ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 159 แผนการของซุนฮั่นและเซียวอวี่

ซุนฮั่นขมวดคิ้วและถ่มน ้าลายลงพื้น

“บัดซบ! มีแค่หนอนฟันทอดที่พอกินได้ อย่างอื่นนี่ใช่ของกินแน่ เหรอ ไม่เห็นจะอร่อยเลยสักนิด! ลูกพี่บอกหรือยังว่าจะลงมือ เมื่อไหร่?”

พูดจบ เขาก็เทอาหารบรรเทาสาธารณภัยที่เพิ่งรับมาทิ้งข้าง ถนนด้วยความรู้สึกขยะแขยง

เซียวอวี่ส่ายหัวและพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

“ยังไม่บอกอะไร ลูกพี่ส่งคนไปสอดแนมรอบบ้านอารองแล้ว บอก ว่าบ้านของอาทำการยึดได้ยาก กำแพงสูง มีรั้วไฟฟ้าล้อมรอบ ประตู ก็ไม่ใช่ประตูทั่วไป ที่สำคัญคือตำรวจในชุมชนฮว๋าฮั่นค่อนข้างเยอะ จะให้บุกตรง ๆ ไม่ได้ และจำเป็นต้องใช้กลอุบาย”

“กลอุบายอะไร? นายเป็นศัตรูกับพวกมันมานานแล้ว หรือว่าจะ ไปเคาะประตู เผื่อพวกมันจะเปิดให้?”

เซียวอวี่หันมองไปทางเขา “พี่เขย อย่าลืมสิว่าลูกชายพี่ตายด้วย น ้ามือของนางเซียวหมิงเยวี่ย มันเป็นศัตรูของพี่เหมือนกันนั่นแหละ”

ซุนฮั่นหัวเราะเยาะ “ฉันขอแค่ตัวเองกินอิ่มนอนหลับก็พอ ไม่สน ใครทั้งนั้น แม้แต่ลูกสาวยังไม่ต้องการ แล้วนับประสาอะไรกับลูกชาย ที่ยังไม่ทันได้เกิด!”

เซียวอวี่เงียบไป

ซุนฮั่นกลอกตาและแนะนำว่า “ยังไงก็เถอะเจ้าน้องชาย ครอบครัวของอารองมีชีวิตที่สุขสบาย ทำไมนายไม่ก้มหัว ยอมรับ ความผิดพลาดของตัวเอง และไปขอร้องอารองของนายซะล่ะ ท้ายที่สุดเขาก็เคยดีกับนายมาก่อน

พูดตามตรง พอมองในมุมของคนนอก เห็นได้ชัดเจนว่า ครอบครัวอารองทุ่มเทให้พวกนายสุดหัวใจ เผื่อว่าอารองใจอ่อน พวกเราอาจจะไม่ต้องใช้ชีวิตเลียเลือดบนปลายมีดแบบนี้อีกต่อไป อย่างน้อยก็ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารการกิน”

ในฐานะสามีของเซียวฮ่วนฮ่วน ซุนฮั่นจึงพอจะรับรู้เรื่องต่าง ๆ ของตระกูลเซียวมาบ้าง เขารู้ว่าหากมีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านพ่อตา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากจำเป็นต้องใช้เงิน พวกเขามักจะไปหาพ่อของ เซียวหมิงเยวี่ย

ถ้าเขาไม่ยอมให้ คุณย่าจะบีบน ้าตาและสร้างปัญหา ทำให้ทุก อย่างพลิกผัน เพื่อที่จะไม่ให้ใครได้มีชีวิตที่ดีไปกว่าตัวเอง

พ่อเซียวรักหลานชายและหลานสาวทั้งสองของตัวเองมาก เขา ปฏิบัติต่อเซียวอวี่และเซียวฮ่วนฮ่วนอย่างดีมาโดยตลอด แน่นอนว่า

ซุนฮั่นก็พลอยสุขสบายไปด้วย จะไม่ให้เขามีความสุขได้ยังไง ในเมื่อ ครอบครัวของเขาได้รับเงินมาฟรี ๆ

ยังไงซะ ท้ายที่สุดเงินของเซียวฮ่วนฮ่วนก็ต้องตกเป็นของเขา แต่ คิดไม่ถึงว่าครอบครัวทั้งสองจะทะเลาะจนแตกหักกัน ช่างน่าเสียดาย จริง ๆ

หากเป็นเขาคงไม่มีวันทะเลาะกับอีกฝ่าย แถมจะรีบไปประจบ สอพลอ จะมัวสนหน้าตาอะไรนักหนา เงินทองที่จับต้องได้ต่างหากที่

สำคัญที่สุด

ครอบครัวนี้โง่เขลาจริง ๆ

ซุนฮั่นมองไปรอบ ๆ ก่อนลดเสียงของตัวเองลง

“ตามลูกพี่ต่อไปก็ดีอยู่หรอก แต่เราไม่รู้ว่าเขาจะถูกกำจัด เมื่อไหร่ แล้วนายคิดว่าเขาปฏิบัติต่อเราแบบพี่น้องจริงเหรอ? เขาแค่ ปฏิบัติต่อเราเหมือนเครื่องมือเท่านั้น ฟังนะน้องชาย ใครบ้างไม่อยาก ใช้ชีวิตสุขสบาย เราเป็นครอบครัวเดียวกัน จะปล่อยให้มีเรื่องค้างคา ใจกันไปถึงไหน บ้านอารองใหญ่โตขนาดนั้น ถึงเวลานั้นฉันก็คง ได้รับผลประโยชน์ไปด้วย”

เซียวอวี่มองพี่เขยด้วยความผิดหวัง และพูดด้วยความโกรธว่า

“ให้ฉันขอโทษพวกมัน? ฝันไปเถอะ! พวกมันไม่คู่ควรกับคำขอ โทษของฉัน ถ้าอารองต้องการทำดีกับฉัน เขาก็ควรดีกับฉัน ตลอดไปสิ เขาพูดไว้แล้วว่าจะยกบ้านให้ฉันเป็นเรือนหอ แต่เขากลับ

คำแล้วให้นางเซียวหมิงเยวี่ยขายบ้าน โดยไม่สนใจว่าฉันจะไปอยู่ที่

ไหนเลยด้วยซ ้า

เขายังถือว่าฉันเป็นหลานชายหรือเปล่า? ในสายตาของเขามีแต่ นางสารเลวเซียวหมิงเยวี่ยเท่านั้น เขายอมรับทุกสิ่งอย่างที่นางผู้หญิง คนนั้นทำ ฉันละอยากฆ่ามันด้วยมือคู่นี้ของตัวเองจริง ๆ!”

สีหน้าของเซียวอวี่บิดเบี้ยวอย่างยิ่ง ดูแตกต่างจากในอดีตโดย สิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม เซียวหมิงเยวี่ยเคยทำให้เขาอับอายอย่างรุนแรง และยังข่มขู่ ถึงขนาดกระทืบข้อเท้าของเขา จนทำให้เขาต้องทนทุกข์ ทรมานจากอาการพิการ

บทเรียนครั้งนั้นยังไม่เพียงพอหรือไง ยังจะไปอีกเหรอ? ที่ต้องไป อีกก็เพื่อแก้แค้นยังไงล่ะ!

รอก่อนเถอะ ครั้งนี้เขาจะเชิดหน้าขึ้น ก้าวผ่านประตูตระกูลเซียว เข้าไปอย่างสง่างาม และเหยียบย ่าหัวของเซียวหมิงเยวี่ยไว้ใต้ฝ่าเท้า เพื่อแก้แค้นความอัปยศในวันนั้น

ซุนฮั่นแค่นเสียงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย

“นายนี่มันดื้อรั้นจริง ๆ ชายชาตรีควรยืดหยุ่นได้ อีกอย่าง แค่พูด ขอโทษก็จะมีกินมีใช้ไปทั้งชีวิต คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม นายนี่โง่จริง ๆ ไม่ควร จะถือทิฐิขนาดนี้เลย…”

เซียวอวี่เริ่มหงุดหงิด “พอแล้ว พอได้แล้ว! พี่อย่าพูดอะไรอีกเลย ไปกันเถอะ”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่รับฟังคำแนะนำ ซุนฮั่นก็หันกลับไปด้วยสี หน้าเหน็บแนม เซียวอวี่นี่โง่เง่าชะมัด ทำไมต้องมีญาติแบบนี้ด้วยนะ ไม่รู้ว่าจะประจบประแจงใครอย่างไร เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตารอวันที่จะได้ ลงมือ เพราะงั้นคงเป็นเขาที่จะได้เป็นผู้นำในแผนการนี้

ขณะที่กำลังจะกลับบ้านพักไป ซุนฮั่นเหลือบมองผู้คนที่เข้าคิว รออาหารอยู่ข้าง ๆ สายตาของเขาปะทะกับคนคนหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

ซุนหนานหนานรีบก้มหน้าลงและไม่กล้ามองซุนฮั่น เธอหดไหล่ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

นั่นพ่อไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

“หนานหนาน เป็นอะไรไปเหรอ?” เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ถามด้วยความห่วงใย

เด็กหนุ่มคนนี้ชื่อโม่จื่ออัน ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ใน ห้องนั่งเล่นของบ้านพักแห่งเดียวกับที่ซุนหนานหนานอาศัยอยู่ ครอบครัวนี้เป็นคนดีมีน ้าใจ เมื่อได้ยินเรื่องราวของเธอแล้ว พวกเขา รู้สึกสงสารเด็กสาวที่ไร้ญาติขาดมิตร จึงคอยดูแลเธออยู่เสมอ

หลังจากเซียวหมิงเยวี่ยและแม่เซียวพาเธอไปทำแท้ง พวกเธอ เห็นว่าครอบครัวตระกูลโม่เป็นคนดี แม่เซียวจึงใช้เส้นสายในตำแหน่ง งานของตนเอง มอบสิ่งของอำนวยความสะดวกบางอย่างให้พวกเขา

เพื่อเป็นการตอบแทนที่คอยดูแลซุนหนานหนาน ถือว่าเป็นการฝาก ฝังเด็กสาวไว้กับครอบครัวนี้

ไม่คาดคิดว่าครอบครัวตระกูลโม่จะปฏิเสธสิ่งของอำนวยความ สะดวก พวกเขาสงสารซุนหนานหนานมาก โดยบอกว่าตอนนี้มีภัย พิบัติมากมาย การช่วยเหลือซึ่งกันและกันเป็นสิ่งที่ควรทำ ยิ่งไปกว่า นั้น ซุนหนานหนานยังเป็นเด็กสาวที่น่าสงสาร

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม แม่เซียวยังคงแอบมอบอาหารให้กับพวก เขา ครอบครัวตระกูลโม่ไม่ได้แตะต้องเลย และเก็บพวกมันไว้ให้ซุน หนานหนานบำรุงร่างกายช่วงพักฟื้น

ส่วนเด็กหนุ่มโม่จื่ออัน เป็นลูกชายของคู่สามีภรรยา ปีนี้เขาอายุ 16 ปี

ซุนหนานหนานส่ายหัว “ไม่… ฉันสบายดี”

ทันใดนั้น ซุนฮั่นก็คว้าแขนซุนหนานหนาน แล้วพูดด้วยความ ประหลาดใจว่า “หนานหนาน เป็นลูกจริง ๆ ด้วย พ่อนึกว่าตาฝาด ไป”

โม่จื่ออันรีบผลักซุนฮั่นออกไปทันที ก่อนถามด้วยความระแวงว่า “คุณเป็นใคร มาจับเนื้อต้องตัวเธอทำไม”

ซุนฮั่นหรี่ตาลง “แล้วแกล่ะเป็นใคร ฉันเป็นพ่อของเธอ อย่าบอก นะว่าแกเป็นแฟนของลูกสาวฉัน? หนานหนานมีรสนิยมดีเหมือนกัน นะเนี่ย”

โม่จื่ออันขมวดคิ้ว และหันไปถามซุนหนานหนานว่า “เขาเป็นพ่อ ของเธอจริง ๆ เหรอ?”

โม่จื่ออันรู้เรื่องราวของซุนหนานหนาน ถ้านี่เป็นคนในครอบครัว ของเธอจริง ๆ เธอก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว

ร่างกายของซุนหนานหนานสั่นเทา เธอถามเขาว่า “พ่อมาทำไม ยังไม่ยอมปล่อยหนูไปอีกเหรอ?”

ซุนฮั่นยิ้มอย่างเสแสร้ง แกล้งทำเป็นพ่อที่ใจดี ใบหน้าเต็มไปด้วย ความกังวลและความห่วงใย คนที่ไม่รู้จักอาจคิดว่าเขาเป็นพ่อที่ดีของ เธอจริง ๆ

“หนานหนาน ลูกพูดอะไรอย่างนั้น พ่อเป็นพ่อของลูกนะ พ่อรัก ลูกมากที่สุด พอเห็นลูกอยู่ที่นี่และปลอดภัยดี แถมมีคนคอยปกป้อง ดูแล แค่นี้พ่อก็สบายใจขึ้นเยอะแล้ว ลูกไม่รู้หรอกว่า พ่อเป็นห่วงลูก มากแค่ไหน ตอนกลางคืนไม่เคยหลับสนิทเลยสักคืน…”

เมื่อเห็นรอยยิ้มของเขา ซุนหนานหนานรู้สึกขยะแขยงจนแทบ อยากอาเจียน

ในเวลานี้ เซียวอวี่เดินตามเข้ามาและพูดด้วยความประหลาดใจ

“หนานหนาน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ แล้วหลี่ต้าหนิวและหลี่เอ้อห นิวไปไหน?”

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเซียวอวี่ ซุนหนานหนานก็กุมขมับกรีดร้อง “กรี๊ด ออกไปให้พ้น!”

ซุนหนานหนานจ้องมองเซียวอวี่ด้วยความเกลียดขัง เขายังกล้า พูดถึงชื่อหลี่ต้าหนิวและหลี่เอ้อหนิวอีก พวกมันคือปีศาจร้าย แม่ขาย เธอให้กับพี่น้องคู่นั้นเพื่อแลกกับน ้ามันเบนซิน ช่วงเวลาที่เธอมีชีวิต อยู่อย่างทรมานนั้น ล้วนเป็นเพราะพวกมันทั้งสิ้น!

จู่ ๆ สีหน้าเซียวอวี่ก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางเด็กสารเลวกล้า พูดกับเขาแบบนี้ มันสวมควรโดนทุบตีให้ปางตายจริง ๆ

“ไม่ต้องกลัวนะ เรากลับกันเถอะ”

โม่จื่ออันดึงซุนหนานหนานและกำลังจะจากไป แต่ซุนฮั่นรีบก้าว ไปข้างหน้าเพื่อขวางทาง

“อย่าเพิ่งไป”

ซุนฮั่นคิดแผนการดี ๆ ขึ้นได้ แผนการที่จะเข้ายึดวิลลา หมายเลข 5 ได้อย่างง่ายดาย

ทันใดนั้นเขาก็แสดงสีหน้าดุร้ายและหันกลับไปต่อยเซียวอวี่

“แกยังกล้าพูดถึงเรื่องนั้นต่อหน้าลูกสาวฉันอีก ฉันจะฆ่าแกให้ ตายไปซะ ไอ้พวกสัตว์ร้ายที่ขายลูกสาวไปโดยไม่บอกอะไรฉัน และ ทำให้ฉันต้องตามหาลูกสาวไปทั่ว แกรีบไปให้พ้นหน้าซะ!”

เซียวอวี่มองพี่เขยด้วยความประหลาดใจและตะคอกกลับ

“พี่เป็นบ้าอะไรไปวะ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รู้เรื่องซะหน่อย!”

เขากำลังทำท่าจะสวนกลับ แต่ซุนฮั่นขยิบตาเป็นสัญญาณให้ เขาร่วมมือและรีบออกไปจากที่นี่

“ฉันจะไปรู้เรื่องได้ยังไง ถ้าฉันรู้ก่อนหน้านี้ คงฆ่าสัตว์ร้ายอย่าง พวกแกให้สิ้นซาก แล้วเอาเนื้อของพวกแกไปให้หมากินแล้ว!” ซุน ฮั่นคำรามดังลั่น

“… ฝากไว้ก่อนเถอะ”

เซียวอวี่ไม่รู้ว่าพี่เขยคิดจะทำอะไร จึงตะโกนด่าทอแล้วรีบวิ่งหนี ไป เมื่อไหร่ที่ซุนฮั่นกลับมา เขาต้องให้อีกฝ่ายอธิบายเรื่องนี้ ไม่งั้น เขาจะจัดการให้สาสม