ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 158 ศัตรูกลับมา วิลล่าหมายเลขห้าถูกหมายหัว

เซียวหมิงเยวี่ยไม่ได้พูดอะไร ตำรวจมาถึงแล้ว เธอจึงไม่มีอะไร ต้องทำอีกต่อไป

ตำรวจรู้สึกขยะแขยงถึงที่สุด จึงยิงเถียนเหลียงซั่นตายเพื่อจบ เรื่อง ปลดปล่อยเขาจากฝันร้าย และเพราะกลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาด เกิดขึ้นอีก จนเขาออกไปสร้างปัญหาอื่น ๆ

ในที่สุด พี่สาวและพี่เขยของเซี่ยงอวี่ก็มาถึงเหมยหม่าน ซูเปอร์มาร์เก็ต เมื่อเห็นสภาพน้องชายในปัจจุบัน ผู้เป็นพี่สาวก็ตกใจ จนเป็นลมไป

พี่เขยของเขาเป็นผู้นำและได้เห็นโลกมามากมาย เขาเงียบไปครู่ หนึ่งแล้วบอกกับตำรวจว่า

“จัดการให้จบ ๆ เถอะ อย่าให้พี่สาวเขารู้”

ศพของเซี่ยงอวี่ได้รับการทำความสะอาดแล้ว ส่วนศพของเถียน เหลียงซั่นถูกตำรวจนำตัวออกไป ในที่สุดเรื่องนี้ก็จบลง ภายใน สำนักงาน อาหารของแม่เซียวเย็นชืดหมดแล้ว และเธอเองก็ไม่มี ความอยากอาหารเลย

แม่เซียวพึมพำ “ไม่ใช่ทุกคนที่คู่ควรจะเป็นพ่อแม่”

เซียวหมิงเยวี่ยรู้ว่าแม่เซียวกำลังพูดถึงใคร เถียนเหลียงซั่น เปรียบเสมือนมีดที่ฆ่าคน แต่คนที่ใช้มีดฆ่าจริง ๆ คือพ่อของเขา

…

ระหว่างทางกลับบ้าน แม่เซียวยังคงรู้สึกหวาดกลัว เมื่อคิด ว่าเถียนเหลียงซั่นหลบซ่อนอยู่ในเหมยหม่านซูเปอร์มาร์เก็ตมาโดย ตลอด เธอก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เนื่องจากเธอไปเหมยหม่าน ซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่บ่อยครั้ง ช่างโชคดีจริง ๆ

จู่ ๆ เซียวหมิงเยวี่ยก็เห็นใบหน้าที่ดูคุ้นเคย แต่คนคนนั้นใส่เสื้อ กันฝน จึงไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน

“แม่คะ แม่ช่วยดูคนใส่เสื้อกันฝนสีฟ้าคนนั้นหน่อย เหมือนจะเคย เห็นที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?”

แม่เซียวมองตามทิศทางที่ลูกสาวชี้ไป “ใครเหรอ? แม่มองไม่ค่อย เห็นเลย”

ผู้ชายนับสิบคนยืนอยู่ด้วยกัน ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไร ระหว่างที่แม่เซียวกำลังพูด ชายสวมเสื้อกันฝนสีฟ้าก็หันหน้าไปอีก ทาง ซึ่งทำให้ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน

ด้วยความที่เห็นใบหน้าเพียงแค่ด้านข้าง แถมยังอยู่ไกล เซียวห มิงเยวี่ยจึงไม่ค่อยแน่ใจ

“ทำไมหนูรู้สึกว่าเขาดูเหมือนซุนฮั่นกันนะ”

ซุนฮั่นเป็นสามีของเซียวฮ่วนฮ่วน พ่อของซุนหนานหนาน และ เป็นผู้ร้ายที่ฆ่าคุณปู่

“ซุนฮั่น? ลูกอาจจะตาฝาดไปก็ได้ ไม่งั้นเราลองไปดูกันไหม เผื่อ ว่าจะเป็นเขาจริง ๆ เราจะได้จัดการเขาให้สาสม” แม่เซียวเสนอ

เซียวหมิงเยวี่ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เห็นชายกลุ่มนั้น เดินจากไปแล้ว ประกอบกับบนถนนในชุมชนมีคนเยอะ คลาดสายตา เพียงไม่กี่วินาที พวกเขาก็หายไปแล้ว

หญิงสาวคิดอยู่นาน ก่อนที่จะตัดสินใจวิ่งไล่ตาม เผื่อว่าเป็นเขา จริง ๆ ซึ่งเธอไม่มีวันปล่อยเขาไปแน่

น่าเสียดายที่เธอตามพวกเขาไม่ทัน และไม่รู้ว่าพวกเขาไปทาง ไหนแล้ว

เซียวหมิงเยวี่ยเดินกลับมาอีกครั้ง “ช่างเถอะ บางทีหนูอาจจะตา ฝาดไปก็ได้ ได้ยินจากซุนหนานหนานว่า ซุนฮั่นกลัวครอบครัวลุง ใหญ่จะกลายเป็นภาระ เขาเลยหนีไปตั้งนานแล้ว ไม่สนแม้แต่ลูกเมีย ด้วยซ ้า”

แม่เซียวถอนหายใจ “หนานหนานน่าสงสารจริง ๆ พ่อไม่รัก แม่ก็ ไม่สนใจ ดีนะที่เธอไม่โตมาเป็นคนเลว สงสารเธอจริง ๆ เอาละ เรา กลับบ้านกันเถอะ”

…

ชายกลุ่มนั้นกลับมาที่บ้านพักและถอดเสื้อกันฝนออก เซียวหมิง เยวี่ยตาไม่ฝาด คนที่ใส่เสื้อกันฝนสีฟ้าคือซุนฮั่น

“ลูกพี่ กลับมากันแล้วเหรอ”

คนที่พูดคือเซียวอวี่ที่ไม่ได้เจอกันนาน เขาเทน ้าใส่แก้วและนำไป ให้ลูกพี่คนนั้น

“ลูกพี่ พวกเราจะลงมือเมื่อไหร่?” ซุนฮั่นถาม

ชายที่ถูกเรียกว่าลูกพี่จิบน ้าแล้วตอบว่า “ไม่ต้องรีบ เราเพิ่งมาถึง ชุมชนนี้ ต้องทำความคุ้นเคยกับพื้นที่ก่อน หาตารางเวลาลาดตระเวน ของตำรวจ แล้วค่อยเลือกเหยื่ออย่างรอบคอบ”

เซียวอวี่พูดอย่างเร่งรีบ “ลูกพี่ ต้องเลือกทำไมอีก คนในวิลลา หมายเลข 5 รวยมาก และมีเสบียงอาหารตุนไว้มากมาย! ถ้าเราฆ่า คนที่อยู่ข้างใน เราจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแน่นอน”

ครั้งก่อนที่บ้านอาหญิง เขาหมอบอยู่บนแผ่นไม้และรอดชีวิตมา ได้อย่างหวุดหวิด ต่อมาด้วยโชคชะตา เขาได้เข้าร่วมกับคนกลุ่มนี้

โดยบังเอิญ และไม่คาดคิดว่าจะเจอซุนฮั่นอยู่ที่นี่ด้วย

เซียวอวี่ติดตามทุกคนออกไปปล้นสะดมและฆ่าคนเพื่อให้ปาก ท้องอิ่ม ชีวิตเขาตอนนี้ถือว่าค่อนข้างดี

แม้จะพูดว่าเป็นแก๊ง แต่จริง ๆ แล้วคือกลุ่มอันธพาลประมาณ 50 กว่าคน พวกเขาชอบตระเวนไปตามชุมชนต่าง ๆ ครั้งนี้พวกเขามา ชุมชนฮว๋าฮั่นด้วยกัน 16 คน

พวกเขามุ่งเป้าไปที่คนรวย กิน ดื่ม และเล่นสนุกในบ้านของ เหยื่อ เมื่อไม่มีประโยชน์แล้วก็ฆ่าเหยื่อทิ้งและย้ายไปบ้านอื่น

เหตุผลที่พวกเขาปล้นแค่ย่านคนรวยทั่วไป และไม่ไปปล้นย่าน เศรษฐี นั่นเป็นเพราะย่านเศรษฐีมีระบบรักษาความปลอดภัยที่

เข้มงวดเกินไป หากพบเห็นคนต้องสงสัยก็อาจจะถูกยิงทันที

พวกเขาไม่มีปืน มีเพียงมีดพร้าและแท่งเหล็ก จึงไม่กล้าไปที่นั่น

อีกอย่าง คนที่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะอาศัยอยู่ในย่านเศรษฐี นั้นมีจำนวนไม่มาก การเสี่ยงโชคในย่านของคนรวยจึงเป็นตัวเลือกที่

ดีกว่า เพราะที่นี่ก็มีคนรวยอยู่ไม่น้อย แม้จะร ่ารวยไม่เท่าพวกเศรษฐี แต่สำหรับโจรแล้ว มันถือเป็นเป้าหมายที่น่าลงทุน

เซียวอวี่เป็นคนยืนกรานให้พวกเขามาชุมชนฮว๋าฮั่น เดิมทีลูกพี่

คิดว่ามันอยู่ไกลเกินไป แต่ชายหนุ่มยืนยันว่ามีคนรวยจำนวนมาก อาศัยอยู่ที่นี่ พวกเขาจึงตัดสินใจมา

การแอบเข้าชุมชนนั้นไม่ยาก พวกเขาปล้นบ้านหนึ่งหลังในตอน กลางดึก ฆ่าผู้ประสบภัยที่อาศัยอยู่ในบ้านนั้น และโยนศพไปยังที่

เปลี่ยว

จากนั้นพวกเขาก็ใช้บัตรประชาชนของผู้ประสบภัยเหล่านั้นเพื่อ รับอาหารและน ้า อาศัยอยู่ในชุมชนฮว๋าฮั่นอย่างเงียบ ๆ มาเป็นเวลา สองวันแล้ว

ลูกพี่หันมองเขาแล้วพูดอย่างเย็นชา

“ฉันเข้าใจนะว่านายมีความแค้นกับครอบครัวนั้น แต่นายก็พูด เองว่าบ้านของพวกมันมีกับดักและกล้องวงจรปิด นายคิดจะให้พี่น้อง ของเราไปตายเปล่าหรือไง?!”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับลูกพี่”

เซียวอวี่ตอบกลับอย่างไม่เต็มใจ เมื่อไหร่ที่เขานึกถึงความ เลือดเย็นและความเห็นแก่ตัวของครอบครัวเซียวหมิงเยวี่ย เขา อยากจะรีบบุกเข้าไปในวิลล่าหมายเลข 5 และทรมานพวกมันจน ตาย!

โดยเฉพาะนางเซียวหมิงเยวี่ย

ซุนฮั่นยิ้มและพยายามขจัดบรรยากาศตึงเครียด “ลูกพี่ อย่า โกรธไปเลยครับ เซียวอวี่ยังเด็ก จึงหุนหันพลันแล่นไปบ้าง เขามี ความแค้นกับครอบครัวนั้น แต่เขาไม่ได้โกหก ครอบครัวนั้นเป็น ครอบครัวของอารองของเขาและร ่ารวยมาก ไม่งั้นพวกมันจะอยู่ใน บ้านหลังใหญ่ได้ยังไง? แล้วยังไม่ขาดแคลนอาหารอีกด้วย”

“จริงเหรอ?” ลูกพี่จ้องมองเซียวอวี่ด้วยความไม่เชื่อ

เซียวอวี่พยักหน้าหงึก ๆ “จริงครับ ตอนช่วงอากาศร้อนผมเคย ไปบ้านพวกมัน ไฟสว่างไสวทั้งหลัง เปิดแอร์เย็นฉ ่า มีข้าวของเต็ม บ้าน

อารองของผมทำงานที่กรมเกษตรกรรม แม้แต่ภรรยาของเขายัง ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย แต่คุณย่าผมกลับผอมแห้งเหลือแต่กระดูก ไอ้

พวกหมาป่าตาขาวไม่รู้จักกตัญญูต่อพ่อแม่ พวกมันสมควรตาย ไม่ใช่เหรอครับ?”

เซียวอวี่พูดเกินจริงไปหน่อย แท้จริงเขาไม่รู้ด้วยซ ้าว่าพ่อเซียว ทำงานอยู่ที่กรมเกษตรกรรมหรือเปล่า เขาเคยเจอพ่อเซียวตอนที่ไป สมัครงานที่กรมเกษตรกรรมเพียงครั้งเดียว และพูดพล่อย ๆ ออกไป เท่านั้น

เขาแค่อยากปลุกไฟโลภของลูกพี่ แต่ยิ่งพูด เขายิ่งกัดฟันแน่น แสดงให้เห็นว่าเขาโกรธแค้นสุดขีด

ลูกพี่ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความโลภ “ให้ตายเถอะ มันไม่ยุติธรรมเลยจริง ๆ เราทุกคนต่างก็เป็นมนุษย์ ภัยพิบัติเกิดขึ้น อย่างต่อเนื่อง แล้วทำไมพวกมันถึงยังใช้ชีวิตสุขสบาย ส่วนพวกเรา ต้องทนทุกข์ทรมาน กินของเหลือเท่าที่หาได้ และซ่อนตัวจากตำรวจ ทั้งวัน?”

“จัดการมัน!”

“ใช่ จัดการมัน!”

ลูกพี่ยิ้มกว้างแล้วพูดว่า “พี่น้องเอ๋ย ชีวิตที่ดีต้องสร้างขึ้นด้วย ตัวเอง ตามฉันมา รับรองว่าพวกนายจะได้กินอิ่มนอนหลับ ทำตามที่

เซียวอวี่บอก เราจะบุกวิลลาหมายเลข 5 ด้วยกัน เมื่อไหร่ที่งานใหญ่ นี้สำเร็จ พวกเราจะได้กินอิ่มนอนหลับ ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก ต่อไป!”

“ได้ครับ เราจะฟังลูกพี่ พวกเราเอียนกับเมนูหนอนพวกนี้จะแย่ ถึงเวลาที่จะได้กินอาหารแบบมนุษย์บ้างแล้ว”

เซียวอวี่ยิ้มแย้มแจ่มใส “ลูกพี่ ไม่ต้องห่วงนะครับ วิลลาหมายเลข 5 หลังนี้จะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง และอีกอย่าง ลูกพี่ลูกน้องของผมก็สวย มากด้วย อาสะใภ้เองก็ยังสาวและสวยมากเหมือนกัน เมื่อไหร่ที่เราบุก เข้าไปได้ พี่จะทำอะไรก็ได้ตามใจพี่เลย…”

ความหมายในถ้อยคำของเซียวอวี่นั้นชัดเจน คนรอบข้างต่างก็ ระเบิดหัวเราะออกมา

ดวงตาลูกพี่เป็นประกาย เขาตบไหล่เซียวอวี่แล้วพูดว่า “เจ้าหนุ่ม ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะว่ามีสาวสวยด้วย ต่อให้ไม่มีอาหารฉันก็จะ บุกเข้าไปแน่นอน”

“ลูกพี่โชคดีจริง ๆ”

“พวกเราขอแค่น ้าซุป เหลือเนื้อให้ลูกพี่กิน เราจะนอนกับคนแก่ ส่วนเด็กสาวเป็นของลูกพี่”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง คำพูดของเหล่าชายฉกรรจ์นั้นช่าง หยาบโลนชวนระคายหู

เมื่อเห็นทุกคนมีความสุขและตื่นเต้นที่จะบุกยึดวิลลาหมายเลข 5 เซียวอวี่จึงเผยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ราวกับกำลังสะใจที่จะได้แก้แค้น

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง สถานการณ์กำลังเปลี่ยนไป ไม่น่า เชื่อเลยนะเซียวหมิงเยวี่ย ในเมื่อพวกแกใจร้ายกับฉันขนาดนั้น ก็จง รับผลกรรมไปซะ

คราวนี้ฉันจะทำให้แกต้องรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น!