ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 813 คนส ำนักเวิ่นเต๋ำไม่มีใครไม่เคยเข้ำคุก

อวี้จือจ ำได้รำง ๆ ว่ำนำงเป็นห่วงท่ำนเซียนบรรพกำลจะเกิด
อุบัติเหตุขณะออกไปท ำภำรกิจ จึงได้ส่งศิษย์น้องและเมิ่งน้อยสองคน
เจ้ำปัญญำไปช่วยเหลือท่ำนเซียนบรรพกำลอย่ำงลับ ๆ
ในพริบตำ ผ่ำนไปสำมวัน ท ำไมพวกเจ้ำสองคนกลับมำอย่ำง
ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วย แต่ท่ำนเซียนบรรพกำลกลับเข้ำคุกไปเสีย
แล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
สองคนเกำศีรษะ เรื่องนี้อธิบำยยำกจริง ๆ ลู่หยำงพยำยำม
อธิบำยสถำนกำรณ์อย่ำงกระชับที่สุด “เรื่องมันเป็นอย่ำงนี้ ท่ำนเซียน
บรรพกำลท ำภำรกิจส ำเร็จอย่ำงรำบรื่น แต่ระหว่ำงทำงกลับ บังเอิญ
พบเบำะแสของลัทธิอู่ชิง ตอนนั้นลัทธิอู่ชิงก ำลังทดสอบรับคนเข้ำ
ลัทธิพอดี เซียนบรรพกำลจึงอยำกเป็นสำยลับแฝงตัวในลัทธิอู่ชิง
เลียนแบบพวกเรำสองคน เพื่อท ำลำยลัทธิอู่ชิง”
“พวกเรำสองคนเป็นห่วงควำมปลอดภัยของท่ำนเซียนบรรพกำล
จึงไปเข้ำร่วมกำรทดสอบด้วย กำรทดสอบคือต้องฆ่ำคนที่ใกล้ชิด
ที่สุดในภำพมำยำ ข้ำกับเมิ่งเฒ่ำล้มเหลว มีเพียงท่ำนเซียนบรรพ
กำลที่ท ำส ำเร็จ”

อวี้จือเกิดควำมอยำกรู้อย่ำงหำได้ยำก ละควำมสนใจจำกชะตำ
กรรมของเซียนบรรพกำลชั่วครำว “แล้วศิษย์น้อง ในภำพมำยำเจ้ำ
เห็นใครหรือ?”
เมิ่งจิ่งโจวก็สงสัยในเรื่องนี้เช่นกัน ลู่หยำงถูกคัดออกเร็วกว่ำเขำ
เสียอีก ไม่รู้ว่ำเจอศัตรูแบบไหน หรือพูดอีกอย่ำงคือเจอคนที่ใกล้ชิด
ที่สุดคนไหนกันแน่
“เอ่อ คนนั้นแหละ…”
“ใคร?”
ลู่หยำงอึกอัก ต่อหน้ำเจ้ำตัวก็เขินอำยไม่กล้ำพูด
“ยังจะถำมอีกหรือ จะเป็นใครได้ ก็ข้ำนี่แหละ!” เซียนอมตะโผล่
ออกมำจำกร่ำง ใบหน้ำเต็มไปด้วยควำมภำคภูมิใจขณะอวดอวี้จือ
“พวกเรำสำยเซียนอมตะสำมัคคีกลมเกลียว ทั้งบนล่ำงเป็นใจ
เดียวกัน!”
อวี้จือไม่มีปฏิกิริยำ เพียงแต่ “อ้อ” เสียงหนึ่ง “ศิษย์น้อง เล่ำต่อ
เถอะ”
“เซียนบรรพกำลผ่ำนกำรทดสอบ เพิ่งเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิง ทำงกำร
ก็น ำก ำลังมำบุกท ำลำยฐำนที่มั่นของลัทธิอู่ชิง จับกุมศำสนิกชนลัทธิ
อู่ชิงและท่ำนเซียนบรรพกำลที่เพิ่งเข้ำร่วมลัทธิไปด้วย พวกเรำเห็น
สถำนกำรณ์ไม่ดี จึงรีบกลับส ำนักเพื่อรำยงำนสถำนกำรณ์”

“เดี๋ยวก่อน ท่ำนเซียนบรรพกำลผ่ำนกำรทดสอบได้อย่ำงไร?”
อวี้จือพบช่องโหว่ทำงตรรกะ
นำงไม่ค่อยได้พบปะกับท่ำนเซียนบรรพกำลบ่อยนัก แต่ก็รู้ว่ำ
เซียนบรรพกำลเป็นคนรักษำน ้ำใจและให้ควำมส ำคัญกับ
ควำมสัมพันธ์ จะผ่ำนกำรทดสอบของลัทธิอู่ชิงได้อย่ำงไร
ลู่หยำงไม่กล้ำสบตำศิษย์พี่ใหญ่โดยตรง “เอ่อ… ก็เห็นท่ำนเซียน
บรรพกำลอยำกเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิงมำก ศิษย์พี่ใหญ่ก็รู้ว่ำข้ำเป็นเด็ก
กตัญญู ควำมปรำรถนำของผู้อำวุโสข้ำพยำยำมท ำให้ส ำเร็จ จึง
ขอให้เซียนน้อยช่วยท ำลำยเครื่องกีดขวำงควำมเข้ำใจของท่ำน
เซียนบรรพกำล ให้ท่ำนรู้ว่ำนั่นเป็นภำพมำยำ”
อวี้จือมองลู่หยำง ลู่หยำงก้มหน้ำด้วยควำมรู้สึกผิด นำงมอง
ต่อไปที่เซียนอมตะ เซียนอมตะไม่กลัวอวี้จือ พูดอย่ำงหนักแน่น “ผู้น ำ
สองขอให้ข้ำช่วย ข้ำจะไม่ช่วยได้อย่ำงไร?”
อวี้จือถอนหำยใจ ถำมต่อไป “แล้วท่ำนเซียนบรรพกำลไม่ได้
แสดงตัวว่ำเป็นคนของส ำนักเวิ่นเต๋ำของเรำ บอกว่ำท่ำนไปเป็น
สำยลับในลัทธิมำรหรือ?”
ทำงกำรไม่น่ำจะจับสำยลับไปด้วย
ควำมจริงแล้ว พอเห็นท่ำนเซียนบรรพกำลถูกจับ ลู่หยำงก็ส่ง
เสียงสื่อจิตให้ท่ำนเซียนบรรพกำลทันที ให้ท่ำนอธิบำยเรื่องรำวที่
เกิดขึ้น

“ไม่ได้บอก ท่ำนรู้สึกว่ำเรื่องนี้น่ำอับอำยเกินไป ไม่กล้ำบอกว่ำ
ตัวเองเป็นคนของส ำนักเวิ่นเต๋ำ”
แม้ลู่หยำงจะรู้สึกว่ำกำรเป็นคนของส ำนักเวิ่นเต๋ำแล้วเข้ำคุก
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่เห็นหรือว่ำอำจำรย์ท่ำนเต๋ำปู้อวี่เข้ำออกคุก
แคว้นต้ำเซี่ยเจ็ดครั้งอย่ำงสบำยอำรมณ์ สร้ำงสถิติหลำยรำยกำรใน
คุกแคว้นต้ำเซี่ย อำจำรย์ไม่ได้รู้สึกอับอำย กลับภำคภูมิใจ ยังเขียน
หนังสือถ่ำยทอดเรื่องรำว กลำยเป็นบุคคลส ำคัญแห่งคุกแคว้นต้ำเซี่ย
แต่เซียนบรรพกำลข้ำมด่ำนทำงจิตใจนี้ไม่ได้
อวี้จือล ำบำกใจ แน่นอนว่ำนำงสำมำรถอธิบำยสถำนกำรณ์กับ
เจ้ำหน้ำที่ท้องถิ่น ให้พวกเขำปล่อยท่ำนเซียนบรรพกำล แต่ดูจำก
ท่ำทีของท่ำนเซียนบรรพกำล ท่ำนไม่เต็มใจที่จะแสดงตัวว่ำเป็นคน
ของส ำนักเวิ่นเต๋ำ
“ศิษย์น้องไต้มักจัดกำรเรื่องเช่นนี้อยู่บ่อยๆ พวกเจ้ำไปถำมเขำดู
ว่ำมีวิธีดีๆ อย่ำงไรบ้ำง”
“ขอรับ”
สองคนเชื่อฟังค ำสั่งของอวี้จือ วิ่งเหยำะๆ ไปยังต ำหนักรับภำรกิจ
พบไต้ปู้ฟำน
ไต้ปู้ฟำนเห็นลู่หยำงกับเมิ่งจิ่งโจว ถึงกับอึ้งไป “พวกเจ้ำไม่ไป
ปกป้องท่ำนเซียนบรรพกำล มำที่นี่ท ำไม?”

หลังจำกเขำยกระดับเป็นขั้นรวมร่ำงตอนกลำง จิตใจเขำก็
เปลี่ยนไป ยำกที่จะถูกสิ่งภำยนอกสั่นคลอน แม้แต่เมื่อเห็นทั้งคู่ ก็ไม่มี
ควำมรู้สึกเหมือนเห็นยมทูตด ำขำวมำเก็บวิญญำณอย่ำงแต่ก่อน
เมิ่งจิ่งโจวพูดอย่ำงจริงจัง “ทำงกำรระดมก ำลังมำกมำยคุ้มครอง
ท่ำนเซียนบรรพกำล ตอนนี้ท่ำนเซียนบรรพกำลปลอดภัยมำก ไม่ให้
พวกเรำปกป้องชั่วครำว”
“ศิษย์พี่ใหญ่ให้พวกเรำมำขอค ำแนะน ำจำกท่ำน”
“โอ้? พวกเจ้ำเจอเรื่องอะไรหรือ?” ไต้ปู้ฟำนเริ่มสนใจ ไม่คิดว่ำจะ
มีเรื่องที่ศิษย์พี่ใหญ่แก้ไขไม่ได้ ต้องมำขอสติปัญญำจำกเขำ
“เซียนบรรพกำลอยำกเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิง แล้วถูกทำงกำรจับไป”
“คอก… คอก…”
ไต้ปู้ฟำนไอรุนแรงจนแทบจะมีปอดออกมำด้วย
“พวก… พวกเจ้ำเล่ำรำยละเอียดมำให้หมด”
ลู่หยำงทั้งสองเล่ำเหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่อย่ำงละเอียด
ยกเว้นเรื่องของเซียนอมตะ
“ที่แท้ก็แค่ไปเป็นสำยลับ ตกใจแทบตำย” ไต้ปู้ฟำนถอนหำยใจ
โล่งอก เขำบอกว่ำท่ำนเซียนบรรพกำลไม่น่ำจะมีวิสัยทัศน์แย่ถึง
ขนำดทิ้งส ำนักเวิ่นเต๋ำ ไปเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิงอะไรนั่น

“ไม่ถูก แม้แต่กำรเป็นสำยลับก็อันตรำยนะ พวกเจ้ำสองคน
คุ้มครองท่ำนเซียนบรรพกำลแบบนี้หรือ!?”
ลู่หยำงทั้งสองพยักหน้ำ อันตรำยจริง ๆ นี่ก็ถูกจับเข้ำไปแล้ว
“ท่ำนเซียนบรรพกำลจะถูกขังนำนแค่ไหน?” นี่เป็นเรื่องที่ไต้ปู้
ฟำนกังวลมำกที่สุด
“ทำงกำรบอกว่ำท่ำนเซียนบรรพกำลเพิ่งเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิง ไม่มี
ประวัติอำชญำกรรมด้วย ทั้งยังมีท่ำทียอมรับผิดอย่ำงจริงใจ กักตัว
สิบห้ำวันก็พอ”
“ยังดีที่แค่สิบห้ำวัน” ไต้ปู้ฟำนคิดในใจว่ำ ถ้ำขังสองเดือนขึ้นไป
ไม่ว่ำอย่ำงไรก็ต้องช่วยท่ำนเซียนบรรพกำลออกมำให้ได้ “พวกเจ้ำ
สองคนไปเยี่ยมท่ำนในคุกบ่อย ๆ หรือไม่ก็เข้ำไปอยู่ในคุกกับท่ำน
ยังไงก็อย่ำให้ท่ำนเซียนบรรพกำลได้รับควำมเดือดร้อนในคุกก็แล้ว
กัน”
ในสถำนกำรณ์ที่ไม่อยำกเปิดเผยตัวตนของท่ำนเซียนบรรพ
กำล ไต้ปู้ฟำนคิดได้แค่ให้ท่ำนเซียนบรรพกำลปลอมตัวเป็นคนของ
ส ำนักเซียนอีกสี่แห่ง บอกว่ำไปเป็นสำยลับ แต่วิธีนี้ก็ดูไม่ค่อยดีนัก
แล้วกำรที่ท่ำนเซียนบรรพกำลปลอมตัวเป็นคนของส ำนักอื่นก็ดู
จะอะไรอีก
สิบห้ำวันว่ำจะนำนก็ไม่นำน ว่ำจะสั้นก็ไม่สั้น ถือซะว่ำท่ำนเซียน
บรรพกำลไปสัมผัสชีวิตโลกีย์ก็แล้วกัน

“ขอรับ”
“พวกเรำจะเลือกแบบไหนดี จะไปเยี่ยมบ่อย ๆ หรือจะไปอยู่ในคุก
กับท่ำนเซียนบรรพกำล?”
“ข้ำโน้มเอียงไปทำงตัวเลือกที่สอง แบบที่สองดูแลได้ทั่วถึงกว่ำ”
“หรือพวกเรำไปดูสถำนกำรณ์ของท่ำนเซียนบรรพกำลในคุก
ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจดีกว่ำ?”
“ก็ดีเหมือนกัน”
สองคนปรึกษำกัน แล้วรีบร้อนบินจำกส ำนักเวิ่นเต๋ำไปยังคุกเมือง
เยว่ ยังหิ้วปิ่นโตสองใบใหญ่ไปด้วย
“น่ำจะอยู่แถวนี้” คุกเมืองเยว่มีหลำยแห่ง ที่นี่ไม่สะดวกที่จะใช้
พลังจิต ง่ำยต่อกำรถูกสงสัย สองคนจึงเดินหำทีละที่
ลู่หยำงได้ยินเสียงสนทนำของสองคนจำกที่ไม่ไกล
“ไม่คิดเลยว่ำท่ำนเซียนบรรพกำลจะมำที่นี่เพื่อเป็นเพื่อนข้ำ” คน
พูดรู้สึกซำบซึ้งใจยิ่งนัก ในควำมซำบซึ้งยังแฝงไว้ด้วยควำมยินดี
“ข้ำก็ไม่คิดเหมือนกัน เจ้ำในฐำนะเจ้ำส ำนักของส ำนักเรำ เมื่อ
ท ำผิดแล้วไม่หนี กลับสมัครใจถูกขังที่นี่ ช่ำงเป็นแบบอย่ำงที่ดีของ
ส ำนักจริง ๆ”

ลู่หยำงเห็นท่ำนเซียนบรรพกำลและอำจำรย์ของเขำถูกขังอยู่
ด้วยกัน ข้ำง ๆ ยังมีท่ำนเจ้ำเผ่ำจิ่นนั่งเงียบอยู่อีก สำมคนนี้มำรวมกัน
ได้อย่ำงไร?