ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 181 ผู้หญิงหัวรุนแรง

“สวัสดีครับคุณคนสวย ก ำลังคุยอะไรอยู่เหรอ เมื่อครู่หลิวคังบอก ว่ำเห็นเพื่อนเก่ำ และยืนกรำนจะมำทักทำยให้ได้ พอผมเห็นปุ๊บ อ้ำว! นี่มันสำวสวยนี่นำ ไม่มำทักคงจะไม่ได้แล้ว! ผมชื่ออวี๋อีเฮ่ำ ท ำงำนที่

กรมเกษตรกรรม เป็นเพื่อนร่วมงำนของหลิวคังครับ”

อวี๋อีเฮ่ำยิ้มร่ำอย่ำงขี้เล่น พลำงดึงแขนเพื่อนซี้เข้ำมำ ท่ำทำงของ หลิวคังดูอึดอัดมำก รอยยิ้มเขำแข็งทื่อดูไม่เต็มใจ

“บังเอิญจังเลยนะเซียวหมิงเยวี่ย เรำเจอกันอีกแล้ว” หลิวคังพูด ตะกุกตะกัก

รอยยิ้มบนใบหน้ำของเซียวหมิงเยวี่ยยังไม่จำงหำยไป แต่เธอ กลับพยักหน้ำรับอย่ำงเย็นชำและห่ำงเหิน เธอไม่ได้ไร้มำรยำท เพียงแต่กำรเห็นหลิวคังท ำให้เธอรู้สึกอำรมณ์ไม่ดี เพื่อนของหลิวคัง ก็คงไม่ต่ำงกัน

เมื่อเห็นว่ำเซียวหมิงเยวี่ยไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อน หลิวคังก็ถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก แต่เขำยังคงรู้สึกอับอำย และ อึดอัดมำก

ครั้นอวี๋อีเฮ่ำเห็นเซียวหมิงเยวี่ยยิ้มให้ เขำก็รีบไปนั่งลงข้ำง ๆ เธอ ทันทีพร้อมวำงแขนไว้บนพนักเก้ำอี้ของหญิงสำว และพูดด้วยควำม ตื่นเต้นว่ำ

“คุณคนสวย หลิวคังบอกว่ำพวกคุณเป็นเพื่อนเก่ำกันนี่นำ เรียน ด้วยกันสมัยอยู่ชั้นไหนเหรอครับ? หลิวคัง นำยก็มำนั่งลงสิ พวกเรำ มำพูดคุยพลำงดื่มด้วยกันหน่อยไหมครับ?”

เขำพูดพลำงขยับตัวเข้ำหำเซียวหมิงเยวี่ย คนอะไรหน้ำไม่อำย สุด ๆ

สีหน้ำของหัวหน้ำซ่งค่อย ๆ มืดลง ในฐำนะผู้ชำย เขำจะมองไม่ ออกได้อย่ำงไร แต่ในไม่ช้ำ สีหน้ำของเขำก็เปลี่ยนยิ้มเยำะ

เห็นได้ชัดว่ำไอ้โง่นี่ไม่เข้ำใจเซียวหมิงเยวี่ยสักนิด เขำพลันรู้สึก สังเวชขึ้นมำ

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกขยะแขยงผู้ชำยประเภทชอบเข้ำหำผู้หญิง แบบนี้มำก เธอจึงเอ่ยปำกด้วยน ้ำเสียงเย็นชำว่ำ

“เอำมือสกปรกของคุณออกไปไกล ๆ หน่อยค่ะ”

อวี๋อีเฮ่ำชะงักงัน ก่อนจะพูดอย่ำงโผงผำง “ผมไม่ได้วำงบนตัว คุณสักหน่อย แค่วำงบนพนักเก้ำอี้ของคุณเอง ดูสิ ผมยกออก อ๊ะผม วำงใหม่ อ๊ะผมยกออก แล้วก็วำงลงไปใหม่ คุณจะท ำอะไรผมได้? ฮ่ำ ๆ”

หัวหน้ำซ่งยกมือขึ้นแตะจมูกเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ไอ้โง่นี่มำจำกไหน กัน?

เซียวหมิงเยวี่ยจ้องมองหลิวคังด้วยสำยตำที่เต็มไปด้วย ควำมหมำยแฝง รอยยิ้มค่อย ๆ ปรำกฏขึ้นที่มุมปำกของเธอ มันเป็น รอยยิ้มเย็นยะเยือกจนท ำให้คนมองขนลุกเกรียวไปทั่วแผ่นหลัง

หลิวคังกลืนน ้ำลำย เงียบนิ่งไม่กล้ำพูดอะไร

อวี๋อีเฮ่ำชอบแกล้งผู้หญิงแบบนี้เป็นที่สุด เขำยังแกล้งพนักงำน หญิงในแผนกด้วยวิธีกำรเดียวกัน เป็นผู้ชำยที่แค่อยำกเล่นสนุกไป วัน ๆ

“ฉันขอพูดอีกครั้ง ไปให้พ้น”

ในสถำนที่หรูหรำและบรรยำกำศดีแบบนี้ เซียวหมิงเยวี่ยแค่อ ยำกอยู่เงียบ ๆ เธอไม่อยำกมีเรื่อง แต่ก็ยังมีคนหน้ำด้ำนที่ชอบหำ เรื่องใส่ตัวเข้ำมำก้ำวก่ำยไม่ลดละ

อวี๋อีเฮ่ำร้องอุทำนด้วยควำมตกใจ ก่อนจะแสดงท่ำทำงตลก ขบขัน

“โกรธจริงเหรอเนี่ย? แค่ล้อเล่นเฉย ๆ น่ะครับ คุณคนสวยยิ้ม หน่อยนะ~”

ขณะพูด อวี๋อีเฮ่ำยังคงวำงมือบนพนักเก้ำอี้ของเซียวหมิงเยวี่ย พร้อมเผยยิ้มที่ดูเจ้ำชู้แบบสุด ๆ

เขำขยิบตำอย่ำงขี้เล่น รอให้เซียวหมิงเยวี่ยเขินอำยจนหน้ำแดง แล้วยกก ำปั้นทุบหน้ำอกเขำเบำ ๆ

นี่คือวิธีที่เขำหยอกล้อพนักงำนหญิงในกรมเกษตรกรรม ไม่ว่ำจะ เป็นหญิงสำว หรือหญิงมีอำยุ พวกเธอต่ำงก็ชอบกลอุบำยของเขำ

อวี๋อีเฮ่ำเป็นคนชอบพูดเอำอกเอำใจ ชอบเล่นมุกหยอกล้อ ผู้หญิงก็ชอบให้ผู้ชำยมำหยอกล้อแบบนี้กันทั้งนั้น ผู้หญิงส่วนใหญ่ จะไม่โกรธและชอบคุยเล่นกับเขำ รวมถึงเหล่ำแม่บ้ำนด้วยเช่นกัน

วิธีกำรนี้ใช้ได้ผลทุกครั้ง

เซียวหมิงเยวี่ยทนร ำคำญไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอง้ำงมือตบเขำ จนล้มลงไปกองกับพื้น

“ปำกเหม็นเหมือนส้วม บอกให้ไปไกล ๆ หูหนวกหรือยังไง ปำก ว่ำงนักก็กลับบ้ำนไปบ่นกับแม่แกนู่น”

อวี๋อีเฮ่ำล้มลงกับพื้นด้วยควำมอับอำย หัวของเขำกระแทกพื้นจน มึนงง เสียงที่เกิดขึ้นนั้นไม่เบำเลย มันดึงดูดควำมสนใจจำกผู้คน มำกมำยให้หันมำมองเขำเป็นตำเดียว

หัวหน้ำซ่งมีควำมสุขมำกจนหยุดหัวเรำะไม่ได้

“สรรหำค ำพูดจริง ๆ” เขำยกนิ้วโป้งขึ้น

อวี๋อีเฮ่ำกุมศีรษะที่ปวดหนึบ ใบหน้ำแดงก ่ำเพรำะอับอำย เขำรีบ ลุกขึ้นจำกพื้นแล้วพูดด้วยควำมโกรธ

“ปำกร้ำยนักนะ ไม่น่ำแปลกใจเลยที่หลิวคังจะสำปแช่งแกแบบ นั้น เขำพูดถูกทุกอย่ำง เสียใจชะมัดที่ดันไปพูดปกป้อง นำงผู้หญิงหัว รุนแรง แม้แต่หมำก็ไม่อยำกเหลียวมอง ผู้หญิงไร้ยำงอำย เฮอะ!”

เมื่อได้ยินค ำพูดของอวี๋อีเฮ่ำ ใบหน้ำของหลิวคังก็ซีดเผือด ในทันที เซียวหมิงเยวี่ยหันมองเขำด้วยรอยยิ้มมุมปำก

หลิวคังถูกเธอจ้องมองจนใจสั่น รีบปฏิเสธเสียงแข็งว่ำ

“ฉันไม่ได้พูดนะ เขำพูดเรื่องไร้สำระ!”

เซียวหมิงเยวี่ยจ้องมองด้วยควำมโกรธ “โอ้? จริงเหรอ? แล้วเมื่อ กี้นำยพูดว่ำอะไรล่ะ?”

หลิวคังเหงื่อตก “ฉันไม่ได้…”

อวี๋อีเฮ่ำพูดอย่ำงเหยียดหยำม “ท ำไมนำยต้องกลัวหล่อนถึง ขนำดนั้นวะ นำงนี่ก็แค่ผู้หญิงปำกร้ำย พวกเรำอยำกพูดอะไรก็พูด ฉันจะบอกอะไรให้ เพรำะเห็นว่ำแกเป็นผู้หญิงหรอกนะ วันนี้ฉันจะ ปล่อยแกไป แต่ไม่ได้หมำยควำมว่ำจะเอำชนะแกไม่ได้ ฉันแค่ดวง ซวยต่ำงหำก”

หลิวคังเหลือบมองอวี๋อีเฮ่ำด้วยควำมโกรธ “หุบปำกไปเลย พูด มำกจังวะ!”

ใครว่ำเขำกลัวเซียวหมิงเยวี่ย เขำแค่กลัวว่ำเธอจะท ำลำยหน้ำที่

กำรงำนของตัวเองก็เท่ำนั้น

ไอ้โง่อวี๋อีเฮ่ำดันพูดโพล่งออกมำต่อหน้ำแบบนี้ ท ำไมเขำถึงไป สนิทกับคนงี่เง่ำแบบนี้ได้เนี่ย

“นำยว่ำไงนะ?” อวี๋อีเฮ่ำตกตะลึง

หัวหน้ำซ่งเลียฟันกรำมของตัวเอง จำกนั้นจึงลุกขึ้นเดินไปหำอวี๋

อีเฮ่ำและพูดด้วยใบหน้ำเข้ม

“คิดว่ำฉันเป็นอำกำศธำตุหรือไง เข้ำมำสิ ฉันจะสู้กับแกเอง”

อวี๋อีเฮ่ำมองไปที่ร่ำงก ำย ำของหัวหน้ำซ่ง แล้วพูดอย่ำง ตะกุกตะกัก

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย”

หัวหน้ำซ่งยกยิ้มมุมปำก ตบใบหน้ำของอวี๋อีเฮ่ำเบำ ๆ พลำงพูด ว่ำ

“แกคิดว่ำรังแกผู้หญิงได้ใช่ไหม จะบอกให้เอำบุญนะ ถ้ำแกต่อย กับฉัน แกยังมีชีวิตรอด แต่ถ้ำแกสู้กับเธอ แกได้ตำยโหงแน่!”

ดวงตำอวี๋อีเฮ่ำเบิกกว้ำงด้วยควำมไม่อยำกเชื่อ เขำคิดว่ำอีกฝ่ำย แค่ขู่ให้กลัว

“ฉะ… ฉันไม่ได้อยำกมีเรื่องกับพวกแกสักหน่อย ฉันมำที่นี่เพื่อ นัดบอด”

เซียวหมิงเยวี่ยกวำดสำยตำมองผู้คนรอบข้ำงที่ก ำลังมุงดูอย่ำง ตื่นเต้น เธอพูดเสียงเบำ “งั้นก็อย่ำมำสร้ำงเรื่องที่นี่แล้วออกไปคุยกัน

ข้ำงนอกดีกว่ำ พอดีฉันก็อยำกรู้เหมือนกันว่ำเมื่อกี้นำยพูดอะไร เกี่ยวกับฉันบ้ำง”

สำยตำของเซียวหมิงเยวี่ยหยุดลงที่หลิวคัง ชำยหนุ่มรู้สึกอึดอัด และหวำดกลัวว่ำจะท ำอดีตเพื่อนร่วมชั้นขุ่นเคือง

“ฉันไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ นะ เซียวหมิงเยวี่ย ไม่ว่ำยังไงเรำก็ยังคง เป็นอดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียน…”

หัวหน้ำซ่งเข้ำมำบีบหลังคอชำยหนุ่มทั้งสองเหมือนกับจับคอไก่

“เอำละ พวกเรำออกไปคุยกันข้ำงนอกดีกว่ำ”

อวี๋อีเฮ่ำและหลิวคังพยำยำมดิ้นรน แต่พวกเขำไม่สำมำรถหลุด พ้นได้ และตัวสั่นเทิ้มด้วยควำมเจ็บปวด

เดินออกไปได้ไม่กี่ก้ำว ชำยหนุ่มในชุดสูทและรองเท้ำหนังก็เดิน เข้ำมำด้วยท่ำทำงสุขุม

“หัวหน้ำซ่ง เกิดอะไรขึ้นครับ?”

จี้เหวินซีถำมหัวหน้ำซ่ง แต่สำยตำของเขำจับจ้องไปที่เซียวหมิง เยวี่ย นี่คือธุระในวันเสำร์ที่เธอหมำยถึงอย่ำงนั้นเหรอ?

แต่งตัวจัดเต็มขนำดนี้ คงจะตั้งใจมำเข้ำร่วมงำนนัดบอดมำกเลย สินะ

“คุณจี้นี่เอง คุณจี้ก็มำนัดบอดด้วยเหรอครับ? คุณมำถูกเวลำ พอดี จัดกำรพนักงำนของคุณหน่อยสิ ไม่มีมำรยำทเลย”

หัวหน้ำซ่งโยนชำยทั้งสองลงบนพื้น

เมื่ออวี๋อีเฮ่ำเห็นจี้เหวินซี ก็รำวกับเขำเห็นที่พึ่งสุดท้ำย จึงรีบลุก ขึ้นยืนเหมือนปลำไหลขึ้นจำกตลิ่ง แล้วพูดด้วยใบหน้ำแดงก ่ำว่ำ

“คุณจี้ครับ อย่ำไปฟังเรื่องไร้สำระของคนพวกนี้เลย พวกมันด่ำ เรำก่อน แล้วก็ท ำร้ำยร่ำงกำยเรำด้วย พวกมันเป็นคู่หูสำรเลวที่รังแก คนอื่นไปทั่ว โดยเฉพำะนำงผู้หญิงคนนี้ หล่อนดูถูกพนักงำนของ กรมเกษตรกรรมอย่ำงพวกเรำ แล้วผมจะอดทนได้ยังไง น่ำโมโหจริง ๆ!”

จี้เหวินซีมีสีหน้ำเย็นชำรำวกับน ้ำแข็ง คู่หูสำรเลว?

เมื่อเห็นว่ำคุณจี้ดูเหมือนไม่สบอำรมณ์ อวี๋อีเฮ่ำก็ยิ่งได้ใจ

“เพื่อนร่วมงำนของผมสำมำรถเป็นพยำนได้ คุณจี้ครับ พวกมัน ดูถูกกรมเกษตรกรรม ก็ไม่ต่ำงจำกกำรดูถูกคุณ งำนนัดบอดนี้จัดขึ้น โดยจี้กรุ๊ป เพรำะงั้นเชิญเจ้ำหน้ำที่รักษำควำมปลอดภัยไล่พวกมัน ออกไปเถอะครับ”

เขำพูดจบก็คว้ำตัวหลิวคังมำ จำกนั้นหันไปจ้องเขม็งใส่เซียวห มิงเยวี่ยด้วยท่ำทำงอวดเบ่ง

หลิวคังรู้สึกกระวนกระวำย นี่คือคุณจี้ที่ขึ้นชื่อเรื่องควำมยุติธรรม จูเจ๋อเองก็ยังไม่กล้ำยุ่งกับคุณจี้เลย แต่เมื่อคิด ๆ ดูแล้ว คนที่เริ่มก่อ เรื่องก็คือเซียวหมิงเยวี่ย ถ้ำอย่ำงนั้นคุณจี้จะลงโทษเธออย่ำงยุติธรรม ใช่ไหม?