ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 163 เวลาแห่งการไล่ล่า

ซุนฮั่นเริ่มตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “อะ… อะไร? ผมไม่รู้ว่า คุณพูดถึงใคร ผมชื่อว่าจางเฉียงต่างหาก”

หัวหน้าซ่งยิ้มเยาะ “จับมัน! ตรวจค้นทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ ถ้าใคร ขัดขืนก็ยิงทิ้งซะ!”

ทันใดนั้น ซุนฮั่นก็ถูกตำรวจกดลงกับพื้นจนขยับตัวไม่ได้

ทุกคนในห้องถูกควบคุมตัวโดยตำรวจ แต่ละห้องมีตำรวจสอง คนถือปืนเตรียมพร้อมอยู่ และอีกคนกำลังตรวจบัตรประชาชนทีละ คน

ซุนฮั่นหวาดกลัวจนพูดติดขัดไม่เป็นประโยค

“คะ คุณเจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกคุณคิดจะทำอะไร มีอะไรก็พูดกัน ดี ๆ สิครับ”

หัวหน้าซ่งเดินเหยียบมือเขาโดยไม่สนใจ ซุนฮั่นรู้สึกเจ็บจนตัว สั่น

“ตรวจบัตรประชาชนพวกมันให้ละเอียด ดูว่าตรงกับตัวจริงหรือ เปล่า” หัวหน้าซ่งพูดพลางนั่งไขว่ห้าง

แม้คนกลุ่มนี้จะเคยฆ่าคนมาก่อน แต่พวกเขาก็ไม่เคยเจอ เหตุการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่เคยใช้ปืนเลยด้วยซ ้า พอเห็นปาก

กระบอกปืนจ่อมาที่ตัวเอง พวกเขาก็ตกใจกลัวจนวิญญาณแทบออก จากร่าง

พวกขี้ขลาดบางคน แม้ยังไม่ทันตรวจบัตรประชาชนก็แสดง ท่าทางอึกอักและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

“ทำยึกยักอะไร รีบเอาบัตรประชาชนมา!” ตำรวจคนหนึ่งตะคอก ใส่

“จำไม่ได้ว่าวางไว้ที่ไหน เดี๋ยวหาให้ครับ”

ลูกพี่ใหญ่พยายามสงบสติอารมณ์ และหยิบบัตรประชาชนของ ตัวเองยื่นให้ตำรวจ แทนที่จะเป็นบัตรของผู้อพยพ

ตำรวจจ้องมองบัตรอย่างพินิจพิเคราะห์ “ใช่ตัวจริง แต่แกไม่ได้ เป็นผู้อพยพของชุมชนฮว๋าฮั่น ยิ่งไปกว่านั้น หลูหลงกัง แกเคยก่อคดี ลักทรัพย์บ้านพักเมื่อ 8 ปีก่อน แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ลูกพี่ใหญ่เริ่มตื่นตระหนก เขาคิดว่าใช้บัตรประชาชนของตัวเอง จะตบตาตำรวจได้ แต่ไม่คิดว่าตำรวจจะตรวจสอบอย่างละเอียดขนาด นี้ แม้แต่คดีเก่าของเขายังถูกขุดคุ้ยขึ้นมา

“ผม…” ลูกพี่ใหญ่หลบสายตา

ตำรวจเริ่มหงุดหงิด “ผมอะไร พูดมา!”

ลูกพี่ใหญ่ชี้ไปที่ห้องนอนและพูดว่า “ดูนั่น!”

ตำรวจหันขวับไปมอง ลูกพี่ใหญ่ฉวยโอกาสนี้ลุกขึ้นวิ่งหนีไป ทางประตู เหล่าตำรวจดูมีการเตรียมตัวมาอย่างดี คงรู้เบาะแสของ พวกเขาอยู่แล้ว

ถ้าไม่หนีตอนนี้ แล้วจะหนีตอนไหน?

แต่ลูกพี่ใหญ่ยังวิ่งไปได้ไม่ไกล เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น ลูกพี่ใหญ่ก้มลงมองหน้าอกของตัวเองด้วยความตกตะลึง ที่นั่นเกิดรู เลือดสีแดงฉาน เขาพยายามฝืนเพื่อที่จะวิ่งต่อ แต่สุดท้ายก็ล้มลง สิ้นใจตาย

ตำรวจคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังพลางหัวเราะเยาะ “คิดว่าจะหนีได้ หรือไง?”

การตายของหัวหน้าแก๊ง ทำให้กลุ่มคนเหล่านี้ซึ่งไร้แกนนำต่างก็ สิ้นหวัง คนที่ขี้ขลาดตาขาวอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งตกใจกลัวจนแทบขาด สติ

คนที่วางแผนฉวยโอกาสวิ่งหนีพลันล้มเลิกความตั้งใจ

ซุนฮั่นนอนอยู่บนพื้น ขาสั่นเทาเหมือนนกน้อย ขณะร้องไห้ด้วย ความหวาดกลัว

“อ๊าก… ยะ อย่าฆ่าผมเลย!”

ในตอนนั้น ตำรวจชั้นผู้น้อยคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน

“รายงานหัวหน้าซ่งครับ ทั้งหมด 15 คน ยกเว้นคนที่ถูกยิงตาย ไม่มีใครตรงกับข้อมูลในบัตรประชาชน”

หัวหน้าซ่งรับฟังแล้วพยักหน้ารับ เขายืนเหยียบบนศพของ หัวหน้าแก๊งพร้อมตะโกนเสียงดัง

“สารภาพมาซะ แล้วจะลดโทษให้ ถ้าขัดขืนพวกแกตายแน่ พวก แกมาจากไหน เคยก่อคดีอะไรมาบ้าง พูดมาให้หมด ฉันจะให้โอกาส พวกแกมีชีวิตอยู่ ไม่อย่างนั้นพวกแกจะต้องมีจุดจบเหมือนไอ้คนนี้!

ฉันให้เวลาพวกแก 5 วินาทีในการตัดสินใจ พวกที่สารภาพจะ ได้รับการไว้ชีวิต พวกที่ปากแข็งก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน รู้ตัวอีกที อาจไปอยู่ในนรกแล้ว ฉันจะเริ่มนับถอยหลัง 5 4…”

หัวหน้าซ่งเก่งเรื่องกลยุทธ์ทางจิตวิทยา เพียงไม่กี่คำก็ทำให้คน พวกนั้นขวัญหนีดีฝ่อ

“ผมพูด! ผมพูด! ผมจะบอกทุกอย่างเลย ได้โปรดอย่าฆ่าผมเลย ผมยังไม่อยากตาย” ซุนฮั่นร้องไห้คร ่าครวญ

เมื่อเห็นซุนฮั่นเริ่มพูด คนอื่น ๆ ต่างก็รีบแย่งกันสารภาพ โดย กลัวว่าจะพลาดโอกาส

หัวหน้าซ่งโบกมือให้ผู้ใต้บังคับบัญชาไปจดบันทึก

ด้วยความที่ทุกคนต่างอยากสารภาพ เสียงในห้องจึงดังอื้ออึง หัว หน้าซ่งใช้มือแคะในหูพลางบ่นอุบ

“เสียงดังชะมัด!”

หลังจดบันทึกเสร็จสิ้น ตำรวจชั้นผู้น้อยก็มารายงานอีกครั้ง

“หัวหน้าซ่ง พวกเขาเป็นแก๊งที่เชี่ยวชาญด้านการโจรกรรมและ การฆาตกรรม เรียกตัวเองว่าแก๊งครองเมือง หัวหน้าคือหลูหลงกังคน ที่เสียชีวิต สมาชิกแก๊งมีทั้งหมด 58 คน มาชุมชนฮว๋าฮั่น 16 คน พวกมันร่วมมือกันก่ออาชญากรรม กล่าวคือ พวกเขาแต่ละคนเคย คร่าชีวิตคนอื่น ผู้ประสบภัยในบ้านหลังนี้ล้วนถูกฆ่าและนำศพไปทิ้ง ทำลายหลักฐานครับ”

หัวหน้าซ่งทำหน้าเบื่อหน่าย “ชื่ออะไรกันวะเนี่ย ไร้รสนิยมสิ้นดี ฟังดูก็รู้ว่าไม่มีการศึกษา กฎหมายบ้านเมืองก็มี กฎระเบียบในชุมชน ก็มี เล่นเอาชีวิตคนอื่นเขาไปเพื่อชิงตัวตน คนพวกนี้ไม่สมควรมีชีวิต อยู่ จัดการให้ไวหน่อย กว่าจะจัดการศพเสร็จก็ไม่รู้ตั้งกี่โมง ฉันง่วง แล้วเนี่ย”

“ครับ หัวหน้าซ่ง” ตำรวจชั้นผู้น้อยพยักหน้ารับคำ

หลายคนคิดว่าตัวเองจะรอดและเพิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่แล้วตำรวจก็เริ่มสังหารผู้คนอย่างโหดเหี้ยม หลายคนไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกยิงเสียชีวิตแล้ว

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ผู้รอดชีวิตจึงรู้ตัวว่าตำรวจหลอกลวง พวกเขา!

ตำรวจกล้าหลอกคนได้ยังไง?

พวกเขาพยายามวิ่งหนี แต่ความเร็วของขาจะเอาชนะกระสุนปืน ได้อย่างไร สมาชิกในแก๊งล้มตายทีละคน พี่น้องร่วมสาบานที่มี ชีวิตชีวาอยู่เมื่อครู่ กลับกลายเป็นศพเย็นเยียบไปชั่วพริบตา ซุนฮั่น ได้แต่ตะลึงงัน

ชายหนุ่มยกมือกุมศีรษะและซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง รู้สึกเหมือนกับ เลือดในร่างกายควบแน่นจนหยุดไหล สมองสูญเสียความสามารถใน การคิดไปชั่วขณะ

หัวหน้าซ่งเตะเขาหนึ่งที “แกคิดว่าฉันจะไว้ชีวิตแกหรือไง?”

ซุนฮั่นพูดเสียงสั่นเครือ “ผมสารภาพไปแล้ว ผมพูดมันเป็นคน แรกเลย ไว้ชีวิตผมเถอะ”

หัวหน้าซ่งหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลก “พวกมันก็สารภาพ เหมือนกัน คิดว่าตัวเองหน้าใหญ่กว่าหรือไง?”

ซุนฮั่นหน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสี “ทำไมถึงเป็นแบบนั้นไป ได้ล่ะ?”

“เซียวหมิงเยวี่ย เข้ามาสิ” หัวหน้าซ่งตะโกนออกไปนอกประตู

ท่ามกลางความตกตะลึงของซุนฮั่น เซียวหมิงเยวี่ยค่อย ๆ ก้าว เดินเข้ามาและพูดอย่างสบายใจว่า

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะ พี่เขย”

“กะ… แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ซุนฮั่นโพล่งถาม

เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มอย่างเย็นชา “เดาดูสิ”

ซุนฮั่นมองหัวหน้าซ่ง จากนั้นหันกลับมามองเซียวหมิงเยวี่ย เขา พบว่าคนทั้งสองดูเหมือนจะคุ้นเคยกันดี เป็นนางเซียวหมิงเยวี่ยที่พา ตำรวจมาที่นี่!

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงซุนหนานหนานและตะโกนลั่น “นางเด็กสาร เลวนั่น มันเป็นคนบอกแกใช่ไหม!”

ไม่น่าแปลกใจที่ตำรวจจะบุกมาถึงหน้าประตูและฆ่าพี่น้องทั้งหมด มันจะต้องเป็นซุนหนานหนานที่แอบส่งข่าวให้ นางเด็กสารเลวเลี้ยง ไม่เชื่อง ฉันน่าจะฆ่าแกให้ตายคามือจริง ๆ!

ดวงตาของเซียวหมิงเยวี่ยเย็นชา “แกทำร้ายเธอขนาดนั้น คิด จริง ๆ เหรอว่าเธอจะเชื่อคำโกหกปลิ้นปล้อนของแกอีก? เธอเกลียด แกจนอยากให้แกตาย ๆ ไปซะ ทั้งแกและเซียวฮ่วนฮ่วนต่างก็สูญเสีย ลูกสาวที่ดีแบบเธอไป แกไม่คู่ควรที่จะมีลูกด้วยซ ้า”

เธอหันไปหาหัวหน้าซ่งแล้วกล่าวขอบคุณเขา “หัวหน้าซ่ง วันนี้

ขอบคุณมากนะคะ พวกคุณจัดการส่วนอื่นก่อนก็ได้ค่ะ ฉันยังมีเรื่อง จะถามเขาอีกสักหน่อย”

“พวกเราคุ้นเคยกันอยู่แล้ว จะเกรงใจอะไร ตามสบายแล้วกัน” จากนั้นหัวหน้าซ่งก็เดินไปกำกับให้ลูกน้องเก็บศพออกไป

หลังจากได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ซุนฮั่นก็เปลี่ยนท่าที ทันที และเริ่มพูดอ้อนวอน

“ฉันผิดไปแล้ว! ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ หมิงเยวี่ย พวกเราก็เป็น ญาติกันไม่ใช่เหรอ ฉันถูกเซียวอวี่หลอกมา เขาเป็นคนที่ยืนกรานจะ ไปปล้นบ้านเธอ ก่อนที่ฉันจะมา ฉันไม่รู้เลยด้วยซ ้าว่าเป้าหมายคือ ครอบครัวเธอ

ลองคิดดูสิ ฉันกับเธอไม่เคยมีเรื่องอะไรกัน ฉันจะไปทำร้ายเธอ ทำไม? ทั้งหมดเป็นเพราะเซียวอวี่! เขาเป็นคนที่พูดกับลูกพี่

ตลอดเวลาว่าบ้านเธอรวยมาก ฉันเป็นแค่ลูกน้องเขา ฉันก็อยากห้าม อยู่หรอก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!”

“ฉันขอถามหน่อย เซียวฮ่วนฮ่วนและคนอื่นอยู่ที่ไหน?” เซียวห มิงเยวี่ยถามขึ้น

เพื่อจะเอาใจอดีตน้องสะใภ้ ซุนฮั่นจึงรีบบอกที่อยู่ปัจจุบันของ บ้านลุงใหญ่

“ฉันรู้ ฉันรู้! พวกเขาอยู่ที่ชุมชนหย่าหลาน เซียวฮ่วนฮ่วน พ่อ แม่ของเธอ และคุณย่าต่างก็อาศัยอยู่ในโรงรถใต้ดินของที่นั่น”

เซียวหมิงเยวี่ยเลิกคิ้ว ดังสำนวนที่ว่าคนดีอายุสั้นคนชั่วอายุยืน พันปี พวกมันยังไม่ตายอีกงั้นเหรอ?