ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 275 เหตุการณ์หิมะถล่ม

เซียวหมิงเยวี่ยเลือกกดข้อความแบบสุ่ม ๆ เพื่อเข้าไปดู

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : เจ้าของร้าน กรุณากดเข้ามาดู! พวกเราคือหน่วยงานป้องกันภัยพิบัติแห่งชาติ และหวังว่าจะได้ร่วมมือกับเจ้าของมูนฟาร์มเพื่อช่วยเหลือประชาชน ในเมืองเผิงจิงฝ่าฟันวิกฤตนี้ไปด้วยกัน

เซียวหมิงเยวี่ยวางซุปเม็ดบัวเห็ดหูหนูลงบนโต๊ะ สีหน้า แปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง

หน่วยงานป้องกันภัยพิบัติแห่งชาติก่อตั้งขึ้นใหม่หลังจาก วิกฤตการณ์วันสิ้นโลก โดยไม่ขึ้นตรงกับหน่วยงานใด ๆ และมี กระบอกเสียงที่แข็งแกร่ง สามารถสั่งการทรัพยากรที่มีอยู่ทั้งหมดได้ โดยตรง เพื่อต่อสู้กับภัยพิบัติ และช่วยเหลือผู้ประสบภัย

เซียวหมิงเยวี่ยครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนตอบกลับไปว่า

[มูนฟาร์ม] : ความร่วมมือแบบไหน? โปรดอธิบายรายละเอียด เพิ่มเติม

อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : ยอดเยี่ยมมาก! ในที่สุดคุณก็เห็นข้อความ รอสักครู่นะครับ ผมจะไปเรียกหัวหน้ามา คุย

เซียวหมิงเยวี่ย “…”

เธอเลื่อนดูข้อความเก่า ๆ และพบว่าบัญชี ‘แล้วแสงสว่างจะสาด ส่องในที่สุด’ ส่งข้อความมาหาเธออยู่เรื่อย ๆ ทุกวัน แทบจะสแปมทั้ง หน้าจอ แต่เธอไม่ได้ดูข้อความส่วนตัวของมูนฟาร์มมาหลายวันแล้ว จึงไม่รู้เรื่อง

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณหมายเลข 3 ถึงดีใจขนาดนั้น

…

“หัวหน้าครับ หัวหน้า! เจ้าของมูนฟาร์มตอบกลับข้อความแล้ว ครับ!” เลขาฯ รีบมาแจ้ง

หัวหน้าที่กำลังจิบชาอยู่เกือบสำลัก “ตอบกลับแล้วเหรอ? รีบเอา มาให้ดูเร็ว ผมจะคุยกับเขาเอง”

เลขาฯ ยื่นแท็บเล็ตสุดล ้าให้ท่านหัวหน้าอย่างเคารพ บนหน้าจอ แสดงบัญชี ‘แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3’

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : สวัสดีครับ คุณ เจ้าของมูนฟาร์ม ผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมแซ่เหลย หนึ่งใน ผู้รับผิดชอบจากสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ พวกเราติดตาม ความเคลื่อนไหวของมูนฟาร์มมาเป็นเวลากว่าสองปี ได้ยินมาว่าคุณ จัดกิจกรรมขายข้าวต้มราคาพิเศษ

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : สำหรับหลาย ๆ คน ข้าวต้มราคาพิเศษที่ขายทุกสองวันเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้าย ที่ช่วยให้พวกเขารอดชีวิต สิ่งนี้บ่งบอกให้เห็นว่าคุณไม่ใช่แค่พ่อค้า แต่เป็นผู้มีเมตตา เปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจ ผมหวังว่าจะได้ ร่วมมือกับคุณ เพื่อช่วยเหลือผู้คนให้รอดชีวิตจากภัยพิบัติหิมะอัน โหดร้ายนี้

[มูนฟาร์ม] : สวัสดีเช่นกัน ความร่วมมือแบบไหน? อธิบาย รายละเอียดเพิ่มเติมได้ไหม? ทางเราจะช่วยเท่าที่ทำได้ แต่ต้องแจ้ง ก่อนว่า เรามีกำลังที่จำกัด ช่วยเหลือคนได้ไม่มาก แต่จะพยายาม อย่างเต็มที่]

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : แน่นอนครับ เรา เข้าใจดีว่ามูนฟาร์มมีผลผลิตจำกัด จำนวนผู้ประสบภัยมีหลายล้าน คน คงไม่สามารถช่วยเหลือได้ทั้งหมดด้วยผลผลิตอันน้อยนิดของ มูนฟาร์ม เราเข้าใจถึงเรื่องนี้ดี ทางเราแค่อยากขอความช่วยเหลือ จากคุณในยามที่จำเป็นเท่านั้น เราจะไม่บังคับคุณ เพียงต้องการขอ ความช่วยเหลือในสิ่งที่คุณทำได้ ส่วนเรื่องราคา คุณสามารถเสนอ มาได้เลยครับ

เมื่ออ่านข้อความนี้ เซียวหมิงเยวี่ยครุ่นคิดอยู่นาน จากคำพูด ของพวกเขา เธอสามารถรับรู้ได้ว่า พวกเขาต้องการร่วมมือกับเธอ อย่างจริงใจ

อีกฝ่ายพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอไม่มีอะไรต้องคิดมากอีกต่อไป ท้ายที่สุดแล้วภัยพิบัติทางธรรมชาตินั้นโหดร้ายอย่างยิ่ง เธอ ช่วยเหลือเท่าที่ตัวเองทำได้ นั่นถือว่าเป็นสิ่งดีมากแล้ว

[มูนฟาร์ม] : รับทราบ แต่ทางเรามีเงื่อนไขเช่นกัน อย่าพยายาม สืบหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวตน รวมไปถึงสถานที่ตั้งของมูนฟาร์มด้วย มิฉะนั้นจะขอยุติความร่วมมือในทันที

หลังจากตอบกลับข้อความแล้ว เซียวหมิงเยวี่ยก็ปิดโหมดห้าม รบกวน และปักหมุดแชตนี้ไว้ด้านบนสุด เพื่อที่เธอจะได้เห็นข้อความ ใหม่ได้ทันที

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : แน่นอนครับ เรา เคารพความเป็นส่วนตัวของคุณ

หัวหน้าหัวเราะอย่างมีความสุข เผยยิ้มจนแก้มปริ “ดี ดีเลย นึก ว่าจะต้องใช้เวลานานเสียอีก ไม่คาดหวังว่าเขาจะคุยด้วยง่ายขนาด นี้”

ขณะที่ท่านหัวหน้ากำลังจะส่งข้อความรายละเอียดความร่วมมือ ที่เตรียมไว้ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ในห้องทำงานก็ดังขึ้นติดต่อกันอย่างรัว เร็ว เหมือนเสียงเรียกร้องให้รีบช่วยเหลือ

หัวหน้ารับสาย “ฮัลโหล มีอะไรหรือ?”

“รายงานครับหัวหน้า! เกิดเหตุหิมะถล่มที่ภูเขาหยวนซาน คน ของเราสองทีมบังเอิญผ่านไปทางนั้น พวกเขาถูกฝังอยู่ใต้หิมะและ ขาดการติดต่อไป!”

หัวหน้าลุกขึ้นยืนพรวด “อะไรนะ? หิมะถล่ม!”

สมองของเขาทำงานอย่างรวดเร็ว “เร็วเข้า รีบแจ้งทีมกู้ภัยทันที! แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดเกิดเหตุเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัย อีกทั้งให้กรม สื่อสารพยายามติดต่อพวกเขาต่อไป ต้องติดต่อให้ได้ เพื่อยืนยันว่า พวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่!”

“รับทราบครับ”

หัวหน้าเดินไปมาอย่างร้อนรน เขาสวมเสื้อโค้ตทหารหนา ๆ เตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังจุดเกิดเหตุหิมะถล่ม ชีวิตคนเป็นเดิมพัน เขา ต้องไปที่นั่นทันที

ตอนนี้บางพื้นที่มีหิมะหนาถึง 10 เมตร ทางทิศใต้ของเมืองมี ภูเขา การเกิดหิมะถล่มย่อมเกิดขึ้นได้ แต่ทำไมถึงต้องไปเกิดที่ภูเขา หยวนซานด้วย?

ถนนด้านข้างภูเขาหยวนซานเป็นเส้นทางสำคัญสำหรับการ ขนส่งเสบียงและสิ่งของ รถขุดหิมะทำงานตลอด 24 ชั่วโมง แต่ถนน อยู่ห่างจากภูเขาหยวนซานพอสมควร ไม่ได้อยู่ติดเชิงเขา และมี มาตรการป้องกันอยู่เสมอ ตามหลักแล้วไม่น่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้

ได้

ขณะกำลังจะออกเดินทาง จู่ ๆ สายตาของท่านหัวหน้าก็หยุดนิ่ง อยู่ที่แท็บเล็ตสุดล ้า ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว หยิบแท็บเล็ตเครื่องนั้น ติดตัวไปด้วย

ห่างจากทางหลวงภูเขาหยวนซานสองกิโลเมตร…

ภาพที่เห็นจากระยะไกลช่างน่าพรั่นพรึง หิมะบนภูเขาถล่มลงพื้น อย่างรุนแรงมาทั้งลูก เสมือนกับถล่มลงมาจากบนฟ้า

พื้นที่ที่เกิดหิมะถล่มมีขนาดกว้างใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ สองกิโลเมตร หิมะหนาทึบ มองจากระยะไกลเหมือนกับภูเขาหิมะที่

โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินโดยไม่คาดคิด การสัญจรผ่านไปมาแทบ เป็นไปไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงการเข้าไปช่วยเหลือ

หิมะบนพื้นราบก็หนาถึง 10 เมตร ยกเว้นถนนที่จำเป็นต้องขุด หิมะออกสม ่าเสมอ พื้นที่อื่น ๆ ล้วนปกคลุมด้วยหิมะหนา ตอนนี้หิมะ ถล่มลงมา ปิดกั้นเส้นทางทั้งหมด แม้แต่การใช้เส้นทางเลี่ยงก็เป็นไป ไม่ได้

นี่เป็นปัญหาใหญ่ หากไม่รีบขุดหิมะและเปิดเส้นทาง พื้นที่ทาง ตอนใต้ของเมืองกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ จะไม่ได้รับสิ่งของบรรเทาทุกข์ และผลลัพธ์ที่ตามมาจะกลายเป็นเพียงหายนะ!

ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว หิมะบนพื้นดินนิ่ม และเคลื่อนตัวได้ยาก หาก เหยียบลงไปตรง ๆ ก็อาจจะจมลงไปใต้หิมะทั้งตัว และตอนนี้ยังมีพายุ หิมะตกหนัก ส่งผลให้เฮลิคอปเตอร์ขึ้นบินไม่ได้

สภาพอากาศเลวร้าย ทัศนวิสัยจำกัด เหลือเพียงหนทางเดียวคือ การเข้าทำการช่วยเหลือทางภาคพื้นดิน แต่การทำงานเต็มไปด้วย อุปสรรคและความยากลำบาก!

“หัวหน้าครับ เชิญเข้าไปในรถก่อนเถอะ ให้พวกเราอยู่ข้างนอก ก็พอ มันหนาวเกินไป”

ทหารรัฐบาลในชุดลายพรางวิ่งเข้ามาพูด

อุณหภูมิติดลบสี่สิบองศาเซลเซียส อากาศหนาวเหน็บ ทุกคน จำเป็นต้องสวมเสื้อผ้าหนา ๆ

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว เจ้าหน้าที่จากกระทรวงคมนาคมมาถึง หรือยัง?” หัวหน้าเอ่ยถามด้วยน ้าเสียงหนักแน่น

“มาถึงแล้วครับ กำลังหาวิธีเปิดทาง แต่เนื่องจากมีหิมะมาก เกินไป ไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเปิดถนนได้” ชายคนนั้น ตอบ

หัวหน้าขมวดคิ้วมุ่น “แล้วพวกทีมที่ประสบภัยล่ะ มีสัญญาณ อะไรตอบกลับมาบ้างหรือเปล่า?”

ชายคนนั้นก้มหน้าลง ความหมายของเขาชัดเจนในตัวเอง

หัวหน้าสูดหายใจเข้าลึก ก่อนพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ซึ่งกลายเป็นหมอกน ้าแข็งลอยฟุ้งกระจายในอากาศ

“มีแล้ว มีแล้ว!”

ในเวลานี้ ทหารฝ่ายรัฐบาลคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน “รายงาน ท่านหัวหน้าครับ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 30 องศา ห่างออกไป 2 กิโลเมตร ตรวจพบสัญญาณตอบกลับจากกระทรวงคมนาคม พวก เขารายงานว่าบริเวณนั้นคือสะพานหยวนทง และคนของเราน่าจะอยู่ ที่ใต้สะพานครับ”

หัวหน้ารีบเดินไปยังรถของหน่วยสื่อสารทันที “พยายามติดต่อ พวกเขาโดยด่วน ลองดูว่าสามารถสื่อสารกันได้หรือไม่”

…

ในเวลาเดียวกัน เซียวหมิงเยวี่ยยังคงรอฟังข่าวอยู่ ทำไมถึงไม่ ตอบกลับมาสักทีนะ?

จะเป็นความร่วมมืออะไรกันแน่ เธอค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น

ผ่านไปประมาณสองชั่วโมง เซียวหมิงเยวี่ยเปิดปากหาวด้วย อาการง่วง จึงนอนเล่นโทรศัพท์เพื่อฆ่าเวลา โทรศัพท์ในช่วงหลัง หายนะไม่มีอะไรให้เล่นมากนัก แต่ข้อความในกลุ่มแชตยังพอช่วย คลายความเบื่อได้บ้าง

กลุ่มแชตของเจ้าบ้านในชุมชวนหวาฮั่นไม่มีใครพูดคุยกันอีก แล้ว อาจเป็นเพราะว่าได้รับผลกระทบจากพายุหิมะ ทำให้ชุมชนหวา ฮั่นถูกตัดไฟชั่วคราว ยกเว้นสำหรับผู้ที่มีความจำเป็นต้องใช้ไฟเพื่อ ทำงาน เช่น ผู้จัดการซูและคณะ สำหรับประชาชนทั่วไปจะไม่มีไฟฟ้า ให้ใช้

ภายในกลุ่มจึงเงียบมาก

เธอเลื่อนดูกลุ่มแชตผู้พักอาศัยในโรงแรม เพิ่งเห็นว่ามีคน ถ่ายรูปในร้านอาหาร ผู้หญิงคนหนึ่งอาเจียนออกมาเป็นเลือดเต็มพื้น อาเจียนเสร็จก็ล้มลงกับพื้นชักกระตุก คนรอบข้างต่างก็ตกใจกลัวกัน หมด

เซียวหมิงเยวี่ยยังดูไม่ชัดว่าเป็นใคร ข้อความจาก ‘แล้วแสงสว่าง จะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3’ ก็ส่งเข้ามาเสียงดังติ๊ง

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : เจ้าของร้านครับ ตอนนี้เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นแล้ว เกิดหิมะถล่มบนภูเขาหยวนซาน บังเอิญคนของเราจำนวนสองทีมกำลังเดินทางผ่านถนนข้าง ๆ ภูเขา พวกเขาจึงถูกฝังอยู่ใต้หิมะและสูญหายไป

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : เนื่องจากพื้นที่ที่

หิมะถล่มนั้นกินบริเวณกว้างมาก และหิมะหนาเกินไป การเดินทาง เข้าช่วยเหลือสมาชิกของเราในระยะเวลาอันสั้นนั้นเป็นไปไม่ได้ ทาง เราจึงต้องการความช่วยเหลือจากคุณครับ!