ใครปล่อยไอ้หมอนี่มาบำเพ็ญเซียนวะ！ - บทที่ 820 มีคนต้องการชีวิตของเจ้า

“เจ้าสำนักของพวกเราวางแผนไว้ไกลถึงเพียงนี้หรือ?” เมิ่งจิ่ง
โจวตกใจมาก หรือที่ท่านเต๋าปู้อวี่ปกติสร้างศัตรูไว้ทั่ว ก็เพื่อการต่อสู้
ในวันนี้หรือ?
ลู่หยางพูดเสียงเบา “ไม่ ข้าคิดว่าอาจารย์ท่านสร้างความแค้นไว้
ทั่วเพราะเป็นนิสัยส่วนตัวมากกว่า”
“โจรเฒ่าปู้อวี่ข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติแล้วหรือ?” ผู้บำเพ็ญขั้น
รวมร่างของลัทธิอู่ชิงที่อยู่เหนือศีรษะลู่หยางสังเกตเห็นความ
เคลื่อนไหวที่ที่ว่าการเมือง เห็นได้ชัดว่าเป็นอีกคนที่มีปัญหากับท่าน
เต๋าปู้อวี่
“ยังมีพลังไปสนใจคนอื่นอีกหรือ?” ท่านเจ้าเผ่าจิ่นดวงตาแดงก ่า
โบกพัดเพลิงปีศาจ อ้าปากกว้าง กลืนเงาผีต่างๆ ที่อีกฝ่ายเรียก
ออกมาเข้าไปในท้อง หลอมรวมเป็นวิญญาณรับใช้ เปลี่ยนให้เป็น
ประโยชน์ต่อตนเอง
ตระกูลอวี่ฉีเป็นเผ่านักรบโดยกำเนิด หลังจากพวกเขาเข้าสู่
สภาวะการต่อสู้ จะสนใจเพียงแค่คู่ต่อสู้ ไม่สนใจสภาพแวดล้อม
ภายนอก
ตามคำประเมินของเซียนอมตะ นี่เรียกว่ามุ่งมั่นแน่วแน่

“ใครจะชนะ?” ท่านเซียนบรรพกาลตื่นเต้นมองไปยังท้องฟ้า
เหนือที่ว่าการเมือง ตอนเขาอยู่ขั้นรวมร่างก็ยังไม่เคยเห็นการต่อสู้
ของผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติสักครั้ง
ไม่คิดว่าเพียงแค่อยู่ในคุกสองสามวัน ก็เกิดการต่อสู้ระดับนี้แล้ว
ท่านเต๋าปู้อวี่ปูวิถีกระบี่ใต้เท้าอีกครั้ง เงากระบี่นับไม่ถ้วนผุดขึ้น
จากใต้เท้า จิตสังหารสั่นสะเทือนโลก แสงกระบี่สายแล้วสายเล่าพุ่ง
ขึ้นสู่ท้องฟ้า แปรเปลี่ยนไม่คาดเดา ราวกับมังกรบินหงส์เต้นรำ!
กระบี่วิเศษพ่นคมกระบี่เจิดจ้า คมกริบจนแสบตา จับจิตวิญญาณ
คน ขนของซูโม่หร่านลุกชัน แม้เขาจะยังไม่สัมผัสกับคมกระบี่
ร่างกายก็รู้สึกเจ็บแปลบแล้ว ราวกับมีเข็มนับหมื่นแทงเขา
เขายกขวานยักษ์ทั้งสองด้ามขึ้นอย่างดุดัน เบื้องหลังปรากฏเงา
ภูเขาแตกสลายนับไม่ถ้วน เหล่านี้คือภูเขาที่ถูกขวานของเขาฟัน
ทำลาย
“ห้าภูผาผ่าภูเขา!”
เงาภูเขาทั้งหมดตามมากับขวานทั้งสองด้ามที่ทุ่มลงมา ราวกับ
ฟ้าถล่มดินทลาย!
ชาวเมืองเยว่พากันหวาดกลัว หากการโจมตีนี้ตกลงบนเมืองเยว่
เมืองเยว่จะกลายเป็นซากปรักหักพัง ไม่มีใครรอดชีวิต!

ท่านเต๋าปู้อวี่นั่งขัดสมาธิขาเดียว ใช้กระบี่เป็นพิณ ดีดกระบี่ขับ
ขาน เสียงเพลงอาจหาญ สะเทือนอารมณ์ กระบี่นับหมื่นดังกึกก้อง
พร้อมกัน คมกระบี่พุ่งเสียดฟ้า ป่วนฟ้าดิน ทำลายเงาภูเขา!
ลู่หยางนึกขึ้นได้ทันใด ศิษย์พี่คนที่สามเคยบอกว่านางเก่งดนตรี
เรียนมาจากอาจารย์
“ขอตั้งกฎสวรรค์ ณ ที่นี้ 【ห้ามเจ้าเปล่งชื่อท่าโจมตี】” ท่าน
เต๋าปู้อวี่ตั้งกฎสวรรค์ชั่วคราวในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติเป็นครั้ง
แรก
ซูโม่หร่านแกว่งขวานทั้งสอง กำลังจะตะโกนชื่อท่า แต่ถูกกฎ
สวรรค์ของท่านเต๋าปู้อวี่อัดจนแทบขาดใจ
กฎสวรรค์ของท่านเต๋าปู้อวี่จำกัดเพียงสิ่งเล็กน้อย ดังนั้นพลัง
บังคับจึงมหาศาล อีกทั้งซูโม่หร่านก่อนหน้านี้ต้องการปิดล้อมเมือง
เยว่ ตั้ง 【กฎสวรรค์】 ต่อเนื่องสองข้อ ทำให้ตอนนี้เขาไม่มีพลังที่จะ
ต่อต้านท่านเต๋าปู้อวี่ในระดับกฎสวรรค์
“ตอนต่อสู้อย่าได้ตะโกนชื่อท่าโดยไม่จำเป็น ไม่ดีต่อลำคอ หนึ่ง
กระบี่กลายเป็นหมื่นกระบี่!”
เงากระบี่วิเศษนับหมื่นพุ่งออกจากวิถีกระบี่ สั่นพ้องพร้อมกัน
แสงกระบี่หลอมรวม กลายเป็นกระบี่วิเศษยาวสามฟุตเล่มหนึ่ง

“นี่คือวิชาวงล้อกระบี่!” ท่านเต๋าปู้อวี่กวนประสาทหลายครั้ง แม้ซู
โม่หร่านจะท่องบทสวดทำจิตให้สงบในใจร้อยรอบก็ไม่มีประโยชน์ ใน
ที่สุดก็ทนความโกรธไม่ไหว
ไม่ให้ข้าตะโกนชื่อท่าก็ช่างเถอะ แต่เจ้ากลับตะโกนได้ ยังตั้งใจ
ตะโกนผิดอีก!
“อายุมากแล้วสมองใช้การไม่ได้แล้วหรือ? ทำไมข้าตะโกนอะไร
เจ้าก็เชื่อไปหมด?” ท่านเต๋าปู้อวี่มองซูโม่หร่านอย่างรังเกียจ แค่ระดับ
นี้ยังเป็นรองประมุขได้?
ทันใดนั้น กระบี่ที่รวมจากหมื่นกระบี่ขณะกำลังจะแทงถูกซูโม่
หร่าน จู่ๆ ก็ระเบิดออก กลับกลายเป็นกระบี่มากมาย ซูโม่หร่านถูก
กลยุทธ์นี้โจมตีจนตั้งตัวไม่ทัน ทั่วร่างเต็มไปด้วยรูกระบี่
“ข้าบอกแล้วว่านี่คือหนึ่งกระบี่กลายเป็นหมื่นกระบี่ ทำไมเจ้าถึง
ไม่ป้องกันสักหน่อยเล่า?” ท่านเต๋าปู้อวี่หัวเราะ แววตาเต็มไปด้วยการ
เยาะเย้ย
ลู่หยางที่มองการต่อสู้อยู่ห่างๆ คิดในใจเงียบๆ อาจารย์ ท่าโจมตี
พวกนี้ของท่าน คงไม่ใช่ประสบการณ์ที่ได้จากการต่อสู้กับอาจารย์ผู้
เฒ่าและพระเจี๋ยซาหรอกนะ?
ในช่วงพันกว่าปีที่ผ่านมา ซูโม่หร่านคอยสังเกตการเคลื่อนไหว
ของท่านเต๋าปู้อวี่ตลอด รวมถึงรูปแบบการต่อสู้ แต่รูปแบบการต่อสู้

ของท่านเต๋าปู้อวี่เปลี่ยนแปลงไม่หยุด ไม่มีทางที่จะคาดเดาได้จาก
การสังเกตเพียงอย่างเดียว เพื่อรับมือได้!
การต่อสู้ร้อนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงกระบี่และเงาขวานผสาน
กัน อากาศเต็มไปด้วยประกายการต่อสู้ดุเดือด
ร่างของท่านเต๋าปู้อวี่เบาเหมือนผี กระบี่ยาวพาเงากระบี่เป็นสาย
จากซับซ้อนสู่เรียบง่าย จากเรียบง่ายสู่ซับซ้อน ท่าโจมตีแปรเปลี่ยน
ไม่สิ้นสุด ขวานคู่มีน ้าหนักและพลัง ฟาดราวกับสายลม ทั้งรุกทั้งรับ
แม้แต่น ้าก็ไม่อาจแทรกผ่าน
อู่เล่ย์ที่มองการต่อสู้อยู่ข้างๆ ไม่กล้าแทรกแซงการต่อสู้ระดับนี้
ด้วยวิทยายุทธ์ของเขา แม้แต่การรับการโจมตีหนึ่งครั้งก็ต้องตายหรือ
บาดเจ็บสาหัส!
ทันใดนั้น ท่านเต๋าปู้อวี่พบจุดอ่อน ปลายกระบี่แทงขึ้น ขวานคู่ที่
ไขว้กันถูกพลังอันแยบยลทำลาย เผยจุดอ่อนที่หน้าอก
“ไม่ดีแล้ว!” ซูโม่หร่านคิดในใจว่าแย่แล้ว ต้องการจัดท่าป้องกัน
ใหม่ แต่จุดอ่อนนี้ถูกท่านเต๋าปู้อวี่บีบบังคับให้เกิดขึ้นทีละขั้นใน
ระหว่างการโจมตี เขาวางแผนถึงขั้นตอนนี้ไว้แล้ว การโจมตีอีกท่า
สะสมพลังมานาน จะให้โอกาสซูโม่หร่านตอบสนองได้อย่างไร!
“คมกระบี่เปิดประตูสวรรค์!”
กระบี่คมฟาดลงมา ราวกับแพรไหม ท้องฟ้าสั่นสะเทือน พร้อม
กับจิตสังหารอันไร้ขอบเขต ฆ่าเข้าใส่ซูโม่หร่าน!

ตอนที่เขาอยู่ในขั้นรวมร่างตอนปลาย ใช้ท่านี้ยังทำให้พระ
อาจารย์พั่วเซียวขั้นข้ามพิบัติตอนกลางต้องหลบหนีการโจมตีนี้
บัดนี้เขาข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติ การโจมตีนี้มีพลังเกินกว่าแต่ก่อน
มาก!
ประตูสวรรค์เปิดกว้าง คมกระบี่แพรไหมหมื่นจั้งท่วมทับซูโม่
หร่าน ซูโม่หร่านปรากฏตัวที่ตำแหน่งอื่นอย่างกะทันหัน ยันต์แทน
ตายบนหน้าอกของเขาถูกเผาไหม้ นั่นหมายความว่าเขาเพิ่งตายไป
หนึ่งครั้ง
“คมกระบี่เปิดประตูสวรรค์!”
ท่านเต๋าปู้อวี่ก้าวไปข้างหน้าอย่างใหญ่ ไม่คิดอะไรทั้งสิ้น ฟาด
กระบี่ใส่ซูโม่หร่านที่เพิ่งหนีตายออกมาอีกครั้ง
ท้องฟ้าสั่นสะเทือน คมกริบเปิดเผยประกายทั้งหมด สวยงามราว
กับรุ้ง ฟันเข้าใส่ซูโม่หร่าน!
ครั้งนี้ซูโม่หร่านไม่มียันต์แทนตายอีกแล้ว กระบี่หนึ่งฟันถูกเป้า
แบ่งร่างกายออกเป็นสองส่วน!
ซูโม่หร่านเดินเวทศาสตร์เร้นลับ เผาเลือดแก่นกาย รักษา
ร่างกาย แม้ร่างกายจะรักษาได้ แต่กำลังภายในบาดเจ็บสาหัส
สามารถเห็นเส้นรอยแผลกลางลำตัวได้อย่างชัดเจน
เขาพยายามอย่างสุดกำลังที่จะหนีออกจากเมืองเยว่

ปัง!
เขาชนศีรษะเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นรอบเมืองเยว่ เขาเคยตั้ง
กฎสวรรค์ไว้ที่นี่ 【ห้ามผู้ใดออกจากเมืองเยว่】
“ผู้ใด” รวมถึงตัวเขาเองด้วย
เขาเพิ่งจะคิดถอนกฎสวรรค์นี้ ก็ได้ยินเสียงของท่านเต๋าปู้อวี่ดัง
มาจากด้านหลัง “【เจ้าห้ามออกจากเมืองเยว่】”
ซูโม่หร่านตั้งกฎสวรรค์สองข้อ ท่านเต๋าปู้อวี่จึงมีสิทธิ์ตั้งกฎ
สวรรค์สองข้อเช่นกัน กฎสวรรค์ข้อที่สองยังไม่ได้ใช้ ก็เพื่อรอตอนนี้
นี่เอง!
“เดี๋ยว…”
ซูโม่หร่านกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นท่านเต๋าปู้อวี่ไม่ฟัง
อะไรทั้งสิ้น กระบี่หนึ่งแทงทะลุร่างของซูโม่หร่าน ก่อนจะเหยียบบน
ร่างของเขาจนร่วงลงมา กระแทกพื้นอย่างรุนแรง
“เดี๋ยวก่อน ไว้ชีวิตข้า พวกเราสามารถไปเมืองปีศาจ ให้โจ
วเทียนผู้ยิ่งใหญ่ใช้ผลของการบำเพ็ญเปลี่ยนข้าให้เป็นทาสรับใช้
ของท่าน!” ซูโม่หร่านรีบร้องตะโกน
ท่านเต๋าปู้อวี่เผยฟันขาวสองแถว ในความมืดดูน่ากลัวเป็นพิเศษ
เขาส่ายหน้าเบาๆ “น่าเสียดาย ข้ารับคำสั่งมา มีคนต้องการชีวิต
ของเจ้า”

“ใคร ใครกัน ข้าสามารถให้ผลประโยชน์เป็นสองเท่า ไม่สิ สาม
เท่า!”
ท่านเต๋าปู้อวี่กำลังหัวเราะ หัวเราะอย่างเย็นชา “เมื่อพันกว่าปี
ก่อน ข้านำคนของสำนักเวิ่นเต๋าและราชสำนัก กวาดล้างฐานที่มั่น
ของลัทธิอู่ชิงพวกเจ้า ช่วยคนไว้ไม่น้อย ทั้งชายหญิง ทั้งแก่เด็ก คน
มากมายถูกพวกเจ้าทรมานจนแทบไม่เหลือสภาพมนุษย์”
“พวกเขาเห็นข้าก็ร้องไห้ ร้องไห้บอกว่าขอให้ข้าฆ่าคนของลัทธิ
อู่ชิงพวกเจ้าให้หมด”
“ท่านประมุขใหญ่ซูจะให้ผลประโยชน์อะไรแก่ข้า ที่จะทำให้คน
เหล่านั้นลืมความแค้นที่มีต่อลัทธิอู่ชิงของพวกเจ้า?”