ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 273 งั้นก็แจ้งต ำรวจสิ

“วูล์ฟด็อกตัวใหญ่นี่ดูว่ำนอนสอนง่ำยดีนะ ไม่เหมือนเจ้ำทิเบตัน มำสทิฟฟ์ตัวนั้น”

หญิงสำวที่สวมชุดนอนผ้ำไหมพูดจำเหน็บแนมว่ำ

“กำรเลี้ยงสุนัขเป็นแบบนี้แหละ เจ้ำของเป็นแบบไหน สุนัขก็จะ เป็นแบบนั้น สุนัขก็ยังคงเป็นสุนัขเสมอ แต่กับบำงคนก็สูญสิ้นควำม เป็นคนไปแล้ว”

เธอมีเรื่องบำดหมำงกับหญิงสำวเจ้ำของสุนัขมำนำนแล้ว

หญิงสำวเจ้ำของสุนัขรู้สึกประหลำดใจมำก เธอไม่คำดคิดเลยว่ำ พวกเขำจะพูดแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่ก็เลี้ยงสุนัขเหมือนกัน ท ำไมถึงมำโจมตี เธอคนเดียว?

“พวกแกมันป่วยกันไปหมดแล้วหรือไง ท ำไมถึงมำด่ำฉันอยู่คน เดียว?”

“แก แกฆ่ำลูกชำยฉัน ฉันมำก็เพื่อให้แกชดใช้” หญิงสำวหันไป มองเซียวหมิงเยวี่ย และเพิ่งตระหนักจุดประสงค์ดั้งเดิมของตัวเอง

เซียวหมิงเยวี่ยอุทำนว่ำ “งั้นก็แจ้งต ำรวจสิ”

เธอนึกสงสัยอยู่เหมือนกัน แค่ให้เสี่ยวฮุยฮุยไปสั่งสอน ไม่ได้ท ำ ร้ำยอะไรหนัก ซึ่งล้วนแล้วเป็นเพียงแผลถลอก แต่ท ำไมถึงขั้นตำย เลยล่ะ?

เซียวหมิงเยวี่ยเหลือบมองเสี่ยวฮุยฮุย เจ้ำหมำป่ำส่งเสียงครำง เบำ ๆ รำวกับบอกว่ำเขำไม่ได้ท ำอะไรผิด และไม่ได้กัดมันจนตำย

“พวกคุณบอกว่ำสุนัขตำย หมอได้บอกสำเหตุกำรตำยหรือ เปล่ำ?” เซียวหมิงเยวี่ยถำมเพิ่มเติม

สำมีภรรยำต่ำงตะลึงงัน ควำมรู้สึกผิดในแววตำของพวกเขำ เลือนหำยไปในพริบตำ

ชำยหนุ่มพยำยำมเปลี่ยนหัวข้อ “เอำล่ะ เชร็คก็ตำยไปแล้ว จะไป พูดถึงเรื่องนี้ให้ได้ประโยชน์อะไร”

เขำรู้ดีว่ำกำรทะเลำะกันต่อไปนั้นไม่มีประโยชน์อะไร เพื่อนบ้ำน ทั้งชั้นต่ำงออกมำต่อต้ำน พวกเขำมีจ ำนวนน้อยกว่ำ ไร้ทำงสู้กับคน หมู่มำก ถ้ำยืนกรำนต่อไป พวกเขำเองที่จะเป็นฝ่ำยเสียเปรียบ

“เรื่องค่ำเสียหำย เดี๋ยวเรำมำคุยกันอีกที ยังไงเรำก็อยู่ห้องข้ำง ๆ กัน เธอหนีไปไหนไม่ได้หรอก”

หญิงสำวมองสำมีด้วยควำมไม่เชื่อ “แค่ค่ำเสียหำยเหรอ ท ำไมถึง ไม่ไล่มันออกไปจำกเมืองบันเทิง? บอกญำติของคุณให้ไล่มันออกไป สิ นำงนี่ท ำให้ฉันอับอำยขำยหน้ำต่อหน้ำคนมำกมำยในร้ำนอำหำร บังคับให้ฉันขอโทษ และให้ฉัน…”

เธอกัดฟันกรอด นี่เป็นประสบกำรณ์ที่น่ำอับอำยที่สุดในชีวิต เธอไม่มีวันลืมมันได้เด็ดขำด

ชำยหนุ่มพยำยำมลดควำมตึงเครียด “อย่ำสร้ำงปัญหำ ไว้ค่อย หำสุนัขตัวอื่นมำเลี้ยงทีหลัง”

หญิงสำวกัดริมฝีปำกแน่น เหตุกำรณ์นี้ไม่ใช่แค่เรื่องสุนัข แต่ เพรำะเธอถูกกลั่นแกล้ง!

เซียวหมิงเยวี่ยพูดเสียงเย็นชำ “ฉันขอแนะน ำว่ำพวกคุณสองคน หยุดเลี้ยงสุนัขเถอะ ด้วยวิธีกำรเลี้ยงแบบนี้ คุณโชคดีที่เจ้ำทิเบตัน มำสทิฟฟ์ไม่ได้ไปกัดใคร ถ้ำมันกัดคนผิดขึ้นมำ คุณจะชดใช้ ค่ำเสียหำยไหวเหรอ?”

“ดังนั้น พวกคุณควรขอบคุณฉันนะ ที่ฉันช่วยขจัดภัยร้ำยให้ แล้วท ำไมยังกล้ำมำเรียกร้องค่ำเสียหำยจำกฉันอีกเหรอ?”

หญิงสำวไม่ยอมแพ้ “แกฆ่ำสุนัขของฉัน แล้วยังมำบิดเบือน ข้อเท็จจริงอีกเหรอ?”

เซียวหมิงเยวี่ยมองตรงเข้ำไปในดวงตำของเธอ แล้วถำมอย่ำง สงสัย “คุณก ำลังท ำเพื่อสุนัข หรือเพรำะว่ำตัวเองเสียหน้ำกันแน่?”

หญิงสำวอึ้งไปชั่วครู่ จ้องมองเซียวหมิงเยวี่ยด้วยควำมเกลียดชัง รำวกับอยำกจะกินเธอให้ได้

เซียวหมิงเยวี่ยเริ่มหมดควำมอดทน จึงพูดด้วยน ้ำเสียงเย็นชำว่ำ

“แล้วก็ เลิกพูดว่ำฉันฆ่ำสุนัขของคุณได้แล้ว ตอนที่คุณสั่งให้ สุนัขพันธุ์ทิเบตันมำสทิฟฟ์กัดพ่อฉันจนตำย ใจคุณเองก็โหดเหี้ยม

อ ำมหิตเกินคน ถ้ำฉันโหดเหี้ยมเหมือนคุณ ป่ำนนี้ไม่ใช่เจ้ำสุนัขทิเบ ตันมำสทิฟฟ์หรอก แต่เป็นคุณนั่นแหละที่จะตำย ถ้ำยังมำรบกวนฉัน อีก อย่ำมำต ำหนิที่ฉันต้องเอำจริง!”

หญิงสำวรู้สึกหวำดกลัวต่อสำยตำของเซียวหมิงเยวี่ย

เสี่ยวฮุยฮุยกระโจนพรวดขึ้น วำงอุ้งเท้ำหน้ำบนพื้น แล้วขู่ค ำรำม ใส่ทั้งสองคนเบำ ๆ

“กรี๊ด! คุมหมำของแกให้ดีสิ!”

หญิงสำวกรีดร้องด้วยควำมตกใจ เธอมีบำดแผลทำงใจจำกเสี่ยว ฮุยฮุยก่อนหน้ำนี้

ชำยหนุ่มรีบถอยหลังออกไปเช่นกัน วูล์ฟด็อกตัวนั้นน่ำกลัว เกินไป เขำเห็นแผลบนร่ำงของเชร็คด้วยตำตัวเอง และรู้สึกหวำดกลัว มำก

“เจ้ำตูบหวงฉันมำก เขำทนเห็นฉันถูกกลั่นแกล้งไม่ได้ พวกคุณ อย่ำมำหำเรื่องกันเลยดีกว่ำ ถ้ำเขำกระโจนไปกัดเข้ำ พวกคุณคงเจ็บ ตัวน่ำดู ฉันเองก็คงห้ำมไว้ไม่ได้”

ใบหน้ำชำยหนุ่มบิดเบี้ยว รีบลำกตัวภรรยำกลับเข้ำห้อง แม้หญิง สำวจะไม่เต็มใจ แต่เมื่อเห็นเสี่ยวฮุยฮุยที่ตั้งท่ำพร้อมจะกระโจนเข้ำใส่ เธอก็ไม่กล้ำอยู่ตรงนั้นต่อ

หลังเข้ำไปด้ำนใน พวกเขำก็กระแทกประตูเสียงดังโครม

เมื่อทั้งคู่กลับเข้ำห้อง เสี่ยวฮุยฮุยก็เปลี่ยนสีหน้ำทันที กลับมำ เป็นเจ้ำสุนัขขี้เกียจ ก่อนเดินเข้ำห้องเพื่อนอนแผ่บนพรม

หญิงชรำเดินเข้ำมำใกล้แล้วพูดว่ำ “แม่หนูเอ๊ย อย่ำกลัวพวกเขำ เลย เรำทะเลำะกับพวกเขำจนชำชินแล้ว เรื่องนี้เธอท ำได้ดีมำก”

ชำยวัยกลำงคนเข้ำมำพูดคุยด้วย “โห วูล์ฟด็อกที่คุณเลี้ยงเท่ จริง ๆ แถมฉลำดเสียด้วย สุนัขที่รู้จักปกป้องเจ้ำนำยแบบนี้คือสุนัขที่

ดี!”

“ผู้หญิงคนนั้นกร่ำงไปทั่วเพรำะเธอเป็นเจ้ำของสุนัขพันธุ์ทิเบตัน มำสทิฟฟ์ แต่สุดท้ำยสุนัขของเธอก็ถูกวูล์ฟด็อกกัดจนตำย มำดูกัน ว่ำตอนนี้เธอจะกล้ำหำเรื่องคนอื่นอีกไหม”

เซียวหมิงเยวี่ยหัวเรำะเบำ ๆ “ฉันเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน โชค ดีที่ต่อไปจะสงบสุขแล้ว”

“ใช่ไหมล่ะ ฉันรู้สึกเหมือนได้รับอิสรภำพ กลับมำใช้ชีวิต ตำมปกติได้อีกครั้ง รู้สึกดีที่ไม่ต้องกลัวเจอน้องหมำดุร้ำยอีกต่อไป แถมทำงเดินของเรำก็จะไม่เหม็นหึ่งอีกแล้วด้วย”

หญิงคนหนึ่งยิ้มจนหน้ำบำน แสดงให้เห็นว่ำเธอมีควำมสุขอย่ำง แท้จริง

หญิงสำวในชุดนอนผ้ำไหมเดินเข้ำมำแล้วพูดขึ้นว่ำ

“สำมีภรรยำคู่นั้นดูเหมือนมีเส้นสำยอยู่บ้ำง คุณต้องระวังตัวไว้ หน่อยนะ หำที่พึ่งพำไว้สักหน่อยจะดีกว่ำ”

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำ “ค่ะ ขอบคุณที่เตือนฉัน”

เธอคิดว่ำตัวเองก็มีที่พึ่งพำเหมือนกัน แถมยังเป็นที่พึ่งพำที่มี อ ำนำจใหญ่โต ไม่น่ำจะถูกไล่ออกจำกเมืองบันเทิงหรอก

“พวกเรำต่ำงหำกที่ต้องขอบคุณ รวมถึงเจ้ำตัวนี้ด้วย” หญิงสำว มองไปที่เสี่ยวฮุยฮุยด้วยรอยยิ้มในแววตำ

เมื่อเรื่องรำวทุกอย่ำงจบลง ผู้พักอำศัยบำงคนก็พูดคุยกันสักครู่ ก่อนจะแยกย้ำยกันกลับไปยังห้องพักของตัวเอง เซียวหมิงเยวี่ยกลับ เข้ำไปและปิดประตูห้องเช่นกัน

แม้ว่ำพวกเขำจะไม่ได้พูดคุยกันที่ทำงเดินแล้ว แต่กลุ่มแชต ส ำหรับบ่นของชั้น 22 ยังคงคึกคัก

[หยำดฝนบนดอกท้อ] : ถ้ำคู่สำมีภรรยำไร้บุตรนั่นย้ำยออกไปก็ คงจะดี เห็นหน้ำพวกเขำแล้วอำรมณ์เสียทุกที

[ซำนตำคลอสอยู่ที่ไหน] : อุ๊ย อะไรกัน สำมีภรรยำคู่นั้นพูด เหมือนตัวเองหัวก้ำวหน้ำมำกเลยนะ แต่ญำติฉันบอกมำว่ำ เคยเห็น พวกเขำไปตรวจที่โรงพยำบำลเรื่องมีบุตรยำก

[สตรีกุหลำบ] : พูดจริงหรือพูดเล่นเนี่ย?

[ซำนตำคลอสอยู่ที่ไหน] : ก็จริงน่ะสิ ญำติฉันเคยไปฝึกงำนที่

โรงพยำบำล เลยจ ำพวกเขำได้ ผู้หญิงชื่อเจียงเหมยเหมย เธอไป ตรวจสำเหตุของภำวะมีบุตรยำก ตรวจพวกมดลูกและท่อน ำไข่อะไร พวกนี้ ตรวจหมดเลย

สตรีกุหลำบ: แล้วเป็นยังไงต่อ?

[หน้ำท้องกลมป่อง] : ฉันก็อยำกรู้ กระซิบบอกหน่อยสิ

[ซำนตำคลอสอยู่ที่ไหน] : ญำติฉันบอกว่ำเธอประทับใจสำมี ภรรยำคู่นี้เป็นพิเศษ เวลำไปตรวจ ก็จะเป็นผู้หญิงไปตรวจตลอด ผู้ชำยด่ำภรรยำสำรพัด และดูเหมือนจะรังเกียจมำก แต่เหมือนว่ำ เจียงเหมยเหมยจะไม่มีปัญหำอะไร ต่อมำพวกเขำต้องกำรท ำเด็ก หลอดแก้ว แต่แล้วก็เกิดภัยพิบัติทำงธรรมชำติ โรงพยำบำลทุกแห่ง จึงหยุดท ำกำรจนถึงปัจจุบัน

[ต้นไม้เก่ำแก่ยืนต้นตำย] : ฉันว่ำพวกเขำก็ดูรักกันดีนะ ท ำไม ผู้ชำยถึงดุด่ำภรรยำล่ะ?

[ซิดนีย์] : จริงด้วย

[ซำนตำคลอสอยู่ที่ไหน] : เขำดุด่ำเธอที่มีลูกไม่ได้ เอำแต่พูดว่ำ จะหย่ำกับเธอ

[สตรีกุหลำบ] : งั้นยิ่งแปลกไปใหญ่เลย ตอนนี้พวกเขำก็ดูรักกัน ดีปกติ ยังออกมำทะเลำะกับพวกเรำได้ทุกวัน ผู้ชำยคนนั้นเปลี่ยนใจ แล้วเหรอ?

[ซิดนีย์] : ใช่ ตอนนี้ตัวติดกันอย่ำงกับกำว

เหล่ำสมำชิกในกลุ่มแชตต่ำงก ำลังเม้ำท์มอยเรื่องรำว ควำมสัมพันธ์ของคู่สำมีภรรยำไร้บุตร ทุกคนต่ำงแสดงควำมคิดเห็น อย่ำงออกรส

เซียวหมิงเยวี่ยก็เลื่อนอ่ำนข้อควำมเช่นกัน ท้ำยที่สุดชีวิตของทุก คนช่วงนี้ค่อนข้ำงเบื่อหน่ำย นำน ๆ ทีจะมีเรื่องเม้ำท์มอยกัน ถือเป็น กำรผ่อนคลำยควำมเบื่อหน่ำยได้ดี

จำกข้อควำมที่เธออ่ำน เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย ตำมที่ไอดีซำนตำคลอสอยู่ที่ไหนพูด ดูเหมือนว่ำฝ่ำยชำยจะร้อนรน อยำกมีลูก ถึงขั้นบอกจะหย่ำหำกภรรยำมีลูกให้ไม่ได้

ท ำไมถึงเปลี่ยนใจกะทันหันล่ะ?

ยิ่งไปกว่ำนั้น สมำชิกในกลุ่มต่ำงพูดว่ำพวกเขำดูรักกันดี แต่ เซียวหมิงเยวี่ยกลับไม่รู้สึกแบบนั้น ตอนที่ภรรยำของเขำถูกเพื่อน บ้ำนด่ำทอ เขำกลับไม่แยแส หรือมีควำมตั้งใจจะปกป้องเธอเลย

หรือว่ำเขำแค่แกล้งท ำดี?

เซียวหมิงเยวี่ยวำงขำของเธอไว้บนหลังของเสี่ยวฮุยฮุยแล้วส่ำย ไปมำอย่ำงสบำยใจ เธอคิดว่ำสองสำมีภรรยำคู่นั้นช่ำงแปลก ประหลำดจริง ๆ

แต่ช่ำงมันเถอะ หวังว่ำครั้งนี้พวกเขำจะได้รับบทเรียน จำกนั้น พวกเขำจะได้ท ำตัวสงบเสงี่ยม ไม่แหกกฎอีก และทุกคนจะสำมำรถ อยู่ร่วมกันอย่ำงสงบสุขได้

มิฉะนั้น ก็อย่ำมำโทษที่เธอต้องใจร้ำย