ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 263 คู่รักไร้บุตรที่เลี้ยงสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์

ได้ยินมาว่าที่พักพิงฉุกเฉินมีการแจกอาหารแห้งแบบครั้งเดียวให้ เพียงพอสำหรับหนึ่งสัปดาห์ โดยได้นำของเก่าในคลังมาแจกทั้งหมด อาหารที่แจกประกอบไปด้วยหนอนฟันอบแห้งและเห็ดอบเกลือ ซึ่ง เป็นอาหารแห้งที่สามารถเก็บไว้ได้นาน

ด้วยจำนวนผู้ประสบภัยที่มากมาย การจัดหาอาหารสด เช่น ผัก และเนื้อสัตว์ คงเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากเป็นภาระค่าใช้จ่ายที่สูงเกินไป สำหรับหน่วยงานที่รับผิดชอบ

ในช่วงเวลาที่ขาดแคลนทรัพยากร การเข้าถึงสิ่งอำนวยความ สะดวกและอาหารที่ดีย่อมจำกัดอยู่แค่กลุ่มคนบางกลุ่มเท่านั้น ซึ่งเป็น สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้หนอนฟันอบแห้งและเห็ดอบเกลือจะไม่ใช่ของที่ดีที่สุด แต่ หากบริโภคอย่างประหยัดก็สามารถประทังชีวิตได้ระยะหนึ่ง แต่ไม่มี ใครทราบแน่ชัดว่าเมื่อไหร่จะมีรถส่งเสบียงมาอีก

ในฐานะบริษัทชั้นนำของเมืองเผิงจิง จี้กรุ๊ปซึ่งมีบริษัทลูกอย่าง กรมเกษตรกรรมและโรงงานต่าง ๆ จึงเป็นผู้รับผิดชอบหลักในการ จัดหาอาหาร สิ่งของเครื่องใช้ และวัสดุกันหนาวให้กับผู้ประสบภัย

ดังนั้น ด้วยภาระหน้าที่อันหนักหน่วงในฐานะผู้บริหารจี้กรุ๊ป จี้เห วินซีจึงต้องเผชิญกับความเหน็ดเหนื่อย เพราะมีงานมากมายที่รอให้ เขาจัดการ

เซียวหมิงเยวี่ยมองดูเขาที่นอนหลับสนิทบนโซฟา ลังเลใจว่าควร ปลุกเขาดีหรือไม่ เพราะการอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบชายหญิงดูไม่ ค่อยเหมาะสมนัก

แต่เมื่อลองคิดอีกที ช่างเถอะ ปล่อยให้เขานอนหลับพักผ่อนเสีย บ้าง

เซียวหมิงเยวี่ยหยิบผ้าห่มมาห่มให้เขาอย่างเบามือ โดยพยายาม ไม่รบกวนการนอนของชายหนุ่ม

เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวหมิงเยวี่ยตื่นนอนตอนสิบโมงเช้า เธอเห็นผ้า ห่มพับวางไว้บนโซฟาอย่างเรียบร้อย และรู้ทันทีว่าจี้เหวินซีได้ออกไป แล้ว

คนใหญ่คนโตแบบเขาย่อมมีธุระมากมายให้จัดการ

ในกลุ่มแชตของผู้เข้าพักโรงแรมเต็มไปด้วยข้อความที่พูดถึง เหตุการณ์วุ่นวายเมื่อวานนี้ ซึ่งตอนนี้ได้รับการคลี่คลายแล้ว และเอมี่

กำลังแสดงความขอโทษในกลุ่ม

จางฟู่บังเอิญได้ยินคนอื่นพูดว่าเจออดีตภรรยาของเขาที่นี่ และ เขารู้ดีว่าเมืองบันเทิงเป็นสถานที่แบบใด ซึ่งนั่นทำให้เขาขุ่นเคือง และ ตัดสินใจใช้ความรุนแรงโดยไม่คิดให้รอบคอบ

เนื่องจากเขาสนิทกับช่างไฟฟ้าคนหนึ่งที่เมืองบันเทิง จึงขโมย เสื้อผ้าและบัตรพนักงานของช่างไฟฟ้าคนนั้น เพื่อที่จะผ่านเข้าไปใน

เมืองบันเทิงโดยไม่ถูกสงสัย ปัจจุบันช่างไฟฟ้าคนนั้นถูกไล่ออกจาก งานแล้ว ด้วยเหตุผลว่าให้ผู้อื่นยืมบัตรพนักงาน

ตอนนี้อีกฝ่ายเสียชีวิตแล้ว เรื่องราวนี้จึงถือว่าจบลง และช่าง ไฟฟ้าที่ประมาทเลินเล่อก็ถูกไล่ออกจากงาน

สมาชิกในกลุ่มแชตของผู้เข้าพักต่างมีความเห็นไปในทิศทาง เดียวกันคือ ต้องการให้มีการเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย หลายคนเสนอแนะแนวทางการรักษาความปลอดภัยเพิ่มเติม บรรยากาศการสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่นและมีการแลกเปลี่ยนความ คิดเห็นอย่างสร้างสรรค์

เมื่อเห็นข้อความในกลุ่มแชต เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกประหลาดใจ เล็กน้อย คนพวกนี้ทั้งใจเย็นและมีเหตุผลขนาดนี้เลยเหรอ?

หากเป็นกลุ่มแชตของลูกบ้านในชุมชนหวาฮั่นคงมีคนออกมา โวยวาย เรียกร้องค่าเสียหาย หรือสร้างความวุ่นวายไปแล้ว

หลังจากเหตุการณ์นั้น ทางเมืองบันเทิงได้เพิ่มการฝึกอบรม พนักงาน เปลี่ยนระบบเข้าออกจากการใช้บัตรพนักงานเป็นการ สแกนใบหน้า พร้อมทั้งเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย โดยมี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธคอยตรวจตราจุดสำคัญ และ เพิ่มจำนวนพนักงานรักษาความปลอดภัยในชุดลายพรางภายใน เมืองบันเทิง

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน

เซียวหมิงเยวี่ยเริ่มคุ้นเคยกับชีวิตที่แสนสบายในเมืองบันเทิงแล้ว

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หิมะตกหนักอย่างต่อเนื่อง อุณหภูมิ ค่อย ๆ ลดลง กระทั่งเช้าวันนี้อุณหภูมิตามเวลาจริงวัดได้ที่ -35 องศา เซลเซียส

เซียวหมิงเยวี่ยมองดูหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนาแน่น จน เผลอคิดอะไรไปเรื่อย

ถนนหนทางบริเวณใกล้เคียงเมืองบันเทิงยังพอใช้สอยได้ เนื่องจากมีคนงานคอยเก็บกวาดหิมะอยู่เป็นประจำ แต่สำหรับพื้นที่ที่

ไม่มีการเก็บกวาด หิมะทับถมจนหนาถึง 8 เมตร!

ความหนาของหิมะ 8 เมตรถือเป็นสถิติใหม่ของประเทศจีน นี่

เป็นสัญญาณเตือนเริ่มต้นของภัยพิบัติความหนาวเย็นสุดขีด ซึ่ง กำลังคืบคลานเข้ามา

และนี่เพิ่งผ่านไปเพียงแค่หนึ่งเดือน พายุหิมะผ่านไปได้ครึ่งทาง เท่านั้น

โครม โครม โครม!

เจ้าสุนัขทิเบตันมาสทิฟฟ์ห้องข้าง ๆ กำลังเล่นซนอีกแล้ว

ห้องข้างเธอมีคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวอาศัยอยู่ ทั้งคู่ตัดสินใจที่จะ ไม่มีลูก และเลี้ยงสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์เสมือนลูกชาย

โดยตามใจมันทุกอย่าง

พวกเขาเลี้ยงสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์แบบไร้กฎระเบียบบังคับ สุนัขพันธุ์ใหญ่มีพลังเยอะ ทว่าคู่สามีภรรยาไม่สามารถพาสุนัข ออกไปเดินเล่นได้ ผลก็คือเจ้าสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ปลดปล่อย พลังในห้องและกระโดดขึ้นลงตลอดทั้งวัน

นอกจากนี้คู่สามีภรรยาไร้บุตรไม่ชอบผูกเชือก ปล่อยให้สุนัข พันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์วิ่งพล่านไปมาในโถงทางเดิน โดยบอกว่าให้ มันปลดปล่อยพลังงานออกมา แล้วยังอวดว่าสุนัขของพวกเขาน่า เกรงขามเป็นพิเศษ

ผู้พักอาศัยบนชั้น 22 จำนวนมากไม่พอใจ เนื่องจากโถงทางเดิน มีกลิ่นเหม็นของสุนัขจาง ๆ เป็นกลิ่นแบบเฉพาะตัวของสุนัข ผสมกับ กลิ่นฉี่

ผู้พักอาศัยร้องเรียนมาหลายครั้งแล้ว เอมี่เองก็ไปเตือนพวกเขา นับครั้งไม่ถ้วน พยายามพูดคุยด้วยรอยยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงหู แต่ สามีภรรยาคู่นั้นไม่สนใจเลย

ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะมีเส้นสายใหญ่โตอยู่เบื้องหลัง จึงทำอะไรก็ได้ ตามใจชอบ และไม่สนใจใคร เอมี่เองก็รู้สึกจนปัญญา

เซียวหมิงเยวี่ยไม่ได้อยู่ห้องบนชั้น 22 ทุกวัน การอาศัยอยู่คน เดียวมันช่างเหงาเหลือเกิน เธอจึงมักไปหาแม่ที่ชั้น 15 บ่อย ๆ บางครั้งเธอก็อยู่กับแม่ นอนบนเตียงเดียวกัน พูดคุยเรื่องราวส่วนตัว ระหว่างแม่ลูก

ดังนั้นเซียวหมิงเยวี่ยจึงอาศัยอยู่ที่ชั้น 15 บ่อยกว่า อีกทั้งชั้น 14 ยังเป็นชั้นที่มีร้านอาหาร ซึ่งการอยู่ชั้นนี้ค่อนข้างสะดวกกว่า

บางครั้งเธอก็ไปเล่นไพ่กับแม่เซียว ช่วงนี้เซียวหมิงเยวี่ยได้เรียนรู้ วิธีเล่นไพ่นกกระจอก มันสนุกดีเหมือนกัน

และเธอยังเข้ากันได้ดีกับเพื่อนวงไพ่นกกระจอกของแม่เซียว โดยเฉพาะป้าหงที่ดูจะชอบเธอมาก

ถึงแม้ว่าเซียวหมิงเยวี่ยจะไม่ค่อยได้อยู่ที่ชั้น 22 แต่แปดในสิบ ครั้งต้องได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทระหว่างเพื่อนบ้านกับคู่สามีภรรยาไร้ บุตรที่อยู่ห้องข้าง ๆ

เรียกได้ว่าได้ยินแทบทุกครั้งที่กลับมา

บรรดาผู้พักอาศัยชั้น 22 ยังตั้งกลุ่มแชตเพื่อพูดคุยระบายความ อัดอั้นตันใจ กลุ่มนี้มีสมาชิกเป็นผู้พักอาศัยชั้น 22 ทั้งหมด รวมถึง เซียวหมิงเยวี่ยด้วย

ผู้พักอาศัยชั้น 22 มักบ่นในกลุ่มแชตบ่อย ๆ ว่า เวลาออกจาก ห้องต้องแอบมองก่อนว่ามีสุนัขอยู่หรือเปล่า ถ้าไม่มีจะรีบวิ่งไปที่ลิฟต์ ทั้ง ๆ ที่จ่ายเงินค่าที่พักเอง แต่กลับต้องแอบซ่อนตัวอยู่เหมือนขโมย ต้องหวาดกลัวทุกวี่วัน เพราะรูปร่างหน้าตาของสุนัขพันธุ์ทิเบตัน มาสทิฟฟ์นั้นน่ากลัวจริง ๆ

มีครั้งหนึ่งเซียวหมิงเยวี่ยเดินผ่านประตูห้องข้าง ๆ แล้วประตูเปิด พอดิบพอดี กลิ่นเหม็นโชยมาจนเธอแทบหายใจไม่ออก

เธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าคู่รักไร้บุตรข้างบ้านจะทนอยู่ร่วมกับ สุนัขกลิ่นเหม็นหึ่งได้อย่างไร ทั้งที่ต้องอยู่ร่วมห้องเดียวกัน ทำไมถึง ไม่ดูแลความสะอาดของสุนัขให้ดี?

เหม็นขนาดนี้ อยู่ไปได้ยังไง?

นอกจากนี้ กลิ่นเหม็นในโถงทางเดินก็แรงมาก เธอจึงยิ่งไม่ชอบ อยู่ชั้น 22 แต่เมื่อวานพ่อเซียวลาพัก เธอจึงต้องกลับมานอนที่ชั้น 22

เซียวหมิงเยวี่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างง่าย ๆ และเตรียมไปทาน อาหารเย็นที่ร้านอาหาร เป็นเรื่องยากที่พ่อเซียวจะลางานมาได้ ครอบครัวจึงต้องการทานข้าวเย็นฉลองกัน

ทันทีที่เธอเปิดประตู ประตูห้องข้าง ๆ ก็เปิดออกในเวลาเดียวกัน สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ตัวใหญ่วิ่งออกมาจากประตูตรงมาหา เซียวหมิงเยวี่ยและเห่าใส่เธออย่างบ้าคลั่ง

คู่สามีภรรยาไร้บุตรเดินตามออกมา ผู้เป็นภรรยามองเซียวหมิง เยวี่ยแวบหนึ่งแล้วพูดว่า

“เชร็คเป็นเด็กเรียบร้อยและน่ารัก ไม่กัดคนหรอกค่ะ”

เซียวหมิงเยวี่ยมองสุนัขดุร้ายที่กำลังแยกเขี้ยวขู่เธอ ขนของมัน ตั้งชัน แววตาดุร้าย ชัดเจนว่ามันมีเจตนาจะโจมตี และดูท่าทางจะ โจมตีอย่างรุนแรงด้วย

ฟันสีเหลืองอมส้มของมันยังมีน ้าลายเหนียว ๆ ไหลย้อย จนหยด ลงบนพื้นขณะที่มันแยกเขี้ยวขู่

ไม่น่าแปลกใจเลยที่โถงทางเดินถึงมีกลิ่นเหม็น ที่แท้ก็ด้วยสาเหตุ นี้นี่เอง

สุนัขที่แยกเขี้ยวดุร้ายนี้เรียกว่าเรียบร้อยได้เหรอ? กล้าเรียกว่า น่ารักได้อย่างไร?

เซียวหมิงเยวี่ยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“ถึงแม้ว่ามันจะไม่กัด แต่มันก็ยังทำให้ผู้คนหวาดกลัว พวกคุณ ควรผูกเชือกไว้ด้วยนะคะ” เธอพูดเตือนด้วยความหงุดหงิด

ภรรยาแสดงท่าทางไม่พอใจ “ฉันก็นึกว่าคุณจะแตกต่างจาก พวกเขาซะอีก ที่แท้ก็ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเหมือนกัน ลูกชายของฉัน ทำให้คุณขุ่นเคืองหรือไง? เขาไปกัดคุณหรือไง? ฉันล่ะไม่เข้าจริง ๆ พวกคุณจะตื่นตระหนกอะไรกันนักหนา!”

สิ้นเสียง เธอยังกลอกตาใส่อีกด้วย

“พูดกับคนไร้หัวใจแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร เชร็ค ไปกันเถอะ” สามีพูดด้วยน ้าเสียงเย็นชา

คู่สามีภรรยาเดินจากไป สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์เห่าอีกสอง สามครั้ง ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่แยแส

เซียวหมิงเยวี่ยแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ก่อนจะรู้สึกขำขึ้นมา ทันใด แม้จะพักที่เมืองบันเทิงมานับเดือนแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอ ได้พูดคุยกับสามีภรรยาคู่นี้

นี่เธอกำลังโดนวิพากษ์วิจารณ์อยู่เหรอ?

ไม่แปลกใจที่คนในกลุ่มจะบ่นขนาดนั้น มันมีเหตุผลว่าทำไม พวกเขาถึงทำให้ทุกคนโกรธ สองสามีภรรยาคู่นี้ฟังภาษาคนไม่ เข้าใจหรืออย่างไร?

ขณะที่เซียวหมิงเยวี่ยกำลังตั้งคำถามกับชีวิต สามีภรรยาคู่นั้นก็ เลี้ยวโค้งและเดินเข้าลิฟต์ไปแล้ว

ทันใดนั้น ประตูบานหนึ่งก็เปิดออกเงียบ ๆ ผู้หญิงวัยกลางคนที่

ยิ้มแย้มแจ่มใสเดินออกมาพูดเสียงเบาว่า

“แม่หนู อย่าพยายามใช้เหตุผลพูดกับพวกเขาเลย พวกเขาไม่ ฟังหรอก พวกเราเคยทะเลาะกับสองสามีภรรยาคู่นั้นมาหลายครั้งแล้ว พวกเขาถึงกับจะปล่อยสุนัขมากัดฉันด้วยซ ้า”

ผู้หญิงวัยกลางคนถอนหายใจ “ต้องเป็นคนแบบไหนกันนะ โชค ร้ายจริง ๆ กระทั่งเวลาออกไปกินข้าวก็ต้องคอยหลบหน้าพวกเขา”

เซียวหมิงเยวี่ยเม้มริมฝีปาก มองดูทิศทางที่สามีภรรยาคู่นั้นจาก ไปอย่างไตร่ตรอง ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป จะต้องเกิดเรื่องแน่

ในอากาศ กลิ่นเหม็นสาบของสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟฟ์ยังไม่ จางหายไป บริเวณพื้นที่สุนัขยืนอยู่เมื่อสักครู่ยังมีรอยน ้าลายเปียก พร้อมกับส่งกลิ่นเหม็นหึ่ง

เซียวหมิงเยวี่ยใช้มือปิดจมูกด้วยความรังเกียจ

เธอทนไม่ไหวแล้ว ต้องทำอะไรสักอย่าง