ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 150 บังเอิญเจอคนรู้จัก ความลับเกือบถูกเปิดเผย
ระยะทางระหว่างชุมชนฮว๋าฮั่นและสนามฝึกหมาป่านั้นค่อนข้าง ไกล เซียวหมิงเยวี่ยกำลังตั้งใจขับรถอยู่ ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นรถ เก๋งสีดำคันข้างหน้ามีท่าทีแปลก ๆ อาจดูเหมือนจะตั้งใจ หรือไม่ก็ บังเอิญมาขวางทางเธออยู่
รถเก๋งสีดำคันนั้นชะลอความเร็วลงอย่างกะทันหัน และพยายาม รักษาระยะห่างให้ขนานกับรถของเธอ
เซียวหมิงเยวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย รถคันนี้มันอะไรกัน?
ทันใดนั้น กระจกหน้าต่างรถเก๋งสีดำก็เลื่อนลง ชายคนหนึ่งผิว ปากอย่างกะลิ้มกะเหลี่ย
“วะฮ่า ใช่จริงด้วย เจอกันอีกแล้วนะน้องสาว สนใจไปเล่นที่บ้าน ฉันหน่อยไหม? อย่างน้อยก็ช่วยเห็นแก่หน้าฉันหน่อยนะ!”
เซียวหมิงเยวี่ยพิจารณามองอีกฝ่าย ทันใดนั้นเธอก็หัวเราะเสียง สูง ชายคนนี้คือพี่พานที่ไม่ได้เจอกันนานไม่ใช่เหรอ?
ลี่ลี่ลดกระจกรถลงและพูดด้วยน ้าเสียงไม่เต็มใจ
“เซียวหมิงเยวี่ย คิดไม่ถึงเลยนะว่าจะได้เจอเธอที่นี่ หลังจากเจอ กันครั้งล่าสุดที่เมืองใต้ดิน พี่พานเขาก็เอาแต่คิดถึงเธอไม่หยุด”
พี่พานหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่เคยลืมผู้หญิงสวยได้หรอก โดยเฉพาะผู้หญิงที่มีเสน่ห์แบบนี้”
“ต้องขอบคุณสายตาอันเฉียบคมของฉันนะ พี่พาน พี่ต้องให้ รางวัลฉันด้วย” ลี่ลี่แสดงท่าทียั่วยวนต่อพี่พาน ก่อนที่ความอาฆาตจะ ฉายแวบผ่านดวงตาของเธอในเสี้ยววินาที
หากไม่ใช่เพราะนางเซียวหมิงเยวี่ย เธอคงมีครอบครัวที่สมบูรณ์ แบบ ได้รับการดูแลอย่างดีจากเซียวอวี่ เธอรู้สึกแค้นเคืองทุกครั้งที่
คิดถึงเรื่องนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะนางเด็กสารเลวคนเดียว ที่ทำให้เธอ ต้องตกเป็นของเล่นของชายคนอื่น
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่หล่อนทำให้เธอต้องอับอายในเมืองใต้ดิน ครั้งก่อน เธอยังไม่ได้ตามคิดบัญชีเลย การเป็นสมาชิกบัตรทองมี อำนาจเหนือคนอื่นนักหรือไง?
ทำไมนางคนสารเลวคนนี้ถึงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระกัน?
วันนี้ดวงซวยที่ดันมาบังเอิญเจอหล่อน พอดีกับพี่พานสนใจมัน มาก งั้นก็พยายามทำให้มันกลายเป็นของเล่นของพี่พาน ไม่เพียงได้ เหยียบย ่าเซียวหมิงเยวี่ยให้จมดินเพื่อระบายความเคียดแค้น แต่ยัง สามารถเอาใจพี่พานได้ด้วย ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
หล่อนที่เป็นแค่ผู้หญิงวัยรุ่น จะเอาอะไรมาต่อต้านได้?
เซียวหมิงเยวี่ยปิดกระจกหน้าต่างรถอย่างเย็นชา พูดกับคนแบบ นี้ไปก็เสียเวลาเปล่า
เมื่อเห็นเซียวหมิงเยวี่ยเร่งความเร็วเพื่อหนี ลี่ลี่ก็ร้อนรน
“รีบเบรกตัดหน้า ห้ามให้เธอหนีไปได้!”
การเบรกกะทันหันทำให้เกิดเสียงเสียดสีดังเอี๊ยดไปทั่ว เซียวหมิง เยวี่ยมองรถเก๋งสีดำที่จอดขวางด้านหน้า เธอก่นด่าในใจว่าหาเรื่อง ตายจริง ๆ
ลี่ลี่เดินลงจากรถด้วยท่าทางอ่อนหวาน ริมฝีปากสีแดงเผย รอยยิ้มบาง
“จะรีบหนีไปไหนกันล่ะ น้องสาวคนดีของพี่ จะไม่อยู่คุยกับอดีต พี่สะใภ้หน่อยเหรอ?”
สีหน้าเซียวหมิงเยวี่ยดูเคร่งขรึมอย่างมากขณะพูดว่า “ไปให้พ้น”
ลี่ลี่เลิกเสแสร้งและพูดด้วยน ้าเสียเย้ยหยันว่า
“แกหนีไปไหนไม่ได้แล้ว เป็นโชคดีของแกที่พี่พานถูกใจ แต่อย่า ทำตัวเหลิงไปหน่อยเลย”
พี่พานมองบรรยากาศตึงเครียดระหว่างผู้หญิงทั้งสองคนก็เริ่ม ปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างขึ้นมาได้บ้าง ที่แท้นางผู้หญิงแพศยาลี่ลี่
ไม่ได้พยายามหาผู้หญิงใหม่มาให้เขาเล่นด้วย แต่สองคนนี้มี ความแค้นส่วนตัวต่อกันก่อนอยู่แล้ว
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เมื่อกี้เธอพยายามโน้มน้าวให้เขาหยุดผู้หญิง คนนี้ เธอแค่ต้องการยืมมือเขาเพื่อแก้แค้นเท่านั้น
ทว่าไม่เพียงพี่พานไม่โกรธ เขายังหัวเราะด้วยความชอบใจ ได้ ฟันผู้หญิงฟรี ๆ โดยไม่ต้องเสียอะไร แล้วจะไม่เล่นด้วยได้ยังไง
“ไม่เสียเปล่าจริง ๆ ที่ชุบเลี้ยงเธอมา” พี่พานเข้ามาโอบเอวลี่ลี่
พลางกระซิบข้างหู
ลี่ลี่หัวเราะคิกคัก “อ๊ะ มันจั๊กจี้นะ~”
“คนสวยจ๋า ถ้าตามฉันมารับรองว่าไม่ผิดหวัง ฉันใจดีกับผู้หญิง เสมอ ไม่อยากมีเนื้อสัตว์และผักให้กินวันละมื้อทุกวันเหรอ? แน่นอน ว่าย่อมดีกว่ากินหนอนฟันพวกนั้น เธอคิดว่าไง?” พี่พานพูดด้วย ความมั่นใจ
เดิมทีเซียวหมิงเยวี่ยโกรธมาก เธอพลันหัวเราะออกมาเมื่อได้ยิน คำพูดเมื่อครู่ “เนื้อสัตว์และผักวันละมื้อ? เชิญเก็บไว้ไหว้สุสานบรรพ บุรุษของแกเถอะ”
พี่พานเดือดดาลหนัก “แก! นางผู้หญิงต ่าทราม พวกแกไปลาก มันขึ้นรถ ฉันจะสั่งสอนเป็นอย่างดีเลย ดูสิว่าจะยังกล้าดื้อรั้นอยู่อีก ไหม”
ลี่ลี่กำลังมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นจากข้างสนาม เซียวหมิงเยวี่ยเอ๋ย เซียวหมิงเยวี่ย ครั้งนี้แกจะแสร้งทำเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ได้ยังไงอีก?
เซียวหมิงเยวี่ยหรี่ตาลง เดิมทีเธอตั้งใจจะปล่อยพวกเขาไป แต่ไม่ คาดคิดว่าคนทั้งสองจะกล้ามาหาเรื่องเธอ อยู่ดีไม่ว่าดี ชอบรนหาที่
ตายกันจริง งั้นก็อย่ามาโทษเธอที่ไม่ไว้หน้าใครแล้วกัน
ฝ่ายตรงข้ามมีสี่คน นอกจากพี่พานและลี่ลี่ ยังมีผู้ชายอีกสองคน ผู้ชายสองคนนั้นกำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ขณะเดินตรงเข้ามาหา
เธอไม่ได้ใช้งานก้อนหินใหญ่ในพื้นที่มิติมานานแล้ว งั้นก็ให้ เกียรติพวกมันเป็นวิญญาณชุดแรกที่ตกตายอยู่ใต้หินแล้วกัน!
ตอนที่เซียวหมิงเยวี่ยกำลังจะลงมือ ทันใดนั้นเธอก็เห็นผู้ชายสอง คนถูกยิงล้มลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้น กลายเป็นร่างไร้วิญญาณ
เกิดอะไรขึ้น? เธอยังไม่ได้ลงมือเลยนะ
ถึงแม้ว่าเธอจะมีปืน แต่ก็ไม่อยากเสียกระสุนเปล่า ๆ จึงตั้งใจจะ ใช้หินก้อนใหญ่ทุบพวกมันให้ตาย
“มันมีปืน!”
ลี่ลี่กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจจนหน้าซีดเผือด พี่พานเองก็ หน้าซีดเซียวเช่นกัน เขารีบดันลี่ลี่ไปอยู่ด้านหลัง
เซียวหมิงเยวี่ยกางมือออก คล้ายกับต้องการบอกว่า เธอไม่ได้ เป็นคนยิงซะหน่อย
ในตอนนั้น รถคันหนึ่งขับเข้ามาช้า ๆ ทหารหนุ่มผมสั้นในชุด ลายพรางกระโดดลงจากรถและถามว่า
“คุณหนูเซียว ไม่บาดเจ็บใช่ไหมครับ?”
“ฉันสบายดีค่ะ คุณเป็นใครคะ?” เซียวหมิงเยวี่ยถาม
ทหารหนุ่มผมสั้นยิ้มยิงฟันขาว “คือว่า คุณชายจี้สั่งให้ผมคอย คุ้มครองคุณอยู่ห่าง ๆ และส่งคุณกลับบ้าน คุณปลอดภัยก็ดีแล้ว ครับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวหมิงเยวี่ยก็อึ้งไปชั่วครู่ คุณชายจี้ไม่ได้ บอกอะไรเธอ แต่เขาส่งคนมาคุ้มครองเธอเงียบ ๆ
ถ้าลี่ลี่ไม่ปรากฏตัว เธอก็คงไม่รู้เลย
หญิงสาวกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณค่ะ และฝาก ขอบคุณเขาด้วย”
โชคดีที่เมื่อกี้ไม่ได้ส่งหินออกไป ไม่งั้นความลับของเธอคงแตก แล้วอย่างแน่นอน อันตรายจริง ๆ!
“ไม่เป็นไรครับ แล้วเราควรจัดการสองคนนี้ยังไงดี?” ทหารหนุ่ม หันไปมองลี่ลี่กับพี่พาน
เซียวหมิงเยวี่ยตอบกลับอย่างไม่ลังเลว่า “กำจัดทิ้งค่ะ”
ท้ายที่สุด การกระทำของพวกเขาก่อนหน้านี้ก็ไม่ต่างจากฆ่า ตัวเองอยู่แล้ว แทนที่จะปล่อยพวกเขาไปแล้วโดนเอาคืนทีหลัง สู้ จัดการให้จบ ๆ ไปเลยดีกว่า
พี่พานเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ขาทั้งสองอ่อนแรงจนทรุดลง คุกเข่าบนพื้นพลางขอความเมตตา
“ไม่นะ ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลย ฉันถูกนางสารเลวคนนี้ยุยง เรา ไม่ได้มีความบาดหมางส่วนตัว และฉันก็ไม่ได้อยากทำอะไรเธอเลยนะ ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าหล่อนคนเดียว ไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะ!”
ลี่ลี่หันมองพี่พานด้วยความไม่อยากเชื่อ ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว จนดูน่าเกลียด
“ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อพี่นะ! นี่พี่ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า ทำไม ถึงโยนความผิดมาให้ฉันคนเดียวแบบนี้?”
ลี่ลี่พยายามจะข่วนพี่พาน แต่อีกฝ่ายผลักเธอลงไปกับพื้น “เลิก เสแสร้งเป็นคนดีได้แล้ว แกมีความแค้นส่วนตัวกับผู้หญิงคนนั้น และ แค่ต้องการยืมมือฉันเพื่อแก้แค้น แกมันนางมารยา!”
เมื่อเห็นทั้งสองเริ่มทะเลาะกันเอง เซียวหมิงเยวี่ยก็หัวเราะเบา ๆ
“ใครบอกว่าเราไม่มีเรื่องบาดหมางกัน? ร้านขายอุปกรณ์ตกปลา ของครอบครัวฉันกำลังไปได้สวย แต่แกดันมาขโมยไปหน้าตาเฉย ทำให้ครอบครัวของเราไม่มีรายได้ ฉันยังไม่ได้ชำระหนี้แค้นกับแก แต่แกก็ดันโผล่มาอยู่ตรงหน้าฉันซะเอง”
พี่พานตาเบิกกว้างด้วยความตกใจขณะพูดเสียงสั่นเครือ “ธะ… เธอเป็นลูกสาวของเซียวเฉียงเซิ่งงั้นเหรอ?”
“ใช่ ฉันเป็นลูกสาวของเขา” เซียวหมิงเยวี่ยพูดเสียงเรียบ
ลำคอของพี่พานเหมือนถูกบีบรัดจนพูดอะไรไม่ออก
เซียวหมิงเยวี่ยถอนหายใจเบาและพูดว่า “เพราะแบบนี้ มนุษย์จึง ไม่ควรลำพองใจเกินไป เพราะแกไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเคยไปสร้างศัตรู กับใครไว้ที่ไหนบ้าง”
สิ้นเสียง เธอก็ส่งสัญญาณให้ทหารหนุ่มผมสั้นลงมือ
“ไม่นะ ไม่…”
พี่พานลุกขึ้นเพื่อวิ่งหนี แต่เขาถูกยิงที่ศีรษะจนล้มกลิ้งไปข้าง ถนน
“กรี๊ด!!!”
ลี่ลี่ตกใจกลัวจนทรุดตัวลงกับพื้น รู้สึกเหมือนว่าทั้งร่างกายอ่อน แรงไปหมด
เซียวหมิงเยวี่ยยกมือขึ้นกอดอก “ลี่ลี่ จริง ๆ แล้วฉันไม่เข้าใจว่า เคยไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจกันแน่ ถึงแม้ว่าฉันจะทำให้โชคลาภ ของครอบครัวเซียวอวี่หมดไป แต่เธอก็ไม่ได้เสียเงินสักหยวนเดียว ทำไมต้องเกลียดฉันขนาดนี้ด้วย?”
ลี่ลี่จ้องมองเซียวหมิงเยวี่ยด้วยความตกตะลึง ทันใดนั้นเธอก็ ตะโกนลั่นด้วยความโกรธ
“แกฉ้อโกงเงินไปทั้งหมด! ถ้าไม่ใช่เพราะแก ครอบครัวเซียวอวี่
คงไม่ยากจนขนาดนี้ และลูกของฉันคงได้เกิดมาลืมตาดูโลก รวมทั้ง ฉันคงไม่ต้องตกไปอยู่ในมือไอ้ชายชั่วแซ่พานนั่น!
แกรู้ไหมว่ามันน่ารังเกียจแค่ไหน? ดูสิ หน้าอ้วน ๆ ของมัน เหมือนกับหมูไม่มีผิด! แกฆ่าลูกของฉัน ทำลายชีวิตของฉัน แล้วยังมี หน้ามาถามว่าทำไมฉันถึงเกลียดแกอีกงั้นเหรอ?”
เซียวหมิงเยวี่ยมองเธอเงียบ ๆ “ประการแรก การที่ฉันขายบ้าน ให้เขาซื้อ มันเป็นการซื้อขายที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ได้มีการ ฉ้อโกงเกิดขึ้น ประการที่สอง ฉันไม่ได้บังคับให้เธอไปเกาะผู้ชายรวย เธอมีขาเป็นของตัวเอง ตัดสินใจเองได้ว่าจะเลือกเดินไปทางไหน
เซียวอวี่ไม่ใช่คนดี แต่เขาไม่เคยทำเรื่องแย่ ๆ กับเธอ เธอเอง ต่างหากที่ทิ้งเขาไปเพราะเขาหมดตัวเพื่อหวังไปเกาะพวกผู้ชายรวย คราวนี้ก็กลัวว่าไอ้คนแซ่พานจะรังเกียจเลยไปทำแท้งเอาลูกออก จากที่พูดมาทั้งหมดนี้ มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยงั้นเหรอ?”
ลี่ลี่ตะคอกกลับ “ทุกอย่างเกิดขึ้นก็เพราะแก!”
เธอหอบหายใจอย่างหนักและถามทหารหนุ่มผมสั้นว่า “คุณเป็น ทหาร ทำไมถึงมาช่วยนางผู้หญิงชั่วร้ายแบบนี้? ทหารอย่างคุณมี สิทธิ์อะไรมาฆ่าคนสุ่มสี่สุ่มห้า คุณไม่มีสิทธิ์ฆ่าฉันนะ!”
ทหารหนุ่มผมสั้นเกาหัว “สิ่งที่คุณพูดก็สมเหตุสมผลนะ”
ลี่ลี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
วินาทีต่อมา ทหารหนุ่มยื่นปืนให้เซียวหมิงเยวี่ยแล้วพูดว่า “อะนี่ คุณอยากทำอะไรก็ทำแล้วกัน ผมจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น”
YOU MAY ALSO LIKE
