ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 527 ส ำนักธำตุทั้งห้ำต้อนรับแขกด้วยน ้ำใจงดงำม

ส ำนักธำตุทั้งห้ำ หนึ่งในห้ำส ำนักเซียนใหญ่ ตั้งอยู่บนเส้น
ลมปรำณห้ำธำตุในแคว้นอวิ๋น ธรรมชำติของเส้นลมปรำณห้ำธำตุ
นั้นเกื้อหนุนต่อห้ำธำตุอย่ำงลงตัว จึงเป็นสถำนที่อันดีเยี่ยมที่สุดใน
แคว้นอวิ๋น
ภำยใต้กำรน ำของเจ้ำส ำนักชิวจิ้นอัน ส ำนักธำตุทั้งห้ำรุ่งเรืองไป
ด้วยฝีมือยอดเยี่ยมมำกมำย บรรยำกำศภำยในส ำนักเต็มไปด้วย
ควำมก้ำวหน้ำและควำมหวัง ภำยในส ำนักเข้มงวดและจริงจัง มุ่งมั่น
บ ำเพ็ญเพียร แข่งขันกันสร้ำงผลงำนเพื่อควำมเป็นเลิศ แต่ยำม
ต้อนรับแขกภำยนอกกลับเปี่ยมด้วยไมตรีจิต ใจดีเอื้อเฟื้อ
แม้กระทั่งศิษย์ส ำนักเวิ่นเต๋ำที่มำเรียนรู้ที่ส ำนักธำตุทั้งห้ำ พวก
เขำก็ยอมละทิ้งควำมแค้นในอดีต ส่งผู้อำวุโสน ำทีมออกมำต้อนรับ
ถึงขั้นถือวัตถุวิเศษติดไม้ติดมือมำ รำวกับกลัวว่ำคนของส ำนักเวิ่น
เต๋ำจะไม่ได้พบเจออุบัติเหตุเสียอย่ำงนั้น
“พวกเรำได้รับกำรต้อนรับอย่ำงอบอุ่นจริงๆ นะ มีคนออกมำ
ต้อนรับมำกมำยเช่นนี้” หม่ำนกู่พูดอย่ำงร่ำเริงขณะมองคนทั้งหลำยที่
หน้ำประตูส ำนักธำตุทั้งห้ำ

ลู่หยำงมองจนหำงตำกระตุก เขำทรำบจำกเซียนอมตะว่ำ คนถือ
วัตถุวิเศษเหล่ำนั้นล้วนเป็นขั้นรวมร่ำงทั้งสิ้น นั่นย่อมต้องเป็นผู้อำวุโส
ของส ำนักธำตุทั้งห้ำอย่ำงแน่นอน
กำรต้อนรับพวกเขำจ ำเป็นต้องถือวัตถุวิเศษด้วยหรือไร?
เรือเหำะจอดสนิท เมิ่งจิ่งโจวน ำทีมลงจำกเรือ ชิวจิ้นอันรีบก้ำวมำ
ต้อนรับอย่ำงกระตือรือร้น ด้ำนหลังมีผู้อำวุโสห้ำคนตำมมำ แต่ละคน
ตำเหมือนเสือ ดุดันน่ำเกรงขำม หนึ่งในผู้อำวุโสนั้นมือซ้ำยถือป้ำย
ผ้ำขนำดใหญ่ มือขวำถืออำวุธ ไม่รู้ว่ำเตรียมจะท ำอะไร
“ยินดีต้อนรับสู่ส ำนักธำตุทั้งห้ำของพวกเรำ มำศึกษำดูงำนกัน
หรือ? ไม่ได้พำผู้อำวุโสมำด้วยหรือ?”
ชิวจิ้นอันนับจ ำนวนดู มีแค่ห้ำคน ศิษย์ทั้งเก้ำแห่งส ำนักเวิ่นเต๋ำ
ไม่มำแม้แต่คนเดียว
เขำยังไม่ยอมละควำมพยำยำม ใช้จิตตรวจค้นบริเวณรอบข้ำง
ตรวจหำว่ำมีใครซ่อนตัวปกปิดพลังติดตำมมำหรือไม่
“ไม่มี ผู้อำวุโสทั้งหลำยล้วนมีธุระ ไม่ได้มำด้วย” เมิ่งจิ่งโจวรำย
งำนตำมจริง
ชิวจิ้นอันส่ำยหน้ำอย่ำงเสียดำย น่ำเสียดำยเหลือเกิน ท ำไมถึง
ไม่มีใครโง่พอที่จะมำเดินเข้ำกับดักนะ

ผู้อำวุโสทั้งห้ำที่อยู่ด้ำนหลังเปิดใช้วัตถุวิเศษทันที ปลำยวัตถุ
วิเศษของพวกเขำล้วนเปล่งประกำยแสง ท ำเอำเมิ่งจิ่งโจวตกใจใหญ่
โชคดีที่พวกเขำไม่ได้หันวัตถุวิเศษมำทำงคน แต่กลับหันขึ้นฟ้ำแทน
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
ห้ำสำยโจมตีระเบิดออกบนฟำกฟ้ำ สวยงำมรำวกับดอกไม้ไฟที่
บำนสะพรั่งในยำมรำตรีช่วงเทศกำลปีใหม่
พร้อมกับเสียงกำรโจมตี ป้ำยผ้ำถูกกำงออก—— “ยินดีต้อนรับ
ศิษย์ส ำนักเวิ่นเต๋ำมำศึกษำที่ส ำนักของเรำ”
ส ำนักธำตุทั้งห้ำท ำงำนอย่ำงรอบคอบ เตรียมแผนไว้สองทำง
หำกเป็นศิษย์ทั้งเก้ำแห่งส ำนักเวิ่นเต๋ำมำ ก็จะใช้วัตถุวิเศษทักทำย
แล้วเหยียบย ่ำบนตัวศิษย์ทั้งเก้ำแห่งส ำนักเวิ่นเต๋ำพร้อมกำงป้ำยผ้ำ
ปล่อยดอกไม้ไฟ หำกเป็นอวี้จือที่มำ ก็จะเปลี่ยนเป็นดอกไม้ไฟกับ
ป้ำยผ้ำเท่ำนั้น
แม้อวี้จือจะไม่ได้มำ มีแต่พวกรุ่นน้องสองสำมคน ก็ยังพอเอำกำง
ป้ำยผ้ำต้อนรับไปพลำงๆ ได้
“แยกย้ำยๆ โจรเฒ่ำปู้อวี่กับพวกเขำไม่ได้มำ”
“ได้ยินว่ำโจรเฒ่ำปู้อวี่ไปปรำกฏตัวที่แคว้นหวง พวกเรำไปดูกัน
ไหม?”

“ช่ำงเถอะ คงเป็นข่ำวลือเท็จอีกละ ที่ได้รับรำยงำนต ำแหน่งของ
เขำมำ มีครั้งไหนล่ำตัวมำได้ล่ะ?”
“เจ้ำหมอนี่ลื่นไหลยิ่งกว่ำปลำไหล วิ่งเร็วยิ่งกว่ำกระต่ำยอีก!”
“คนกับกระบี่เป็นหนึ่งเดียว แล้วกระบี่เดียวกลำยเป็นกระบี่หมื่น
เล่ม หำกใช้สองวิชำนี้ต่อเนื่องกัน ใครจะหำร่ำงจริงของเขำเจอล่ะ แม้
หำเจอตอนไหน คนก็หนีไปไกลแล้ว”
“พูดอะไรน่ะ หำกข้ำเจอเข้ำ ข้ำหำตัวจริงได้แน่”
“เจ้ำจะหำอย่ำงไร?”
“เห็นดวงตำคู่นี้ของข้ำไหม ข้ำโดดเข้ำเตำไฟอบมำสี่สิบเก้ำวัน
เต็ม ในที่สุดก็อบดวงตำจนส ำเร็จ ดวงตำคู่นี้ของข้ำสำมำรถเทียบชั้น
ได้กับกระจกส่องปีศำจของวัดไป๋หม่ำ!”
“ใช้ได้ขนำดนั้นหรือ ฝึกง่ำยไหม ข้ำจะลองเผำบ้ำง”
พอกำงป้ำยผ้ำและปล่อยดอกไม้ไฟเสร็จ ผู้อำวุโสทั้งหลำยก็
พูดคุยกันเองแล้วแยกย้ำยกันไป
ชิวจิ้นอันเห็นว่ำเป้ำหมำยไม่ได้มำ จึงกระแอมสองที ส่งสัญญำณ
ให้ไป๋หมิงพำคนทั้งห้ำเข้ำไป
เจ้ำส ำนักและผู้อำวุโสจำกไปแล้ว แต่บรรดำศิษย์ส ำนักธำตุทั้งห้ำ
ยังไม่ได้แยกย้ำย
“ใครเป็นลู่หยำง ชี้ให้ข้ำหน่อยสิ”

“ก็คนนั้นไง ที่หน้ำตำสะอำดสะอ้ำนน่ะ”
“คนเรำอย่ำดูจำกรูปลักษณ์ภำยนอก ได้ยินว่ำเขำตอนยังอยู่ขั้น
สร้ำงฐำนก็ต่อสู้ข้ำมขั้นได้แล้ว เคยเอำชนะทั้งขั้นแก่นทองค ำ ขั้น
ทำรกแรกก ำเนิด และขั้นแปรเซียน ตอนนี้เขำก็ขั้นแก่นทองค ำแล้ว มี
พลังเทียบเท่ำขั้นฝึกควำมว่ำงเปล่ำแล้วหรือไร?”
“ยังต้องให้เขำสู้กับขั้นฝึกควำมว่ำงเปล่ำอีกหรือ เจ้ำลองไปหำ
คนขั้นฝึกควำมว่ำงเปล่ำที่อ่อนแอมำสักคน ข้ำก็สู้ได้”
“ก็จริงนะ”
“ใครเป็นผู้สร้ำงภำพมำยำพยับแดด?”
“ตำบอดหรือไร มีแต่หญิงคนเดียวยังต้องถำมอีก?”
“มีพรสวรรค์จริงๆ ข้ำท ำไมคิดไม่ถึงวิธีท ำเงินดีๆ แบบนี้นะ”
“เจ้ำจะคิดอะไรออกล่ะ กินเนื้อย่ำงของส ำนักเวิ่นเต๋ำ แล้วคิดจะ
ออกไปเปิดร้ำนข้ำงนอก แต่พบว่ำตอนนี้กำรแข่งขันในร้ำนเนื้อย่ำง
รุนแรงเกินไปหรือ?”
“คนที่ตัวก ำย ำเป็นพิเศษคนนั้นคือคนเผ่ำม่ำนยุคโบรำณใช่
ไหม? ข้ำนึกว่ำเผ่ำม่ำนยุคโบรำณสูญพันธุ์ไปแล้วเสียอีก”
“ได้ยินว่ำเป็นสำยเลือดดั้งเดิมไม่พบเจอมำนับหมื่นปี กลับย้อน
สืบถึงต้นตระกูล”

ศิษย์ส ำนักธำตุทั้งห้ำไม่ค่อยได้มีโอกำสพบเจอกับศิษย์ส ำนักเวิ่น
เต๋ำบ่อยนัก จึงมีควำมสนใจอย่ำงยิ่งต่อลู่หยำงและคณะ
หลังจำกชิวจิ้นอันจำกไป เมิ่งจิ่งโจวเห็นไป๋หมิงก็รู้สึกสงสัย “เจ้ำ
ไม่ได้ไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้หรือ?”
ไป๋หมิงบูดปำก “ไม่มีที่ให้ไปแล้วน่ะสิ ซื่อฉันของส ำนักเวิ่นเต๋ำ
พวกเจ้ำไปอยู่ที่วัดเสวียนคง เหยียนเทียนจื้อไปอยู่ที่ส ำนักเจี้ยนอวี่
ส ำนักวังเซียนเยว่กุยไม่อนุญำตให้ศิษย์ชำยเข้ำ มีสองศิษย์น้องของ
ข้ำไป ส่วนส ำนักเจี้ยนอวี่ข้ำไปบ่อย ไม่จ ำเป็นต้องไปอีก ก็เลยได้แต่
อยู่ที่ส ำนักนี่แหละ”
ไป๋หมิงเดินไปพลำงแนะน ำสภำพของส ำนักธำตุทั้งห้ำให้ลู่หยำง
และคณะฟังไปพลำง
“พวกเจ้ำคงได้เห็นจำกบนเรือเหำะแล้ว ส ำนักธำตุทั้งห้ำของพวก
เรำตั้งอยู่บนเส้นลมปรำณห้ำธำตุ ด้วยทักษะควำมเชี่ยวชำญที่
แตกต่ำงกัน ส ำนักจึงแบ่งออกเป็นห้ำสำย ผู้อำวุโสที่มำพร้อมกับ
อำจำรย์เมื่อครู่นี้คือผู้อำวุโสใหญ่ของทั้งห้ำสำย สมัยหนุ่มเคยมีเรื่อง
บำดหมำงส่วนตัวกับผู้อำวุโสของส ำนักเวิ่นเต๋ำพวกเจ้ำ อยำกจะพบ
ผู้อำวุโสของพวกเจ้ำมำคุยเรื่องเก่ำ น่ำเสียดำยที่ไม่ได้มำ”
“มีเรื่องบำดหมำงอะไร?”
ไป๋หมิงเคยได้ยินอำจำรย์เล่ำถึงควำมขัดแย้งหลำยครั้งระหว่ำง
ส ำนักธำตุทั้งห้ำและส ำนักเวิ่นเต๋ำ “พูดขึ้นมำก็มำกมำย เช่น มักจะตี

กันบ่อยๆ ตอนที่ผู้อำวุโสส ำนักเวิ่นเต๋ำของพวกเจ้ำมีคนมำกก็ใช้
ยุทธวิธีมวลชนไปรุมตีผู้อำวุโสของพวกเรำ ตอนที่มีคนน้อยก็ไปแจ้ง
ทำงกำร”
“บำงครั้งยังใช้อุบำยหลอกล่อด้วยหญิงงำม ผู้อำวุโสที่สี่ของ
ส ำนักเจ้ำเคยเขียนจดหมำยถึงผู้อำวุโสของพวกเรำ ปลอมเป็นหญิง
บอกว่ำชื่นชมผู้อำวุโสของพวกเรำมำนำน หวังว่ำจะได้นัดพบ ใน
จดหมำยยังบอกว่ำเขำขี้อำย ไม่อยำกพบคนมำกมำย อยำกพบผู้
อำวุโสของพวกเรำตำมล ำพัง แล้วผู้อำวุโสของพวกเรำก็ไป จำกนั้น
ก็มีคนเก้ำคนโผล่ออกมำจำกหลังก้อนหินใหญ่ เจ้ำพอจะนึกภำพ
ออกไหม?”
ลู่หยำงรู้สึกว่ำอุบำยนี้ช่ำงคุ้นหูเหลือเกิน ผู้อำวุโสที่สี่นี่เรียกว่ำได้
บทเรียนแล้วจึงเรียนรู้กลอุบำยนี้มำสินะ?
หลี่หำวเหรินกลัวว่ำจะมีผู้อำวุโสของส ำนักธำตุทั้งห้ำแอบฟังบท
สนทนำของพวกเขำ ค ำพูดของไป๋หมิงอำจท ำให้พวกเขำนึกถึง
ควำมแค้นเก่ำ แล้วเผำลำมมำที่พวกตน จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนำ
“เจ้ำเป็นสำยไหนล่ะ?”
“ข้ำน่ะหรือ? ข้ำช ำนำญวิชำห้ำธำตุทั้งหมด ไม่ได้สังกัดสำยใด
ในห้ำสำย แต่เป็นศิษย์ในสำยตรงของเจ้ำส ำนัก”
“มีเพียงคนที่มีควำมเชี่ยวชำญในวิชำห้ำธำตุทั้งหมดเช่นข้ำ
เท่ำนั้นที่จะได้เป็นศิษย์ของเจ้ำส ำนัก” พูดถึงตรงนี้ ไป๋หมิงก็อด

ภำคภูมิใจไม่ได้ ริมฝีปำกยกขึ้น เผยรอยยิ้มบำงๆ ควำมเชี่ยวชำญ
วิชำห้ำธำตุของเขำแม้ในส ำนักธำตุทั้งห้ำก็นับเป็นหนึ่งในร้อย ช่ำง
หำได้ยำกนัก
“ถ้ำเช่นนั้น ข้ำก็น่ำจะใช้ได้สินะ” ลู่หยำงชี้ที่ตัวเอง
พรสวรรค์ด้ำนวิชำของเขำนั้นยอดเยี่ยมนัก วิชำธำตุทองรู้จัก
ร่ำงทองหกจั้ง วิชำธำตุไม้รู้จัก ‘วิชำปลูกต้นไม้’ วิชำธำตุน ้ำยังไม่ได้
เรียน วิชำธำตุไฟรู้จักไฟสำมรส และวิชำธำตุดินรู้จักย่นพื้นที่
ไป๋หมิงหันไปมองลู่หยำง แววตำฉำยแววประหลำดใจอยู่สำมส่วน
“พรสวรรค์ด้ำนวิชำของเจ้ำใช้ได้ทีเดียว เหมำะที่จะเป็นศิษย์ของ
อำจำรย์ข้ำมำก ตอนแรกท ำไมไม่มำส ำนักธำตุทั้งห้ำของพวกเรำ
ล่ะ?”
ลู่หยำงเกำศีรษะอย่ำงเก้อเขิน “ส ำนักเวิ่นเต๋ำใกล้บ้ำน ก็เลย
อยำกลองดูก่อน ไม่คิดว่ำจะผ่ำนเข้ำมำได้ในครำวเดียว”
ไป๋หมิง “……”
เหตุผลช่ำงเรียบง่ำยเหลือเกิน