ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 113 จับหนอนฟัน

ด้วยค ำร้องขอของรัฐบำล และกำรล่อลวงด้วยมันเทศ ท ำให้ ประชำกรทั้งหมดร่วมใจกันจับหนอนฟัน เมื่อเทียบกับกำรจับยุงครั้ง ก่อน ภำรกิจครั้งนี้ดูท้ำทำยกว่ำ

เนื่องจำกหนอนฟันส่วนใหญ่อำศัยอยู่ในน ้ำ และพบอยู่บนบก น้อยมำก ผู้คนที่ไม่มีอุปกรณ์ป้องกันต่ำงก็ไม่กล้ำลงไปจับในน ้ำ

เพรำะหนอนฟันมีฟันที่แหลมคมมำก เมื่อถูกรุมกัด ขำของพวก เขำอำจถูกกินจนหมดภำยในเวลำอันรวดเร็ว ท ำให้ไม่มีใครกล้ำเสี่ยง

ถึงอย่ำงนั้น หนอนฟันที่อยู่บนบกและน ้ำตื้นก็มีมำกพอให้ผู้คน จับระยะหนึ่ง เพรำะควำมสำมำรถในกำรสืบพันธุ์ของหนอนฟันนั้น ทรงพลังมำก โดยวำงไข่ครั้งละ 500-800 ฟอง รำวกับเป็นกำรเล่น สนุกของพวกมัน

อย่ำงไรก็ตำม จ ำนวนของหนอนฟันจะค่อย ๆ ลดลงเมื่อศัตรูตำม ธรรมชำติของมันปรำกฏขึ้น ซึ่งก็คือหนอนเน่ำด ำ มันเป็นแมลงตัว เล็กเรียวที่สำมำรถเจำะเข้ำไปในร่ำงกำยของหนอนฟันและกัดกิน อวัยวะภำยในจนหมด

หลังจำกหนอนเน่ำด ำปรำกฏขึ้นไม่นำน ปลิงก็ตำมมำอีก เมื่อถึง เวลำนั้นจะเกิดกำรต่อสู้ไตรภำคี เหล่ำแมลงต่ำงต่อสู้และกินกันเอง ต่อสู้กันไปมำวนเป็นวงกลม ดูแล้วน่ำขนลุกมำก

“พี่หมิงเยวี่ย เรำไปจับหนอนฟันกันเถอะ ผมรู้จักคูน ้ำเล็ก ๆ ที่มี หนอนฟันเต็มเลย ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ พวกผมเพิ่งค้นพบมัน และไม่ได้ บอกใครเลย”

เด็ก ๆ มีเวลำว่ำงเยอะและพลังเหลือล้น พวกเขำต้องกำรหำอะไร ท ำเพื่อปลดปล่อยพลัง และกิจกรรมที่พวกเขำชอบที่สุดก็คือกำรจับ หนอนฟัน โดยเฉพำะเด็กผู้ชำยอย่ำงเจี่ยงจ้วง ซึ่งแทบไม่ยอมอยู่เฉย เลย

เจี่ยงจ้วงเป็นที่นิยมในหมู่เด็ก ๆ เขำมักจะพำเด็กคนอื่นไปจับ แมลงด้วยกัน มันเป็นเรื่องน่ำแปลกที่เด็กเหล่ำนั้นเชื่อฟังเขำ และเขำ แทบจะกลำยเป็นหัวโจกของเด็กทุกคนไปแล้ว

“พี่สำวเธออยู่ไหน ท ำไมถึงไม่ขอให้ลี่เจียวไปด้วยล่ะ?”

เจี่ยงจ้วงหำยใจหอบ “พี่สำวก ำลังช่วยแม่ท ำอำหำรอยู่ ผมบอกพี่

น้องทุกคนเกี่ยวกับพี่ด้วย บอกว่ำพี่จัดกำรคนเลวทีละคนด้วยตัวคน เดียว แต่พวกเขำไม่เชื่อ พี่ต้องไปแสดงให้พวกเขำเห็นและพิสูจน์ว่ำ ผมไม่ได้พูดโกหก!”

เซียวหมิงเยวี่ยยกยิ้มมุมปำก “เธอมีพี่น้องคนอื่นด้วยเหรอ?”

เจี่ยงจ้วงตบหน้ำอกและพูดอย่ำงภำคภูมิใจ “ใช่แล้ว พวกเขำทุก คนเชื่อฟังผม”

“ก็ได้ ฉันเองก็ไม่มีอะไรท ำอยู่แล้ว”

เซียวหมิงเยวี่ยยอมตกลงและออกไปเที่ยวเล่นกับเขำ

เจี่ยงจ้วงมีควำมสุขมำก เขำไม่คำดคิดว่ำลูกพี่ลูกน้องจะยอมตก ลงไปด้วยกัน เขำอยำกจะให้เด็กเมื่อวำนซืนที่ไม่เคยเห็นโลกได้รู้ว่ำ พี่หมิงเยวี่ยเจ๋งแค่ไหน

“นี่คือพี่สำวที่นำยบอกว่ำเอำชนะพวกคนเลวเหรอ ฉันไม่คิด อย่ำงนั้นนะ เธอดูสวยและอ่อนโยนขนำดนี้ ไม่น่ำจะเอำชนะคนเลวได้ เลย”

เด็กชำยสวมแว่นตำยืนอยู่ข้ำงหน้ำเซียวหมิงเยวี่ยและยืดคอมำ สังเกตเธอ

เซียวหมิงเยวี่ยลูบผมที่ยุ่งเหยิงของตนด้วยควำมรู้สึกเขินอำย เล็กน้อย เด็ก ๆ ไม่รู้จักโกหก ดังนั้นสิ่งที่เขำพูดจึงเป็นควำมจริง

เจี่ยงจ้วงท ำหน้ำเหมือนจะพูดว่ำ ‘นำยมันตำบอด’ และพูดขึ้นว่ำ “ตรงไหนที่อ่อนโยน พี่สำวของฉันน่ะเป็นนักฆ่ำเลือดเย็น กระทืบเท้ำ ครั้งเดียวก็สำมำรถฆ่ำคนเลวสำมคนได้ ไม่เห็นจะอ่อนโยนตรงไหน ถ้ำไม่รู้ก็อย่ำมำพูดมั่ว!”

เซียวหมิงเยวี่ยพูดไม่ออก “…”

พูดเวอร์อะไรแบบนั้น เธอไม่ใช่แม่มดสักหน่อย

“อะแฮ่ม คูน ้ำที่ว่ำอยู่ไหน รีบไปกันเถอะ” เซียวหมิงเยวี่ยเปลี่ยน เรื่อง

“ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ!”

เด็กกลุ่มหนึ่งส่งเสียงดังอย่ำงกระตือรือร้น โดยไม่มีท่ำทีสิ้นหวัง เหมือนผู้ใหญ่ในยุควันสิ้นโลก พวกเขำแค่ต้องกำรอำหำรและเพื่อน เล่นเท่ำนั้น

เซียวหมิงเยวี่ยเดินตำมพวกเขำไปยังทิศทำงภูเขำด้ำนหลัง

พื้นที่รกร้ำงบนภูเขำด้ำนหลังค่อนข้ำงสูงชันและเต็มไปด้วย โคลนในวันที่ฝนตก ดังนั้นจึงไม่มีใครมำที่นี่บ่อยนัก มีเพียงเด็ก ๆ เหล่ำนี้ที่มำเล่นซน

เดินไปทำงด้ำนหลังที่รกร้ำงอีกไม่ไกลก็ถึงเชิงเขำ ที่นั่นมีแอ่งน ้ำ ขนำดไม่เล็กไม่ใหญ่ ซึ่งน่ำจะเกิดจำกน ้ำฝน และยังมีหนอนฟันอยู่ เต็มไปหมด

“พวกเธอนี่เก่งจริง ๆ ที่เจอแอ่งน ้ำขนำดเล็กในที่รกร้ำงแบบนี้”

ดูเหมือนว่ำเครือข่ำยข่ำวกรองของเด็ก ๆ จะมีประโยชน์อยู่บ้ำง และบำงครั้งก็ดีกว่ำผู้ใหญ่เสียอีก

เด็กชำยที่ใส่แว่นหำยใจหอบ พวกเขำเดินมำไกล ผู้ใหญ่ไม่รู้สึก เหนื่อยเท่ำไหร่ แต่เด็ก ๆ นั้นค่อนข้ำงเหนื่อย

“ผมเป็นคนเจอที่นี่เอง” เด็กชำยพูดรำวกับก ำลังทวงเครดิตให้ ตัวเอง

เซียวหมิงเยวี่ยเริ่มลงมือจับหนอนฟันกับเด็ก ๆ ด้วยกัน ของฟรี แบบนี้ ไม่จับก็โง่แล้ว

“ระวังด้วยนะ อย่ำให้โดนกัด หนอนฟันกัดไม่ปล่อยด้วย เดี๋ยวจะ เจ็บตัวเอำ”

เวลำนี้เจี่ยงจ้วงเดินเข้ำมำและพูดด้วยท่ำทีลับ ๆ ล่อ ๆ

“พี่ครับ พี่เอำปืนออกมำโชว์ให้พวกเขำดูหน่อยได้ไหม พวกเขำ ไม่ยอมเชื่อที่ผมพูด”

เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะดีดหน้ำผำกเขำอีกครั้ง “เธอนี่โง่จริง ๆ คิดว่ำเรื่องแบบนี้ควรเอำไปพูดกับคนอื่นเหรอ คนที่แข็งแกร่งจริง เขำไม่โอ้อวดกันหรอกนะ”

เจี่ยงจ้วงเข้ำใจอย่ำงแจ่มแจ้ง และรู้สึกว่ำสมเหตุสมผลมำก เขำ จึงตั้งใจพูดเสียงดังว่ำ

“ฉันแค่คุยโม้ไปอย่ำงนั้น จริง ๆ พี่เขำไม่มีปืนหรอก แต่เธอเก่ง เรื่องกำรต่อยตีมำก ไว้ครำวหน้ำถ้ำมีคนมำหำเรื่อง ฉันจะพำพวก นำยไปดู”

“พี่ แบบนี้ได้ไหม?” เจี่ยงจ้วงถำมเธอหลังจำกพูดจบ

เซียวหมิงเยวี่ยพ่นลมหำยใจออกเบำ ๆ “…ได้ ถือว่ำยังมีไหวพริบ ดีนะ”

เด็กน้อยคนหนึ่งพูดด้วยควำมไร้เดียงสำ “พี่จ้วงจ้วง ต้องรักษำ ค ำพูดนะ”

“ครำวหน้ำอย่ำลืมเรียกเรำด้วยนะ”

เจี่ยงจ้วงกลับมำอำรมณ์ดีอีกครั้ง “รู้แล้ว เร็วเข้ำเถอะ รีบ ๆ จับ หนอนกัน จับเสร็จแล้วเอำไปแลกมันเทศ ฉันเริ่มหิวแล้ว!”

เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งสนุกสนำนกันมำก โดยใช้ผ้ำตักน ้ำขึ้นมำ แต่ผ้ำ เต็มไปด้วยรูที่ถูกหนอนกัด เด็กชำยคนหนึ่งถึงกับเอำที่นึ่งซำลำเปำ จำกที่บ้ำนมำใช้แทน

พอเป็นเหล็กก็ใช้งำนง่ำยขึ้นมำก

หนอนฟันมีขนำดใหญ่กว่ำยุง มันมีขนำดพอ ๆ กับชิ้นบัวลอย สี ขำว ตัวอวบอ้วน กำรจับหนอนฟันหนัก 10 ชั่งจึงไม่ใช่เรื่องยำกอะไร

เซียวหมิงเยวี่ยค่อนข้ำงสนใจสภำพแวดล้อมโดยรอบ ฝนตก หนักท ำให้ภูมิประเทศเปลี่ยนแปลงไป จำกที่เคยเป็นทุ่งรำบโล่งกว้ำง ตอนนี้กลับมีเนินดินหลำยแห่ง ซึ่งเต็มไปด้วยพุ่มหญ้ำและสิ่งของที่

กองถมกัน

“พวกเธอจับหนอนกันอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวฉันไปเดินดูรอบ ๆ แต่ไม่ ต้องรอฉันกลับมำนะ”

ในเมื่อมำแล้ว เธอจึงคิดจะจัดกำรมูลสัตว์ในพื้นที่มิติด้วยเลย เซียวหมิงเยวี่ยปลีกตัวออกมำและเดินตำมทำงเดินหินขึ้นไปบนภูเขำ

แม้ว่ำด้ำนหลังจะเป็นภูเขำ แต่ก็ไม่สูงมำก ในอดีตตอนที่รัฐบำล วำงผังเมือง พวกเขำได้สร้ำงสวนสำธำรณะบนภูเขำ บริษัท อสังหำริมทรัพย์ใช้ค ำโฆษณำว่ำ ‘ขึ้นเขำออกก ำลังกำยตอนเข้ำ สัมผัสธรรมชำติอย่ำงใกล้ชิด’ เพื่อขำยบ้ำนในบริเวณนั้น

ด้วยเหตุนี้บนหลังเขำจึงมีกำรสร้ำงถนนซีเมนต์และทำงเดินหิน จ ำนวนมำก นอกจำกนี้ยังมีศำลำพักร้อน และห้องน ้ำสำธำรณะ มัน ถือเป็นเส้นทำงขึ้นเขำที่สะดวกสบำย เพียงแต่ว่ำตอนนี้ไม่มีใครมี เวลำว่ำงขึ้นมำบนเขำ และเมื่อฝนตก ถนนจะลื่นมำก กำรขึ้นเขำนั้น ค่อนข้ำงอันตรำย

นอกจำกนี้เจ้ำหน้ำที่ต ำรวจเจิ้งเคยรำยงำนว่ำมีเสือออกมำ เพ่นพ่ำนในบริเวณนี้ ซึ่งท ำให้ไม่มีใครกล้ำมำด้ำนหลังภูเขำ

กรมป่ำไม้ได้ออกแบบภูมิทัศน์เป็นพิเศษ ดังนั้นทิวทัศน์บนหลัง เขำจึงสวยงำมมำก มีต้นไม้นำนำพันธุ์ หลำยต้นเป็นไม้ที่ปลูกโดย มนุษย์ เมื่อเทียบกับควำมรกร้ำงในช่วงอุณหภูมิสูง ตอนนี้หลังเขำมี ลักษณะเป็นภูเขำสีเขียวขจี

กำรขึ้นเขำจำกทำงลับด้ำนหลังพื้นที่รกร้ำงนั้นไม่ใช่เรื่องง่ำย ทำงเดินหินค่อนข้ำงลื่นและเป็นทำงลำดชัน เนื่องจำกไม่ใช่เส้นทำง หลักขึ้นเขำ จึงมีคนน้อยที่รู้จักทำงลัดนี้ และยิ่งท ำให้ไม่มีใครขึ้นเขำ จำกทำงนี้

เซียวหมิงเยวี่ยสวมรองเท้ำกันลื่นเดินขึ้นไปทีละขั้น รอบตัวมี ต้นไม้เขียวขจี อำกำศบริสุทธิ์ ท ำให้เธอรู้สึกอำรมณ์ดีขึ้นมำก

ทันทีที่เซียวหมิงเยวี่ยจัดกำรกับมูลสัตว์เสร็จและก ำลังเตรียมตัว กลับ เธอพลันได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน

“พี่เหมิ่ง เรำจะลงมือกันเมื่อไหร่?”

“รออีกสักระยะ รอให้ฉันหำยดีก่อน อีกอย่ำงพวกเรำยังไม่ค่อย คุ้นเคยกับที่นี่ งั้นมำส ำรวจพื้นที่กันก่อนดีกว่ำ”

“แล้วจะเริ่มจำกชุมชนไหนดี?”

“เริ่มจำกชุมชนฮว๋ำฮั่น พวกมันโหดร้ำยจริง ๆ คิดจะยิงฉันให้ ตำยในนัดเดียว ให้ตำยเถอะ ไหนจะผู้ชำยที่ชื่อเว่ยจวินอีก มันจะต้อง อยู่ในชุมชนฮว๋ำฮั่นแน่ ๆ อย่ำให้มันตกมำอยู่ในก ำมือฉันได้นะ ไม่งั้น ฉันจะทรมำนมันจนตำย”

“พี่เหมิ่งเชื่อผมสิ พวกต ำรวจเป็นข้ำรำชกำรกินเงินเดือนหลวง พวกมันจะกล้ำเอำชีวิตมำแลกกับเรำได้ยังไง? พวกมันอยำกมีชีวิต อยู่เพื่อกินเงินเดือนต่อไป ไม่เหมือนพวกเรำที่กล้ำได้กล้ำเสีย คนเอำ จริงเอำจังอย่ำงเว่ยจวินมีไม่มำกหรอก ถ้ำพูดเรื่องควำมโหดเหี้ยม พวกต ำรวจสู้เรำไม่ได้สักนิด”

“ใช่ เรำไม่เห็นต้องกลัว ไม่ใช่ว่ำเรำไม่มีอำวุธสักหน่อย ต ำรวจ เมืองเผิงจิงจะมีดีสักแค่ไหนกันเชียว ผมฆ่ำต ำรวจไปแล้วสองคนด้วย

ซ ้ำ พวกมันคุกเข่ำต่อหน้ำผมและฉี่รดกำงเกง ท่ำทำงน่ำสมเพชสุด ๆ”