ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 212 ปลอมตัวอีกครั้งเป็นโสเภณี

แสงไฟสีสันสดใส สุราเมรัย บ่งบอกถึงสถานที่แห่งนี้ นั่นคือรัง รื่นรมย์สุขฤดี

เมื่อแขกมาเยือนที่นี่ พวกเขาสามารถทิ้งทุกการเสแสร้งและ หน้ากากที่สวมใส่ในโลกภายนอก เปิดเผยความปรารถนาที่แท้จริง ของพวกเขา…

ภายในห้องอันหรูหรา หญิงสาวหน้าตาสะสวยนอนเปลือยกาย อยู่บนเตียง

“อยู่ไหน! ฉันถามแกว่านางนั่นอยู่ที่ไหน?” ผู้เฒ่ากุ่ยตะคอกด้วย ความโกรธ

พี่อิ้นก้มศีรษะลงแล้วพูดด้วยความกลัว “เธอบอกว่าอยากเข้า ห้องน ้า แล้วก็…”

ผู้เฒ่ากุ่ยตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง กระทั่งมีเลือดไหลออกจากมุม ปากพี่อิ้น แต่เขาไม่กล้าขยับตัว

“ขยะไร้ประโยชน์ ฉันบอกให้แกจับตาดูให้ดี แต่แกมัวแต่เล่น สนุกไม่รู้จักเวล ่าเวลา แถมเป็นสินค้าระดับ A อีก ถ้าพาตัวเธอ กลับมาไม่ได้ ฉันจะจับแกเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนให้หมาป่ากิน!”

พี่อิ้นร้องขอความเมตตา “ผมผิดไปแล้วผู้เฒ่ากุ้ย ผมจะไม่ทำ พลาดอีกแล้ว ผมจะตามหาผู้หญิงคนนั้นกลับมาแน่นอน”

ในเวลานี้ ไป๋หูเข้ามาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“สินค้าระดับ A คนนั้นถูกนำตัวมาโดยใช้ปืนยาสลบ เธอเก่งพอ ตัว และถึงขนาดหักคออาซานได้ แกคิดว่าระหว่างที่วิ่งหนีไป เธอจะ หักคอพี่น้องเราไปกี่คนแล้ว?”

“อะ เอ่อ… คะ คือผม…”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ พี่อิ้นก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น เขาตัวสั่นเทาและพูด อะไรไม่ออก

ผู้เฒ่ากุ่ยหรี่ตาลงอย่างเย็นชาแล้วโบกมือ

“เอาตัวมันออกไป ตัดดุ้นของมันออก แล้วยัดใส่ปากของมันซะ อยากเล่นสนุกนักใช่ไหม งั้นก็ปล่อยมันสนุกให้พอ!”

พี่อิ้นทรุดขาลงนั่งกับพื้น “ไม่นะ ผู้เฒ่ากุ่ย ผมผิดไปแล้ว ผมจะ ไม่ทำพลาดอีกแล้ว โปรดยกโทษให้ผมด้วย ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว!”

ชายร่างใหญ่สองคนมาลากเขาออกไป พี่อิ้นยังคงตะโกนร้องขอ ความเมตตา แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร

ผู้เฒ่ากุ่ยมองไปที่ไป๋หูอย่างเย็นชา “รู้อยู่แล้วว่านางนั่นไม่ ธรรมดา ทำไมถึงไม่มัดเธอไว้?”

ไป๋หูตอบกลับทันที “ตามปริมาณยาสลบ เธอควรจะหลับไปสอง วัน แต่ไม่คาดคิดว่าเธอจะตื่นเร็วขนาดนี้ แล้วเธอก็แค่ไปเข้าห้องน ้า

ใครจะไปรู้ว่าไอ้อิ้นจื่อจะโง่ได้ขนาดนี้ แค่เฝ้าผู้หญิงคนเดียวก็ยังทำ ไม่ได้”

ผู้เฒ่ากุ่ยตะคอกอย่างเย็นชา “ได้ตรวจสอบการเฝ้าระวังด้าน นอกห้องน ้าแล้วหรือยัง?”

“นี่ครับ ผู้เฒ่ากุ่ยลองดูสิครับ” ไป๋หูแสดงหน้าจอให้ดู

“เธอไม่เคยออกมาหลังจากเข้าไปแล้ว ราวกับอันตรธานหายไป เฉย ๆ แต่ว่าผู้เฒ่ากุ่ยดูคนนี้สิครับ” เขากดปุ่มหยุดเล่นชั่วคราว

บนหน้าจอ ชายสวมแว่นกันแดดและหมวกปรากฏตัวที่ประตู ทางเข้าห้องน ้า

“ผู้ชายคนนี้โผล่ออกมาเฉย ๆ ไม่มีบันทึกว่าเขาเดินเข้าห้องน ้า” ไป๋หูพูดต่อ

ผู้เฒ่ากุ่ยยกแก้วไวน์บนโต๊ะขึ้นมาดื่มหมดในอึกเดียว ขาจ้อง มองชายที่สวมแว่นกันแดดแล้วพูดว่า

“ผู้หญิงคนนี้เก่งเอาเรื่อง เธอไปเอาเสื้อผ้ามาจากไหนกัน? ทั้ง สวย ทั้งฉลาด แล้วยังเตะต่อยได้ ถ้าสามารถฝึกเธอทำงานให้เราได้ เธอจะกลายเป็นอาวุธที่มีค่ามหาศาล! ออกคำสั่งให้ตามจับเธอ กลับมา ห้ามทำเธอบาดเจ็บ ฉันอยากคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว”

“ครับ” ไป๋หูตอบด้วยความเคารพ

…

“กำลังมองหาอะไรอยู่?”

ชายชุดดำคนหนึ่งสังเกตเห็นเซียวหมิงเยวี่ย เขาจึงเดินขึ้นมาจับ ไหล่เธอแล้วถามเสียงห้วน

เซียวหมิงเยวี่ยหัวเราะแห้ง ๆ “ผมกำลังหาห้องน ้า ที่นี่เหมือนเขา วงกตเลย เดินไปเดินมาจนหลงทาง”

ชายชุดดำมองเซียวหมิงเยวี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า “ห้องน ้าอยู่ทาง นั้น คุณต้องเดินย้อนกลับไป ห้องข้างหน้าคุณห้ามเข้า”

“ขอโทษด้วยครับ”

เซียวหมิงเยวี่ยหันกลับและเดินไปตามทางที่เขาชี้

ห้องส่วนตัวที่อยู่ปลายสุดมีอะไรพิเศษ ทำไมถึงเข้าไปไม่ได้ หรือ ว่าข้างในจะมีบุคคลสำคัญ?

ให้ตายเถอะ เซ้นส์เรื่องทิศทางของเธอไม่ค่อยดีนัก เมื่อครู่เธอ ไม่ได้พูดโกหก เธอเริ่มหลงทางแล้วจริง ๆ ทำไมถึงยังหาทางออกไม่ เจอสักที

ไม่นานหลังจากที่เซียวหมิงเยวี่ยเดินออกไป ชายชุดดำก็แตะที่หู ฟังพร้อมกับสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปทันที

คนเมื่อครู่ สวมหมวกและใส่แว่นกันแดดในที่แบบนี้เนี่ยนะ?

“พบเห็นบุคคลต้องสงสัยที่หน้าห้อง V888!”

เขาพูดประโยคหนึ่งผ่านหูฟัง จากนั้นรีบวิ่งไล่ตามไป

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นชายชุดดำวิ่งไล่มา เซียวหมิงเยวี่ยก็หยุดชะงัก จากนั้น รีบเร่งความเร็ว ดูเหมือนว่าเธอจะถูกจับได้แล้ว

ชายชุดดำพูดผ่านหูฟังอีกครั้ง “เธอวิ่งไปทางโซน K…”

ที่มุมหนึ่ง เซียวหมิงเยวี่ยฟาดต้นคอของชายคนนั้นอย่างแรง เสียงคร ่าครวญหลุดออกจากริมฝีปาก ร่างกายอ่อนยวบและล้มลงไป นอนบนพื้น

เซียวหมิงเยวี่ยถอดหูฟังจากชายชุดดำและสวมมันบนหูของ ตัวเอง จากนั้นเธอก็ยกตัวชายชุดดำขึ้นอย่างง่ายดายและเดินเข้าไป ในห้องน ้าชาย

ห้องน ้าสำหรับลูกค้าดูดีกว่าห้องน ้าสำหรับพนักงานมาก แม้แต่ ห้องน ้ายังได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา ถ้าไม่รู้มาก่อน คงคิดว่าเป็น ห้องจัดเลี้ยง

เซียวหมิงเยวี่ยขังชายชุดดำไว้ในห้องเก็บของของห้องน ้า จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องน ้าและหายตัวไปอีกครั้ง

เมื่อชุดนี้ใช้ไม่ได้อีกต่อไป เธอก็ต้องเปลี่ยนชุดใหม่ ครั้งนี้เธอจะ ปลอมตัวเป็นโสเภณี

เธอล้างรองพื้นสีคล ้าและเคราออก แต่งหน้าบาง ๆ เปลี่ยนเป็น ชุดเดรสสีดำ สวมรองเท้าส้นสูง ดัดผมเป็นลอนใหญ่ และสวมแว่น กรอบดำ

เซียวหมิงเยวี่ยมองดูตัวเองในกระจก ทำไมรู้สึกว่าดูไม่เหมือน โสเภณีเลย?

ฟู่กุ้ยกระโดดโลดเต้นอยู่ข้าง ๆ มันไม่เคยเห็นเซียวหมิงเยวี่ยแต่ง ตัวสวยขนาดนี้มาก่อน และอยากเข้าไปช่วย แต่ยิ่งช่วยยิ่งทำให้ยุ่ง เหยิง ทำให้เครื่องสำอางของเซียวหมิงเยวี่ยหล่นกระจัดกระจายไปทั่ว พื้น

“ฟู่กุ้ย ไม่ต้องช่วยฉันหรอก ออกไปเล่นเถอะ”

เซียวหมิงเยวี่ยออกจากมิติ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงพูดจากหูฟัง

[ไม่ได้บอกว่ามุ่งหน้ามาโซน K เหรอ? แล้วผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน? หลี่ซื่อ นายเป็นคนบอกเรา พูดอะไรหน่อยสิ?]

[พี่น้องทุกคน ไป๋หูสั่งมาว่าให้จับเป็น ห้ามทำร้ายนางผู้หญิงคน นั้น ระวังตัวกันให้ดี ผู้หญิงคนนั้นเก่ง อย่าเผอเรอจนโดนมันฆ่าตาย ล่ะ]

[ฮ่า ๆ ๆ เหล่าฝาน แกนี่มันดูถูกกันชัด ๆ นางนั่นก็แค่ผู้หญิง แล้ว จะฆ่าฉันได้ยังไง? ต่อให้เธอสิบส่วนก็ยังตีฉันไม่ได้ด้วยซ ้า แล้วฉัน ชอบของสวยงาม ไม่เคยทำร้ายผู้หญิงด้วย]

[อย่ามาอวดดี อาซานตายด้วยน ้ามือของเธอมาแล้ว เขาโดนหัก คอในพริบตา แกคิดว่าไงล่ะ?]

[บ้าชิบ จริงเหรอวะ?!]

เซียวหมิงเยวี่ยยกยิ้มมุมปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอเดินออกจากห้องน ้าไปที่หน้ากระจก จัดแจงทรงผมให้ปิดบังหูฟัง ไว้

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง หูฟังนี้มีประโยชน์จริง ๆ

เซียวหมิงเยวี่ยเปิดก๊อกน ้า ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง ขึ้น

“ครับ ผมเองครับ อ๋อครับ ๆ ๆ วางใจได้เลยครับหัวหน้า เรื่องนี้

ผมจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน รับรองว่าไม่ทำให้หัวหน้าผิดหวัง”

“ครับ ๆ ๆ หัวหน้าพูดถูกครับ พรุ่งนี้ผมจะไปคุยกับคนข้างล่างอีก ที ส่วนเรื่องอาหารจะให้คนรีบจัดส่งโดยเร็วที่สุด”

“แน่นอนครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง เรื่องนี้ผมจะจัดการให้เรียบร้อย แน่นอนครับ วางใจได้เลย”

เซียวหมิงเยวี่ยมองดูประตูห้องน ้าห้องหนึ่งด้วยความสงสัย พูด ภาษาจีนกลางได้ไพเราะขนาดนี้ แต่กลับมาอยู่ที่ซ่องโสมม ช่าง น่าสนใจเสียจริง

เขาเป็นใครกันนะ?

ทันใดนั้น ชายร่างท้วมก็เดินออกมาจากห้องน ้า เขาดูท่าทางใจดี ราวกับพระโพธิสัตว์ แต่แววตาของเขากลับแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม และความเจ้าเล่ห์ที่ยากจะพบเจอ

สองสิ่งนี้ผสมผสานกันอย่างลงตัวอย่างน่าประหลาด

ชายร่างท้วมมองเซียวหมิงเยวี่ยด้วยความตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่แววตาของเขาฉายแววความประทับใจ ผู้หญิงคนนี้ช่างมีเสน่ห์ เหลือเกิน

“ที่นี่คือห้องน ้าชาย คุณตั้งใจมาหาผมที่นี่หรือเปล่า? แล้วชื่อ อะไร คราวหน้าผมจะได้เจาะจงชื่อคุณโดยเฉพาะ” เขาเงยหน้าขึ้น พูดด้วยรอยยิ้ม

เซียวหมิงเยวี่ยเดินผ่านเขาพลางพูดว่า “ฉันชื่อ แม่เมิงสิ”

พูดจบ เธอก็สะบัดผมยาวสลวยเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงชายร่าง ท้วมที่ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียด