ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 182 ถูกไล่ออก
เมื่อคิดมำถึงตรงนี้ หลิวคังก็ไม่กลัวอีกต่อไป แล้วยังยืดหลังให้ ตรงอีกด้วย
แกสนิทกับจูเจ๋อแล้วยังไง มีปัญญำก็เรียกจูเจ๋อมำสิ มำดูกันว่ำ เขำจะกล้ำเผชิญหน้ำกับคุณจี้ไหม
เสียงที่ดังเอะอะดึงดูดควำมสนใจของผู้คน หลำยคนรู้จักจี้เหวินซี และยืนมองด้วยควำมสนใจ บรรดำหัวหน้ำระดับล่ำงที่รับผิดชอบงำน ต่ำงรีบร้อนมำดูเมื่อได้ยินข่ำว
“คุณจี้ ขออภัยด้วยครับ นี่เป็นควำมประมำทเลินเล่อของเรำ เจ้ำหน้ำที่รักษำควำมปลอดภัยจะมำถึงในไม่ช้ำ และจัดกำรขับไล่ พวกก่อกวนออกไป”
เลขำหำนเอ่ยปำกเรียกด้วยควำมลังเล “คุณจี้ครับ?”
อวี๋อีเฮ่ำรู้สึกสะใจสุด ๆ เจ้ำนำยใหญ่มำได้ทันเวลำพอดี เขำจะได้ มีโอกำสโชว์หน้ำตำต่อหน้ำเจ้ำนำยใหญ่ แถมยังได้แก้แค้นเรื่องเมื่อ ครู่อีกด้วย
ไม่ให้เกียรติฉัน งั้นฉันก็จะท ำให้แกต้องอับอำย เขำอดใจรอที่จะ เห็นฉำกที่เซียวหมิงเยวี่ยถูกไล่ออกไปอย่ำงน่ำอับอำยไม่ไหวแล้ว
จี้เหวินซีขมวดคิ้วเล็กน้อย “มำงำนนัดบอดนี่น่ะเหรอที่คุณบอก ว่ำติดธุระในวันเสำร์?”
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำด้วยรอยยิ้ม “ใช่ค่ะ มำงำนนัดบอดนี่
แหละ”
จี้เหวินซีเม้มริมฝีปำก สีหน้ำของเขำบึ้งตึงลงอย่ำงเห็นได้ชัด
“พวกคุณเป็นอะไรกัน?”
“พวกเรำเป็นพี่น้องกันครับ”
หัวหน้ำซ่งตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นก็หำยไปในพริบตำ เขำรู้สึกเย็นวำบไปทั้งตัว แววตำที่น่ำกลัวของคุณจี้หมำยควำมว่ำ ยังไงกัน?
อวี๋อีเฮ่ำรู้สึกงุนงงเหมือนพระภิกษุวัยสองขวบที่ยืนอยู่หน้ำวัด ไม่ เข้ำใจว่ำท ำไมคุณจี้ถึงไม่ไล่เธอออกไป แต่กลับไปพูดคุยกับเธอ หน้ำตำเฉยแทน
“คุณจี้? พวกมันคบชู้กันต่ำงหำก รีบไล่พวกมันออกไปเถอะ ครับ” อวี๋อีเฮ่ำพูดจำหยำบคำย
หัวหน้ำซ่งเบิกตำกว้ำง “แกนี่มันพูดมำกจริง ๆ คิดว่ำแน่มำก เหรอ ที่นี่มีกล้องวงจรปิดจับภำพไว้หมดแล้ว ก่อนมำงำนกินขี้มำหรือ ไง ปำกเน่ำ ๆ ของแกถึงได้พูดเรื่องไร้สำระไม่หยุด ถ้ำไม่หยุดพูดอีก ฉันจะดึงลิ้นของแกออกมำสับเป็นชิ้น ๆ!”
อวี๋อีเฮ่ำถอยกรูดด้วยควำมกลัว
“ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” เสียงของจี้เหวินซีแหบห้ำว
โดยไม่รอให้เธอพูดสิ่งใด เขำคว้ำข้อมือของเธอแล้วพำออกไป ทันที
“เดี๋ยว…”
เซียวหมิงเยวี่ยก ำลังรอให้เขำจัดกำรเรื่องรำวอย่ำงยุติธรรม แต่จู่ ๆ ก็ถูกลำกตัวออกไป ซึ่งท ำให้เธอสับสนเล็กน้อย
ก่อนจำกไป จี้เหวินซีเหลือบมองไปที่เลขำหำน อีกฝ่ำยเข้ำใจ ควำมหมำยของเจ้ำนำยในทันที
“คุณสองคนเป็นพนักงำนของกรมเกษตรกรรมใช่ไหม?”
อวี๋อีเฮ่ำและหลิวคังยังคงยืนอ้ำปำกค้ำงด้วยควำมตกตะลึง คุณจี้
พำเซียวหมิงเยวี่ยเดินออกไปเฉยเลย?
พวกเขำสองคนรู้จักกันเหรอ งั้นเมื่อกี้…
เลขำหำนพูดด้วยควำมหงุดหงิดว่ำ “ใช่หรือไม่ใช่?”
“ครับ ๆ ๆ พวกเรำเป็นคนงำนขนของ” พวกเขำพยักหน้ำหงึก หงัก
อวี๋อีเฮ่ำถำมด้วยควำมระมัดระวัง “คุณจี้เขำท ำอะไรน่ะครับ เขำ รู้จักกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ?”
เลขำหำนเหลือบมองเขำและพูดอย่ำงเย็นชำ
“พวกคุณสองคนถูกไล่ออกแล้ว เชิญเก็บของให้เสร็จ และออก จำกกรมเกษตรกรรมก่อนค ่ำวันนี้”
“ถะ… ถูกไล่ออก?”
หัวของอวี๋อีเฮ่ำและหลิวคังเหมือนโดนระเบิดดังสนั่น
ในยุควันสิ้นโลก หำกไม่มีงำนในกรมเกษตรกรรม พวกเขำคงไม่ มีทำงอยู่รอดได้ ไม่มีอำหำร น ้ำดื่ม หรือสถำนที่สะอำดปลอดภัยให้ พักพิง เหลือเพียงทำงเลือกเดียวคือไปรวมกับผู้ประสบภัยที่ยำกไร้ แย่งอำหำรแจกประทังชีวิต
จำกคนเคยอยู่บนจุดสูงสุด ตกลงมำสู่จุดต ่ำสุด ไม่ต่ำงอะไรกับ ตำยทั้งเป็น พวกเขำไม่มีโอกำสได้อวดอ้ำงควำมส ำเร็จต่อหน้ำญำติ พี่น้องอีกต่อไป แถมยังนึกถึงภำพสำยตำที่เต็มไปด้วยควำมสะใจของ ผู้คนได้อย่ำงชัดเจน
แบบนั้นเอำมีดมำฆ่ำกันเลยดีกว่ำ!
หลิวคังคุกเข่ำลง เสียงสั่นเครือ น ้ำตำคลอเบ้ำ
“คุณเลขำหำน ผมไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย เขำเป็นคนพูด ผมไม่ได้พูดอะไรเลย อย่ำไล่ผมออกนะ ผมต้องเลี้ยงดูครอบครัว ถ้ำ ผมถูกไล่ออก พ่อแม่ผมจะท ำยังไง?”
เขำรู้สึกเสียใจ เสียใจมำกจริง ๆ เสียใจที่ไม่น่ำไปยุ่งกับเซียวหมิง เยวี่ย เดิมทีคิดว่ำเธอมีแค่จูเจ๋อคอยถือหำง ที่ไหนได้ กลับกลำยเป็น ว่ำเธอมีประธำนจี้คอยหนุนหลังด้วยอีกคน!
อวี๋อีเฮ่ำตกตะลึงจนสติหลุดลอย สมองขำวโพลน ขำสั่นระริก
“อย่ำไล่ผมออกนะ หลิวคังต่ำงหำกที่พูด ผมแค่พูดล้อเล่นเฉย ๆ เอง…”
เลขำหำนโบกมืออย่ำงไม่แยแส เรียกเจ้ำหน้ำที่รักษำควำม ปลอดภัยร่ำงใหญ่สำมคนเข้ำมำปิดปำกทั้งสองคนแล้วลำกออกไป ข้ำงนอกอย่ำงไร้ควำมปรำนี
หัวหน้ำซ่งยังคงสับสน มองดูจี้เหวินซีกับเซียวหมิงเยวี่ยที่เดิน จำกไป พวกเขำสองคนสนิทกันงั้นเหรอ?
หรือว่ำจะสนิทกันเพรำะทะเลำะกันครั้งก่อน?
ไม่ใช่แค่หัวหน้ำซ่งที่ตกใจ แต่คนอื่น ๆ ก็ตกใจเช่นกัน ทุกคนไม่ มีอำรมณ์จะจับคู่เดต ต่ำงก็พำกันซุบซิบนินทำว่ำ ผู้หญิงที่คุณจี้พำ ตัวไปเมื่อกี้เป็นใคร?
“หรือว่ำจะเป็นแฟนสำวของคุณจี้?”
“จริงเหรอเนี่ย ฮือ ๆ ๆ ฉันหมดหวังแล้วเหรอ? เมื่อกี้ฉันก ำลังจะ เข้ำไปทักเขำ แกล้งเผลอท ำไวน์หกใส่เขำ จำกนั้นเขำก็จะมองฉันตำ ไม่กะพริบ พอเขำเมำก็เดินเข้ำห้องผิด เรำพลั้งเผลอมีควำมสัมพันธ์ กันลึกซึ้ง เช้ำมำฉันก็วิ่งหนี เขำรีบตำมฉันมำ สุดท้ำยก็หนีเขำไป ไม่ได้~”
“เฮอะ! นี่เธอดื่มมำกเกินไปหรือเปล่ำ?”
“จะว่ำไปแล้ว พูดตรง ๆ เลยนะ มองจำกด้ำนหลังแล้วดูเหมำะสม กันดี เมื่อกี้เห็นส่วนเว้ำส่วนโค้งสุดเพอร์เฟกต์ของผู้หญิงคนนั้นหรือ เปล่ำ?”
“ฉันได้ยินมำว่ำคุณจี้โสดนี่นำ แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน ที่
มือเธอใส่ก ำไลสีเหลือง เป็นคนจำกชุมชนชิงซำนเหรอ?”
หลี่เมี่ยวเมี่ยวไม่แน่ใจ “คนเมื่อกี้นี้ ดูเหมือนเซียวหมิงเยวี่ยเลย นะ?”
เฉียวซิงพยักหน้ำ “เซียวหมิงเยวี่ยเองก็สวมชุดเดรสก ำมะหยี่สี ด ำเหมือนกัน แต่เรำเพิ่งรู้จักกันวันนี้ บำงทีอำจจะแค่ชุดเหมือนกันก็ ได้นะ หลี่เหวินจิ้ง คุณคุ้นเคยกับเซียวหมิงเยวี่ย เมื่อกี้คุณเห็นหรือ เปล่ำว่ำใช่เธอไหม?”
ส้อมตักเค้กของหลี่เหวินจิ้งหล่นลงบนพื้น สีหน้ำตกตะลึง ขณะ พึมพ ำกับตัวเองว่ำ
“กรี๊ด ๆ ๆ แม่เจ้ำโว้ย นี่ฉันดันไปเป็นเพื่อนกับคุณนำยจี้เหรอ เนี่ย? แล้วฉันจะได้เลื่อนต ำแหน่งไหม? แบบนี้หรือเปล่ำที่เรียกว่ำ คน หนึ่งได้ดี ทั้งตระกูลรุ่งเรือง?”
เธอเริ่มจินตนำกำรว่ำเซียวหมิงเยวี่ยสั่งกำรให้เธอขึ้นนั่งต ำแหน่ง ของผู้อ ำนวยกำรซู แล้วผู้อ ำนวยกำรซูยืนอยู่ข้ำง ๆ คอยรินน ้ำชำ ชง กำแฟ นวดหลัง นวดขำ แค่คิดก็มีควำมสุขมำกแล้ว
เมื่อได้ยินค ำพูดของหลี่เหวินจิ้ง หลี่เมี่ยวเมี่ยวและเฉียวซิงก็มอง หน้ำกัน ก่อนพูดอย่ำงพร้อมเพรียงว่ำ
“เป็นเซียวหมิงเยวี่ยจริงด้วย!”
…
ในเวลำนี้ ว่ำนโม่ลี่ที่มำถึงช้ำรีบเดินเข้ำไปในงำน เธอแต่งหน้ำ อย่ำงประณีต สวมชุดรำตรีสีทองสุดหรู เห็นได้ชัดว่ำเธอตั้งใจแต่งตัว มำอย่ำงเต็มที่
ทันทีที่ว่ำนโม่ลี่เข้ำมำในงำน เธอก็รีบมองหำจี้เหวินซี ทว่ำไม่ เห็นแม้แต่เงำ
“พี่จี้อยู่ไหน? พี่จี้หำยไปไหนกันเนี่ย?”
ว่ำนโม่ลี่กัดริมฝีปำกแน่น และก ำลังจะโทรหำพ่อ แต่พลันเห็น ร่ำงของเลขำหำน ดวงตำเธอเป็นประกำย รีบยกชำยกระโปรงวิ่งเข้ำ ไปหำทันที
“เลขำหำน พี่จี้มำงำนหรือยังคะ เขำอยู่ที่ไหน?”
เลขำหำนตอบอย่ำงสุภำพ “คุณหนูว่ำน คุณจี้มีธุระต้องจัดกำร ค่ะ”
“เขำไปแล้วเหรอ?” ว่ำนโม่ลี่ถำมต่อ
เลขำหำนยิ้มอย่ำงคลุมเครือ เป็นกำรยอมรับโดยปริยำย เขำไม่ สำมำรถบอกได้ว่ำยังไม่ไป เพรำะคุณจี้เกลียดกำรถูกรบกวน
ว่ำนโม่ลี่ผิดหวังอย่ำงเห็นได้ชัด โทษช่ำงแต่งหน้ำคนนั้นที่ช้ำ เหลือเกิน กลับไปจะไล่ออกให้หมด!
“แย่จัง…”
ว่ำนโม่ลี่เดินจำกไปอย่ำงหมดอำลัยตำยอยำก แต่เดินไปได้ไม่กี่
ก้ำวเธอก็ได้ยินเสียงผู้คนคุยกันเรื่องจี้เหวินซี
ว่ำนโม่ลี่คว้ำข้อมือคนคนนั้นไว้ทันที “พวกเธอก ำลังพูดถึงเรื่อง อะไร ผู้หญิงคนไหน คุณจี้ไปกับผู้หญิงคนหนึ่งงั้นเหรอ?”
ผู้หญิงกลุ่มนั้นก ำลังคุยกันอย่ำงสนุกสนำน พอถูกว่ำนโม่ลี่โพล่ง ขึ้นมำก็ตกใจ เมื่อเห็นว่ำนโม่ลี่แต่งตัวสวยงำม คงมีฐำนะไม่ธรรมดำ พวกเธอจึงไม่กล้ำโกหก
“ชะ… ใช่ ใคร ๆ ก็เห็นกันทั้งนั้น คุณจี้จูงมือผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว เดินออกไปด้วยกัน”
ใบหน้ำอ่อนหวำนของว่ำนโม่ลี่เปลี่ยนเป็นเย็นชำทันที ผู้หญิง พี่
จี้มีผู้หญิงอยู่ข้ำงกำยแล้วงั้นเหรอ เขำไม่ชอบให้ใครเข้ำใกล้ไม่ใช่ หรือไง?
ว่ำนโม่ลี่เดินออกมำพลำงกดหมำยเลขโทรศัพท์ของจี้ซำนซำน พวกเธอต้องร่วมมือกันเพื่อขับไล่ผู้หญิงเลวคนนั้น
ใช่ เธอกับซำนซำนเป็นเพื่อนกัน ซำนซำนจะต้องช่วยเธออย่ำง แน่นอน
ว่ำนโม่ลี่พูดเสียงสั่นเครือ “ซำนซำน พี่ชำยของเธอออกไปพร้อม กับผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันคิดว่ำผู้หญิงคนนั้นไม่น่ำไว้ใจ ดูเธอเป็นคน เจ้ำชู้ชอบหว่ำนเสน่ห์ ถ้ำผู้หญิงคนนั้นกลำยเป็นพี่สะใภ้ของเธอ เธอ จะต้องถูกรังแกแน่ ๆ พี่ชำยของเธออำจก ำลังถูกล่อลวงด้วยค ำพูด หวำน ๆ ก็ได้นะ?”
YOU MAY ALSO LIKE
