ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 186 ปลาสากครีบแดงกำลังเป็นที่นิยม ครอบครัวไปตก ปลากันเถอะ!
ภายในไม่กี่วัน ปลาสากครีบแดงก็เป็นที่รู้จักของสาธารณชน กลายเป็นกระแสสุดฮอตฮิตไปทั่วเมืองเผิงจิงอย่างรวดเร็ว
ตามลักษณะเฉพาะตัว ผู้เชี่ยวชาญจึงตั้งชื่อให้มันว่าปลาสาก ครีบแดง
หลังจากเรียนรู้เกี่ยวกับคุณค่าทางโภชนาการอันเป็นเอกลักษณ์ ของปลาสากครีบแดง เหล่าคนมีฐานะก็แห่กันตามหาปลาสากครีบ แดง ใคร ๆ ต่างก็อยากลิ้มลองยารักษาในตำนานที่มีชีวิตนี้
เหล่าผู้คนที่มีเรือพากันล่องเรือออกไปยังเขตน ้าลึก เพื่อตกปลา สากครีบแดงในตำนาน
สองสามวันนี้ ผู้คนในชุมชนหวาฮั่นต่างก็พูดถึงมัน เวลาออกไป ข้างนอกก็ได้ยินคนพูดถึงความมหัศจรรย์ของปลาสากครีบแดงทั่ว ทุกที่
ยิ่งไปกว่านั้น ข่าวลือก็เริ่มเลวร้ายลง หลายคนเริ่มมองว่าปลา สากครีบแดงเป็นของขวัญจากสวรรค์ เป็นเทพที่ลงมาช่วยเหลือผู้คน หากกินแล้วจะได้ขึ้นสู่สวรรค์เป็นทวยเทพ
วันนี้เป็นวันหยุดของพ่อเซียวพอดี…
พ่อเซียวดื่มน ้าจนหมดแก้วแล้วพูดว่า “พนักงานในกรม เกษตรกรรมกำลังพูดถึงปลาสากครีบแดง ผู้เชี่ยวชาญบอกว่ากินเนื้อ ปลาสากครีบแดงสามารถช่วยซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอหรือโรคใน ร่างกายได้ ฟังดูเหลือเชื่อมาก ไม่รู้เลยว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่แค่นั้นนะ ตอนนี้ทุกคนพูดกันว่าปลาสากครีบแดงรักษา โรคได้ทุกชนิด แม้แต่คนตายก็ยังช่วยให้ฟื้นคืนชีพได้ นี่มันไม่ใช่ ปลาแล้ว แต่เป็นยาอายุวัฒนะของเทพไท่ซ่างเหล่าจวิน*[1] ต่างหาก” แม่เซียวถอนหายใจ
“ถ้ามันยอดเยี่ยมขนาดนั้น ทำไมไม่ลองไปตกปลากันหน่อยล่ะ? นานแล้วนะเนี่ยที่ไม่ได้ตกปลา” คุณตาพูดด้วยความกระตือรือร้น
พ่อเซียวส่ายหัว “มันตกไม่ง่ายน่ะสิครับ ผมได้ยินจากเพื่อน ร่วมงานบอกว่าปลาสากครีบแดงปกคลุมไปด้วยหนามแหลมทั่วทั้งตัว และมีนิสัยดุร้ายมาก พบเจอได้เฉพาะในเขตน ้าลึกเท่านั้น แต่ว่าเรา ไม่มีเรือ
ได้ยินว่าหัวหน้าแผนกเพาะปลูกของผมออกเรือไปตกปลา แต่ กลับมาตัวเปล่า จับไม่ได้สักตัว แถมเรือยังเต็มไปด้วยหนอนแมลง เขาเกือบกลับมาไม่ได้ อันตรายมากจริง ๆ”
พ่อเซียวรู้แล้วว่าคุณตาหายจากอาการป่วย เขาดีใจมากเมื่อ ได้รับข่าว สมัยก่อนทั้งสองชอบเล่นหมากรุกด้วยกัน และมักจะไปตก ปลาด้วยกันที่แม่น ้าและทะเลสาบใหญ่ในชนบท
คุณตารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “อันตรายจริง ๆ ด้วย สมแล้วที่
เรียกว่าปลาสากครีบแดง”
เซียวหมิงเยวี่ยกระแอมเบา ๆ และพูดว่า “หนูมีเรือนะ”
เธอไม่เพียงแค่มีเรือเท่านั้น แต่เธอยังเลี้ยงปลาไว้ในมิติอีกเจ็ดตัว ถ้าไม่ใช่เพราะแยกเพศไม่ออก และอยากรอให้มันจับคู่วางไข่ เซียวห มิงเยวี่ยคงจะเอามันออกมาให้ครอบครัวได้ลิ้มลองแล้ว
เผื่อว่าปลาทั้งเจ็ดตัวนั้นมีตัวเมียแค่ตัวเดียว ถ้าเผลอกินตัวเมีย เข้าไปคงขาดทุนย่อยยับ
“หลานมีเรือเหรอ?”
“ลูกเอาเรือมาจากไหน?”
พ่อเซียว แม่เซียว คุณตา และคุณยายต่างมองเซียวหมิงเยวี่ย ด้วยความประหลาดใจ
“ซื้อมาตอนที่ฝนตกหนักไม่หยุด หนูกลัวว่าน ้าจะท่วมบ้าน” เซียวหมิงเยวี่ยตอบ
“แล้วเรือล่ะ เก็บไว้ที่ไหน ทำไมแม่ไม่เห็นเลย” แม่เซียวรีบถาม
คุณตาพลันพูดขึ้น “แล้วจะเห็นได้ยังไง เรือนั้นคงซ่อนไว้ในที่ที่
ไม่มีใครเห็น ใช่ไหมหลานรักของตา?”
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้า “เรือไม่อยู่ที่นี่ค่ะ จอดไว้ทางเหนือ สอง สามวันก่อนหนูไปที่นั่นมา ตั้งใจจะไปตกปลาเหมือนกัน แต่ตกไม่ได้ สักตัว”
คุณตามองด้วยสายตาชื่นชม “หลานรักช่างมีวิสัยทัศน์กว้างไกล ถ้ามีเรือก็ดีเลย เราไปตกปลากันเถอะ”
พ่อเซียวพูดด้วยความตื่นเต้น “ดีเลย! หลังจากร้านขายอุปกรณ์ ตกปลาปิดตัวลง ก็ยังเหลือของดี ๆ อีกเพียบ อุปกรณ์ตกปลา เหล่านั้นวางไว้ในห้องเก็บของจนฝุ่นเกาะพาลทำให้รู้สึกแย่จริง ๆ เอา ละ ไปกันเถอะ!”
เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เธอรู้อยู่แล้วว่าถ้าบอกว่ามี เรือ สองคนนี้ที่คลั่งไคล้การตกปลาคงอดใจไม่ไหว
แม่เซียวและคุณยายมองหน้ากันอย่างช่วยไม่ได้ ผู้ชายในบ้าน ชอบตกปลาแบบสุด ๆ สมัยก่อนเคยทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยทีเดียว
พ่อเซียวและคุณตารีบไปเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นอย่างใจจดใจ จ่อ ท่าทีร่าเริงเหมือนเด็กน้อย
แม่เซียวอึกอัก “เรื่องของเซียวอวี่ ยังไม่ได้บอกพ่อเขาเลย จะพูด ยังไงดีนะ”
อย่างไรพ่อเซียวก็เคยรักและเอ็นดูเซียวอวี่เหมือนลูกชายแท้ ๆ จนแทบจะควักหัวใจออกมาให้
คนที่เคยรักมากถึงขนาดนั้นกลับประสงค์ร้ายไม่หยุดหย่อน แม้กระทั่งคิดจะเอาชีวิตของพ่อเซียว จึงสามารถจินตนาการได้เลยว่า พ่อเซียวจะรู้สึกอย่างไร
เจ็บปวด มันเป็นความเจ็บปวดเจียนตาย
เซียวหมิงเยวี่ยมองดูแผ่นหลังของพ่อ “เดี๋ยวระหว่างทางหนูจะ บอกพ่อเองค่ะ พ่อไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดนั้น อีกอย่าง เซียวอวี่ก็ สมควรตาย”
แม่เซียวพยักหน้า เธอได้แต่มองอย่างช่วยไม่ได้
…
คุณตาจัดการนำเครื่องในไก่มาสับให้ละเอียดเพื่อใช้เป็นเหยื่อ ล่อ ซึ่งเป็นของเหลือจากไก่ที่คุณยายเชือดเมื่อเช้า
คุณตาพึมพำขณะที่มือยังคงจัดการ “เพิ่งเคยได้ยินว่ามีปลาที่
กินเนื้อด้วย แปลกดีนะ ของดีขนาดนี้คนยังกินไม่ได้เลย”
เซียวหมิงเยวี่ยตัดไก่ครึ่งตัวเพื่อใช้เป็นเหยื่อตกปลา ทำเอาคุณ ยายเสียดายมาก ของที่คนยากจนอยากกินยังกินไม่ได้ แต่พวกเขา กลับเอาไปใช้ตกปลา พูดออกไปคงมีแต่คนเกลียดชัง
“คุณยายคะ ของดีต้องแลกมาด้วยของดี ก็ปลาสากครีบแดง ชอบกินเนื้อนี่นา” เซียวหมิงเยวี่ยปลอบคุณยาย
พ่อเซียวแบกคันเบ็ด ทุ่นลอย และอุปกรณ์ตกปลาอื่น ๆ ใส่ท้าย รถ รวมไปถึงนำอาหารและน ้าไปด้วยเผื่อทุกคนหิวระหว่างวัน
พ่อเซียวและคุณตาขึ้นไปนั่งรอบนรถแล้ว พวกเขาพูดเร่งรัด
“หมิงเยวี่ย ขึ้นรถเร็วเข้า”
“มาแล้วค่ะ” เซียวหมิงเยวี่ยนั่งลงที่เบาะคนขับ
แม่เซียวและคุณยายยืนอยู่ที่ประตูหน้า ก่อนพูดด้วยความเป็น ห่วงว่า
“ขับรถระวัง ๆ นะ!”
ทั้งสองคนไม่ค่อยเห็นด้วย ทางเหนือไกลขนาดนั้น และมี อันตรายมากมาย ทว่าต่อให้ห้ามไปก็ไร้ประโยชน์ คนทั้งสามคน ตื่นเต้นจะไปตกปลาเสียขนาดนั้น ไม่มีทางฟังหรอก
เซียวหมิงเยวี่ยเหยียบคันเร่งพลางตอบกลับ “รู้แล้วค่ะ”
คุณยายถอนหายใจพลางมองดูรถค่อย ๆ ขับเคลื่อนออกไป
“ผู้ชายชอบตกปลาก็พอจะเข้าใจได้ แต่หมิงเยวี่ยได้นิสัยมาจาก ใคร? เป็นผู้หญิงแท้ ๆ กลับดีใจที่จะได้ไปตกปลา นั่งอยู่ตรงนั้นทั้งวัน เหมือนคนโง่ มีอะไรสนุกนักหนา!”
แม่เซียวหัวเราะ “ได้นิสัยจากใคร? ก็ได้มาจากพ่อของเธอไงคะ”
ระหว่างทาง…
พ่อเซียวและคุณตากำลังแลกเปลี่ยนเทคนิคการตกปลา พูดคุย กันว่าเดี๋ยวจะตกปลาอย่างไร นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาจะตกปลากิน เนื้อ จึงตื่นเต้นและตั้งตารอคอย พวกเขารู้สึกอยากจะบินไปให้ถึงที่
หมายเสียเดี๋ยวนี้
“พ่อครับ เครื่องในไก่พวกนี้จะพอเหรอ?”
“เธอไม่เคยได้ยินเหรอว่าปลาสากครีบแดงก็ชอบกินแมลงทั้งสาม ชนิดเหมือนกัน ถ้าเครื่องในไก่ไม่พอ ก็จับแมลงทั้งสามชนิดมาสับให้ ละเอียด เอาไปวางไว้ในเหยื่อรังได้เหมือนกัน ถ้าปลาได้กลิ่นเนื้อ จะต้องมาแน่นอน”
พ่อเซียวถึงบางอ้อ “จริงด้วย!”
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา
เซียวหมิงเยวี่ยกระแอมในลำคอและขัดจังหวะ “พ่อคะ หนูมีเรื่องที่
ต้องบอกพ่อค่ะ”
“ว่ามาสิ” พ่อเซียวยังคงอารมณ์ดี
“เซียวอวี่ เขาตายแล้ว” เซียวหมิงเยวี่ยพูดเสียงเรียบ
พ่อเซียวตกตะลึง “ตายแล้ว? ตายได้ยังไง เล่าให้พ่อฟังหน่อย”
เซียวหมิงเยวี่ยเรียบเรียงความคิดในหัว “เซียวอวี่เข้าร่วมแก๊ง อันธพาลที่เชี่ยวชาญด้านการโจรกรรมและการฆ่า ตามคำแนะนำ
ของเขา แก๊งนั้นจึงมุ่งเป้ามาที่บ้านของเรา เซียวอวี่พาพวกมันมาที่นี่
ค่ะ”
“เขาต้องการฆ่าเรา… ฆ่าทั้งครอบครัวเรางั้นเหรอ?” ใบหน้าพ่อ เซียวเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันใด
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ารับ “เขาวางแผนไว้แบบนั้น ในแก๊งมีซุน ฮั่นด้วย เขาเจอซุนหนานหนานและวางแผนหลอกใช้เธอ ซุนหนาน หนานมาหาหนูและบอกแผนการทั้งหมดของพวกมันให้หนูฟัง ดังนั้น หนูจึงไปหาผู้บังคับการซ่งเพื่อขอความช่วยเหลือ ซุนฮั่นก็ตายแล้ว เช่นกัน หนูเป็นคนฆ่าเขาเอง”
พ่อเซียวนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“ซุนฮั่นสมควรตายแล้ว ส่วนเซียวอวี่… ก็เช่นกัน”
พ่อเซียวถอนหายใจยาว “ยังจำได้อยู่เลยว่าตอนเด็ก ๆ เขามัก ตามหลังพ่อไปทุกที่ ร้องเรียกคุณอาไม่หยุด ไปตกปลา จับกุ้ง ขุด หลุมย่างมันเทศในทุ่งนาช่วงฤดูหนาว เรียกได้ว่าพ่อเป็นคนเลี้ยงเขา มากับมือ ไม่น่าเชื่อเลย ไม่น่าเชื่อว่าเขาคิดจะเอาชีวิตพ่อ!”
พ่อเซียวหัวเราะเยาะ “ช่างเถอะ ตายแล้วก็ตายไป ใครใช้ให้เขามี ความคิดที่จะทำร้ายคนอื่นก่อน อย่าไปพูดถึงเขาอีกเลย”
“แล้วยังมีเรื่องคุณลุงกับคุณย่าด้วย หนูรู้แล้วว่าพวกเขาอยู่ที่
ไหน” เซียวหมิงเยวี่ยพูดออกมาด้วยความลังเล
“คิดซะว่าพวกเขาตายจากไปแล้ว ราวกับว่าไม่มีตัวตนอยู่จริง หมิงเยวี่ย ดีแล้วที่พวกลูกไม่เป็นอะไร พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน จำไว้ว่าต้องรักกัน ดูแลกัน ใช้ชีวิตของเราให้ดี” น ้าเสียงของพ่อเซียว หนักแน่น
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้า “ค่ะ อย่าพูดถึงมันอีกเลย เราสนใจเรื่อง ตกปลาดีกว่า วันนี้เราต้องตกปลามาให้ได้เยอะ ๆ เลย!”
[1] ไท่ซ่างเหล่าจวิน หนึ่งในสามเทพเจ้าสูงสุดแห่งลัทธิเต๋า เป็นผู้ ก่อตั้งลัทธิเต๋า รวมทั้งยังเชื่อว่าเป็นผู้เขียนตำราเต้าเต๋อจิง ตำราที่
บอกเล่าวิถีแห่งเต๋าสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
(หมายเหตุ เนื้อหาตอนที่ 186 เป็นต้นไปจะมีการแก้ไขคำนาม หรือคำสรรพนามบางคำ เช่น หวาฮั่น ผู้อำนวยการซู ผู้บังคับการซ่ง เป็นต้น)
YOU MAY ALSO LIKE
