ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 258 ราชางู
งูหลามเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีที่ให้ถอยแล้ว หากไม่สู้ก็ต้องตายในปากงูหลาม
“ทุกคนอย่าตกใจ รวมตัวกันแล้วเปิดทางออกไป พยายามหนีออกไปให้ได้”
จ้าวเฉินตะโกนเสียงดัง บอกให้ทุกคนร่วมมือเป็นหนึ่งเดียวกัน จึงจะมีโอกาสพุ่งทะยานออกไปได้
คำพูดเมื่อครู่ช่วยปลุกขวัญกำลังใจ พวกเขาจึงรวมตัวกันเป็นรูปทรงกรวยอย่างเป็นระเบียบ
แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ชอบการต่อสู้แบบกลุ่ม พวกเขาอาศัยวิชาตัวเบาที่แคล่วคล่องว่องไว คอยหาโอกาสโจมตี
หลิวอู๋เสียก็เป็นหนึ่งในนั้น สิ่งที่เขากังวลไม่ใช่ฝูงงูหลาม แต่เป็นกะโหลกปีศาจที่จะต้องกลับมาอย่างแน่นอน
ในเมื่อเขาได้โอกาสเกิดใหม่ทั้งที จะยอมแพ้ได้อย่างไร?
ที่สำคัญที่สุด ต้นไม้โบราณบอกเขาว่าที่นี่มีสมบัติล้ำค่าซ่อนอยู่ ในเมื่อข้างในห้องโถงไม่มี ก็ต้องอยู่ในถ้ำงูหลามแห่งนี้เป็นแน่ แต่จะเป็นอะไรนั้นยังไม่ทราบได้
กว่าจะฝ่าฟันมาถึงขั้นนี้ได้ ลำบากยากเย็นแสนเข็ญ หากไม่ได้สมบัติล้ำค่า เขาไม่มีวันยอมกลับไปมือเปล่า
การสังหารหมู่เริ่มต้นขึ้น งูหลามที่แข็งแกร่งหลายตัวพุ่งเข้ามาโจมตี ลำตัวของมันใหญ่โตราวกับถังน้ำ
ที่ผ่านเข้ามาในสุสานใต้ดินได้ล้วนแต่เป็นงูหลามขนาดเล็ก งูหลามตัวใหญ่เกินกว่าจะเลื้อยผ่านรูขนาดเล็กนั่นมาได้
งูหลามเหล่านี้ล้วนบำเพ็ญเพียรมาหลายร้อย แม้จะไม่มีตัวไหนบรรลุระดับแก่นวิสุทธิ์ แต่ก็ไม่ควรประมาท
“ฉึก ฉึก…”
เลือดสาดกระเซ็น งูหลามยักษ์หลายตัวถูกตัดขาดเป็นสองท่อน เลือดไหลนองไปทั่วห้องโถง
กางเกงของพวกเขาเปียกชุ่มไปด้วยเลือด แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อการต่อสู้ พวกเขาลืมไปแล้วว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
“ฆ่า ฆ่า ฆ่า…”
ทุกคนต่างทุ่มเทสุดกำลัง ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว พวกเขาจะถูกงูหลามขย้ำจนแหลกสลาย
เพียงไม่กี่อึดใจ ก็มีผู้คนสิบกว่าคนถูกงูหลามกลืนกิน
กองทัพเคลื่อนพลต่อไปข้างหน้า พวกเขาออกจากห้องโถงเข้าไปในถ้ำงูหลาม ลึกเข้าไปเรื่อย ๆ เหลือระยะทางอีกเพียงห้าสิบหมี่ก็จะถึงทางออก
ไส้เดือนบนผนังถ้ำค่อย ๆ รวมตัวกัน กะโหลกปีศาจปรากฏตัวขึ้นเป็นระยะ ๆ ปราณปีศาจที่เกรี้ยวกราดแผ่ออกมา ดวงตาสีเขียวมรกตของงูหลามบนพื้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน
งูหลามยักษ์พุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง ทุกครั้งที่มันพุ่งเข้ามา ก็จะมีชีวิตต้องดับสูญไปในปากของมัน
มีผู้เสียชีวิตเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ บนพื้นดินเต็มไปด้วยนิ้วมือและแขนขาที่ขาดวิ่น
ในตอนแรก ทุกคนยังคงรวมพลังเป็นหนึ่งเดียว แต่เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ทางออกมากขึ้น ๆ คนที่เดินอยู่ข้างหน้าก็เริ่มใช้วิชาตัวเบาตรงไปยังทางออกอย่างรวดเร็ว
“อย่าไป!”
จ้าวเฉินตะโกนเสียงดังเพื่อหยุดพวกเขา หากขบวนแยกออกจากกัน ความตายก็จะยิ่งมาเยือนเร็วขึ้นเท่านั้น
และแล้วมันก็เป็นจริง!
ก่อนที่เสียงของเขาจะจางหายไป หัวขนาดมหึมาโผล่ออกมาจากทางออก ขนาดเท่ากับโอ่งน้ำขนาดใหญ่ ปากของมันกว้างราวกับแอ่งเลือด
คนเหล่านั้นยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกกลืนเข้าไปในปากของงูหลามแล้ว
เมื่อครู่นี้ยังมีคนมากกว่าสองร้อยคน แต่ในพริบตาเดียวกลับมีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก
งูหลามยักษ์หลายสิบตัวปรากฏขึ้นรอบตัวหลิวอู๋เสีย กลิ่นคาวเลือดที่น่าสะพรึงกลัวพัดโชยเข้ามา
ดาบเสียเหรินฟาดฟันลงไป หัวหลายสิบหัวระเบิดออก เพียงกระบวนท่าเดียว งูหลามยักษ์หลายสิบตัวก็กลายเป็นร่างไร้หัว
แก่นเลือดในร่างกายของมันหายไปจนหมดสิ้น ถูกติ่งเทพสูบกลืนสวรรค์ดูดกลืน
วิธีการฆ่าที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้สร้างความโกรธแค้นให้กับงูหลามยักษ์ พวกมันเริ่มมีสติปัญญาแล้ว แม้จะยังไม่โตเต็มวัยก็ถือว่าใกล้เคียง
กะโหลกปีศาจที่ปรากฏบนผนังหินปล่อยปราณปีศาจออกมาเป็นจำนวนมาก หลังจากเข้าสู่ร่างของงูหลามยักษ์ พวกมันก็เริ่มกลายพันธุ์ งูหลามยักษ์ไม่เกรงกลัวความตาย พวกมันพุ่งเข้าใส่หลิวอู๋เสียพร้อมกันหลายร้อยตัว
“พวกเรารีบหนีกันเถอะ!”
ขณะที่งูหลามยักษ์กำลังมุ่งหน้าไปที่หลิวอู๋เสีย จ้าวเฉินและคนอื่น ๆ ก็รีบวิ่งไปที่ทางออกอย่างรวดเร็ว เมื่อวิ่งไปได้เพียงสิบกว่าหมี่ ปราณปีศาจอันรุนแรงก็พัดกระหน่ำเข้ามา งูหลามยักษ์ที่น่ากลัวยิ่งกว่าปรากฏตัวขึ้น
“ระดับพลังครึ่งก้าวแก่นวิสุทธิ์!”
มันเกือบจะเทียบเท่ากับสัตว์อสูรระดับห้าแล้ว เทียบเท่ากับมนุษย์ที่อยู่ในระดับพลังครึ่งก้าวแก่นวิสุทธิ์ มีพลังเหนือกว่าระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นสูง
หลิวอู๋เสียไม่รีบร้อน คมดาบฟาดฟันลงมาอย่างต่อเนื่อง เพลงเท้าเจ็ดดาราก้าวไปแต่ละก้าว พื้นดินก็ปรากฏหนังงูเพิ่มขึ้นมาแผ่นหนึ่ง
พลังชำระไขกระดูกขั้นเจ็ดกวาดล้างทุกสิ่ง
หนังงูถูกกองรวมกันสูงท่วมหัวคน น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
กลุ่มของจ้าวเฉินเพิ่งหนีออกมาได้ไม่นาน ก็ถูกงูหลามตัวมหึมาต้อนกลับมา จำต้องต่อสู้ต่อไป
งูหลามตัวมหึมาไม่สนใจกลุ่มของจ้าวเฉิน เลื้อยตรงเข้าหาหลิวอู๋เสีย
เป้าหมายของมันคือหลิวอู๋เสีย ไม่ใช่คนกลุ่มนี้
“หมัดทรราช!”
งูหลามที่รวมตัวกันมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ หลิวอู๋เสียจึงใช้หมัดทรราชทันที
ระลอกคลื่นอันแข็งแกร่งก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมา แผ่พุ่งออกไปทุกทิศทุกทาง งูหลามตัวแล้วตัวเล่าถูกระเบิดจนแหลกละเอียด เลือดและไส้ไหลท่วมพื้นดิน
“เขาคือหลิวอู๋เสีย!”
ชั่วขณะที่เผยหมัดทรราชออกมา ผู้คนก็จำจดตัวตนของหลิวอู๋เสียได้แล้ว
วิชาดาบมีคนรู้จักไม่มากนัก แต่ไม่มีใครเลียนแบบหมัดทรราชของหลิวอู๋เสียได้ ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าเยี่ยนมีเพียงเขาคนเดียวที่รู้วิธีใช้มัน
แววตาของจ้าวเฉินหรี่ลง ได้ยินชื่อเสียงของหลิวอู๋เสียมานานแล้ว ไม่คิดว่าจะมีรูปร่างหน้าตาธรรมดา ๆ ดูซื่อ ๆ เช่นนี้
“นี่ไม่ใช่รูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของเขา เขาปลอมตัว!”
ในที่เกิดเหตุมีคนที่เคยพบหลิวอู๋เสียมาก่อน จึงจำได้ในทันทีว่าหลิวอู๋เสียสวมหน้ากากมนุษย์อยู่
หลังจากฆ่างูหลามจนหมดสิ้น หลิวอู๋เสียก็หันไปมองกะโหลกปีศาจ
งูหลามจำนวนมากที่นี่เกี่ยวข้องกับกะโหลกปีศาจแน่นอน เป็นปราณปีศาจที่มันปล่อยออกมา ดึงดูดงูหลามเหล่านี้ให้มาสืบพันธุ์และดำรงชีวิตอยู่ที่นี่
หลิวอู๋เสียสร้างประทับมือ หากต้องการหนีออกไปข้างนอก จำเป็นต้องฆ่ากะโหลกปีศาจให้ได้
ครั้งนี้!
ประทับมือที่หลิวอู๋เสียสร้างขึ้นน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม แม้แต่งูหลามตัวมหึมายังไม่กล้าเข้าใกล้
พลังที่ทำให้หายใจไม่ออกปรากฏขึ้น พลังปราณและกฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใต้ดินหายไปสิ้น
“เจ้า… เด็กน้อยเช่นเจ้า รู้จักเทคนิคลายวิญญาณมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?”
เสียงอุทานดังขึ้นจากกะโหลกปีศาจ หลิวอู๋เสียทำให้มันตกตะลึงอย่างมาก
เด็กน้อยเช่นนี้ เพียงแค่ระดับพลังชำระไขกระดูก จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเข้าใจเทคนิคลายวิญญาณที่ลึกซึ้งเช่นนี้
ไม่มีใครสนใจ สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญ
ตราประทับที่แปลกประหลาดปรากฏขึ้นต่อหน้าหลิวอู๋เสีย กะโหลกปีศาจตกใจจนอยากจะหลบซ่อน
วิญญาณชั่วร้ายของมันถูกผนึกไว้ในห้องโถงนี้ ไม่สามารถหลบซ่อนได้
“นี่… นี่มันลายปีศาจ มนุษย์ตัวเล็กเช่นเจ้ารู้จักลายปีศาจได้อย่างไร?”
หากกะโหลกปีศาจมีสีหน้า คงจะเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง มนุษย์ตรงหน้าเกินกว่าความรู้ของมัน
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ลายปีศาจ’ พวกจ้าวเฉินก็มึนงงไปหมด ตัวหลิวอู๋เสียมีความลับมากมายเหลือเกิน
“เจ้าตายได้แล้ว!”
น้ำเสียงของหลิวอู๋เสียไร้ซึ่งความรู้สึก ลายปีศาจในมือของเขาเหมือนกับโซ่ที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่
โซ่ตรวนก็พุ่งเข้าพันธนาการกะโหลกปีศาจเอาไว้ แม้มันจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือควันสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากกะโหลกปีศาจ พร้อมกับเสียงกรีดร้องน่าสยดสยอง
หลิวอู๋เสียยังคงไร้อารมณ์ มือทั้งสองข้างยังคงเคลื่อนไหว “หากเจ้าอยู่ในช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุด เพียงแค่ลมหายใจเดียวก็ฆ่าข้าได้แล้ว น่าเสียดายที่เจ้าเป็นเพียงวิญญาณชั่วร้ายที่หลงเหลืออยู่เท่านั้น”
น้ำเสียงไร้ซึ่งความรู้สึก
“มด ข้า ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ จะต้องมาตายด้วยน้ำมือมดเช่นเจ้า ข้าไม่ยอมหรอก!”
กะโหลกปีศาจคำรามอย่างโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ลายปีศาจนี้สะกดมันได้อยู่หมัด
สรรพสิ่งในมหาวิถีฟ้าดิน ย่อมมีสิ่งที่อยู่เหนือกว่าและสิ่งที่อยู่ต่ำกว่า
ลายวิญญาณเป็นตัวแทนของมหาวิถีฟ้าดิน ทุก ๆ เส้นสายล้วนมีตราประทับฟ้าดิน
กะโหลกปีศาจเริ่มจางลง เสียงกรีดร้องอ่อนแรงลง ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว
เหล่างูหลามที่มารวมตัวกันเริ่มถอยห่าง กะโหลกปีศาจเปรียบเสมือนแกนหลักของพวกมัน
“ทำลายมันเพื่อข้า!”
ดาบเสียเหรินฟาดฟันลงมา กะโหลกปีศาจหยุดดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย ผนังหินระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ
ผนังหินคือที่คุมขังกะโหลกปีศาจ กะโหลกปีศาจไม่มีที่ซ่อนเมื่อทำลายผนังหินเหล่านี้
“โครม…”
เมื่อสูญเสียกะโหลกปีศาจ ผนังหินก็พังทลายลงอย่างบ้าคลั่ง ผนังหินอีกสามด้านราวกับสูญเสียฐานรองรับ หินแตกกระจายไปทั่ว บริเวณห้องโถงถูกปกคลุมไปด้วยเศษหิน
พวกจ้าวเฉินต่างงุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กะโหลกปีศาจถึงตายไปแบบนั้น
ห้องโถงหายไป เหลือเพียงผู้รอดชีวิตกว่าร้อยคนที่ยืนอยู่ใจกลางถ้ำงู
“โฮก...”
เสียงคำรามดังสนั่นปลุกทุกคน รวมถึงหลิวอู๋เสีย
หลังจากผนังหินทั้งสามด้านพังทลายลง ภายในกลับมีถ้ำงูอีกแห่งหนึ่ง โดยมีงูหลามขนาดใหญ่มหึมาขดตัวอยู่ ส่วนที่หนาที่สุดมีเส้นผ่านศูนย์กลางถึงสามหมี่ ไม่อาจเรียกว่างูหลามได้อีกต่อไป แต่เป็นงูมังกร
หัวของมันใหญ่โตราวกับบ้านทั้งหลัง ดวงตาสีเขียวมรกตเปล่งประกายดุจไฟผีในความมืดมิด ปล่อยลำแสงอันน่าขนลุก ใครที่ได้เห็นเป็นต้องรู้สึกหวาดหวั่น
“งู… ราชางู!”
ริมฝีปากของจ้าวเฉินแห้งผาก ที่แท้ภายในนี้กลับมีราชางูอาศัยอยู่ ราชาแห่งหมู่งู!
ร่างกายที่ใหญ่โตของมันเกือบจะเต็มพื้นที่โลกใต้ดิน ส่วนหางของมันยาวเหยียดออกไปจนสุดสายตา
ใต้น้ำหนักร่างกายของราชางูยังมีบางสิ่งที่เปล่งประกายสีทองอร่าม ขนาดประมาณจานรองแก้ว สิ่งนั้นดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที
“นั่นคืออะไร?”
เมื่อราชางูปรากฏตัว งูหลามตัวอื่น ๆ ต่างถอยกลับไปยังส่วนลึก ไม่กล้าเข้าใกล้ ทางเดินว่างเปล่า พวกจ้าวเฉินไม่รีบร้อนจากไป สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่สิ่งของที่เปล่งประกายนั้น
“นั่นคือแก่นแท้ทองคำ!”
เสียงอุทานดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน ภายในถ้ำงูแห่งนี้กลับซ่อนแก่นแท้ทองคำเอาไว้
“แก่นแท้ทองคำ แก่นแท้ทองคำจริง ๆ ด้วย ว่ากันว่าต้องใช้เวลากว่าห้าพันปีถึงจะก่อกำเนิดขึ้นมาหนึ่งอัน”
คนที่รอดชีวิตต่างพากันคลุ้มคลั่ง ดวงตาเปล่งประกายร้อนรุ่ม
หลิวอู๋เสียเองก็ไม่คาดคิดมาก่อน ต้นไม้โบราณลึกลับจะนำทางเขามาพบกับสมบัติ แต่กลับไม่คิดว่าจะเป็นแก่นแท้ทองคำ
ยิ่งไปกว่านั้น ราชางูตัวนี้ได้เริ่มขัดเกลาแก่นแท้ทองคำแล้ว แต่กลับถูกกลุ่มคนพวกนี้ขัดขวาง
ราชางูอ้าปากกว้าง พลังที่หายใจไม่ออกก็กวาดเข้าใส่หลิวอู๋เสีย
“สัตว์อสูรระดับห้า นี่มันสัตว์อสูรระดับห้า!”
ทุกคนต่างตกตะลึง ราชางูตัวนี้กลับกลายเป็นสัตว์อสูรระดับห้า เทียบเท่ากับมนุษย์ระดับพลังแก่นวิสุทธิ์
ดวงตาของหลิวอู๋เสียเผยให้เห็นถึงความเคร่งขรึม สถานที่แห่งนี้คับแคบเกินไป ไม่เอื้ออำนวยต่อการต่อสู้ของเขา
แม้เขามีความสามารถในการฆ่ายอดฝีมือระดับพลังแก่นวิสุทธิ์ได้ แต่การต่อสู้ในถ้ำงูไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดอย่างเห็นได้ชัด
ที่สำคัญที่สุด!
โดยทั่วไปแล้ว ราชางูมักจะอยู่กันเป็นคู่ ราชางูอีกตัวหนึ่งอยู่ที่ไหน
บางทีอาจกำลังหลับใหล หรือไม่ได้อยู่ในสถานที่แห่งนี้ หากมันกลับมาเมื่อไหร่ ผลลัพธ์ที่ตามมาจะเกินกว่าจะจินตนาการได้ ขีดจำกัดของเขารับมือได้แค่ยอดฝีมือระดับพลังแก่นวิสุทธิ์หนึ่งคนเท่านั้น
สายตาจับจ้องไปที่แก่นแท้ทองคำ นี่คือสมบัติล้ำค่า ขอเพียงแค่หลอมรวมมันเข้ากับร่างกาย โลกไท่หวงก็จะมีพลังเพิ่มขึ้น พลังยุทธ์ยังมีโอกาสทะลวงระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นแปด
กว่าจะฝ่าฟันความยากลำบากมาถึงขั้นนี้ได้ ต้องทิ้งสมบัติเช่นนี้ไปโดยเปล่าประโยชน์หรือ? รู้สึกไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
เมื่อฝึกฝนจนถึงระดับสูงขึ้น ความเร็วในการทะลวงก็จะยิ่งช้าลง สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มีเพียงการสะสมอย่างต่อเนื่อง
ยิ่งมีรากฐานที่มั่นคงมากเท่าไหร่ โอกาสในการทะลวงพลังยุทธ์ก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
ราชางูมองทะลุความตั้งใจของหลิวอู๋เสีย มันจ้องมองไปที่แก่นแท้ทองคำ เสียงคำรามเมื่อครู่เป็นการขับไล่หลิวอู๋เสีย
ในบรรดามนุษย์ทั้งหมด มีเพียงหลิวอู๋เสียเท่านั้นที่เป็นภัยคุกคามต่อมัน
ส่วนคนอื่น ๆ นั้นไม่ต้องกังวล งูหลามอีกนับพันตัวยังคงรวมตัวกันอยู่รอบ ๆ เพียงพอที่จะฆ่าพวกจ้าวเฉิน
“ฟัน!”
ดาบเสียเหรินฟาดฟันออกไป ทุกคนต่างตกตะลึง หลิวอู๋เสียกล้าลงมือจริง ๆ
ลงมือกับสัตว์อสูรระดับห้า เขาบ้าไปแล้วหรือ?
ทุกคนต่างจ้องมองแก่นแท้ทองคำด้วยความโลภ แต่กลับไม่กล้าเข้าไปใกล้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแย่งชิงอาหารจากปากสัตว์อสูรระดับห้า
– โปรดติดตามตอนต่อไป –
YOU MAY ALSO LIKE
