ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 160 ยืมมือเพื่อล้างแค้น
หลังจากซุนฮั่นไล่เซียวอวี่ออกไป เขาหันกลับมาหาซุนหนาน หนาน สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“หนานหนาน พ่อขอโทษจริง ๆ ถึงแม้ในอดีตพ่อจะไม่เอาไหนแค่ ไหน แต่ก็ไม่มีทางขายลูกสาวของตัวเองได้ลง ใจคนมันก็ทำด้วยเนื้อ หนัง พ่อทนไม่ได้หรอก ใครจะรู้ว่าแม่ของลูกจะไม่หลงเหลือความเป็น คนอีกแล้ว เธอทำเรื่องแบบนี้ลงได้ยังไง ชาตินี้พ่อจะไม่มีวันอภัยให้ เธอเด็ดขาด!”
ซุนฮั่นพูดไปพลางเช็ดน ้าตาไป เขาอ้อนวอนขอร้อง
“หนานหนาน ลูกรักของพ่อ ช่วยยกโทษให้พ่อได้ไหม? พ่อจะ ดูแลลูกอย่างดี รับผิดชอบหน้าที่ของพ่อให้ดีที่สุด ให้โอกาสพ่อได้ แก้ไขได้ไหม?”
ซุนหนานหนานนิ่งอึ้งไป เธอไม่รู้ว่าตนควรจะพูดอะไรออกไป
“พ่อ นี่…”
ก่อนหน้านี้พ่อของเธอเอาแต่เล่นไพ่นกกระจอก กิน ดื่ม เล่น สนุกกับเพื่อนฝูง และเที่ยวเตร่ไปวัน ๆ ไม่เคยสนใจเรื่องที่บ้าน ไม่เคย สนใจเธอ ซุนหนานหนานรู้สึกว่ามีพ่อแม่ก็เหมือนไม่มี
หรือว่าเขาจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ?
ซุนฮั่นเห็นว่าลูกสาวใจอ่อนลงแล้ว จึงพูดต่อ “ที่ผ่านมาพ่อทำ เรื่องเหลวไหลไว้มากมาย ไม่ได้ทำตัวเป็นพ่อที่ดีเลย พ่อขอโทษนะ ลูก แม่เขาใจร้ายกับลูกมาก พ่อควรจะเอาใจใส่ลูกมากกว่านี้ พ่อรู้สึก ผิดจริง ๆ”
ในดวงตาของซุนหนานหนานมีน ้าตาคลอ “พ่อ คิดแบบนี้จริง ๆ เหรอคะ?”
ซุนฮั่นรีบตอบ “จริงสิ พ่อจะชดเชยให้ลูกนะ จะทำให้ลูกเป็นเจ้า หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกเลย ตกลงไหม?”
ซุนหนานหนานพยักหน้า “พ่อคะ อย่าโทษตัวเองเลยนะ หนูยก โทษให้พ่อแล้ว”
เมื่อเห็นซุนหนานหนานพูดแบบนั้น ซุนฮั่นก็ยิ้มอย่างพอใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เด็กผู้หญิงก็แค่นี้เอง แค่พูดคำหวาน ๆ สองสามคำก็หลอกได้แล้ว
“หนานหนาน พ่อมีเรื่องจะพูดกับลูกตามลำพัง” ซุนฮั่นพูดถึง ประเด็นสำคัญ
โม่จื่ออันรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจ แต่ซุนหนานหนานกลับยิ้มอย่าง อ่อนหวานดูไร้เดียงสา
“รอฉันแป๊บนะ เดี๋ยวฉันคุยกับพ่อเสร็จแล้วจะกลับมา ไม่ต้อง ห่วง”
โม่จื่ออันจึงพยักหน้ารับ มองดูซุนหนานหนานและซุนฮั่นเดิน จากไป
ซุนฮั่นจับแขนลูกสาวไว้แน่น ก่อนถามอย่างใจร้อน
“หนานหนาน ลูกรู้ใช่ไหมว่าครอบครัวตารองอาศัยอยู่ที่ชุมชนนี้
เหมือนกัน? ครอบครัวอารองของแม่เขาไง”
ซุนหนานหนานส่ายหน้า “หนูไม่รู้ค่ะ”
ดวงตาของซุนฮั่นเป็นประกาย พูดเสียงเบาอย่างยั่วยุ
“บ้านตารองเขาอยู่ที่นี่ เป็นบ้านหลังใหญ่ทีเดียว ครอบครัวเขา ฐานะดี มีของอร่อยมากมาย สมัยก่อนตารองเอ็นดูลูกมาก เขาคงจะ อยากเจอลูกแทบทนไม่ไหว อีกสองถึงสามวัน ลูกไปเคาะประตูบ้าน คุณตารอง แล้วขออาหารอร่อย ๆ กินดีไหม?”
ซุนหนานหนานเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “พ่อคะ แล้วทำไมพ่อไม่ ไปด้วยล่ะ?”
ซุนฮั่นอึ้งไปครู่หนึ่ง “พ่อก็ไปด้วยเหมือนกัน ก็เราเป็นญาติกันนี่
นา ไปพูดคุยเรื่องเก่า ๆ ให้หายคิดถึง เดี๋ยวพ่อจะตามลูกไปทีหลัง พร้อมกับเพื่อนอีกสองถึงสามคน แล้วเราค่อยไปด้วยกันนะ”
“อาก็ไปด้วยเหรอ? แล้วแม่กับคนอื่น ๆ ล่ะ อยู่ที่นี่หมดเลยเหรอ คะ?”
“ไปสิ อาของลูกก็ไปด้วย แต่แม่ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกนะ”
ซุนหนานหนานมีแววตาใสซื่อ “แม่ไปไหนคะ ทำไมถึงไม่มา ด้วยกันล่ะ?”
ซุนฮั่นเริ่มหงุดหงิด แต่ก็พยายามระงับอารมณ์และตอบอย่างใจ เย็น
“แม่และคนอื่น ๆ อาศัยอยู่ในที่ห่างไกล และเดินทางมาไม่ได้ ชั่วคราว อีกไม่นานพวกเขาจะตามมาที่นี่ด้วย แค่ลูกเชื่อฟังพ่อก็พอ เข้าใจไหม?”
ซุนหนานหนานจ้องมองดวงตาของผู้เป็นพ่ออย่างจดจ่อ ทันใด นั้นเธอก็ยิ้มอย่างสดใส
“ได้ค่ะ หนูจะไป หนูก็คิดถึงคุณตารองเหมือนกัน”
ซุนฮั่นโอบกอดลูกสาวด้วยความตื้นตันใจ “ลูกสาวที่น่ารักของ พ่อ! เอาเบอร์โทรศัพท์ให้พ่อหน่อย เดี๋ยวพ่อจะติดต่อไปหานะ”
เด็กสาวตอบรับอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน ซุนฮั่นพูดอะไรเธอก็ตอบ รับโดยดี
ซุนฮั่นดีใจจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ รีบบอกลาแล้วกลับไปบอกทุก คนว่าเขาคิดไอเดียดี ๆ ขึ้นมาได้
หลังจากซุนฮั่นจากไป รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของซุนหนาน หนานก็ค่อย ๆ เลือนหายไป กลายเป็นใบหน้าที่เย็นเยือก
“น่าเสียดายจัง แม่น่าจะมาด้วยกัน” เธอพึมพำเบา ๆ
มาที่นี่ แล้วมาตายด้วยกันให้หมด
โม่จื่ออันถามด้วยความกังวล “เขาพูดอะไรกับเธอ? เธอเชื่อพ่อ เธอจริง ๆ เหรอ? อย่าลืมสิว่าเขาเคยทำอะไรกับเธอไว้บ้าง”
ซุนหนานหนานนิ่งอึ้งไปนาน พูดด้วยความรังเกียจ “ใครจะไป เชื่อคนแบบนั้น! จื่ออัน นายไปก่อนเถอะ ฉันมีธุระต้องจัดการ”
“ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอไหม เธอตัวคนเดียว จะไหวเหรอ?” โม่จื่
ออันเสนอ
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงฉันหรอก”
…
ณ สำนักงานฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์
“เขาพูดอะไรอีกไหม?” น ้าเสียงของเซียวหมิงเยวี่ยเรียบเฉย ฟังดู ไร้อารมณ์
ที่นั่งตรงข้ามเซียวหมิงเยวี่ยก็คือซุนหนานหนาน เธอมาที่
สำนักงานฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์เพื่อตามหาแม่เซียว แต่ได้พบ กับผู้จัดการซูเท่านั้น เธอไม่มีข้อมูลติดต่อของเซียวหมิงเยวี่ย และมี เพียงของแม่เซียว ทว่าตอนนี้แม่เซียวกำลังยุ่งอยู่กับงาน
ดังนั้นเธอจึงขอให้ผู้จัดการซูช่วยติดต่อกับเซียวหมิงเยวี่ย จากนั้นเธอก็ได้พบกับคุณน้าในสำนักงานแห่งนี้
ซุนหนานหนานบอกความจริงว่า “เขาบอกให้หนูเคาะประตูขอ อาหารจากบ้านคุณ แล้วพวกเขาจะตามไปทีหลัง หนูเดาว่าพวกเขา คงคิดจะใช้หนูเป็นกุญแจไขประตูบ้านพวกคุณ ก่อนจะเข้าปล้นสะดม และฆ่าทุกคน”
เซียวหมิงเยวี่ยเยาะเย้ย “เซียวอวี่ใจกล้าจริง ๆ ถึงขนาดกล้า ย้อนกลับมาที่นี่อีก”
วันนั้นเธอไม่ได้มองผิด ชายในเสื้อกันฝนก็คือซุนฮั่น เขาทั้งเจ้า เล่ห์ ฉลาดแกมโกง คนเห็นแก่ตัวที่ปากหวานแต่ใจดำ และเต็มไป ด้วยเล่ห์เหลี่ยม
ด้วยความปากหวานนั้น ซุนฮั่นหลอกล่อเซียวฮ่วนฮ่วนจนหัวปั่น และยืนกรานที่จะแต่งงานกับเขา
ซุนฮั่นได้เจอลูกสาวตัวเองอีกครั้ง แต่เขากลับคิดเพียงจะหลอก ใช้เธอ ไม่แปลกเลยที่ซุนหนานหนานจะสิ้นหวังกับเขา กระทั่งไม่ เหลือความคาดหวังใด ๆ อีกต่อไป
เซียวหมิงเยวี่ยเงยหน้ามอง “ตอนที่เขาบอกว่าเสียใจ เธอรู้สึก ลังเลบ้างไหม?”
ซุนหนานหนานส่ายหน้า “เขาเต็มไปด้วยคำโกหก เห็นแก่ตัว หนูเห็นมามากพอแล้ว คิดว่าแค่ขอโทษแบบขอไปที หนูจะให้อภัย เขาเหรอ?”
“คุณน้ากับคุณยายรองช่วยชีวิตหนูไว้ ถึงหนูจะโง่แค่ไหน ก็ไม่มี ทางทำเรื่องเนรคุณหรอก ตอนนี้หนูรู้แค่นี้ เดี๋ยวหนูจะลองล้วงลึกเขา อีก แล้วค่อยมาบอกคุณน้าทีหลัง” แววตาของซุนหนานหนานจริงจัง
เซียวหมิงเยวี่ยตอบรับด้วยรอยยิ้ม เดิมทีเธอคิดว่าซุนหนาน หนานเป็นแค่เด็กสาวใสซื่อ แต่ความจริงแล้วเป็นเด็กที่ฉลาดมาก ไม่ได้ถูกซุนฮั่นหลอก แถมยังมาบอกเธออีกต่างหาก
ก็จริงอยู่ ใครจะไปใสซื่อได้อีก หลังจากต้องเผชิญกับการถูก ทรยศจากคนที่รัก?
ถ้าไม่มีความคิดอ่าน ระวังจะโดนพวกคนชั่วในยุควันสิ้นโลก ลอกหนังควักไส้เอาไปกิน
ซุนหนานหนานพูดต่อ “หนูไม่กล้าไปที่บ้านคุณ เขาบอกว่ายังมี เพื่อนอีกหลายคน น่าจะเป็นพวกเดียวกัน คงจะไปดูลาดเลาแถวบ้าน คุณแล้ว หนูเลยกลัวที่จะไป เดี๋ยวพวกเขารู้ว่าเป็นบ้านของคุณ งั้น จากนี้หนูจะติดต่อทางมือถือนะ ถ้าจะเจอหน้ากันก็ค่อยมาที่นี่”
“ได้สิ เธอคิดได้ถึงขนาดนี้ ถือว่าฉลาดมาก”
ประโยคนี้ เซียวหมิงเยวี่ยพูดออกมาด้วยความจริงใจ
หญิงสาวคิดอยู่นาน สุดท้ายก็อดถามไม่ได้ว่า “แต่เธอมาบอก เรื่องนี้กับฉัน คิดถึงผลที่จะตามมาบ้างรึเปล่า? เธอรู้ใช่ไหมว่า ถ้า พวกมันตกมาอยู่ในมือฉัน ฉันฆ่าพวกมันทิ้งแน่ ซุนฮั่นเป็นพ่อของ เธอ เธอจะ…”
ก่อนที่เซียวหมิงเยวี่ยจะพูดจบ ซุนหนานหนานก็รีบส่ายหน้า
“หนูไม่สน! สิ่งที่คุณน้าจะทำคือสิ่งที่หนูต้องการเหมือนกัน น่า เสียดายที่หนูไม่มีความสามารถพอที่จะแก้แค้น จริง ๆ แล้วที่หนูมา บอกก็เพราะอยากยืมมือคุณช่วยแก้แค้นให้หนู”
ซุนหนานหนานพูดอย่างตรงไปตรงมา
เธอพูดด้วยความโกรธแค้น “แต่แม่กับคนอื่น ๆ ไม่ได้มาด้วย พวกมันทำกับหนูถึงขนาดนั้น ตั้งแต่เด็กจนโตก็ไม่เคยมองหนูเป็นคน เลย หนูอยากให้พวกมันตายทั้งหมด”
เซียวหมิงเยวี่ยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ได้ยินเธอพูดแบบ นี้ ฉันก็สบายใจขึ้นแล้วละ”
เธอกลัวจริง ๆ ว่าเด็กสาวคนนี้จะใจอ่อน ปล่อยมุกนางเอกละคร น ้าเน่า ร้องไห้คร ่าครวญ อภัยให้ทุกอย่าง และแจ้งข่าวทั้งสองฝ่าย
ท้ายที่สุดแล้ว จิตใจของคนก็คาดเดาไม่ได้
รักคือรัก เกลียดคือเกลียด แบบนี้สิถึงจะถูกต้อง ไม่เสียเปล่าเลย ที่เซียวหมิงเยวี่ยช่วยเธอไว้
นิ้วของเซียวหมิงเยวี่ยเคาะเบา ๆ บนโต๊ะทำงาน “พวกมันมีกี่คน อยู่ที่ไหน มีอาวุธอะไร วางแผนจะลงมือเมื่อไหร่ แล้วก็ที่อยู่ปัจจุบัน ของเซียวฮ่วนฮ่วนและคนอื่น ๆ หาโอกาสสืบมาให้หมด ถามอะไรได้ ก็ถามมา โดยเฉพาะที่อยู่ปัจจุบันของพวกมัน
“ได้ค่ะ” ซุนหนานหนานพยักหน้าอย่างหนักแน่น
แววตาของเซียวหมิงเยวี่ยมืดหม่นลง เซียวอวี่เอ๋ยเซียวอวี่ ในเมื่อ กล้าที่จะเสนอหน้ากลับมา งั้นก็จงอยู่ที่นี่ตลอดไปซะเถอะ มาเป็น สารอาหารให้กับหนอนฟันในชุมชนฮว๋าฮั่น
เซียวหมิงเยวี่ยเปลี่ยนเรื่อง “ยังไงก็เถอะ เธออาศัยอยู่ที่นั่นเป็น ยังไงบ้าง มีใครรังแกเธอหรือเปล่า?”
ซุนหนานหนานตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง “ไม่มีใครรังแกหนูค่ะ ครอบครัวโม่ดีกับหนูมาก พวกเขาตอนนี้… เป็นครอบครัวของหนู ครอบครัวที่แท้จริง”
“แบบนั้นก็ดี มีอะไรก็หาแม่ฉันได้เสมอนะ ตอนนี้เธอรีบกลับไป ก่อน ระวังตัวด้วย” เซียวหมิงเยวี่ยบอก
หลังจากที่ซุนหนานหนานจากไป เซียวหมิงเยวี่ยก็เล่นกับถ้วย ชาในมือ
เซียวอวี่ รอก่อนเถอะ
มาดูกันว่าแกจะฆ่าฉัน หรือฉันจะฆ่าแกได้ก่อน…
YOU MAY ALSO LIKE
