ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 225 ห้ามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการพนัน
หลังจากครอบครัวลุงใหญ่และลุงรองกลับไป มันก็เป็นเวลาดึก ดื่นมากแล้ว
คุณยายทนความง่วงไม่ไหว คุณน้าเลยอาสาไปดูแล ยามนี้ใน ห้องโถงเหลือเพียงพ่อกับแม่เซียว คุณตา และเซียวหมิงเยวี่ย
คุณตาจิบชาอุ่น ๆ ก่อนพูดขึ้นว่า “ตอนนี้คนอื่นไปหมดแล้ว พูด มาได้เลย”
ภายใต้การจ้องมองที่สับสนของพ่อกับแม่เซียว เซียวหมิงเยวี่ยก ระแอมในลำคอ
“ปิดบังอะไรจากคุณตาไม่ได้เลยจริง ๆ”
“เรื่องนี้ยิ่งคนรู้น้อยยิ่งดี ครอบครัวลุงใหญ่กับลุงรองไม่รู้เรื่องนี้ก็ น่าจะดีกับพวกเขาเอง จะได้ไม่ต้องตื่นตระหนก ส่วนคุณยายกับคุณ น้าตื่นตูมเกินไป ก็เลยไม่อยากบอกพวกเธอ”
เซียวหมิงเยวี่ยคิดว่า พ่อกับแม่และคุณตาจำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับรัง รื่นรมย์สุขฤดี เหตุผลแรกคือจะได้เป็นอุทาหรณ์ เหตุผลที่สองคือ พวกเขาจะไม่พูดเรื่องนี้กับคนอื่น ซึ่งเธอไว้ใจพวกเขาได้
โดยเฉพาะพ่อเซียวที่ทำงานในกรมเกษตรกรรม เผื่อวันดีคืนดี เพื่อนร่วมงานที่ไม่น่าไว้ใจชักชวนไปคงเป็นเรื่องไม่ดีแน่
“เกิดอะไรขึ้นเหรอลูก ไม่ใช่ว่าลูกหลงทางบนภูเขาด้านหลัง หรอกเหรอ?” พ่อเซียวอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
เซียวหมิงเยวี่ยส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ หนูถูกลักพาตัวไป”
“อะไรนะ? ถูกลักพาตัวไป!” พ่อเซียวลุกพรวดขึ้นทันที
“ใจเย็น ๆ แล้วฟังหนูพูดก่อน”
เซียวหมิงเยวี่ยอธิบายเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด รวมถึง โสเภณีในรังรื่นรมย์สุขฤดี สถานการณ์ที่นั่น และการดำเนินการที่
ผิดกฎหมายของรังรื่นรมย์สุขฤดี ไม่ว่าจะการค้าประเวณี การพนัน ยาเสพติด…
เรื่องราวทั้งหมดนี้ยังมีอะไรมากกว่าที่เห็นได้ชัดเจน เธอเดาว่า เบื้องหลังการก่อสร้างรังรื่นรมย์สุขฤดี คงมีข้าราชการระดับสูงหนุน หลัง ไม่เช่นนั้นการก่อสร้างคงไม่ราบรื่นขนาดนี้ เพราะรังรื่นรมย์สุข ฤดีเปรียบเสมือนเขตมืดที่ไร้กฎหมาย
แน่นอนว่า เซียวหมิงเยวี่ยไม่ได้เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับ เหตุการณ์ระทึกขวัญที่เธอเจอ เพียงบอกแค่ว่าเธอได้พบกับคนรู้จัก ซึ่งเธอเคยช่วยชีวิตไว้โดยไม่ได้เอ่ยชื่อของเขา และบุคคลนั้นเป็นผู้ ปล่อยตัวเธอออกมา
“นี่คือเรื่องราวทั้งหมดที่หนูเจอมาในหนึ่งวันหนึ่งคืน”
หลังจากเล่าจบ เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกกระหายน ้า จึงดื่มน ้าไปครึ่ง แก้ว
พ่อกับแม่เซียวใช้เวลาสักพักใหญ่กว่าจะคลายความตกใจจาก เรื่องราวระทึกขวัญ
“พระเจ้าช่วย มันอันตรายเหลือเกิน โชคดีจริง ๆ ที่ลูกเจอคนรู้จัก ไม่อย่างนั้น…” แม่เซียวพูด
“มีสถานที่แบบนี้อยู่ด้วยเหรอ โลกนี้ยังมีกฎหมายอยู่หรือเปล่า” พ่อเซียวถอนหายใจ
คุณตายังคงนั่งเงียบตั้งแต่ต้น
เซียวหมิงเยวี่ยพูดอย่างใจเย็น “แค่ขอให้รับรู้เรื่องนี้ไว้ และเก็บไว้ ในใจ เรื่องระดับนั้นไม่ใช่สิ่งที่เราคนธรรมดาจะเข้าไปยุ่งได้ หากรู้แล้ว ก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้ไว้”
“แล้วรัฐบาลไม่จัดการเหรอ?” แม่เซียวถามด้วยความกังวล
เซียวหมิงเยวี่ยอธิบาย “ถ้าจัดการได้ก็คงจัดการไปแล้ว แต่ใคร จะไปรู้ว่าเบื้องหลังรังรื่นรมย์สุขฤดีมีอะไรแอบแฝงอยู่ แม้แต่เจ้าหน้าที่
จัดสรรที่พักในชุมชนยังกลายเป็นผู้ลักพาตัว แสดงว่าในบรรดา เจ้าหน้าที่ก็มีพวกฉ้อโกง เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะไปสืบหาได้”
เบื้องหลังมีเครือข่ายธุรกิจมืดขนาดใหญ่ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะ สามารถโค่นล้มได้ง่าย ๆ
บางทีรัฐบาลอาจสังเกตเห็นและกำลังดำเนินการอย่างลับ ๆ ใคร จะรู้ได้
แม่เซียวกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ “การปล่อยให้หลิวเฉินตาย แบบนั้นมันง่ายเกินไป เขาเป็นถึงเจ้าหน้าที่จัดสรรที่พัก ต ่าช้าต ่า ทรามที่สุด! เขาควรถูกขังไว้และปล่อยให้แมลงกัดกินอย่างช้า ๆ เช่นเดียวกับที่เถียนเหลียงซั่นเคยทำ!”
เซียวหมิงเยวี่ยหัวเราะ เธอบอกแค่ว่าหลิวเฉินถูกยิงตาย ไม่ใช่ ถูกหมาป่ากัดจนตาย เพราะกังวลว่าจะทำให้แม่เซียวหวาดกลัว แต่ คาดไม่ถึงว่าแม่จะคิดว่าเขาตายง่ายเกินไป
แม่เซียวตบโซฟาแล้วพูดว่า “ไม่ได้ แม้ว่าเขาจะตายไปแล้ว เรา จะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ไม่ได้ เขาต้องการส่งลูกสาวของฉันลงนรก ดังนั้นฉันจะทำให้แน่ใจว่าเขาจะตกนรกเหมือนกัน ลูกหนี้ตาย พ่อ ต้องชดใช้ ครอบครัวของหลิวเฉินนั้นไม่ใช่คนดีเลย ตอนนี้หลิวเฉิน ตายแล้ว ครอบครัวของเขาต้องย้ายออกจากบ้านพักพิเศษ!”
บ้านพักพิเศษนั้นจัดสรรให้กับเจ้าหน้าที่ได้พักอาศัย แต่หลิวเฉิน ไม่ได้อยู่คนเดียว เขายังพาครอบครัวมาอยู่ด้วย ครอบครัวใหญ่ของ เขาครอบครองพื้นที่บ้านมากกว่าครึ่ง ข้าราชการที่อาศัยอยู่ด้วยกัน นั้นต่างก็ไม่พอใจมานานแล้ว
เซียวหมิงเยวี่ยหันไปมองพ่อเซียว “พ่อคะ ตอนที่พ่อทำงานอยู่ใน กรมเกษตรกรรม พ่อเคยได้ยินชื่อของรังรื่นรมย์สุขฤดีบ้างไหม?”
พ่อเซียวครุ่นคิดอย่างรอบคอบและตอบว่า “ไม่นะ ปกติพ่อไม่ ค่อย…”
ดูเหมือนเขาจะนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “จริงสิ ถึงแม้พ่อจะ ไม่เคยได้ยินชื่อรังรื่นรมย์สุขฤดี แต่พ่อเหมือนจะเคยได้ยินเพื่อน ร่วมงานพูดถึง พวกเขาบอกว่าไปพักผ่อนที่นั่น ไอ้ ‘ที่นั่น’ ที่พวกเขา พูดถึง ก็น่าจะหมายถึงสถานที่เดียวกันนั่นแหละ”
“คุณห้ามไปนะ!” แม่เซียวคว้าแขนของสามีไว้
“ผมไม่ไปอยู่แล้ว มันไม่ใช่สถานที่ที่ดี และที่สำคัญการไปครั้ง หนึ่งต้องใช้เงินเดือนครึ่งเดือน แล้วยังต้องนำของกินของใช้ ผักผลไม้ อะไรพวกนั้นไปด้วยครึ่งหนึ่ง”
แม่เซียวจ้องเขม็ง “ไหนคุณบอกว่าไม่รู้ แต่ความจริงรู้แม้กระทั่ง ราคาด้วยเหรอ?”
พ่อเซียวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง อธิบายอย่างร้อนรนว่า
“ผมได้ยินพวกนั้นคุยกันพอดี ผมเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่เคยทำอะไร ผิด แถมยังเอาสวัสดิการกลับบ้านทุกครั้ง คุณเองก็เห็น สวัสดิการที่
ได้รับไม่เคยขาดหายไปเลยนะ!”
ใบหน้าของพ่อเซียวแดงก ่า เขาไม่อยากถูกกล่าวหาผิด ๆ
คุณตาโบกมือด้วยความโกรธ “เอาล่ะ เอาล่ะ พ่อรู้ว่าเฉียงเชิ่ง เป็นคนยังไง เขาไม่มีทางไปหรอก ทำอะไรไม่คิดถึงหน้าลูกบ้าง”
เซียวหมิงเยวี่ยหัวเราะคิกคัก เมื่อเห็นลูกสาวหัวเราะ คราวนี้เป็น แม่เซียวที่เริ่มเขินอาย
แม่เซียวพึมพำ “แน่ใจนะว่าคุณจะไม่ไป”
เซียวหมิงเยวี่ยพูดอย่างเคร่งขรึม “ถ้าเคยไปแล้วครั้งหนึ่ง ยังไงก็ ต้องมีครั้งที่สอง คนที่เข้าไปจะไม่มีวันออกไปไหนได้ รังรื่นรมย์สุขฤดี จะทำให้เสียเงินจนหมดตัว ที่นั่นมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติด อาวุธอยู่ด้วย ไม่ว่าจะมีอาชีพการงานที่ดูดีแค่ไหน สุดท้ายก็ต้อง ทำงานให้กับรังรื่นรมย์สุขฤดีไปตลอดชีวิต”
และยังเกี่ยวข้องกับยาเสพติดด้วย
การติดการพนันและการเสพติดยาสามารถทำลายคนคนหนึ่งได้ อย่างง่ายดาย ในทางกลับกัน การค้าประเวณีเป็นเพียงอีกหนึ่งสิ่งที่
ลูกค้าจะได้รับ และยังเป็นวิธีการดูดเลือดอีกด้วย
หลังจากถูกเหล่าโสเภณีเกลี้ยกล่อม ผู้ชายที่สมองมีแต่น ้ากาม จะทำอะไรได้?
เป้าหมายสูงสุดของบ่อนการพนันคือ การดูดกลืนทุกสิ่งที่มีค่า ของคนที่หลงเข้ามา
พ่อเซียวพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “อืม ใช่แล้ว ที่รักจำหวังเสวีย เจิ้นเพื่อนสมัยมัธยมปลายของผมได้ไหม ตอนแรกเขาอยากมาเปิด ร้านขายอุปกรณ์ตกปลาด้วยกัน แต่เขาติดพนันจนเลิกไม่ได้
กลายเป็นสร้างหนี้กว่าหกล้านหยวน สุดท้ายครอบครัวแตกแยก บ้าน แตกสาแหรกขาด
เขาเคยเป็นอันดับหนึ่งของชั้นตอนมัธยมปลายด้วยนะ เป็นคน เดียวที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ยากที่สุดได้ สมัยนั้นเขาดูมีอนาคต สดใส ใครจะไปคิดว่าจะมาจบแบบนี้ ดีนะที่ผมไม่ได้ร่วมลงทุนเปิด ร้านกับเขา คนที่จิตใจไม่แน่วแน่ ย่อมถูกสิ่งล่อลวงใจได้ง่าย”
แม่เซียวไม่ลืมเรื่องนี้แน่นอน “ฉันจำเขาได้ค่ะ เขาเคยมายืนดัก หน้าร้านเราเพื่อยืมเงินด้วยนะ อ้าปากขอยืมเงินแปดแสนหยวน คิด ได้ยังไง!”
แม่เซียวถอนหายใจยาว “นี่มันยุคสมัยอะไรกัน ผู้ประสบภัยน่า สงสารขนาดนั้น แทนที่จะคิดหาวิธีทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่กลับยังคิดไป เล่นการพนันและค้าประเวณีอีกเหรอ”
“ความสุขและความทุกข์ของมนุษย์นั้นไม่เหมือนกัน” เซียวหมิง เยวี่ยพูดขึ้นเบา ๆ
คุณตากระแอมและพูดน ้าเสียงจริงจังว่า “เรื่องที่หมิงเยวี่ยพูดวันนี้ มีพวกเราเพียงไม่กี่คนที่รู้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด เรื่องนี้มันใหญ่หลวง มากเกินไป”
พ่อกับแม่เซียวพยักหน้ารับ พวกเขารู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้
เซียวหมิงเยวี่ยลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่เธอก็ตัดสินใจเล่าเรื่องที่เธอเจอ คุณย่ากับคนอื่น ๆ ให้พวกเขาพัง เกี่ยวกับเรื่องที่ครอบครัวลุงใหญ่ กำลังหนีตาย และสภาพความเป็นอยู่ของคุณย่าในตอนนี้
แน่นอนว่าเธอยังเล่าเรื่องที่คุณย่าก่นด่าสาปแช่งด้วย
หลังจากฟังจบ พ่อเซียวตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน
“แม่ทนทุกข์ทรมานกับพี่ใหญ่มาขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้จักสำนึกผิด อีก”
“ดูเหมือนว่า แม้ผมจะสามารถใช้ชีวิตสุขสบายที่นี่ แต่ก็ยังไม่ดี เท่ากับการโดนพี่ใหญ่ด่าทอและทำตัวเป็นภาระ เธอเอาแต่พูดว่าผม ใจร้าย ถึงพี่ใหญ่จะเลวร้ายและทำเรื่องแย่กับเธอแค่ไหน ในใจของแม่ ก็ยังรักเขามากกว่าผม” พ่อเซียวพูดอีกครั้ง
แม่เซียวไม่เข้าใจเลยจริง ๆ “เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ความคิด ของเธอไม่เหมือนกับคนปกติเลย ทั้งที่เป็นลูกชายเหมือนกัน แต่ ทำไมถึงลำเอียงได้ขนาดนี้ คุณเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเธอจริงเหรอ? หรือว่าคุณเป็นลูกบุญธรรม?”
ใบหน้าพ่อเซียวเข้มขึ้น “แน่นอนว่าผมเป็นลูกแท้ ๆ ยังดีที่ผม เป็นลูกชายในไส้ ถ้าเป็นลูกบุญธรรม ผมไม่รู้เลยว่าจะโดนกระทำ ขนาดไหน”
แม่เซียวรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง “มันแปลกจริง ๆ นะ ทุกคนต่างก็เป็น ลูกในไส้ของเธอ เธอชอบเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิง จึงไม่สนใจ
น้องสาวของคุณ แต่ทำไมเธอถึงไม่ใส่ใจคุณด้วยล่ะ? ทำไมถึงรักลูก ชายคนโตมากกว่า? ลูกชายคนที่สองก็เป็นลูกทางสายเลือดของเธอ เหมือนกันนะ”
พ่อเซียวเอนกายพิงโซฟา เขาครุ่นคิดถึงสิ่งนี้มานานหลายสิบปี แล้ว แต่ไม่เคยหาคำตอบได้เลย
เซียวหมิงเยวี่ยพูดขึ้นว่า “พ่อกับแม่คงไม่เข้าใจหรอกค่ะ แม้จะ ถูกลูกชายที่รักที่สุดด่าทอ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน รู้สึกท้อแท้แค่ไหน แต่หัวใจก็ยังรู้สึกชื่นมื่น ขอแค่ลุงใหญ่ทำหน้าดี ๆ กับคุณย่านิด หน่อย คุณย่าก็คงรู้สึกดีใจไปทั้งวันแล้ว คนแบบนี้ไม่มีวันสำนึกผิด หรอกค่ะ”
YOU MAY ALSO LIKE
