ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 109 ครอบครัวลุงใหญ่และลุงรองก ำลังเดินทำงมำที่นี่
“ดูควำมยุ่งเหยิงที่คุณท ำสิ ก่อนเข้ำเวรก็ผ่ำนกำรฝึกอบรม มำแล้ว แต่กลับไม่รู้วิธีจัดกำรผู้ประสบภัยหรือไง? คุณเอำสมองไปไว้ ที่ไหน? ท ำไมถึงท ำให้มันวุ่นวำยได้ขนำดนี้!”
ในห้องประชุม ผู้จัดกำรซูไล่ดูข้อมูลบนแท็บเล็ตหลำยรอบ ยิ่ง เขำดูมำกเท่ำไหร่ก็ยิ่งโมโหมำกขึ้นเท่ำนั้น
“ขอเตือนเลยนะคุณเตียวหรงหรง อย่ำคิดว่ำมีเส้นสำยแล้วจะ กร่ำงได้ ตอนนี้คนทั้งเมืองเผิงจิงอพยพมำอยู่ทำงใต้ของเมือง หมดแล้ว เส้นสำยที่คุณมีมันไม่เพียงพอหรอกนะ มีคนจ้องจะแย่ง ต ำแหน่งพนักงำนจัดสรรที่พักในชุมชนอยู่ตั้งกี่คน คิดว่ำพวกเขำไม่ มีเส้นสำยกันหรือไง?”
“นี่คุณกล้ำดียังไงถึงมำสอนฉัน?” เตียวหรงหรงแทบจะไม่เชื่อหู ตัวเอง
ผู้จัดกำรซูตบโต๊ะเสียงดัง “ผมจะสอนคุณไม่ได้หรือไง ผมเป็น หัวหน้ำของคุณนะ! ตอนนี้คุณเป็นพนักงำนรำชกำรแล้ว ซึ่ง หมำยควำมว่ำคุณอยู่ใต้อ ำนำจของผม”
“ผมขอเตือนคุณไว้ก่อนนะ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ำย หำกคุณยัง ท ำงำนชุ่ย ๆ แบบนี้ต่อไป ผมจะย้ำยคุณไปเป็นพนักงำนต้อนรับใน อำคำร”
เตียวหรงหรงโมโห “คุณกล้ำเหรอ?”
กำรเป็นพนักงำนต้อนรับในอำคำรสูงมีหน้ำที่พำผู้ประสบภัยไป ยังห้องที่ได้รับกำรจัดสรร เธอไม่ต้องกำรวิ่งขึ้นลงไปมำจนขำลำก แน่นอนว่ำกำรเป็นพนักงำนจัดสรรที่พักในชุมชนย่อมง่ำยกว่ำและยัง สบำยกว่ำ
ผู้จัดกำรซูตวำดด้วยสีหน้ำเคร่งขรึมพร้อมแสดงอ ำนำจของ หัวหน้ำ “แล้วคุณคิดว่ำผมกล้ำไหมล่ะ? วันนี้ผมจะพูดให้ชัดเจน คุณ จะได้เข้ำใจซะทีว่ำ อย่ำคิดว่ำพึ่งพำเส้นสำยของรองผู้ก ำกับหม่ำแล้ว
จะกดขี่ข่มเหงคนอื่นได้ จริงอยู่ที่เขำเป็นรองผู้ก ำกับจำกสถำนี ต ำรวจภูธร แต่ก็มีผู้น ำที่เหนือกว่ำเขำอยู่!”
“ตอนนี้ผู้บริหำรระดับเมืองต่ำงอยู่ที่นี่ เพื่อขอให้พนักงำนจัดสรร ที่พักในชุมชนรับผิดชอบงำนให้ดี ถ้ำคุณยังแสดงควำมหยิ่งยโสและ ท ำให้ทุกคนเสียงำน ก็อย่ำมำกล่ำวโทษที่ผมต้องรำยงำนเรื่องนี้ จำกนั้นเรำมำดูกันว่ำเส้นสำยที่คุณภูมิใจจะช่วยอะไรคุณได้ไหม”
ในเวลำนี้เตียวหรงหรงเริ่มตื่นตระหนก รองผู้ก ำกับหม่ำไม่ สำมำรถท ำให้เขำกลัวได้ ผู้จัดกำรซูมีอ ำนำจขนำดไหนกันแน่?
“ผู้จัดกำรซู คุณก ำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ เมื่อวำนฉันแค่ประมำท เลินเล่อไปเท่ำนั้น และจะไม่ท ำพลำดอีก มันเป็นควำมผิดของฉันเอง”
ทัศนคติของเตียวหรงหรงอ่อนลงทันที ต่อหน้ำเพื่อนร่วมงำนทุก คน เธอรู้สึกอับอำยมำกจนไม่กล้ำเงยหน้ำขึ้น
ผู้จัดกำรซูพ่นลมหำยใจเย็นและไม่พูดอะไรอีก ในช่วงสองสำม วันที่ผ่ำนมำเขำเรียกประชุมไม่เว้นวัน และยังเน้นย ้ำเรื่องเดิมซ ้ำ ๆ ใน กำรประชุม เพรำะกลัวว่ำลูกน้องจะท ำผิดพลำด
ไม่คำดคิดว่ำเตียวหรงหรงจะมำสร้ำงปัญหำให้เขำแบบนี้ แล้วจะ ไม่ให้เขำโกรธได้อย่ำงไร
ยิ่งไปกว่ำนั้น ผู้จัดกำรซูไม่ชอบเตียวหรงหรงมำนำนแล้ว พวก คนที่เข้ำมำด้วยเส้นสำย ไม่ตั้งใจท ำงำน มัวแต่ยุแยงสร้ำงปัญหำ ท ำลำยบรรยำกำศในที่ท ำงำน เหมือนกับมูลหนูก้อนเดียวท ำให้ ข้ำวต้มทั้งหม้อเสีย
หลำยคนในห้องประชุมต่ำงก็รู้สึกสะใจ เตียวหรงหรงไม่เคยเห็น หัวใครในที่ท ำงำน ตอนนี้เธอถูกดุต่อหน้ำทุกคนในห้องประชุม แล้ว จะไม่ให้สะใจได้อย่ำงไร?
แม่เซียวจิบน ้ำอย่ำงใจเย็น เธอแค่รำยงำนเรื่องนี้ให้หัวหน้ำเห็น ผลงำนห่วยแตกของเตียวหรงหรงเมื่อวำน และแอบเติมสีสันนิดหน่อย
ผู้จัดกำรซูไม่ชอบเตียวหรงหรงมำโดยตลอด จึงไม่แปลกที่เขำจะ โมโหขนำดนี้
นี่ถือเป็นกำรแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่ำนั้น
“เลิกประชุม”
ผู้จัดกำรซูลุกขึ้นและออกจำกห้องประชุม แม่เซียวเก็บของและ เตรียมตัวกลับบ้ำนเช่นกัน เมื่อวำนพ่อเซียวได้รับรู้เรื่องของซุนหนำน หนำนและขอลำงำนหนึ่งวัน เซียวหมิงเยวี่ยไปรับเขำจำกที่ท ำงำน คำดว่ำพ่อลูกน่ำจะถึงบ้ำนแล้วในเวลำนี้
พ่อเซียวไปหำซุนหนำนหนำน เมื่อได้ยินควำมจริงเกี่ยวกับกำร ตำยของผู้เป็นพ่อด้วยหูตัวเอง เขำก็รู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่ำงยิ่ง
สิ่งที่ท ำให้เขำรู้สึกแค้นเคืองยิ่งกว่ำนั้นก็คือ แม่ พี่ชำยคนโต และ ครอบครัวของเขำต่ำงก็รู้เรื่องนี้ แต่กลับไม่สนใจอะไรเลย นั่นคือชีวิต คนคนหนึ่งนะ!
ในสำยตำของคนเหล่ำนั้น ชีวิตของพ่อไร้ค่ำขนำดนั้นเลยหรือ?
“ซุนฮั่น อย่ำให้ได้เจอหน้ำแกนะ ไม่งั้นฉันต้องฆ่ำแกแน่!” พ่อ เซียวโกรธแค้นถึงขีดสุด
“พ่อ…”
เซียวหมิงเยวี่ยอ ้ำอึ้งอยู่นำน โดยไม่รู้จะปลอบใจเขำอย่ำงไร เรื่อง ของซุนหนำนหนำนและควำมจริงเกี่ยวกับกำรตำยของปู่ ท ำให้พ่อ เซียวได้เห็นอีกครั้งว่ำครอบครัวลุงใหญ่เป็นคนแบบไหน
พ่อเซียวพึมพ ำว่ำ “หนำนหนำนเป็นเด็กที่น่ำสงสำรจริง ๆ กำรมี ครอบครัวและญำติแบบนี้ สู้ไม่มีเสียยังจะดีกว่ำ เด็กคนนี้ไม่เคยคล้อย ตำมคนเลวเหล่ำนี้ น่ำเศร้ำที่เธอต้องมีชะตำกรรมชีวิตที่โหดร้ำย พวกเรำช่วยอะไรได้ก็ช่วยเถอะ บำปที่พ่อแม่ท ำไม่เกี่ยวกับลูก ๆ ของ พวกเขำ”
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำ “หนูรู้ค่ะ”
ในตอนนั้นแม่เซียวกลับมำถึงบ้ำนพอดี เมื่อเห็นสีหน้ำของพ่อ เซียว เธอก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ
“คนพวกนั้นมันไม่ใช่มนุษย์ ครั้งที่แล้วน่ำจะปล่อยให้พวกมัน ตำยในกับดักซะได้ก็ดี!”
พ่อเซียวคล้ำยนึกอะไรบำงอย่ำงได้ เขำยกโทรศัพท์โทรหำ น้องสำว เสียงรอสำยดังอยู่หลำยครั้งก่อนที่ปลำยสำยจะรับ
“นี่เสี่ยวหรง ตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน ยังอยู่บ้ำนของแกหรือ เปล่ำ? หรือว่ำหนีออกไปพร้อมกับแกแล้ว”
อำหญิงตะคอกอย่ำงเย็นชำ “คงตำยไปนำนแล้ว”
“หมำยควำมว่ำยังไง แกรู้ไหมว่ำพ่อ…”
ก่อนที่พ่อเซียวจะพูดจบ อำหญิงก็วำงสำยไปแล้ว ซึ่งเห็นได้ชัด ว่ำเธอไม่สนใจ
พ่อเซียวมองโทรศัพท์ในมือพลำงรู้สึกเหมือนวิญญำณหลุดออก จำกร่ำง เขำหัวเรำะเยำะตัวเอง บ้ำนหลังนี้ไม่มีควำมอบอุ่นของ ครอบครัวเลยสักนิด
พ่อเซียวถอนหำยใจยำว เขำหันไปมองดูภรรยำและลูกสำว โชค ดีจริง ๆ ที่เขำยังมีบ้ำนที่อบอุ่น กำรมีครอบครัวนี้อยู่ดีกว่ำสิ่งใด ๆ ใน โลกทุกประกำร
คุณยำยถอนหำยใจและพูดว่ำ “ใจคนยำกแท้หยั่งถึง สมัยนี้
คนเรำแทบไม่หลงเหลือควำมเป็นมนุษย์แล้ว น่ำกลัวยิ่งกว่ำภัยพิบัติปี 76 เสียอีก เรำต้องดูแลตัวเองให้ดี ระวังคนเลว ๆ พวกนั้น เมื่อคนเรำ ท้องหิว พวกเขำสำมำรถท ำได้ทุกอย่ำง!”
“ไหน ๆ ก็กลับมำบ้ำนแล้ว อยู่กินข้ำวเย็นด้วยกันก่อนนะ”
คุณยำยตั้งใจจะลงมือท ำอำหำรสุดฝีมือส ำหรับมื้อเย็น เพื่อให้ ลูกเขยได้กินอำหำรดี ๆ และรู้สึกดีขึ้น
พ่อเซียวตอบรับ “ได้ครับ”
แม่เซียวหันไปหำเซียวหมิงเยวี่ย “จริงสิ แล้วเด็กในท้องของซุน หนำนหนำนจะท ำยังไงดี เธอมำขอให้เรำช่วยจัดกำร”
“ลองถำมผู้จัดกำรซูดูดีไหมคะ? ถ้ำไม่ไหวจริง ๆ เดี๋ยวหนูไปถำม เว่ยจวิน รัฐบำลน่ำจะมีหมอเฉพำะทำงอยู่ เรำไม่ควรปล่อยให้เด็กอำยุ สิบกว่ำปีคลอดลูก ภำยใต้สภำวะปัจจุบัน ถึงคลอดออกมำก็เลี้ยงดูได้ ยำก”
แม่เซียวพยักหน้ำ “งั้นเดี๋ยวแม่ไปถำมเอง ลูกเป็นเด็กผู้หญิง ให้ ไปถำมเรื่องแบบนี้คงจะล ำบำกใจ เดี๋ยวแม่ไปเอง”
ในเวลำนี้ คุณยำยได้รับโทรศัพท์จำกลุงรอง และเธอมักจะเปิด ล ำโพงเป็นประจ ำ
[สวัสดีครับแม่ เรำจะไปถึงทำงใต้ของเมืองเร็ว ๆ นี้ เห็ดที่พี่ใหญ่ ปลูกเติบโตเป็นอย่ำงดีเลย พวกเรำช่วยกันเก็บมำได้ตั้งหลำยถุง! เดี๋ยวผมจะเอำไปให้ชิมนะครับ]
เสียงดุของลุงใหญ่ดังขึ้นทันที “แกมันโง่ ไม่รู้หรือไงว่ำต้องลด เสียงลง เดี๋ยวคนอื่นได้ยินแล้วมำแย่งเห็ดเรำจะท ำยังไง?”
เมื่อได้ยินเสียงลุงใหญ่เอ็ด ทุกคนในบ้ำนก็หัวเรำะ บรรยำกำศ นั้นผ่อนคลำยลงมำก
ในควำมจริงเซียวหมิงเยวี่ยคิดจะไปรับพวกเขำมำอยู่ด้วย แต่ว่ำ ชนบทอยู่ไกลจำกเมืองทำงใต้มำก และตอนนี้ผู้ประสบภัยก็ก ำลังมุ่ง หน้ำไปยังเมืองทำงใต้ กำรขับรถสวนกับกระแสคนนั้นคงเป็นไปไม่ได้ แน่ ๆ
ยิ่งไปกว่ำนั้น พวกเขำก็มีข้ำวของจ ำนวนมำก รถเพียงคันเดียว คงขนมำไม่หมด ให้พวกเขำติดตำมขบวนใหญ่มำดีกว่ำ
“จริงสิ เรำเอำของจ ำเป็นส ำหรับกำรปลูกเห็ดใส่กระบะมำด้วย ถ้ำถึงแล้วจะแวะไปปลูกเห็ดที่บ้ำนน้องสี่” ลุงใหญ่พูด
แม่เซียวรู้สึกประหลำดใจ “ที่บ้ำนฉันเหรอ?”
“ท ำไมล่ะ แกไม่ยอมเหรอ เรำไม่สำมำรถปลูกในบ้ำนพักส ำหรับ ลี้ภัยด้วยสิ คนเยอะเกินไป และคงไม่มีที่ว่ำงให้เรำปลูกเห็ดหรอก”
ลุงใหญ่รู้สึกอึดอัดที่จะพูดว่ำไปอำศัยอยู่บ้ำนน้องสี่ อำจให้เด็ก ๆ ไปอยู่ด้วยได้ แต่เขำกับภรรยำขอไปเบียดเสียดกับผู้ประสบภัยคนอื่น ๆ ดีกว่ำ
คุณยำยพูดด้วยน ้ำเสียงอ่อนโยน “น้องสี่และสำมีไม่ยอมให้แกไป เบียดเสียดกับผู้ประสบภัยอื่น ๆ หรอกน่ำ หมิงเยวี่ยได้ซื้อห้องชุดเพิ่ม อีกสองห้องโดยเฉพำะ เพื่อให้ครอบครัวแกกับเจ้ำลูกคนรองอำศัยอยู่ แกดูหลำนสำวตัวเองสิ เธอเอำใจใส่พวกแกขนำดไหน”
ลุงใหญ่ถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะหนึ่ง
“โอ้โห จริงเหรอ? พี่เป็นพี่ใหญ่แท้ ๆ กลับต้องให้ครอบครัวน้องสี่
คอยดูแลตลอด หมิงเยวี่ยเป็นเด็กดีมำตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว ครำวก่อนเธอ มำช่วยเรำไว้ ครำวนี้ก็เหมือนกัน ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่ำจะขอบคุณหมิง เยวี่ยยังไงดี”
“ยิ่งในยำมยำกล ำบำก ครอบครัวก็ยิ่งควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เพื่อผ่ำนพ้นอุปสรรคไปให้ได้ เพื่อนในยำมยำกนั้นคือเพื่อนแท้…” คุณยำยสอนด้วยควำมจริงใจ
ครอบครัวลุงใหญ่และครอบครัวลุงรองต่ำงก็ปีติยินดี พวกเขำ ช่วยกันเข็นรถกระบะอย่ำงขยันขันแข็ง โดยตั้งตำรอที่จะเดินทำงไป หำครอบครัวน้องสี่ที่อยู่ทำงใต้ของเมืองโดยเร็วที่สุด
YOU MAY ALSO LIKE
