ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 247 เตือนภัยอุณหภูมิลดต ่ำ! ส่งมอบสิ่งของกันหนำว

[สัญญำณเตือนภัยสีแดง! สัญญำณเตือนภัยสีแดง! จำกกำร คำดกำรณ์สภำพอำกำศล่ำสุด อุณหภูมิในสัปดำห์หน้ำจะลดลง ต ่ำสุดถึง -10 องศำเซลเซียส กรุณำเตรียมพร้อมรับมือกับสภำพ อำกำศหนำวเย็น กรุณำเตรียมพร้อมรับมือกับสภำพอำกำศหนำว เย็น!]

[ประกำศเตือนอุณหภูมิ -10 องศำเซลเซียส! ประกำศเตือน อุณหภูมิ -10 องศำเซลเซียส! ขอให้ผู้ประสบภัยทั้งหมดภำยใน ชุมชนลงมำด้ำนล่ำงเพื่อเข้ำแถวรับสิ่งของกันหนำวอย่ำงเป็น ระเบียบ! ขอให้ผู้ประสบภัยทั้งหมดภำยในชุมชนลงมำด้ำนล่ำงเพื่อ เข้ำแถวรับสิ่งของกันหนำวอย่ำงเป็นระเบียบ…]

เสียงหวูดฉุกเฉินดังก้องไปทั่วชุมชน พูดซ ้ำไปซ ้ำมำ ทั้งเสียงดัง และเร่งรีบ ควำมรู้สึกถึงภัยคุกคำมที่ก ำลังจะมำถึงท ำให้ทุกคนใจเต้น แรง พวกเขำต่ำงรีบลงไปต่อแถวรับของด้ำนล่ำง

แม่เซียวรีบกินข้ำวอีกสองสำมค ำ แล้วรีบออกจำกบ้ำนอีกครั้ง

“ไม่มีเวลำกินต่อแล้ว ตอนนี้ขำดแคลนก ำลังคน ต้องรีบไป แจกจ่ำยสิ่งของ”

“พันผ้ำพันคอให้แน่น ใส่หมวกด้วยนะ วันนี้หนำวมำก!” คุณ ยำยพูดด้วยควำมเป็นห่วง

เซียวหมิงเยวี่ยได้เตรียมสิ่งของส ำหรับรับมือกับอำกำศหนำวเย็น ไว้มำกมำยก่อนภัยพิบัติมำถึง ไม่ว่ำจะเป็นเสื้อโค้ตกันหนำวขนเป็ด จำกรัสเซีย ชุดกันลมจำกฮำร์บิน เสื้อกันหนำวและกำงเกงขำยำวบุ ขนหนำ รองเท้ำบูตลุยหิมะ ถุงมือ หมวก และอีกมำกมำย…

เธอได้จัดเตรียมสิ่งของเหล่ำนี้ไว้แล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่มีใครใน บ้ำนเริ่มใส่ เพรำะว่ำเสื้อผ้ำกันหนำวเหล่ำนั้นจ ำเป็นต้องใช้เมื่อ อุณหภูมิต ่ำกว่ำ -10 องศำเซลเซียส แต่ส ำหรับวันนี้อุณหภูมิอยู่ที่ 0 องศำเซลเซียส เสื้อขนเป็ดทั่วไปก็เพียงพอแล้ว

“วันนี้อุณหภูมิ 0 องศำ ไม่ได้หนำวมำก เดี๋ยวยุ่งกับงำนสักพักก็ คงร้อน ไม่ต้องใส่หรอกค่ะ” แม่เซียวพูดพลำงสวมรองเท้ำ

เซียวหมิงเยวี่ยลุกขึ้นยืน “หนูไปกับแม่ด้วยดีกว่ำ ยังไงหนูก็ไม่มี อะไรท ำอยู่แล้ว คนเยอะจะได้แจกของได้เร็วขึ้น”

แม่เซียวคิดสักพักแล้วตอบรับ “ได้เลย ลูกรีบไปสวมเสื้อกันหนำว ก่อนเถอะ”

เซียวหมิงเยวี่ยก ำลังจะไปหยิบเสื้อขนเป็ดของตัวเอง แต่ถูกคุณ ยำยเรียกไว้ “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวยำยไปเอำมำให้ ฝ้ำยเหลือเยอะจำก ตอนท ำผ้ำห่ม ยำยเลยเย็บเสื้อกันหนำวตัวเล็ก ๆ ให้ มันนุ่มมำกเลย หลำนใส่เสื้อกันหนำวที่ยำยเย็บให้เถอะนะ”

คุณยำยหยิบเสื้อกันหนำวมำให้ มันเป็นสีชมพูอ่อนลำยดอกไม้ ตัวเสื้อหนำมำก ดูแล้วน่ำจะอบอุ่น

“ได้ค่ะ”

เซียวหมิงเยวี่ยรับเสื้อกันหนำวมำใส่ ถ้ำเป็นคนอื่นอำจคิดว่ำมัน ดูเชย แต่เธอชอบมันมำก เสื้อกันหนำวสีชมพูตัวเล็ก ๆ นี้ดูสวย ทีเดียว ที่ส ำคัญคือมันเต็มไปด้วยควำมรักจำกคุณยำย

คุณยำยช่วยเซียวหมิงเยวี่ยจัดเสื้อผ้ำให้เรียบร้อย รอยยิ้มบน ใบหน้ำเต็มไปด้วยควำมอ่อนโยน

“สวยจริง ๆ สวยมำกเลย สมัยก่อนที่หมู่บ้ำน ใครมีเสื้อกันหนำว ลำยดอกไม้แบบนี้ใส่ถือว่ำโดดเด่นมำก แม้แต่สำวงำมในหมู่บ้ำนก็ยัง สู้หมิงเยวี่ยของเรำไม่ได้”

ดวงตำแม่เซียวเป็นประกำย “ว่ำไปก็จริงนะ พอเซียวหมิงเยวี่ยใส่ แล้ว มันดูดีมีสไตล์มำกขึ้นทีเดียว”

เซียวหมิงเยวี่ยถูกพวกเธอชมจนหน้ำแดง “รีบไปกันเถอะค่ะ ตอนนี้มีเรื่องส ำคัญกว่ำ”

สองแม่ลูกเดินออกจำกบ้ำน บนถนนในชุมชนเต็มไปด้วยผู้คน อุณหภูมิในช่วงนี้ลดลงอย่ำงต่อเนื่อง ทุกคนไม่มีเสื้อผ้ำกันหนำวมำก นัก ต่ำงก็สวมเสื้อคลุมตัวแล้วตัวเล่ำ ย่อตัวสั่นเทำด้วยควำมหนำว และยังมีไม่น้อยที่ห่มผ้ำห่มสีขุ่นลงมำ

เสียงจำมดังระงม ลมหนำวพัดผ่ำน ใบหน้ำของทุกคนแดงก ่ำ

ผู้คนต่ำงผ่ำนร้อนผ่ำนหนำวมำแล้ว เสื้อผ้ำหนำ ๆ ที่มีอยู่บ้ำงก็ ขึ้นรำจนไม่สำมำรถสวมใส่ได้ หรือไม่ก็ถูกทิ้งระหว่ำงกำรอพยพ เพรำะคิดว่ำไม่มีประโยชน์

เสื้อผ้ำด้ำนในก็ไม่สำมำรถกันหนำวได้ ผู้ประสบภัยได้แต่สวมใส่ เท่ำที่มี ไม่ว่ำจะเป็นเสื้อผ้ำแบบไหนก็ตำม พวกเขำต่ำงก็พยำยำม สวมใส่ให้มำกที่สุด

แม้แต่เสื้อผ้ำยังไม่มี แล้วนับประสำอะไรกับรองเท้ำ บำงคนถึงกับ ใส่รองเท้ำแตะลงมำ หลำยคนไม่มีแม้แต่ถุงเท้ำจะใส่ ไม่ใช่ว่ำไม่อยำก ใส่ แต่เพรำะไม่มีจริง ๆ พวกเขำไม่มีถุงเท้ำมำสักพักแล้ว

แม้จะมีผ้ำห่ม แต่ก็ทั้งแข็งทั้งเหม็น ถึงจะตำกแดดช่วงที่ผ่ำน มำแล้ว แต่ควำมสำมำรถในกำรกันหนำวก็ลดลงอย่ำงมำก

ตอนนี้มีโอกำสได้รับของใหม่ แน่นอนว่ำทุกคนรีบลงไปต่อแถว กัน เพรำะกลัวว่ำจะไม่ได้รับ

ตลอดทำง เซียวหมิงเยวี่ยแทบจะไม่เห็นใครใส่เสื้อกันหนำวหรือ เสื้อขนเป็ด ทุกคนต่ำงเอำผ้ำห่มมำห่อตัวกันหนำวอย่ำงทุลักทุเล

“วันนี้อุณหภูมิแค่ 0 องศำ ทุกคนยังหนำวกันขนำดนี้ นับวัน อุณหภูมิยิ่งต ่ำลง อำทิตย์หน้ำจะลดเหลือ -10 องศำ แล้วจะทนกัน ไหวได้ยังไงนะ” แม่เซียวถอนหำยใจด้วยควำมสังเวช

สีหน้ำของเซียวหมิงเยวี่ยดูเคร่งขรึมลงเล็กน้อย “หลังจำกผ่ำน ภัยพิบัติทำงธรรมชำติมำสองปี พวกเขำแทบไม่มีเสื้อผ้ำส ำหรับกัน หนำวเลย”

แม่เซียวถอนหำยใจ “โชคดีที่บ้ำนเรำยังเก็บของไว้ครบ รีบไปกัน เถอะ”

เมื่อพวกเขำไปถึงจุดแจกจ่ำยสิ่งของ เห็นว่ำมีผู้คนต่อแถวยำว เหยียด เนื่องจำกกำรแจกจ่ำยสิ่งของจะกระจำยตำมจ ำนวนบ้ำน คน ในบ้ำนต้องมำพร้อมกันเพื่อรับ ต้องลงทะเบียนจ ำนวนคนในบ้ำน และ แสดงบัตรประชำชนของเจ้ำของบ้ำน

เมื่อแม่เซียวและเซียวหมิงเยวี่ยมำถึง พวกเธอก็รีบเข้ำไปช่วยงำน

มีสิ่งของส ำหรับป้องกันควำมหนำวหลำยอย่ำง เช่น ผ้ำห่ม เสื้อ กันหนำว กำงเกงขำยำว และรองเท้ำบูต นอกจำกนี้แต่ละบ้ำนยัง สำมำรถรับพลำสติกใสขนำดใหญ่จ ำนวนหนึ่ง ซึ่งเอำไว้ติดผนังเพื่อ ป้องกันลม

เซียวหมิงเยวี่ยเห็นเสบียงบรรทุกมำเป็นคันรถ ก็รู้สึกขอบคุณ ควำมเอำใจใส่ของเหล่ำผู้น ำของรัฐบำลที่คิดถึงทุกแง่มุม

ยิ่งไปกว่ำนั้นยังมีควำมรอบคอบ เตรียมเสบียงส ำหรับฤดูหนำวที่

โหดร้ำยไว้ล่วงหน้ำ ก่อนที่อำกำศจะหนำวจัดจะมำถึง

ผ้ำห่มเหล่ำนี้ทั้งหนำและนุ่ม ดูแล้วเหมือนเพิ่งผลิตใหม่ เสื้อกัน หนำวก็อบอุ่น ผู้คนต่ำงรีบสวมใส่เมื่อได้รับแจก หลำยคนรีบถอด

รองเท้ำเก่ำที่ใส่มำ แล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้ำบูตที่ได้รับแจก ก่อนเดิน จำกไป

รองเท้ำเก่ำถูกทิ้งไว้เป็นกองโต สูงเท่ำภูเขำขนำดย่อม ๆ

รัฐบำลประกำศแล้วว่ำภัยพิบัติต่อไปคือภัยควำมหนำวเหน็บ อย่ำงรุนแรง แต่ไม่มีใครรู้ว่ำจะมีภัยพิบัติอื่นใดมำพร้อมกับควำม หนำวเย็นสุดขั้วบ้ำง

ในอดีตภัยพิบัติคลื่นควำมร้อนมำพร้อมกับโรคยุงระบำด ภัย พิบัติฝนตกหนักและน ้ำท่วมมำพร้อมกับฝูงแมลง แล้วภัยหนำวจะ น ำพำสิ่งใดมำ?

ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลย

เซียวหมิงเยวี่ยก็ไม่รู้เช่นกัน เธอรู้แค่ว่ำจะมีหิมะตกหนัก แต่เธอ ไม่มีโอกำสได้เห็นว่ำอะไรจะเกิดขึ้นหลังจำกนั้น

จิตใจของมนุษย์นั้นยำกจะคำดเดำ โดยเฉพำะในช่วงเวลำแห่ง ควำมหำยนะ มนุษย์ทุกคนโหดเหี้ยมดุร้ำยเหมือนสัตว์ป่ำ

แม้ทุกคนได้รับสิ่งของส ำหรับฤดูหนำว แต่จะรักษำสิ่งของ เหล่ำนั้นไว้ได้หรือไม่ นั่นคือปัญหำใหญ่ จิตใจมนุษย์นั้นโลภมำก ผ้ำ ห่มผืนเดียวไม่เพียงพอ เสื้อกันหนำวตัวเดียวไม่เพียงพอ

แล้วจะท ำอย่ำงไร?

ค ำตอบนั้นแน่ชัดอยู่แล้ว ต้องชิงมันมำ

ในช่วงที่เกิดพำยุหิมะ ทุกคนไม่สำมำรถออกจำกบ้ำนได้ ทั้ง เจ้ำหน้ำที่และต ำรวจไม่สำมำรถช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอได้ ทุกคนต้อง อำศัยอยู่ในที่พักชั่วครำว จ้องมองกันด้วยสำยตำที่พร้อมจะโจมตีได้ ทุกเมื่อ กำรเอำชีวิตรอดนั้นจ ำเป็นต้องพึ่งพำตัวเอง กำรรักษำสิ่งของ ของตัวเองไว้ได้คือควำมสำมำรถที่แท้จริง

เซียวหมิงเยวี่ยนึกถึงคืนนั้นในชีวิตชำติก่อน ตอนที่ผ้ำห่มและ ของใช้กันหนำวของเธอถูกหญิงชรำผู้เอำแต่ใจและโหดร้ำยแย่งชิงไป หำกไม่ใช่เพรำะครอบครัวจิตใจต ่ำช้ำที่รวมหัวกันกดขี่เธอ เซียวหมิง เยวี่ยคงไม่ต้องตำยเร็วขนำดนั้น

หำกได้พบกับครอบครัวนั้นอีกครั้ง เธอจะต้องมอบบทเรียนให้ พวกเขำอย่ำงสำสม ให้พวกเขำได้ลิ้มรสควำมหนำวเหน็บจนต้องร้อง ขอชีวิต แต่ชีวิตนี้เต็มไปด้วยควำมแปรผัน อำจเป็นไปได้ว่ำครอบครัว นั้นเสียชีวิตไปแล้วก็ได้

เซียวหมิงเยวี่ยไม่อยำกคิดฟุ้งซ่ำนอีกต่อไป เธอรีบจัดกำรแจก สิ่งของออกไปครั้งแล้วครั้งเล่ำ แม้จะเรียกว่ำแจก แต่ควำมจริงแค่เติม เต็มสิ่งของที่ถูกหยิบไป เพรำะเป็นกำรแจกจ่ำยแบบต่อคิว คนรับจึง หยิบของไปเอง

แน่นอนว่ำ พวกเขำยังต้องรักษำควำมสงบเรียบร้อย ป้องกัน ไม่ให้ใครเอำของไปเกินจ ำนวนที่ก ำหนด และป้องกันไม่ให้ใคร ก่อกวน

“หนำวจะตำยแล้ว หนำวจะตำยแล้ว โธ่เอ๊ย คนข้ำงหน้ำรีบหน่อย ได้ไหม หยิบของช้ำอะไรขนำดนี้! ช้ำจนเต่ำเดินแซงหน้ำไปแล้ว!” มี คนตะโกนบ่นพลำงดันคนข้ำงหน้ำ

“รีบอะไรนักหนำ บ่นฉันไปก็ไม่มีประโยชน์ คนข้ำงหน้ำยังไม่ไป แล้วฉันจะไปได้ยังไง?”

แม้ว่ำอำกำศจะหนำวเย็น แต่ก็ยังมีคนที่อำรมณ์ร้อน

กำรทะเลำะวิวำทแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ตรำบใดที่ไม่มีกำรลงไม้ ลงมือ เซียวหมิงเยวี่ยก็จะไม่สนใจ

เธอหันกลับมำหลังไปหยิบเสื้อกันหนำวตัวใหม่ และทันทีที่หัน กลับมำ ก็เห็นร่ำงเงำด ำหนึ่งแอบซ่อนของไว้ด้ำนหลัง

“เฮ้ย หยิบไปได้คนละตัวเท่ำนั้น คุณเอำไปเกิน วำงมันลงซะ” เซียวหมิงเยวี่ยเตือนด้วยน ้ำเสียงเย็นชำ

หญิงสำวคนนั้นเผยแววตำที่แสดงถึงควำมผิดและพยำยำมหลบ เลี่ยงสำยตำ เธอเอำเสื้อกันหนำวสองตัวมำซ้อนกัน ตัวหนึ่งทับอีกตัว ถ้ำไม่สังเกตดี ๆ คงถูกหลอกได้

“คะ… ใครเอำของไปเกินจ ำนวน อย่ำมำใส่ร้ำยคนดี ๆ นะ” พูด จบเธอก็รีบเดินไปหยิบของชิ้นต่อไป

ตอนที่หญิงสำวเงยหน้ำขึ้น เซียวหมิงเยวี่ยจึงได้เห็นใบหน้ำของ อีกฝ่ำยอย่ำงชัดเจน

“หลี่ชุ่ยฮวำ หยุดนะ!”

หลี่ชุ่ยฮวำตกตะลึง ก่อนถำมอย่ำงระแวดระวัง “คุณรู้ชื่อฉันได้ ยังไง?”

เซียวหมิงเยวี่ยหรี่ตำมอง ช่ำงเหมือนกับค ำที่ว่ำพูดถึงโจโฉ โจ โฉก็มำ โลกกลมเสียจริง ๆ