่จะสอนได้”

ลู่หยำงคิดในใจว่ำ คงมีแต่เซียนอิงเทียนเท่ำนั้นที่สมองมีปัญหำ
จำกอำหำรเป็นพิษ จึงจะไปแย่งชิงสิทธิในต ำรำอำหำรของเจ้ำ
“แล้วในบรรดำสี่เซียน มีใครสำมำรถลบกำรมีตัวตนของท่ำนได้
หรือไม่?”
เซียนอมตะขมวดคิ้วครุ่นคิด ค ำนวณฝีมือของสี่เซียนทั้งหมด
แต่ไม่พบวิธีกำรที่ตรงกัน “ไม่มี ทั้งสี่คนล้วนท ำไม่ได้”
หนึ่งคนหนึ่งเซียน หำรือกันอีกสักพัก แต่ก็ไม่ได้สรุปอะไรที่เป็น
ประโยชน์มำกนัก
หำกบอกว่ำเซียนอิงเทียนฆ่ำเซียนอมตะ ก็ไม่แน่เสียทีเดียว บำง
ทีเซียนฉี่หลินและคนอื่นๆ อำจแย่งชิงสิทธิในต ำรำอำหำรของเซียน
อมตะเช่นกัน
สิ่งของของเซียนมีน้อยอยู่แล้ว ของมีค่ำที่เซียนอมตะทิ้งไว้ยิ่งมี
น้อยเข้ำไปใหญ่
เว้นแต่จะพบสมบัติที่เซียนอมตะเคยกล่ำวว่ำฝังอยู่ที่ดำวเหนือ ใน
สมบัตินั้นต้องมีบันทึกว่ำของชิ้นไหนเป็นของใคร ซึ่งสำมำรถคำดเดำ
ควำมจริงได้บ้ำง
ทั้งสองคนก ำลังคุยกันว่ำ เมื่อเจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนพ้นวำระ
แล้ว จะท ำอะไรต่อ ศิษย์พี่ใหญ่ก็พำอำจำรย์หลวงกลับมำ

แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่ดูจำกใบหน้ำบิดเบี้ยวและท่ำทำงที่ยังคง
กระอักกระอ่วน คำดว่ำคงยังไม่ได้คลำยค ำสำป
“ศิษย์พี่ใหญ่ พลังแผ่นดินไม่สำมำรถคลำยค ำสำปได้หรือ?”
“คลำยได้ แต่ฝ่ำบำทไม่ยินยอมคลำย” ศิษย์พี่ใหญ่โยนอำจำรย์
หลวงไปด้ำนข้ำงอย่ำงไม่ใส่ใจ
“ท ำไมล่ะ? ค ำสำปของเมิ่งจิ่งโจวกับเจ้ำส ำนักชิวก็ถูกคลำยออก
ไม่ใช่หรือ?” ลู่หยำงงุนงง
“พูดให้ถูกต้องคือไม่ใช่คลำย แต่เป็นกำรกระจำย”
“กระจำย?”
“คือกำรอำศัยพลังแผ่นดินกระจำยค ำสำปให้ทุกคน หลังจำก
กระจำยแล้ว ผลลัพธ์คือทุกคนจะแต่งงำนช้ำกว่ำเส้นทำงชีวิตเดิมอยู่
หนึ่งจิ้มหง่วน กำรกระจำยระดับนี้ยังพอรับได้”
“แต่ค ำสำปของอำจำรย์หลวงร้ำยแรงเกินไป หำกกระจำยให้ทุก
คน ผลลัพธ์จะเลวร้ำยเกินคำด”
ลู่หยำงเข้ำใจแล้ว ไม่แปลกที่ฝ่ำบำทไม่ยินยอมคลำยค ำสำปให้
อำจำรย์หลวง หำกเป็นเขำก็คงไม่ยินยอมเช่นกัน
“แล้วตอนนี้…” ลู่หยำงเหลือบมองอำจำรย์หลวงที่ยังคงดิ้นทุรนทุ
รำยไม่หยุด
“ปล่อยให้เขำร้องไปก่อน รอคิดวิธีแก้ไขแล้วค่อยว่ำกัน”

“ได้”
จะปล่อยไว้อย่ำงนี้ก็ไม่ได้ จะค้นจิตอำจำรย์หลวงก็ไม่ได้ เพรำะ
ตอนนี้อำจำรย์หลวงก ำลังทุกข์ทรมำนด้วยเจ็ดภัยแปดทุกข์ จิตใจ
สับสนวุ่นวำย ค้นไม่ได้อะไรเลย
หำกน ำไปหลอมเป็นวิญญำณวัตถุวิเศษโดยตรง อย่ำว่ำแต่ผู้
อำวุโสที่ห้ำจะหลอมวัตถุวิเศษระดับกึ่งเซียนไม่ได้เลย แม้จะหลอมได้
แต่ด้วยสภำพของอำจำรย์หลวง ก็คงหลอมได้แค่วัตถุวิเศษที่ติดค ำ
สำป ประสิทธิภำพย่อมลดลงอย่ำงมำก
“ยอดเขำคุมขังมีพลังหยินมำกเกินไป อยู่นำนไม่ดี เจ้ำกลับไป
ก่อนเถอะ”
อวี้จือพูดกับเซียนอมตะว่ำ “ท่ำนผู้อำวุโส ครั้งนี้ท่ำนท ำหน้ำที่
เจ้ำส ำนักผู้รักษำกำรแทนได้ดีมำก ข้ำพอใจมำก”
เซียนอมตะลูบจมูก รู้สึกลอยไปเลย “แค่ส ำนักเล็กๆ เท่ำนั้น ด้วย
ควำมสำมำรถของข้ำ กำรเป็นฮ่องเต้ก็ยังท ำได้ ดูให้ดี ข้ำจะไปจับผู้
บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติอีกสักกี่คน แล้วกลับมำเป็นผู้รักษำกำรแทนเจ้ำ
ส ำนักต่อ”
“ข้ำจะไปยังจุดนัดพบที่นักบวชขำวด ำบอกไว้สักครั้ง ตำมที่เขำ
ว่ำ ยังมีผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติอีกคนที่อยู่ในภำวะหลับใหล อำจำรย์
หลวงยังไม่ได้ปลุกเขำ แต่ที่ที่ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติคนนั้นหลับใหล

อยู่นั้น มีเพียงอำจำรย์หลวงเท่ำนั้นที่รู้ ลองดูว่ำจะพบเบำะแสอะไรใน
จุดนัดพบบ้ำงหรือไม่”
ศิษย์พี่ใหญ่ให้ทั้งสองคนไปก่อน เมื่อทั้งสองจำกไป นำงก็เรียก
อำจำรย์ทวดที่ปรำบยอดเขำคุมขังออกมำ
“อำจำรย์ทวด คนนี้คืออำจำรย์หลวงแห่งแคว้นต้ำอวี๋คนที่สอง
จินปู่ชวน ขอให้กักตัวไว้ที่นี่ก่อน ระวังสักหน่อย เขำได้รวบรวม
รูปแบบของผลของกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำ น่ำจะเป็นรูปแบบของผลของ
กำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำแห่งสำยใยโชคชะตำ”
แต่ก่อนอำจำรย์ทวดเคยคิดว่ำตนเองขั้นข้ำมพิบัติ ปรำบยอดเขำ
คุมขังได้อย่ำงสบำย ถือเป็นกำรสนับสนุนส ำนักหลังเกษียณ
ตอนนี้เขำกลับรู้สึกว่ำประเมินตนเองสูงเกินไป กำรปรำบยอดเขำ
คุมขังเป็นงำนที่ยำกส ำหรับเขำมำกเกินไป
“อำจำรย์ทวดไม่ต้องกังวล เขำจมอยู่ในเจ็ดภัยแปดทุกข์ไม่
สำมำรถหลุดพ้น แม้แต่ปกป้องตัวเองยังยำก จะหนีออกจำกคุกได้
อย่ำงไร?”
เกรงว่ำอำจำรย์ทวดยังไม่วำงใจ อวี้จือจึงวำงก ำแพงก ำบังเพิ่มอีก
ชั้นในคุกที่กักขังอำจำรย์หลวง
จำกนั้นนำงก็มุ่งหน้ำไปยังดินแดนลับที่อำจำรย์หลวงและคณะ
ซ่อนตัว

ออกจำกยอดเขำคุมขัง ลู่หยำงรู้สึกว่ำภำระบนบ่ำเบำลงไปมำก
งำนเฉลิมฉลองจบลงอย่ำงรำบรื่น ลัทธิสวรรค์สร้ำงชื่อได้อย่ำง
เปรี้ยงปร้ำง อำจำรย์หลวงแห่งแคว้นต้ำอวี๋และคณะตกเป็นนักโทษ
บัตรลองเป็นเจ้ำส ำนักสองเดือนของเซียนอมตะหมดอำยุ
ถึงเวลำบ ำเพ็ญเซียนแล้ว!
……
ผ่ำนไปสำมเดือน
ลู่หยำงนั่งขัดสมำธิ กระบี่ชิงเฟิงและกระบี่เมิ่งเยว่สองเล่มลอยอยู่
สองข้ำงร่ำงกำย แผ่คมกระบี่ละม้ำยคล้ำยกระแสลม
แก่นทองอมตะหมุนวนช้ำๆ ดูดซับพลังวิเศษจำกภำยนอกอย่ำง
ต่อเนื่อง ก่อให้เกิดกระแสวนพลังวิเศษในตันเถียน กระแสวนยิ่งหมุน
ยิ่งเร็ว
เขำชูสองนิ้วชี้ฟ้ำ ตะโกนเบำๆ “ทะลวง!”
พร้อมท่ำนี้ พลังของลู่หยำงก็ปะทุออกมำ ดั่งเขื่อนแตก น ้ำทะลัก
หลำก ไม่มีอะไรสำมำรถขวำงกั้นได้
กระบี่ชิงเฟิงและกระบี่เมิ่งเยว่ปะทะกัน คมกระบี่สำนกันเป็น
ลวดลำย ทิ้งรอยกระบี่มำกมำยบนพื้นหญ้ำ
คมกระบี่เมื่อเทียบกับก่อนหน้ำนี้ ยิ่งคมกริบและดุดันยิ่งขึ้น ไม่มี
อะไรต้ำนทำนได้

“ขั้นแก่นทองค ำตอนปลำยแล้วสินะ”
สองปีในส ำนัก ก้ำวสู่ขั้นแก่นทองค ำตอนปลำย
ลู่หยำงลุกขึ้นยิ้ม รู้สึกถึงกำรเปลี่ยนแปลงในร่ำงกำย ตัวเขำ
ในตอนนี้ แม้เผชิญหน้ำกับตัวเองเมื่อสำมเดือนก่อน ก็สำมำรถ
เอำชนะได้อย่ำงง่ำยดำย
สำมเดือนนี้เขำทุ่มเทกับกำรบ ำเพ็ญ ไม่ได้ออกจำกส ำนักแม้แต่
ก้ำวเดียว แม้แต่เมิ่งจิ่งโจวชวนออกไปเที่ยวข้ำงนอก เขำก็ไม่ไป
หลังจำกงำนเฉลิมฉลองสิ้นสุด เขำโด่งดังมำก ทั่วใต้หล้ำต่ำงรู้ว่ำ
ส ำนักเวิ่นเต๋ำมีเขำ ลู่หยำง คนที่ต่อสู้กับรองประมุขลัทธิสวรรค์และสู้
กันอย่ำงสมศักดิ์ศรี เป็นอันดับหนึ่งของขั้นแก่นทองค ำตอนกลำง
ถึงขั้นมีคนไม่สนใจว่ำเขำเป็นศิษย์ของท่ำนเต๋ำปู้อวี่ มำสู่ขอถึงที่
เห็นได้ชัดว่ำอีกฝ่ำยตัดสินใจมำอย่ำงแน่วแน่
อีกเหตุผลหนึ่งที่ลู่หยำงไม่ออกนอกส ำนัก คือหำกเขำออกไป
แล้วบังเอิญเจอผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติ เซียนอมตะจะต้องกลับมำเป็น
ผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนักอีกรอบสิ
เรื่องกำรยึดทรัพย์สินของผู้บ ำเพ็ญแห่งแคว้นต้ำอวี๋ด ำเนินไป
อย่ำงเป็นระบบ ศิษย์พี่ใหญ่ไปที่จุดนัดพบครั้งหนึ่ง ขนทรัพย์สินมีค่ำ
ทั้งหมดกลับมำ

หลังจำกนั้น ส ำนักต่ำงๆ ก็ด ำเนินกำรตำมที่ผู้บ ำเพ็ญแห่งแคว้น
ต้ำอวี๋บอกถึงที่ซ่อนขุมทรัพย์ สองถึงสำมส ำนักรับผิดชอบหนึ่งคน
ร่วมกันส่งคนไปส ำรวจ
ส ำนักเวิ่นเต๋ำส่งผู้อำวุโสใหญ่ น ำทีมขุดขุมทรัพย์ที่นักบวชขำว
ด ำบอก
นักบวชขำวด ำในฐำนะผู้แข็งแกร่งขั้นข้ำมพิบัติตอนปลำย มี
สิ่งของดีๆ จนนับไม่ถ้วน ลู่หยำงมองแล้วถึงกับตำลำย
เมื่อสองสำมวันก่อน ลู่หยำงได้รับข่ำวว่ำ อำจำรย์หลวงทนทุกข์
ทรมำนจำกเจ็ดภัยแปดทุกข์ตลอดสำมเดือน ในที่สุดก็ทรมำนตัวเอง
จนตำย วิญญำณแตกสลำย ภำพที่เห็นช่ำงน่ำสลดใจยิ่งนัก