ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 110 บ้ำนที่มอบให้ลุงใหญ่ถูกยึด

“ในเมื่อพวกเขำก ำลังจะมำถึงแล้ว ห้องชุดทั้งสองห้องควรต้อง จัดเตรียมทุกอย่ำงให้เรียบร้อย เดี๋ยวหนูจะไปดูว่ำยังขำดเหลือ อะไรบ้ำง”

เช้ำตรู่วันรุ่งขึ้น เซียวหมิงเยวี่ยไปดูห้องชุดทั้งสอง โดยห้อง หมำยเลข 301 ตั้งใจจะให้ครอบครัวลุงรอง และห้อง 402 ส ำหรับ ครอบครัวลุงใหญ่

ห้องชุดทั้งสองนั้นได้รับกำรตกแต่งอย่ำงครบครัน เจ้ำของเดิม จัดเตรียมทั้งโซฟำ เตียง เครื่องปรับอำกำศ และข้ำวของเครื่องใช้อื่น ๆ โดยตั้งใจจะปล่อยเช่ำ แต่ดันเจออำกำศร้อนจัด บวกกับตั้งอยู่ชำน เมืองทำงใต้ จึงท ำให้ขำยไม่ออก

ห้อง 301 นั้นเรียบร้อยดีทุกอย่ำง มีแค่ฝุ่นเกำะบ้ำงเล็กน้อย คุณ ยำยก ำลังจัดกำรปูที่นอนใหม่ในบ้ำนและรอพวกเขำมำถึง

เซียวหมิงเยวี่ยขึ้นไปดูห้อง 402 แต่ก่อนที่เธอจะเดินไปถึงประตู ห้อง ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมจำกด้ำนใน

“ห้องนี้สวยดีนะเนี่ย ฉันสังเกตมำหลำยวันแล้ว ไม่เห็นว่ำมีใครอยู่ คงเป็นเพรำะเจ้ำของไม่อยู่แล้ว งั้นเรำก็ฮุบไว้ซะเลย”

“พี่สำมฉลำดจริง ๆ พนักงำนจัดสรรที่พักอะไรนั่น ให้เรำไปอยู่ตั้ง ชั้น 23 ให้เดินขึ้นลงอำคำรสูงโดยไม่มีลิฟต์แบบนั้นน่ะเหรอ? ให้ไป อยู่โรงจอดรถใต้ดินซะยังจะดีกว่ำ”

“พูดว่ำไม่มีชั้นล่ำงเหลือแล้ว ไร้สำระ พวกมันเก็บไว้ให้พวก ข้ำรำชกำรเส้นใหญ่ละสิ ทั้งที่ยังเหลืออยู่เห็น ๆ ไอ้พวกข้ำรำชกำรท ำ ตัวสูงส่ง จงตำยไปให้หมดซะ!”

“ห้องนี้สวยมำกเลยนะ มีทุกอย่ำงครบครัน แล้วยัง…”

เซียวหมิงเยวี่ยเห็นแม่กุญแจที่ถูกงัด เธอเตะประตูให้เปิดออก ก่อนเห็นชำยฉกรรจ์สำมคนยืนอยู่ภำยในห้อง 402 พร้อมกับกระเป๋ำ เดินทำงมำกมำย

เซียวหมิงเยวี่ยพูดด้วยน ้ำเสียงไม่เป็นมิตร “พวกคุณเป็นใคร ที่นี่

เป็นบ้ำนของฉัน”

ชำยที่ดูเหมือนหัวโจกของกลุ่มจ้องมองเซียวหมิงเยวี่ย เมื่อเห็น ว่ำเป็นแค่ผู้หญิงเพียงคนเดียวจึงกล่ำวด้วยควำมดูถูก

“เธอบอกว่ำที่นี่เป็นบ้ำนของเธองั้นเหรอ? งั้นฉันก็พูดได้ เหมือนกันว่ำมันเป็นบ้ำนของฉัน ห้องนี้มีร่องรอยของคนอำศัยอยู่ซะ ที่ไหน?”

“ใช่แล้ว เธอคงอิจฉำที่พวกเรำได้อยู่ห้องใหญ่ขนำดนี้ เลยอยำก มำขอแบ่งด้วยใช่ไหมล่ะ สำวน้อย มำอยู่ด้วยกันก็ได้นะ”

หลำยคนหัวเรำะอย่ำงชั่วร้ำย

เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มเยำะ ดูเหมือนว่ำธำตุแท้ของชำยสำมคนนี้จะ เป็นแค่พวกอันธพำลไร้เหตุผล

“ฉันบอกแล้วไงว่ำที่นี่คือบ้ำนของฉัน ครอบครัวของฉันก ำลังจะ ย้ำยเข้ำมำอยู่ นี่เป็นโอกำสสุดท้ำยของพวกคุณ จะออกไปดี ๆ หรือ ต้องให้ใช้ก ำลัง?”

ชำยฉกรรจ์สำมคนระเบิดหัวเรำะเสียงดัง รำวกับเพิ่งได้ยินเรื่อง ตลก

“สำวน้อย อย่ำให้หน้ำสวย ๆ ของเธอต้องเสียโฉมเลยจะดีกว่ำ ฉันจะอยู่ที่นี่ เธอจะท ำอะไรฉันได้? แหกตำดูซะก่อน คิดว่ำพวกเรำจะ กลัวหรือไง พวกเรำสำมคนพี่น้องเดินทำงมำไกลจนสุดทำง และมือ หลำยคู่ก็เคยเปื้อนเลือดคนมำแล้ว คิดว่ำฉันจะกลัวเธอเหรอ?”

ชำยหัวโจกนั่งไขว่ห้ำงบนโซฟำและพูดด้วยท่ำทียียวน

“แต่ถ้ำเธอดูแลพี่ใหญ่กับพวกเรำ งั้นก็พอจะอยู่ด้วยกันได้ เดี๋ยว ฉันจะให้นอนเตียงอีกครึ่งหนึ่ง แต่ต้องเงียบเสียงไว้นะ เพรำะเกรงว่ำ ห้องนี้คงไม่เก็บเสียงเท่ำไหร่ และคงไม่ดีนักถ้ำเพื่อนบ้ำนมำได้ยิน”

หลำยคนหัวเรำะเสียงดัง สีหน้ำพวกเขำเต็มไปด้วยควำมหื่นกำม และแสดงเจตนำอย่ำงชัดเจน

คนที่ถูกเรียกว่ำพี่สำมลูบมือพลำงพูดว่ำ “หำยำกจริง ๆ ที่จะเห็น ผู้หญิงหน้ำตำสะสวยแบบนี้มำเสิร์ฟถึงที่ ในเมื่อเข้ำมำแล้ว ก็อย่ำคิด ว่ำจะได้ออกไปอีก เธอแค่ต้องท ำตำมที่เรำบอกอย่ำงเชื่อฟังและ เพลิดเพลินมื้ออร่อยเท่ำนั้นเอง”

คนพวกนี้ตำยไปก็ไม่น่ำเสียดำย เซียวหมิงเยวี่ยปิดประตูอย่ำง เย็นชำ และไม่ต้องกำรพูดเรื่องไร้สำระกับพวกเขำอีก

ทั้งสำมคนยิ่งตื่นเต้นมำกขึ้นกว่ำเดิม “ฮึ ฉลำดเหมือนกันนี่ ใช่ แล้ว เข้ำมำใกล้ ๆ ให้พวกพี่หอมสักฟอดสิ!”

“ได้สิ”

เซียวหมิงเยวี่ยยกยิ้มมุมปำก แล้วเดินไปหำคนที่อยู่ใกล้เธอมำก ที่สุด

รอยยิ้มของชำยคนนั้นน่ำขยะแขยงเหลือทน เขำยื่นมือออกไป เพื่อหวังดึงเซียวหมิงเยวี่ย แต่เธอใช้หลังมือปัดมือเขำออก จำกนั้น หักคอของเขำอย่ำงรวดเร็ว

เพียงชั่วพริบตำ ชำยคนนั้นก็ล้มลงกระแทกพื้นอย่ำงแรงพร้อม ดวงตำเบิกกว้ำง

สองคนที่เหลือไม่กล้ำประมำทอีกต่อไป สีหน้ำพวกเขำบ่งบอกถึง ควำมตกตะลึงและหวำดกลัว บุคคลที่สำมำรถลงมือสังหำรผู้อื่นได้ อย่ำงฉับไวย่อมไม่ใช่คนธรรมดำ

“แกเป็นใครวะ!”

พวกเขำชักมีดสั้นออกมำแล้วเดินเข้ำหำเธอทีละก้ำว

เซียวหมิงเยวี่ยเกร็งกล้ำมเนื้อตั้งท่ำต่อสู้ “ฉันบอกคุณแล้วว่ำ ฉัน เป็นเจ้ำของบ้ำน”

“ทั้งที่ไม่ได้มีเจตนำจะฆ่ำใคร ก็แค่อยำกไล่ออกไปเท่ำนั้น แต่น่ำ เสียดำย ดูเหมือนว่ำพวกคุณจะเข้ำใจอะไรยำก และยืนกรำนที่จะ รนหำที่ตำย ถ้ำงั้นก็อย่ำโทษฉันเลยนะ”

ชำยหัวโจกตะคอกด้วยควำมแค้นเคือง

“นำงสำรเลว กล้ำดียังไงถึงฆ่ำน้องชำยฉัน เมื่อกี้เขำไม่ทันได้ตั้ง ตัวด้วยซ ้ำ แกก็เลยท ำส ำเร็จ แกมือเปล่ำไม่มีอำวุธสักชิ้น ดูซิว่ำจะ เอำชนะเรำสองคนได้ยังไง? ฉันจะฆ่ำแกเพื่อล้ำงแค้นให้น้องชำยให้ ได้!”

ทั้งสองหันมำสบตำกัน “ไป! ฆ่ำนำงชั่วนี่ให้ได้”

เซียวหมิงเยวี่ยไม่กล้ำละสำยตำ พวกเขำพูดถูก ตอนนี้เธอไม่มี อำวุธอยู่ในมือ และมันเป็นกำรต่อสู้แบบ 2 ต่อ 1 เธออยู่ใน สถำนกำรณ์ที่เสียเปรียบมำกจริง ๆ

เธอไม่สำมำรถประมำทศัตรูได้

เซียวหมิงเยวี่ยขยับนิ้วของเธอ แล้วหยิบดำบยำวออกจำกมิติ

“ตอนนี้มีแล้ว”

ทั้งสองคนแทบไม่เชื่อสำยตำ หล่อนไปเอำดำบมำจำกไหน แถม ยังเป็นดำบยำวด้วย! ในทำงตรงกันข้ำม มีดสั้นในมือของพวกเขำดู เป็นของไร้ประโยชน์ในทันที

“แกเอำดำบมำจำกไหนวะ? เป็นไปไม่ได้ เห็นอยู่ว่ำเมื่อกี้มันไม่ มี…”

“ระวังให้ดี นำงผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดำ”

เซียวหมิงเยวี่ยยกดำบขึ้นและพูดว่ำ “เลิกพูดไร้สำระได้แล้ว”

ชำยสองคนสบตำกัน แววตำกลับมำมุ่งมั่นและเข้ำโจมตีเซียวห มิงเยวี่ยพร้อมกัน

เซียวหมิงเยวี่ยไม่รอช้ำ ฟันมือข้ำงที่ถือมีดสั้นของชำยคนหนึ่ง จนขำดสะบั้น จำกนั้นเธอจัดกำรชำยทั้งสองอย่ำงรวดเร็วและเฉียบ ขำด ส่งผลให้ชีวิตของพวกเขำจบลงในพริบตำ

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหำยใจอีกครั้ง ดำบยำวเล่มนี้มีประโยชน์ จริง ๆ

เลือดสีแดงสดสำดกระเซ็นอยู่เต็มพื้นและค่อย ๆ กลำยเป็นแอ่ง เลือด ทั่วทั้งห้องนั่งเล่นกลำยเป็นฉำกฆำตกรรมที่น่ำสยดสยอง

บนผนังห้องมีรอยเลือดอยู่เต็มไปหมด

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกปวดหัว เธอไม่คิดว่ำเหตุกำรณ์จะร้ำยแรงถึง ขนำดต้องหลั่งเลือด แต่พวกเขำยืนกรำนที่จะควักมีดออกมำเพื่อ ข่มขู่เธอ ตอนนี้ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยเลือด และเธอต้องลงมือท ำควำม สะอำดด้วยตัวเอง

ทั้งหมดเป็นควำมผิดของพวกเขำ ถ้ำอยู่เฉย ๆ รอควำมตำย เธอ ก็คงไม่ต้องใช้ดำบแล้ว

เซียวหมิงเยวี่ยน ำศพไปไว้ในพื้นที่มิติก่อน แล้วจึงน ำไปทิ้งใน สถำนที่รกร้ำงแถวภูเขำด้ำนหลัง ตอนนี้ในชุมชนมีคนมำกขึ้นเรื่อย ๆ กำรมำที่ภูเขำด้ำนหลังในอนำคตคงไม่ค่อยสะดวกแล้ว

หลังจำกก ำจัดศพเสร็จ เธอเริ่มถูพื้นท ำควำมสะอำด แต่ครำบ เลือดบนผนังนั้นเป็นส่วนที่น่ำหนักใจจริง ๆ

โชคดีที่เซียวหมิงเยวี่ยจัดกำรทุกอย่ำงเสร็จก่อนคุณยำยมำ คุณ ยำยขึ้นมำเพื่อท ำควำมสะอำดให้ลุงใหญ่และลุงรอง เพื่อให้พวกเขำมี ที่นอนหอมสะอำดและนุ่มสบำยเมื่อมำถึง

…

“ต้ำไห่ ต้ำเหอ พวกแกจะไปไหนกัน ไม่ไปร่วมกับชำวบ้ำนเหรอ? เรำต้องไปต่อแถวลงทะเบียนกันนะ อย่ำมัวชักช้ำอยู่เลย”

ทุกคนในหมู่บ้ำนต่ำงอพยพมำยังทำงใต้ของเมือง เมื่อ ผู้ใหญ่บ้ำนเห็นเจี่ยงต้ำไห่และเจี่ยงต้ำเหอเดินเลี่ยงออกจำกขบวน เขำจึงอดไม่ได้ที่จะเตือน

“ผู้ใหญ่บ้ำน เรำจะไม่ไปพร้อมกับขบวนใหญ่ครับ” ลุงรองตอบ

มีหญิงชรำคนหนึ่งอิจฉำและพูดว่ำ

“คงจะไปอยู่ร่วมกับน้องสี่ของพวกแกละสิ ฉันได้ยินมำว่ำเธอ อำศัยอยู่ทำงใต้ของเมือง ช่ำงโชคดีอะไรอย่ำงนี้ ไม่ต้องหนีภัย แล้วยัง มีบ้ำนให้ตัวเองอยู่ ตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้ำนอพยพมำที่นี่หมดแล้ว ชิง หว่ำนเป็นเด็กใจกว้ำงมำแต่ไหนแต่ไร เธอควรจะดูแลพวกเรำที่เป็น เพื่อนบ้ำนด้วยสิ”

“จริงด้วย ชิงหว่ำนอำศัยอยู่ในชุมชนไหนล่ะ ท ำไมถึงไม่พำพวก เรำไปด้วย ได้ยินมำว่ำเธออำศัยอยู่ในบ้ำนเดี่ยวหลังโต พวกเรำต่ำงก็ เป็นคนชนบท อยู่ด้วยกันเยอะ ๆ จะได้มีชีวิตชีวำและถ้อยทีถ้อยอำศัย กัน” หลำยคนเริ่มพูดเสริมทันที

ลุงรองหุบปำกลง ต่อให้เขำใจกว้ำงแค่ไหนก็รู้ดีว่ำรับชำวบ้ำน เหล่ำนี้ไปด้วยไม่ได้

ลุงใหญ่ถลึงตำใส่ “พวกแกเป็นใคร ท ำไมถึงได้ไร้ยำงอำยขนำด นี้ ขนำดเรำยังไม่ได้ไปอำศัยอยู่บ้ำนน้องสี่ แต่คนนอกกลับอยำกอยู่ บ้ำนของคนอื่นเสียอย่ำงนั้น ช่ำงหน้ำไม่อำย”

“ชิ แก้ตัวไปเถอะ คนอย่ำงแกน่ะเหรอจะทิ้งบ้ำนเดี่ยวหลังใหญ่ เครื่องเรือนครบครัน แล้วไปอยู่แออัดร่วมกับคนอื่น? ผู้ใหญ่บ้ำนช่วย ตัดสินหน่อยเถอะ เจี่ยงต้ำไห่ชักจะเอำใหญ่แล้ว”

“ได้ยินว่ำคุณอำกุ้ยเฟินพักอยู่ที่บ้ำนลูกสำว ในเมื่อทุกคนมำถึง ที่นี่แล้ว ยังไงแม่ของแกสองคนก็ยินดีต้อนรับพวกเรำ ท ำไมถึงไม่ให้ เรำไปด้วยล่ะ?” หญิงชรำพูดอีกครั้ง