ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 787 ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติต่อกรกับกึ่งเซียน

กำรต่อสู้ระหว่ำงผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติกับกึ่งเซียนเกิดขึ้นอย่ำง
ฉับพลัน เป็นกำรต่อสู้ในระดับสูงที่ทะเลตงไห่ไม่เคยเห็นมำหนึ่งแสนปี
ผู้อำวุโสปีกด ำสมกับเป็นผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติรุ่นเก่ำ ลงมือ
เด็ดขำด ไม่ลังเล
ในขณะที่เซียนห่ำนไห่จมอยู่ในควำมทรงจ ำอันเศร้ำโศก อีกฝ่ำย
ได้แอบใช้วิชำเวลำเพื่อต่อกรกับเซียนห่ำนไห่ ย้อนรอยเวลำ เปิดเผย
ควำมจริงทำงประวัติศำสตร์บำงส่วน
เซียนห่ำนไห่ไม่กล้ำประมำท โต้กลับด้วยผลของกำรบ ำเพ็ญเป็น
เค้ำพื้นที่
ผู้อำวุโสปีกด ำใช้วิชำลับบำงอย่ำงที่ไม่มีใครรู้ ท ำให้เซียนห่ำนไห่
สูญเสียประสำทสัมผัสหนึ่งในห้ำ หูหนวกชั่วครำว แม้ผู้อำวุโสปีกด ำ
จะขอควำมเมตตำหลำยครั้ง เซียนห่ำนไห่ก็ไม่ได้ยิน
เซียนห่ำนไห่เอำชนะได้อย่ำงหวุดหวิด ส่วนผู้อำวุโสปีกด ำแม้จะ
พ่ำยแพ้แต่ก็ยังคงควำมสง่ำงำม!
เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่ำตระกูลคุนเผิงสมกับเป็นหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่
แห่งทะเล ที่พวกเขำยังมีชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ แน่นอนว่ำต้อง
เกี่ยวข้องกับควำมแข็งแกร่งของพวกเขำ

เซียนห่ำนไห่ไม่ได้ลงมือหนักเกินไป ด้วยเหตุที่ที่นี่คือผิวน ้ำทะเล
ตงไห่ มีตระกูลต่ำงๆ สัญจรไปมำมำกมำย อีกทั้งชำวตระกูลคุนเผิงก็
ยังอยู่ที่นี่ ต้องเหลือหน้ำให้ผู้อำวุโสปีกด ำบ้ำง
ดังนั้นบนใบหน้ำของผู้อำวุโสปีกด ำจึงมีบริเวณที่ยังดูดีเหลืออยู่
ไม่มำกนัก
หัวหน้ำเผ่ำเสี่ยวและเสี่ยวซิงไห่แอบถอนหำยใจ รู้สึกว่ำบรรพ
บุรุษช่ำงไม่รู้จักควำมเป็นควำมตำยจริงๆ พูดออกไปทุกเรื่อง
เสี่ยวซิงไห่เกือบจะหำมโลงศพออกมำแล้ว เพื่อไม่ให้บรรพบุรุษ
ถูกทิ้งศพไว้ในที่เปลี่ยว ท ำให้คนนอกต้องมำพูดว่ำลูกหลำนตระกูล
คุนเผิงไม่กตัญญู
ยังไงก็ยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่จ ำเป็นต้องเอำออกมำ
โลงศพนี้แช่ในเลือดมังกรจ ำนวนมำก ท ำให้โลงที่สีด ำสนิททั้ง
ข้ำงในข้ำงนอกถูกย้อมจนกลำยเป็นสีแดงเลือด ดูน่ำกลัวเป็นพิเศษ
ระดับคุณภำพก็เพิ่มขึ้นครึ่งขั้น
ซู่อี้เหรินได้ยินประวัติศำสตร์ด ำที่ผู้อำวุโสปีกด ำเปิดเผย ยิ่งมั่นใจ
ที่จะใช้เลือดบ ำรุงควำมก ำหนัดในขวดให้ดี
“เป็นเลือดของสัตว์ปีศำจชนิดไหนกันที่ทิ้งเอำไว้ ทั้งเลือดมังกร
และเลือดหงส์ก็ยังสู้ควำมมีประสิทธิภำพของสิ่งนี้ไม่ได้ หรือว่ำจะเป็น
เลือดของลูกหลำนที่เกิดจำกมังกรกับหงส์?”

หลังจำกที่ทุกคนด ำดิ่งลงทะเลตงไห่ เพิ่งลงไปใต้น ้ำก็ได้ยินเสียง
เรียก
“อี้เหริน ทำงนี้ ทำงนี้!”
ซู่อี้เหรินมองไปตำมเสียง เห็นหญิงสำวมังกรที่สวมชุดยำวเกล็ด
ระยิบระยับเรียกตนเอง
หญิงสำวมังกรมีโครงหน้ำอ่อนละมุน เป็นหญิงสำวงดงำม
อ่อนโยนที่หำได้ยำก
“เอ้ำฉูเอ๋อร์ เจ้ำมำอยู่ที่นี่ได้อย่ำงไร” ซู่อี้เหรินตกใจ ที่แท้หญิง
สำวมังกรเอ้ำฉูเอ๋อร์ผู้นี้คือคนที่เชิญนำงมำร่วมงำนวันเกิดของรำชำ
มังกรเฒ่ำ
เอ้ำฉูเอ๋อร์จับมือของซู่อี้เหริน แสดงควำมไม่พอใจ: “เจ้ำก็พูดไป
ได้ ไม่รู้จักมำหำข้ำที่วังมังกรก่อน จะต้องรอถึงวันงำนเลี้ยงถึงจะมำ”
เอ้ำฉูเอ๋อร์ไม่ลืมธุระส ำคัญ คำรวะเซียนห่ำนไห่อย่ำงเรียบร้อย:
“ท่ำนผู้นี้คงเป็นท่ำนผู้อำวุโสห่ำนไห่กระมัง เสด็จพ่อสั่งให้ข้ำมำรอ
ต้อนรับทุกท่ำนที่นี่”
เมิ่งจิ่งโจวและคนอื่นๆ ได้ยินชื่อของเอ้ำฉูเอ๋อร์ต่ำงแสดงสีหน้ำ
ประหลำด
เมื่อก่อนท่ำนเต๋ำปู้อวี่เคยขโมยลูกแก้วมังกรจำกเอ้ำฉูเอ๋อร์ แถม
ยังไร้ยำงอำยเรียกนำงว่ำ ‘แม่’

โชคดีที่ลู่หยำงไม่ได้มำด้วย ไม่อย่ำงนั้นบรรยำกำศคงน่ำอึดอัด
แค่ไหน
เมิ่งจิ่งโจวคิดอีกที ก็ไม่ถูกเช่นกัน ข้ำเป็นแค่คนดูเรื่องสนุก ลู่
หยำงอึดอัดเกี่ยวข้องอะไรกับข้ำ?
น่ำเสียดำยที่ลู่หยำงไม่ได้มำ
เอ้ำฉูเอ๋อร์น ำทุกคนด ำดิ่งลงไป ลงลึกจนถึงก้นทะเล สู่ปลำยสุด
ของทะเลลวงตำที่คดเคี้ยวเหมือนมังกรจริง – วังมังกร
วังมังกรถูกแวดล้อมด้วยแนวปะกำรังอำยุพันปี สำหร่ำยทะเลพลิ้ว
ไหวดั่งม่ำนในคลื่นสีเขียวมรกต กลุ่มอำคำรในวังสูงตระหง่ำนสง่ำงำม
อลังกำรตระกำรตำ
ภำยในวังมังกร ผนังประดับด้วยอัญมณีหลำกชนิดและไข่มุกที่
ร้อยเรียงเป็นลวดลำย เปล่งประกำยอ่อนโยนแต่เจิดจ้ำ
มีทหำรกุ้งและทหำรปูคอยเฝ้ำรักษำอย่ำงเข้มงวด รวมทั้งชำวเผ่ำ
ยักษ์น ้ำที่คอยลำดตระเวนไม่หยุด
บำงส่วนของแขกได้มำถึงวังมังกรแล้ว พวกเขำล้วนเป็นหัวหน้ำ
ของกลุ่มอ ำนำจใหญ่ สนใจควำมเคลื่อนไหวของผู้บ ำเพ็ญชั้นยอดใน
โลกเซียน เซียนห่ำนไห่ก็ไม่ใช่บุคคลลึกลับอะไร ในฐำนะบรรพบุรุษผู้
ฟื้นฟู เขำเคยมีชื่อเสียงมำก่อนเมื่อห้ำหมื่นปีก่อน มีภำพวำดมำกมำย
ถูกเผยแพร่มำ

“ดูเร็ว นั่นคือเซียนห่ำนไห่!”
“กึ่งเซียนในต ำนำนเชียวนะ…”
“ท ำไมทะเลตงไห่ของพวกเรำถึงไม่มีบุคคลระดับนี้เลย?”
“กำรแย่งชิงยุคทอง แม้แต่กึ่งเซียนก็ทยอยปรำกฏตัวแล้วสินะ”
เอ้ำฉูเอ๋อร์น ำทุกคนผ่ำนวังมังกร มำถึงส่วนลึกที่สุดของวัง ผลัก
ประตูหนำทึบออก มังกรเขียวชรำตัวหนึ่งขดตัวอยู่บนเสำหินใหญ่ที่
มองไม่เห็นปลำย
ต่อหน้ำเซียนห่ำนไห่ รำชำมังกรเฒ่ำไม่กล้ำวำงมำด เขำก้ำวลง
มำจำกเสำหิน เสียงดังปึง แปลงร่ำงเป็นมนุษย์
รำชำมังกรเฒ่ำนั้นแก่ชรำแล้วจริงๆ หลังจำกแปลงร่ำงเป็นมนุษย์
แล้วดูเหมือนชำยชรำที่มีเท้ำข้ำงหนึ่งก้ำวเข้ำโลงศพแล้ว เดินเหิน
โซเซ คลื่นเล็กๆ เพียงลูกเดียวก็สำมำรถพัดให้ล้มได้ เอ้ำฉูเอ๋อร์รีบ
เข้ำไปประคอง
“เอ้ำชำงขอพบท่ำนผู้อำวุโสห่ำนไห่”
“เอำเถิด ร่ำงกำยไม่สะดวกก็อย่ำเพิ่งอุตส่ำห์” เซียนห่ำนไห่เห็น
สภำพของรำชำมังกรเฒ่ำ กลัวว่ำจะล้มลงสลบไป
“ข้ำมำที่นี่เพื่อต้องกำรพูดคุยเรื่องลูกแก้วมังกร เดิมทีแผนของ
ข้ำคือใช้ผลของกำรบ ำเพ็ญเป็นเค้ำของข้ำ ไปตำมหำเจ้ำหนูลู่หยำง
และลูกแก้วมังกรของพวกเจ้ำ เป็นเรื่องง่ำยดำยมำก”

“แต่ไม่รู้ว่ำเกิดปัญหำอะไรตำมมำ หำคนไม่เจอสักที ลูกแก้ว
มังกรของพวกเจ้ำมีที่มำอย่ำงไรกันแน่?”
รำชำมังกรเฒ่ำส่ำยหน้ำ: “ข้ำก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่ำเป็นวัตถุ
โบรำณ มั่นคงไม่สั่นคลอน มีคุณสมบัติต้ำนพิษ ข้ำถึงกับไม่รู้ว่ำใน
ลูกแก้วมังกรยังมีลูกแก้วเล็กอีกลูกหนึ่ง”
“วัตถุโบรำณหรือ พวกเจ้ำไม่เคยคิดที่จะตรวจสอบประวัติควำม
เป็นมำหรือ?”
รำชำมังกรเฒ่ำหน้ำเศร้ำ: “ท่ำนผู้อำวุโสก็รู้ ประวัติศำสตร์เคย
ขำดช่วงมำก่อน พวกเรำรู้น้อยนักเกี่ยวกับยุคโบรำณ ตอนที่บรรพ
บุรุษสืบทอดวังมังกร ในวังมังกรเต็มไปด้วยวัตถุวิเศษนำนำชนิด วัตถุ
มงคล ลิ่นซืออะไรต่ำงๆ มำกมำย หลำยอย่ำงพวกเรำก็ไม่รู้จัก ลูกแก้ว
มังกรก็อยู่ในกลุ่มสมบัติพวกนั้น ดูไม่โดดเด่นนัก”
“พวกเรำใช้เวลำหลำยหมื่นปี จึงจัดแบ่งประเภทสมบัติเหล่ำนี้ได้
ส ำเร็จ”
“กำรจัดประเภทให้เรียบร้อยก็เป็นเรื่องยำกแล้ว กำรสืบค้น
ประวัติควำมเป็นมำก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ ท่ำนผู้อำวุโสเข้ำใจใช่ไหม?”
เซียนห่ำนไห่ถลึงตำมองด้วยควำมตกใจ เขำไม่เคยมีช่วงเวลำที่
รวยขนำดนั้น ถ้ำส ำนักเวิ่นเต๋ำรวยขนำดนั้น เขำจะได้รับฉำยำบรรพ
บุรุษผู้ฟื้นฟูได้อย่ำงไร?

ที่เขำได้รับกำรขนำนนำมว่ำบรรพบุรุษผู้ฟื้นฟูก็เพรำะเขำ
ปรำกฏตัวในช่วงที่ส ำนักเวิ่นเต๋ำยำกจนที่สุด
แม้ว่ำภำยหลังเขำจะท ำให้ส ำนักเวิ่นเต๋ำกลับมำรวยขึ้น ก็ยังไม่
ถึงขั้นฟุ่มเฟือยอย่ำงวังมังกร
แน่นอนว่ำตอนนี้ส ำนักเวิ่นเต๋ำต้องรวยกว่ำตระกูลมังกรแล้ว
เพรำะพวกเขำยึดรังของกึ่งเซียนมำหลำยคนแล้ว
“ก็ได้ เมื่อทำงพวกเจ้ำไม่มีเบำะแสอะไร หลังจำกงำนเลี้ยงวันเกิด
เสร็จ ข้ำจะพยำยำมตำมหำอีกครั้ง” เซียนห่ำนไห่พูดอย่ำงเรียบง่ำย
แต่ในใจไม่มั่นใจ
จะไปตำมหำเจ้ำหนูลู่หยำงได้ที่ไหน ไม่มีแม้แต่เบำะแส?
บอกว่ำจะปกป้องเขำ แต่เริ่มต้นก็ไม่เป็นไปตำมแผนแล้ว
“ว่ำแต่ท่ำนผู้อำวุโส พวกเรำมีคนรู้จักของท่ำนอยำกพบท่ำน”
รำชำมังกรเฒ่ำกล่ำว
“ใครกัน?” เซียนห่ำนไห่คิดในใจว่ำ ข้ำไม่ได้มำวังมังกรของพวก
เจ้ำหลำยหมื่นปีแล้ว จะมีคนรู้จักอะไรได้?
หญิงสำวมังกรรูปร่ำงอ้อนแอ้นก้ำวออกมำจำกหลังเสำหิน ดวง
ตำหวำนซึ้งชวนให้ลุ่มหลง เกล็ดมังกรสำมแผ่นบนหน้ำผำกยิ่งท ำให้
นำงดูมีเสน่ห์หำใดเปรียบ แฝงด้วยพลังยั่วยวนอันยำกต้ำนทำน
“สะ…เสี่ยวย่ำ?”

เซียนห่ำนไห่ไม่สงบนิ่งอีกต่อไป นี่คือเอ้ำย่ำผู้ทิ้งรอยประทับไม่
อำจลบเลือนในใจเขำ
“เจ้ำก็กลำยเป็นกึ่งเซียนแล้วหรือ?!”
ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติจะมีชีวิตอยู่ได้ห้ำหมื่นปีได้อย่ำงไร?
ต่อหน้ำเอ้ำย่ำ เซียนห่ำนไห่แสดงอำกำรประหม่ำ แม้แต่มือก็ไม่รู้
จะวำงไว้ที่ใด
เอ้ำย่ำช ำเลืองมองเซียนห่ำนไห่: “ข้ำไม่มีควำมสำมำรถเท่ำเจ้ำ
หรอก ข้ำเป็นเพียงผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติธรรมดำ แต่ก่อนที่ข้ำจะเข้ำ
สู่กำรหลับใหลยำว ข้ำได้ก ำชับลูกหลำนไว้ว่ำ ให้ปลุกข้ำเมื่อตระกูล
มังกรเผชิญวิกฤต หรือเมื่อใดก็ตำมที่เจ้ำปรำกฏตัว!”
เอ้ำย่ำยิ้มหวำน จับมือเซียนห่ำนไห่ลำกเข้ำห้องข้ำงๆ อย่ำงไม่ให้
โอกำสปฏิเสธ: “บังเอิญจริงๆ ข้ำเพิ่งตื่นสองสำมวัน ยังไม่ได้ฟื้นฟู
พลังถึงระดับเดิม พอดีเลย ไปบ ำเพ็ญคู่กับข้ำเถอะ พร้อมทั้งเล่ำให้ฟัง
ด้วยว่ำท ำไมตอนนั้นถึงได้หนีไป!”
สีหน้ำของเซียนห่ำนไห่ซีดขำวทันที มำทะเลตงไห่ทั้งที ยังไม่ทัน
ได้ปกป้องลู่หยำง แต่ควำมบริสุทธิ์กลับจะหลุดลอยเสียแล้ว?
ผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติต่อกรกับกึ่งเซียนอีกครั้ง