ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 657 ค ำแนะน ำ

เมิ่งจิ่งโจวคิดว่ำตัวเองได้ท ำควำมดีมำมำกพอสมควร แม้เขำจะมี
ภูมิหลังไม่ค่อยดีนัก ถูกบังคับให้ท ำเรื่องไม่ดีเหมือนกับตระกูลเมิ่ง แต่
เขำหนีออกจำกบ้ำนตั้งแต่เนิ่นๆ ตัดขำดควำมสัมพันธ์กับตระกูลเมิ่ง
ไปแล้ว
มำอยู่ที่ส ำนักเวิ่นเต๋ำ เขำก็ตั้งใจบ ำเพ็ญเพียร ป้องกันวันที่บิดำ
อำจมำตำมหำเขำถึงที่ แล้วจับมัดแขวนตีอีกครั้ง
เป็นเพรำะคลุกคลีกับลู่หยำงมำกเกินไปหรือ
ก็ไม่ใช่ ถ้ำอย่ำงนั้นท ำไมลู่หยำงถึงได้มีวำสนำกับเซียนมำกมำย
ถึงขั้นได้รับกำรสั่งสอนจำกเซียนอมตะโดยตรง
เหมียวซันกะพริบตำ ใบหน้ำเปี่ยมเสน่ห์ “พระคุณเจ้ำต้องกำร
เท่ำไหร่คะ”
“สิบต ำลึงเงิน”
“ได้”
เหมียวซันไม่ลังเล หยิบก้อนเงินหนึ่งก้อนจำกแขนเสื้อ วำงลงบน
โต๊ะ
ซื่อฉันตรวจดูก้อนเงินว่ำจริงหรือปลอม แล้วหันไปถำม “สอง
ศิษย์พี่ โยมหญิงมีควำมต้องกำร ท่ำนผู้ใดเต็มใจสละตัวสักหน่อย”

เมิ่งจิ่งโจว: “……”
ลู่หยำง: “……”
ตอนนี้เหมียวซันกลับเป็นฝ่ำยงุนงง “แต่ข้ำต้องกำรพระคุณเจ้ำ
นะคะ”
ซื่อฉันประนมมือ สีหน้ำเคร่งขรึม กล่ำวอย่ำงจริงจัง “โยมเหมียว
ซัน อำตมำเป็นบรรพชิต จะท ำเรื่องเช่นนั้นได้อย่ำงไร”
เหมียวซันมีสีหน้ำแปลกๆ จำกพฤติกรรมของท่ำนเมื่อคืน ท่ำน
ไม่เหมือนบรรพชิตเลยสักนิด
“เรื่องที่หอชุนเซียงเมื่อคืน เพียงเป็นเพรำะอำตมำไม่ผ่ำนกำร
ทดสอบเท่ำนั้น”
“งั้นข้ำไม่ขอลูกแล้ว ได้ไหมคะ”
“ได้”
ซื่อฉันคืนก้อนเงินให้เหมียวซัน
“อีกสองสำมวัน เมื่ออำตมำเก็บเงินได้พอ จะไปหอชุนเซียงเพื่อ
ฝึกจิตใจอีกครั้ง”
สีหน้ำของเหมียวซันดีขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ซื่อฉันส่งลูกค้ำสองคนแรกกลับไปแล้ว หลังรออีกครึ่งชั่วยำม ก็มี
ลูกค้ำคนที่สำม

“พระคุณเจ้ำ ท่ำนไล่ผีได้ใช่หรือไม่” ชำยวัยกลำงคนมำถำมซื่อ
ฉัน สีหน้ำเป็นกังวล
“ได้ หำกโยมมีศรัทธำอันแรงกล้ำ”
ซื่อฉันมองดูชำยวัยกลำงคนแล้ว เห็นว่ำเขำดูคุ้นๆ จึงถำมว่ำ
“โยมมีชื่อว่ำ?”
“จงหมิง”
ชื่อนี้ดูคุ้นๆ แต่ซื่อฉันนึกไม่ออกว่ำเคยได้ยินที่ไหน
“ได้ยินว่ำพระคุณเจ้ำขับไล่วิญญำณร้ำยเก่ง ข้ำจึงมำขอควำม
ช่วยเหลือ ลูกสำวของข้ำถูกวิญญำณร้ำยคงเว่ยเข้ำสิง ท ำให้นำงมี
ควำมคิดไม่ดี”
ซื่อฉันฟังอย่ำงตั้งใจ เมื่อได้ยินชื่อจงชิงอี้ ก็นึกออกว่ำท ำไมจงห
มิงถึงดูคุ้นๆ
เมื่อคืนเขำช่วยคงเย่ว์ไว้ คงเย่ว์บอกว่ำมีมือสังหำรชื่อจงชิงอี้
พยำยำมจะฆ่ำนำง
คู่ฝำแฝดที่พลัดพรำกกันไปตั้งแต่เด็ก พี่สำวที่หำยไปเติบโตขึ้น
ในส ำนักอื่น น้องสำวอยู่กับบิดำท ำธุรกิจในเมืองนี้
มีคู่รักหนุ่มสำว ฝ่ำยชำยถูกสำวจำกส ำนักอื่นหลงรัก แต่ถูก
ปฏิเสธ

สำวจำกส ำนักอื่นส่งมือสังหำรมำฆ่ำคู่แข่ง ทั้งสองฝ่ำยเข้ำใจผิด
คิดว่ำเป็นอีกฝ่ำยที่ส่งมือสังหำรมำ
“โยมจงหมิง อำตมำจ ำได้แล้ว หญิงสำวที่ชื่อคงเย่ว์เล่ำเรื่องรำว
ให้อำตมำฟังบ้ำงแล้ว เพียงแต่เกรงว่ำเรื่องรำวจะซับซ้อนกว่ำที่โยม
คิด”
ซื่อฉันเก็บแผง ทั้งสำมคนตำมจงหมิงไปยังคฤหำสน์ของเขำ
ระหว่ำงทำง ทั้งสำมได้รู้จำกจงหมิงว่ำ เขำท ำธุรกิจเกี่ยวกับ
สมุนไพร ภรรยำเสียชีวิตตั้งแต่จงชิงอี้ยังเล็ก เขำเลี้ยงดูลูกสำวเพียง
คนเดียว ลูกสำวชื่อจงชิงอี้ และชำยหนุ่มชื่อคังเว่ย
เขำเพิ่งซื้อเห็ดหลินจือรูปร่ำงดีอำยุยี่สิบปีจำกผู้บ ำเพ็ญขั้นฝึก
ลมปรำณหญิงคนหนึ่ง เมื่อรู้ว่ำลูกสำวถูกสิงร้ำย เขำจึงถำมผู้บ ำเพ็ญ
หญิงนั้นว่ำมีใครแก้ได้บ้ำง ผู้บ ำเพ็ญหญิงแนะน ำให้มำหำซื่อฉันที่พบ
กันเมื่อคืนที่โรงแรม
“เป็นฝูหลิงนี่เอง” ลู่หยำงคิดในใจ น่ำแปลกที่จงหมิงไม่สงสัยเลย
ว่ำท ำไมผู้บ ำเพ็ญหญิงที่เพิ่งรู้จักถึงได้แนะน ำซื่อฉันที่เพิ่งเจอกันเมื่อ
คืน
จงหมิงพำทั้งสำมคนมำถึงห้องนอนของจงชิงอี้ บนพื้นวำงอำหำร
ที่เย็นชืดแล้ว รวมถึงเนื้อย่ำงด้วย
“นี่คือห้องของลูกสำวข้ำ พระคุณเจ้ำเป็นพระ ท่ำนสำมำรถเข้ำ
ห้องนอนของสตรีได้หรือ”

“แน่นอนว่ำได้” ซื่อฉันผลักประตูเข้ำไปอย่ำงสง่ำงำม เดินเข้ำไป
ในห้องนอนหญิงสำวอย่ำงไม่ลังเล
นี่เป็นห้องนอนธรรมดำๆ ตรงกลำงมีโต๊ะชำทรงกลม มีเทียนที่
ไหม้หมดแล้ว และหนังสือเล่มเล็กๆ ข้ำงฝำมีกระจกทองเหลืองและ
เครื่องแป้ง
จงชิงอี้นอนบนเตียง หน้ำซีดเพรำะหิว เห็นบิดำพำพระสงฆ์และ
คนที่ไม่รู้จักอีกสองคนเข้ำมำ นำงใช้น ้ำเสียงอ่อนแรงพูดว่ำ:
“หำกข้ำไม่ได้อยู่กับคังเว่ย ข้ำก็ขอหิวตำยดีกว่ำ!”
“คุณหนู อำตมำมำแนะน ำให้ท่ำนกินอำหำรสักหน่อย หำกท่ำน
เลือกหิวตำย อำตมำก็มีบริกำรสวดวิญญำณ รำคำสูงกว่ำกำรแนะน ำ
สักหน่อย”
“อำตมำเชี่ยวชำญกำรสวดวิญญำณ อำตมำท ำงำนที่โรงฆ่ำสัตว์
มำปีกว่ำ สัตว์ที่ตำยในมือของอำตมำนับไม่ถ้วน สัตว์เหล่ำนั้นล้วน
ได้รับกำรสวดวิญญำณจำกอำตมำ”
ซื่อฉันหยิบธงใหญ่ออกมำอีกครั้ง ชี้ไปที่ค ำว่ำ “สวดวิญญำณ”
บนธง เพื่อแสดงว่ำเขำไม่ได้โกหก
ลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวพยำยำมท ำหน้ำขรึมเคร่ง เหมือนเป็น
องครักษ์ซ้ำยขวำของซื่อฉัน
จงชิงอี้: “……”

“อำตมำไม่เก่งเรื่องกำรพูด ไม่เหมือนท่ำนเต๋ำปู้อวี่ ยำกที่จะ
แนะน ำได้ส ำเร็จ แต่อำตมำมียำอดอำหำร สำมำรถบังคับให้คุณหนู
กินได้”
“หำกคุณหนูไม่ยอม อำตมำก็จะโยนคุณหนูออกจำกคฤหำสน์
ไปที่ถนนใหญ่ ตอนนั้นไม่มีใครห่วงควำมปลอดภัยของคุณหนู ไม่มี
ญำติพี่น้องคอยพึ่งพำ คุณหนูก็คงจะยอมกินอำหำรเอง”
จงชิงอี้ยิ่งฟังหน้ำยิ่งซีด
จงหมิงก็ตกใจไม่น้อย พระคุณเจ้ำดูอ่อนโยน แต่วิธีกำรไม่
อ่อนโยนเลย
จงชิงอี้ถูกซื่อฉันขู่จนน ้ำตำคลอ บิดำพำพระหรือนักเลงมำกันแน่
“ข้ำ… ข้ำจะกิน”
นำงเพียงแค่ท ำโวยวำยขู่บิดำ ไม่ได้ตั้งใจจะอดตำยจริงๆ
“ข้ำขอกินเนื้อย่ำงจำกร้ำน ‘มำอีกครั้ง’ ได้ไหม”
“ไม่ได้ คุณหนูไม่ได้กินอำหำรมำสำมวัน กำรกินเนื้อย่ำงทันที
อำจเป็นอันตรำยถึงชีวิต คุณหนูควรกินอำหำรอ่อนๆ เช่นข้ำวต้ม”
ซื่อฉันหันไปบอกจงหมิง “ขอรบกวนโยมท ำข้ำวต้มสักหน่อย”
จงหมิงแปลกใจ ไม่คิดว่ำลูกสำวจะยอมกินอำหำรเร็วขนำดนี้ จึง
ดีใจมำก รีบออกไปท ำข้ำวต้มด้วยตนเอง
ไม่นำน จงชิงอี้ก็กินข้ำวต้มจำกชำมทีละช้อนเล็กๆ

“ขอบคุณพระคุณเจ้ำมำก ไม่ทรำบว่ำควรถวำยเงินท ำบุญเท่ำไร
จึงจะเหมำะสม”
ซื่อฉันส่ำยหน้ำ “พวกเรำยังไปไม่ได้ ลูกสำวของท่ำนถูก
วิญญำณร้ำยจริงๆ ร่ำงกำยของนำงมีคลื่นพลังวิเศษอ่อนๆ”
ลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวพยักหน้ำเงียบๆ พวกเขำก็สังเกตเห็นจุดนี้
เช่นกัน จงชิงอี้ถูกคำถำบำงอย่ำงอย่ำงชัดเจน จึงเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้
แต่ไม่รู้ว่ำเป็นคำถำอะไร หรือพูดอีกอย่ำงหนึ่ง มีคำถำชนิดไหน
ที่ท ำให้คนตกหลุมรักกัน
“นำงถูกคำถำฝันมำยำ” เซียนอมตะรู้ทันทีว่ำนี่คือคำถำที่ใช้กับ
จงชิงอี้
“คำถำฝันมำยำ?”
“เป็นคำถำที่ท ำให้คนฝัน เนื้อหำในฝันถูกควบคุมโดยผู้ใช้คำถำ
ยังจ ำหมอนผักเหลียงของข้ำได้ไหม คล้ำยกับแบบนั้น แต่ด้อยกว่ำ
หมอนของข้ำมำก”