ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 253 สมกับเป็นโรงแรมห้าดาว บริการดี๊ดี!

ผู้หญิงคนนั้นมองเซียวหมิงเยวี่ยจากหัวจรดเท้า เห็นเธอแต่งตัว ธรรมดา ๆ ไร้ซึ่งแบรนด์เนมสักชิ้น จึงเบ้ปากพูดจาดูถูกว่า

“เรื่องปกติ? รู้หรือเปล่าว่าคนเรามีระดับชั้นแตกต่างกัน ฉันจะ เหมือนพวกเธอได้ยังไงยะ? ช่างเถอะ ฉันไม่อยากมาต่อล้อต่อเถียง กับพวกเธอที่นี่ อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา คราวหน้าเวลาเจอฉันก็ ระวัง ๆ หน่อยแล้วกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจี่ยงจ้วงที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับหน้าแดงก ่าด้วย ความโกรธ แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร พ่อแม่ของเขาทั้งคู่ทำงานอยู่ที่นี่ เขาไม่สามารถก่อปัญหาได้

เซียวหมิงเยวี่ยก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางทาง จากนั้นเหยียบ รองเท้าของอีกฝ่ายพลางเผยยิ้มไร้เดียงสา

“เอาล่ะ ก็ได้ คุณจะออกไปก็ได้”

“กรี๊ด!”

หญิงสาวร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจ “รองเท้าหนังลูกวัวรุ่นลิ มิเต็ดของฉัน! กล้าดียังไงมาเหยียบเท้าฉันยะ?!”

เธอโกรธจนหน้าบิดเบี้ยว ง้างมือขึ้นหวังจะตบเซียวหมิงเยวี่ย

เซียวหมิงเยวี่ยคว้าข้อมือของเธอแล้วเหวี่ยงไปด้านข้าง หญิง สาวเซไปเซมาหลายครั้งกว่าจะสามารถยืนอย่างมั่นคง

“ไปซะ สุนัขดีไม่ขวางทาง”

ดูจากท่าทางของผู้หญิงคนนี้ คงจะเคยวางท่าหยิ่งยโสอยู่บ่อย ๆ

“ไปกันเถอะ” เซียวหมิงเยวี่ยพูดกับเจี่ยงจ้วง

เจี่ยงจ้วงพยักหน้ารับหนักแน่น รู้สึกสะใจสุด ๆ

หญิงสาวคนนั้นโกรธมาก แต่เมื่อเห็นใครบางคนเดินมาจาก ด้านหลัง เธอก็ทำสีหน้าบึ้งตึงด้วยความคับข้องใจ ร้องไห้สะอึกสะอื้น แล้วโผเข้าสู่อ้อมแขนของชายคนนั้น

“คุณสามีทำไมมาช้าจังคะ ฉันเกือบถูกทุบตีจนตายแล้ว มีคนมา กลั่นแกล้งฉัน”

ผู้ชายคนนั้นเรียกเธอว่าเบบี๋รัว ๆ รู้สึกเป็นห่วงมาก “โอ้หัวใจดวง น้อย ๆ ของผม ใครกันที่กล้ามากลั่นแกล้งเบบี๋? ผมจะฆ่ามันให้ตาย”

“นางนั่นไง!” ผู้หญิงคนนั้นชี้ไปที่เซียวหมิงเยวี่ย

หญิงสาวแอบกลอกตาเงียบงัน ไม่คิดสนใจคู่รักงี่เง่าสองคนนี้ เธอยังมีสัมภาระอีกมากมายที่ต้องจัดเก็บในห้อง

ขณะที่เซียวหมิงเยวี่ยกำลังพาเจี่ยงจ้วงเดินออกไป แต่คิดไม่ถึง ว่าชายหนุ่มคนนั้นจะเดินตามมา

“หยุดนะ! ทุบตีคนอื่นแล้วจะหนีเหรอ คิดง่ายเกินไปหน่อยไหม?”

ชายคนนั้นพยายามเอื้อมมือไปกระชากไหล่เซียวหมิงเยวี่ย เธอ พลันหรี่ตาลงและคว้าแขนของเขาไว้แน่น ก่อนจะเตะเขาล้มลงไปกอง กับพื้น

ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บจนเหงื่อเย็นไหลย้อย เขาพยายามลุกขึ้นหลาย ครั้งแต่ก็ลุกไม่ไหว ส่วนผู้หญิงนั้นกลัวจนหน้าซีดเผือด มองเซียวห มิงเยวี่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“นี่แหละที่เรียกว่าการทุบตี ครั้งต่อไปถ้าเจอฉันก็หลบหน้าไปให้ พ้น ไม่อย่างนั้น…”

เซียวหมิงเยวี่ยองมองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาคุกคาม เธอกลืน น ้าลายและถอยกลับไปสองสามก้าว

เจี่ยงจ้วงส่งเสียงฮึดฮัด ใช้อำนาจข่มขู่ สีหน้าของหญิงสาวยิ่งดู แย่ลง

“ไปเถอะ”

เซียวหมิงเยวี่ยเดินจากไปพร้อมกับเจี่ยงจ้วง

ในลิฟต์ เจี่ยงจ้วงมองลูกพี่ลูกน้องด้วยความชื่นชม “พี่สุดยอดไป เลย”

“แล้วเมื่อกี้ทำไมถึงเงียบไปล่ะ เห็นปกติพูดเก่งไม่ใช่เหรอ?” เซียวหมิงเยวี่ยถาม

เจี่ยงจ้วงเกาหัว “ผมไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ ไม่อยากสร้างปัญหาให้ ครอบครัวหรอก”

เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ หลังจากสองปีแห่งหายนะ หนุ่มน้อยคนนี้ดูโตขึ้นเยอะ และรู้จักอดทนอดกลั้นแล้ว อย่างไรก็ตาม การอดทนในบางสถานการณ์อาจทำให้คนเลวยิ่งได้ใจ และแน่นอน ว่าหากไม่อยากอดทน อย่างน้อยก็ต้องมีพลัง

คนที่กังวลเรื่องผลกระทบ ถ้าอดทนได้ก็ต้องอดทน แต่สำหรับ เซียวหมิงเยวี่ยแล้ว เธอไม่อยากทน

“คุณเก่งมากเลยนะครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดกีฬาสีขาวที่อยู่ ในลิฟต์พูดขึ้น

เซียวหมิงเยวี่ยหันไปมองเขา

ชายหนุ่มยิ้มอย่างสุภาพแล้วพูดว่า “ผมเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ คุณเก่งมากเลย ไม่ทราบว่าผมจะมีโอกาสทราบชื่อหรือช่องทางการ ติดต่อของคุณได้ไหมครับ?”

“ขอบคุณค่ะ แต่คงไม่ได้” เซียวหมิงเยวี่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ

ชายหนุ่มในชุดกีฬาไม่ได้โกรธ เขาพูดเบา ๆ ว่า

“ไม่เป็นไรครับ”

ลิฟต์มาถึงชั้น 15 เซียวหมิงเยวี่ยและเจี่ยงจ้วงเดินออกจากลิฟต์ จากนั้นลิฟต์ก็เคลื่อนตัวขึ้นไปชั้นบน

“อาจิ่น หายากนะเนี่ยที่ผู้หญิงจะปฏิเสธนาย รู้สึกยังไงบ้างที่ถูก ปฏิเสธ?” เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ พูดแซว

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าอาจิ่นยิ้มอย่างเจ้าชู้ แววตาเต็มไปด้วยเล่ห์ เหลี่ยม

“นายจะไปรู้อะไร กู้หลงซีมาถึงหรือยัง?”

“เออ งั้นคืนนี้เราออกมาเจอกันที่บาร์ แล้วชวนสาว ๆ สุดฮอตมา ปาร์ตี้กันจนดึกดื่นดีไหม?” เพื่อนชายตบไหล่ของเขา

อาจิ่นเดินออกจากลิฟต์แล้วตอบว่า “เพิ่งออกกำลังกายเสร็จ เดี๋ยวฉันไปอาบน ้าก่อน แล้วเจอกันตอนเย็น”

…

“ถึงแล้ว นี่ไงห้อง 1505”

พอเปิดประตูเข้าไปก็เจอคุณยายกับป้าสะใภ้รองกำลังจัดของอยู่ ข้าวของที่ขนมาจากบ้านมีไม่น้อยเลย แต่ละอย่างต้องหาที่จัดวางให้ เรียบร้อย

เจี่ยงจ้วงวิ่งเข้าไปด้านใน “ว้าว ใหญ่โตชะมัด! มีแค่คุณปู่กับคุณ ย่าอยู่เหรอครับ?”

เซียวหมิงเยวี่ยตกใจเช่นกัน นี่คือห้องสวีตที่มีห้องนั่งเล่น ห้อง แต่งตัว และห้องน ้า แม้จะเทียบไม่ได้กับห้องสวีตเพรสซิเดนเชียลซึ่งดี ที่สุด แต่ก็ถือว่ากว้างขวางไม่น้อย

ยกเว้นเรื่องที่ไม่มีห้องครัว ที่เหลือก็เหมือนห้องชุดหรูหราหนึ่ง ห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น และหนึ่งห้องน ้า

ในยุคสิ้นโลก ทุกคนมาที่นี่เพื่อหลบภัย การได้มีที่พักอาศัยแบบ นี้ถือว่าหรูหราเกินพอแล้ว

คุณตาตบท้ายทอยของเจี่ยงจ้วงเบา ๆ “หลานจะมาอยู่ด้วยกันก็ ได้นะ”

เจี่ยงจ้วงยิ้มเขิน ๆ “งั้นผมนอนบนโซฟาก็ได้ครับ”

เขาวิ่งไปนอนกลิ้งบนโซฟา จากนั้นก็กลิ้งลงบนพรมแล้วนอนนิ่ง คุณยายเห็นแล้วอดขำไม่ได้

“งั้นปูที่นอนบนพรมเถอะ นอนบนพรมน่าจะสบายกว่านอนบน โซฟานะ” คุณยายบอก

“แม่หนูอยู่ไหนคะ?” เซียวหมิงเยวี่ยถาม

ป้าสะใภ้รองเงยหน้าขึ้นตอบ “แม่เธออยู่ห้องข้าง ๆ กำลังจัดของ อยู่ พวกลุงใหญ่กำลังขนของมาให้ ทำไมไม่ไปรอที่ชั้น 22 ก่อนล่ะ? เดี๋ยวให้พวกเขาขนของขึ้นไปให้”

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ารับ เธอเดินไปยังห้องข้าง ๆ และเจอแม่ เซียวนั่งอยู่บนโซฟา คล้ายกับครุ่นคิดบางอย่างอยู่

“แม่คะ ทำไมไม่จัดของล่ะ นั่งเฉยทำอะไรอยู่?”

แม่เซียวกลับมาได้สติ และพูดด้วยความลังเลว่า

“แม่กำลังกังวลว่าพ่อเขาจะทำอย่างไร? พ่อทำงานอยู่ที่กรม เกษตรกรรมคนเดียว แล้วจะลาพักมาที่นี่ได้ไหม? ถ้าหิมะตกหนักจน ถนนถูกปิดกั้นขึ้นมาล่ะ”

เซียวหมิงเยวี่ยนั่งลงด้านข้างแม่ “ไม่หรอกค่ะ กรมเกษตรกรรม ยังต้องส่งอาหารมาที่เมืองบันเทิง พวกเขาคงไม่ปล่อยให้หิมะปิดถนน หรอก แล้วแม่บอกพ่อหรือยังคะ?”

เธอซื้อสารละลายหิมะมากมายขนาดนั้น ไม่ใช่เพื่อเอามาตั้งโชว์ เฉย ๆ

แม่เซียวพยักหน้า “แม่บอกแล้ว พ่อเขาบอกว่าจะมาหาถ้าทำได้”

หลังจากคุยกับแม่เซียวสักพัก เซียวหมิงเยวี่ยก็ขึ้นไปยังห้อง 2218 อันเป็นห้องของเธอ

เธอถอดเสื้อผ้าวางกองไว้ในห้อง ก่อนเข้าไปแช่น ้าในอ่างเพื่อชะ ล้างความเหนื่อยล้า จากนั้นสวมเสื้อผ้าที่บางเบาลง

เหตุผลหลักคือโรงแรมเปิดเครื่องทำความร้อนค่อนข้างแรง ซึ่ง สวมใส่เสื้อตัวเดียวก็เพียงพอ

เมื่อเธอออกมาจากห้องอาบน ้า ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ขณะที่เธอกำลัง เช็ดผม ก็พลันได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้น

เซียวหมิงเยวี่ยเปิดประตู ก่อนเห็นหญิงสาวสวมชุดสูทยูนิฟอร์ม ของโรงแรมยืนอยู่หน้าประตู รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอดูสมบูรณ์แบบ

“สวัสดีค่ะคุณหนูเซียว ขออภัยที่มารบกวน ดิฉันชื่อเอมี่ เป็น พนักงานดูแลอาคารตั้งแต่ชั้น 22 ถึงชั้น 30 หากคุณต้องการสิ่งใด โปรดติดต่อมาที่ดิฉัน คุณสามารถเข้าร่วมกลุ่มแชตของผู้พักอาศัย ในโรงแรมของเรา และแท็กดิฉันในกลุ่มได้เช่นกันนะคะ”

“ดีค่ะ”

เซียวหมิงเยวี่ยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เพิ่มข้อมูลติดต่อของ เอมี่ และเข้าร่วมกลุ่มแชต

ในกลุ่มมีสมาชิกหลายร้อยคน ผู้ดูแลกลุ่มเป็นพนักงานดูแล อาคารทั้งสี่คน ดูเหมือนว่าพนักงานแต่ละคนจะต้องดูแลแขกของ โรงแรมหลายชั้น

ค่อนข้างมีมนุษยธรรมทีเดียว เซียวหมิงเยวี่ยแอบคิดในใจ

“แขกทุกคนที่พักที่นี่ต้องเข้าร่วมกลุ่มแชตหรือคะ?” เซียวหมิง เยวี่ยถาม

เอมี่ตอบ “เพิ่งเริ่มใช้เมื่อไม่กี่วันก่อนเองค่ะ แขกที่มาพักตอนนี้

เป็นแขกที่เข้าพักระยะยาว ทางโรงแรมของเราจึงมีความประสงค์ที่จะ บริการลูกค้าให้ดียิ่งขึ้น”

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ”

เอมี่ก้มตัวโค้งคำนับ “ขอบคุณที่สละเวลาให้ความร่วมมือค่ะ ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมเมืองบันเทิง ขอให้มีความสุขกับการเข้าพักนะ คะ!”

เซียวหมิงเยวี่ยกล่าวคำขอบคุณแล้วปิดประตู บริการแบบนี้ สม กับเป็นโรงแรมห้าดาวจริง ๆ พูดได้เลยว่าไร้ที่ติ

เธอเดินไปที่ห้องน ้า หยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเป่าผมให้แห้ง

ชีวิตใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว!