ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 276 จะช่วยเหลือได้อย่างไร?

เซียวหมิงเยวี่ยลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที หิมะถล่มงั้นเหรอ?

[มูนฟาร์ม] : คุณต้องการให้เราทำอะไร?

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : ทีมงานของเรา ติดอยู่ใต้สะพานหยวนทง มีผู้รอดชีวิตทั้งหมด 18 คน แต่พวกเขาไม่ มีอะไรติดตัวเลย การช่วยเหลือจะดำเนินการได้ก็ต่อเมื่อหิมะถูก เคลื่อนย้ายออกไป แต่การขุดลอกเส้นทางใช้เวลานานมาก กว่าเรา จะไปถึงพวกเขา เกรงว่าพวกเขาจะอดตายหรือหนาวตายเสียก่อน

ขณะพิมพ์ข้อความนี้ หัวหน้ารู้สึกเศร้าใจมาก ทีมทั้งสองมี สมาชิกรวม 28 คน ตอนนี้เหลือผู้รอดชีวิตใต้สะพานฝั่งตะวันออก เพียง 18 คน ชะตากรรมของอีก 10 คนคงเดาได้ไม่ยาก

น่าเสียดายที่พวกเขาอาจเสียชีวิตจากหิมะถล่มแล้ว

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : ดังนั้นผมจึงหวัง ว่าคุณจะสามารถจัดหาอาหารและสิ่งของจำเป็นสำหรับการต้านทาน ความหนาวเย็นให้กับพวกเขาได้ จนกว่าเราจะขุดหิมะออกและ ช่วยเหลือพวกเขาออกมา]

[มูนฟาร์ม] : ตราบใดที่โทรศัพท์ของพวกเขามีแบตเตอรี่เหลือ และสามารถใช้งานแอปพลิเคชันของมูนฟาร์มได้ ทางเราก็สามารถ ส่งอาหารให้พวกเขาได้ อย่างไรก็ตาม ปัญหาหลักคือพวกเขาถูกฝัง อยู่ใต้หิมะ การขาดออกซิเจนเป็นปัญหาที่สำคัญที่สุด]

เซียวหมิงเยวี่ยเคยดูสารคดีเกี่ยวกับภัยพิบัติหิมะมาก่อน เธอรู้ว่า หลังจากเกิดหิมะถล่มทันที หิมะจะมีเนื้อสัมผัสที่นิ่มมาก จำเป็นต้อง รีบขุดอุโมงค์ขึ้นไปให้เร็วที่สุด เพื่อให้อากาศไหลเข้ามาได้

เพราะเมื่อเวลาผ่านไป หิมะทั้งหมดจะกดทับกันจนแน่น แรงกด จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทำให้ไม่มีอากาศหายใจและเสียชีวิตในที่สุด

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : เรื่องนั้นไม่ต้อง กังวลครับ พวกเขาหลบภัยอยู่ในบริเวณใต้สะพานที่ค่อนข้าง กว้างขวาง ไม่น่าจะขาดอากาศหายใจในระยะเวลาสั้น ๆ เพราะว่าใต้ สะพานมีท่อส่งน ้าผ่านพอดี เราได้ทุบปลายท่อทั้งสองด้านที่อยู่ บริเวณอื่นแล้ว เพื่อให้อากาศถ่ายเทได้ แต่ท่อนั้นแคบเกินไป เลยไม่ สามารถคลานออกมาตามทางได้

[มูนฟาร์ม] : ตกลง กรุณาระบุรายการสิ่งของที่ต้องการด้วย]

[แล้วแสงสว่างจะสาดส่องในที่สุดหมายเลข 3] : อาหาร น ้า ไฟ ฉาย แบตสำรองสำหรับชาร์จโทรศัพท์ เครื่องนอน ถ้าได้ยามาด้วยก็ จะดีมากครับ เพราะว่ามีผู้ได้รับบาดเจ็บสี่คน

…

ด้านใต้สะพาน ผู้คนทั้ง 14 คนพยายามเกาะกันกลม ขณะที่อีกสี่

คนนอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น

เนื่องจากมุมของสะพาน เมื่อเกิดหิมะถล่ม หิมะไม่ได้ท่วมเต็มใต้ สะพาน แต่ยังคงเหลือพื้นที่ว่างประมาณหนึ่งในสาม

สองในสามของพื้นที่ใต้สะพานถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ ผู้คน 18 คนรวมตัวกันอยู่ในบริเวณที่เหลือ โดยเกาะติดกันเพื่อให้ความอบอุ่น

โดยรอบถูกหิมะปิดตายสนิท แรงกดอัดทำให้หิมะแข็งแรงเหมือน กำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าจะพังทลายลงมา

นี่คือพื้นที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่เพื่อรอการช่วยเหลือ

“ผู้บังคับการซ่งครับ มูนฟาร์มที่หัวหน้าพูดถึง จะช่วยพวกเราได้ จริงเหรอครับ?” หนึ่งในนั้นถาม

“ถ้าหัวหน้าบอกว่าทำได้ ก็ต้องทำได้สิ” ผู้บังคับการซ่งพึมพำ

เขาเงยหน้ามองดูสถานการณ์ใต้สะพาน ไม่ไกลนักมีรูใหญ่ถูก ทุบลงบนพื้นดินแข็งด้านหน้า ท่อส่งน ้าถูกฝังอยู่ใต้รูนี้

นี่คือแหล่งออกซิเจนของพวกเขา

ตั้งแต่เกิดภัยพิบัติหิมะตก ผู้บังคับการซ่งและทีมของเขาได้ กลายเป็นสมาชิกของหน่วยงานป้องกันภัยพิบัติแห่งชาติอย่างเป็น ทางการ วันนี้เป็นคิวของพวกเขาที่จะขนส่งสิ่งของเครื่องใช้ แต่ไม่ คาดคิดว่าจะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้

เมื่อเกิดหิมะถล่ม หิมะจำนวนมหาศาลถาโถมลงมาจากท้องฟ้า เขาตะโกนให้ทุกคนกระโดดลงจากสะพาน สมาชิกทั้ง 18 คนจึง สามารถรอดชีวิตและหลบภัยใต้สะพานได้

ส่วนคนที่ไม่ทันตั้งตัว หรือช้าเกินไป ต่างก็เสียชีวิตจากหิมะถล่ม ไปแล้ว

นี่ไม่ใช่หนังภาพยนตร์ หิมะถล่มเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติที่น่า กลัวมาก ความรุนแรงของมันเกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้ และ โอกาสรอดชีวิตนั้นต ่ามาก

หิมะที่ตกลงมือของคุณนั้นนุ่มนวล แต่หิมะตอนเกิดหิมะถล่มนั้น แข็งเหมือนคอนกรีต ผลกระทบจากมันรุนแรงมาก

คนที่เผชิญกับภัยพิบัติหิมะถล่ม จะรู้สึกเหมือนถูกสิบล้อชน หรือ รถไฟทับผ่าน การรอดชีวิตมาได้แทบจะเรียกว่าปาฏิหาริย์

ตอนนั้นพวกเขาอยู่บนสะพานพอดี ด้านหน้ามีกองหิมะขนาด ใหญ่ขวางทาง ผู้บังคับการซ่งและลูกทีมบางส่วนลงจากรถเพื่อขุด หิมะและกำจัดสิ่งกีดขวาง โชคดีที่ใต้สะพานมีช่องโหว่ พวกเขาจึง รอดชีวิตมาได้

ดังนั้นตอนที่กระโดดลงมา พวกเขาจึงมีแค่พลั่วสองอัน และไม่มี อาหารติดตัวมาเลย แต่โชคดีที่พลั่วสองอันนี้ช่วยให้พวกเขาสามารถ ขุดรูเปิดท่อได้

ผู้บังคับการซ่งพูดอย่างใจเย็น “ทุกคนอย่าตื่นตระหนก อย่าเพิ่ง ทำตัวเองหัวใจวายตายไปเสียก่อนจะได้รับการช่วยเหลือ”

เขาเรียบเรียงถ้อยคำ กระตุ้นขวัญกำลังใจ และมอบความ เข้มแข็งให้ทุกคนมีชีวิตอยู่ต่อไป

“แม้ว่ารอบข้างจะถูกหิมะปิดตาย แต่ที่นี่ก็กลายเป็นกระท่อมหิมะ ธรรมชาติที่ป้องกันความหนาวเย็น ความร้อนภายในจะไม่ระบาย ออกไป ช่วยให้ร่างกายอบอุ่น มั่นใจได้เลยว่าพวกเราจะไม่หนาวตาย แน่นอน

ใครมีมือถือ ให้ถือไว้แนบกับหน้าอก เดี๋ยวมันจะเย็นจนปิดเครื่อง เอง หัวหน้าเพิ่งบอกว่ากำลังติดต่อเจ้าของมูนฟาร์ม อีกสักพักเขาจะ ส่งเสบียงมาให้เรา ขอแค่มีอาหาร เราก็จะอยู่รอดปลอดภัย”

“รับทราบครับผู้บังคับการ” ทุกคนตอบรับ

ที่นี่มีสองทีม ทีมหนึ่งคือทีมเหยี่ยวป่าที่นำโดยผู้บังคับการซ่ง พวกเขาเชี่ยวชาญด้านการเอาตัวรอดในป่าธรรมชาติ แน่นอนว่า พวกเขาจะไม่หวาดกลัว

พวกเขาใช้พลั่วขุดหิมะใต้สะพานอย่างเรียบง่าย หลังขุดหิมะ ออกแล้วก็ใช้เทคนิคพิเศษเจาะทะลุพื้นดินที่แข็ง จากนั้นทุบรูบนท่อ

แต่ว่าอีกทีมหนึ่งเป็นแค่ทีมที่ถูกเรียกมาส่งเสบียงชั่วคราว ไม่เคย เจอสถานการณ์อะไรใหญ่ ๆ มาก่อน ดังนั้นคำพูดของผู้บังคับการซ่ง จึงเป็นการพูดเพื่อปลอบใจพวกเขา

“ผมไม่เคยได้ยินชื่อมูนฟาร์มมาก่อนเลย หัวหน้าพยายามหลอก พวกเราน่ะสิ ทีมกู้ภัยมืออาชีพยังทำอะไรไม่ได้ แล้วฟาร์มไร้สาระแบบ นั้นจะทำอะไรได้?” ชายคนหนึ่งพึมพำ

เขาถอนหายใจอีกครั้ง พูดด้วยน ้าเสียงเศร้าโศก “เฮ้อ พวกเรา คงต้องรอความตายกันอยู่ที่นี่แหละ!”

ชายคนพูดคือหัวหน้าทีมอีกทีมหนึ่ง เขามีชื่อว่าหวังชิง

เมื่อเขาพูดประโยคนี้จบ ทุกคนยกเว้นทีมของผู้บังคับการซ่งต่าง ก็สิ้นหวังกันหมด จริงอย่างที่ว่า ทีมกู้ภัยมืออาชีพยังเข้ามาช่วยไม่ได้ ฟาร์มไร้สาระแบบนั้นจะช่วยอะไรได้?

ผู้บังคับการซ่งเพิ่งจะกระตุ้นขวัญกำลังใจในการเอาชีวิตรอด ของพวกเขาได้ แต่หวังชิงก็ดับมันลงด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค

สายตาของผู้บังคับการซ่งเย็นชา เขาอ้าปากคิดกล่าวคำ แต่อา หยางที่อยู่ด้านข้างอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเป็นทั้งทหารใต้ สังกัดและเพื่อนร่วมรบของผู้บังคับการซ่ง และคนที่เสียชีวิตล้วนเป็น พี่น้องของเขา

“หุบปากเน่า ๆ ของแกไปซะ! หัวหน้าของเราพูดอะไรก็ฟังไป เถอะ พูดจาข่มขวัญแบบนี้ ระวังฉันจะ…”

อาหยางชูหมัดขึ้นและพูดข่มขู่

หวังชิงรีบหดคอ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ แต่ในใจเขารู้สึกไม่พอใจ มาก จริงอยู่ที่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้พูดถึงความตายในเหตุการณ์ เช่นนี้

แค่บ่นนิดหน่อยก็ไม่ได้หรือไง?

ผู้บังคับการซ่งมองหวังชิงอย่างเย็นชา “อาหยาง ใจเย็น ๆ แล้ว คอยดูแลผู้บาดเจ็บด้วย”

อาหยางตอบรับ

ในตอนนั้น โทรศัพท์ของผู้บังคับการซ่งก็ดังขึ้น ทุกคนต่างมอง มาที่เขาเป็นตาเดียว

ผู้บังคับการซ่งอ่านข้อความจากหัวหน้าอย่างละเอียด คิ้วที่ขมวด มุ่นเริ่มผ่อนคลายลง

“หัวหน้าบอกว่า หน่วยสื่อสารได้เพิ่มการครอบคลุมสัญญาณใน บริเวณนี้แล้ว ให้เราโหลดแอปพลิเคชัน ‘มูนฟาร์ม’ แล้วเปลี่ยนชื่อ เป็น ‘ขอความช่วยเหลือหิมะถล่มภูเขาหยวนซาน’ ใครมีมือถือ รีบ แจ้งชื่อด้วย”

“มูนฟาร์มจะช่วยพวกเราได้จริง ๆ เหรอ?” สมาชิกในทีมของหวัง ชิงคนหนึ่งถามด้วยความระมัดระวัง

สมาชิกคนนี้ดูอายุยังน้อย ประมาณยี่สิบต้น ๆ เขาอยู่ในสภาพ ตกใจกลัว

ผู้บังคับการซ่งมองดูเขา “นายจะไม่เชื่อฉันก็ได้ แต่จะไม่เชื่อ หัวหน้าด้วยเหรอ?”

ชายหนุ่มคนนั้นมีประกายความหวังขึ้นในดวงตา “ผะ… ผมเชื่อ ครับ คุณเป็นทหาร และยังเป็นถึงผู้บังคับการทีม ผมเชื่อฟังคุณครับ”

ผู้บังคับการซ่งยิ้มอย่างอบอุ่นเพื่อปลอบโยนเขา

ในบรรดา 18 คนที่นี่ มี 10 คนที่มีโทรศัพท์มือถือ ส่วนอีกแปด คน โทรศัพท์ของพวกเขาหายไปในช่วงหิมะถล่ม บางคนรีบร้อนจน ลืมหยิบติดตัวมาตอนกระโดดลงจากสะพาน

ในบรรดาทั้ง 10 คน โทรศัพท์มือถือของห้าคนเสียหาย ใช้งาน ไม่ได้ และอีกสองคนใช้โทรศัพท์คุณภาพต ่า ใช้งานไม่ได้เพราะ อากาศหนาวจัด

เมื่อนับจำนวนทั้งหมด เหลือโทรศัพท์ที่ใช้งานได้เพียงสามเครื่อง เท่านั้น