ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 286 โลกกลมเสียเหลือเกิน

เสียงนี้ ท ำไมถึงฟังดูเหมือนเสียงของลุงใหญ่เลย? หรือเธอจะฟัง ผิดไป?

เป็นไปไม่ได้

ด้วยควำมอยำกรู้อยำกเห็นที่ระงับไม่อยู่ เซียวหมิงเยวี่ยจึงแง้ม ประตูออกเล็กน้อย เพื่อแอบมองดูว่ำผู้เช่ำใหม่ห้องข้ำง ๆ คือใคร

หลังจำกเห็นชัดเจนแล้ว ดวงตำของเซียวหมิงเยวี่ยแทบจะถลน ออกจำกเบ้ำ เป็นลุงใหญ่จริง ๆ ด้วย!

เขำด ำกร้ำนและผอม ใบหน้ำเต็มไปด้วยรอยย่น แม้ว่ำตอนนี้จะ แต่งตัวเรียบร้อย แต่ก็ยังพอจะเห็นเค้ำโครงของควำมยำกล ำบำกบน ใบหน้ำของเขำได้

ดูเหมือนว่ำสองปีที่ผ่ำนมำหลังเกิดภัยพิบัติ เขำคงจะทนทุกข์ ทรมำนและผ่ำนอะไรมำเยอะ

แต่ท ำไมชีวิตเขำถึงได้อยู่ยงคงกระพัน เหมือนแมลงสำบที่ฆ่ำไม่ ตำย แล้วยังมีชีวิตอยู่อีก?

เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะสบถในใจ แล้วท ำไมเขำถึงมำที่เมือง บันเทิงได้ล่ะ?

แถมยังแต่งตัวดีมีภูมิฐำน ไม่ใช่ว่ำเขำควรไปอยู่ในสถำนที่พักพิง ชั่วครำวหรอกหรือ?

แปลกจัง

“พ่อครับ พวกเรำเก็บของเสร็จแล้ว ค่อย ๆ เดินนะ เดี๋ยวผมจะพำ เข้ำไป”

ลุงใหญ่ยิ้มแย้มแจ่มใสและเข้ำมำช่วยพยุงชำยชรำคนหนึ่ง ชำย ชรำคนนั้นผมขำวโพลน ใบหน้ำเคร่งขรึม เขำใช้ไม้เท้ำพยุงร่ำงกำย ที่ดูแก่ชรำ ซึ่งน่ำจะอำยุมำกกว่ำแปดสิบปี

ชำยชรำพึมพ ำว่ำ “อืม”

“มำครับ ช้ำ ๆ นะ” ลุงใหญ่ยิ้มอย่ำงใจดี เหมือนก ำลังปรนนิบัติ บรรพบุรุษ

ในตอนนั้น เซียวฮ่วนฮ่วนวิ่งออกมำจำกด้ำนใน “หนูช่วยพยุง คุณปู่เองค่ะ คุณปู่ระวังพรมนะคะ”

เซียวฮ่วนฮ่วนเองก็เปลี่ยนไปมำก เธอดูโทรมลงเยอะ แม้ตอนนี้

จะพยำยำมแต่งตัวให้ดูดี แต่ก็เห็นได้ชัดว่ำเธอเคยผ่ำนควำม ยำกล ำบำกมำ ขำเรียวเล็กเหมือนตะเกียบ

แม้ว่ำทั้งสองคนจะเปลี่ยนไปมำก หรือต่อให้พวกเขำถูกเผำเป็น ตอตะโก เซียวหมิงเยวี่ยก็ยังจ ำได้

ทุกคนเข้ำไปในห้องและปิดประตู โดยไม่ได้สังเกตว่ำประตูห้อง ข้ำง ๆ เปิดแง้มอยู่

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกเหมือนถูกฟ้ำผ่ำลงกลำงศีรษะและด้ำนชำไป ทั้งตัว

พะ… พ่อ?

คะ… คุณปู่?

อะไรกันเนี่ย?

นี่รับพ่อบุญธรรมมำเลี้ยง หรือว่ำเป็นพ่อแท้ ๆ กันแน่?

แต่ไม่ว่ำจะยังไง ชำยชรำคนนั้นต้องรวยมำก ไม่งั้นลุงใหญ่กับ เซียวฮ่วนฮ่วนคงไม่มีทำงมำที่นี่ได้

แล้วคุณย่ำล่ะ?

เซียวหมิงเยวี่ยคว้ำโทรศัพท์มำโทรหำแม่เซียวทันที ขณะที่ก ำลัง วุ่นอยู่กับกำรสวมรองเท้ำ ปำกก็พึมพ ำว่ำ

“ดังสุภำษิตโบรำณว่ำไว้เลย คนชั่วเปรียบเสมือนเต่ำพันปี คนดี มักอำยุสั้น ขณะที่คนชั่วอยู่ยงคงกระพัน ตำมมำหลอกหลอนไม่รู้จัก ตำยจริง ๆ”

เมื่อเชื่อมต่อสำยได้แล้ว เสียงเอะอะในวงไพ่นกกระจอกก็ดังมำ จำกปลำยสำย

[ลูกแม่มีอะไรหรือเปล่ำ? แม่ก ำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ คนเยอะ เลย ลูกอยำกมำเล่นด้วยกันไหม?] ฟังจำกเสียงก็บอกได้ทันทีว่ำแม่ เซียวก ำลังอำรมณ์ดี

เซียวหมิงเยวี่ยพูดด้วยน ้ำเสียงจริงจัง “สหำยเจียง เกิดเรื่องใหญ่ ขึ้นแล้ว แม่ควรกลับไปที่ห้องตัวเองทันที เดี๋ยวหนูจะรีบตำมไป เร็วๆ นะคะ!”

มือของแม่เซียวสั่นเทำ [เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น ได้ ๆ ๆ แม่จะรีบไป เดี๋ยวนี้]

“ลูกสำวโทรเรียกฉันเพรำะมีธุระด่วน ไปก่อนนะ พี่หงช่วยสู้ต่อ แทนฉันทีนะ” แม่เซียวลุกขึ้นเก็บกระเป๋ำ

“ได้สิ”

พี่หงที่ก ำลังยืนดูวงไพ่รีบนั่งแทนที่แม่เซียว และเริ่มคัดแยกไพ่

“น้องเจียง เธอนี่ใจดีจริง ๆ เลยนะ ชนะเงินแล้วก็หนีเฉยเลย” เพื่อนร่วมเล่นไพ่แซวหัวเรำะ

…

หลังจำกเซียวหมิงเยวี่ยวำงสำย เธอรีบตรงไปยังชั้น 15 ทันที และ บังเอิญเจอกับแม่เซียวที่เพิ่งกลับมำ

แม่เซียวสีหน้ำกังวล “เกิดอะไรขึ้นเหรอลูก? รีบเรียกแม่มำท ำไม”

เซียวหมิงเยวี่ยอ้ำปำกหอบหำยใจ ไม่รู้ว่ำจะเริ่มพูดอย่ำงไรดี

“คือ… หนูสงสัยว่ำคุณย่ำจะนอกใจคุณปู่และคบชู้ค่ะ”

“ฮะ?” แม่เซียวไม่สำมำรถควบคุมสีหน้ำได้อีกต่อไป

เวลำนั้นมีเพื่อนบ้ำนเดินผ่ำนมำ แม่เซียวพยักหน้ำทักทำยและ พูดคุยสั้น ๆ จำกนั้นรูดกำร์ดเพื่อเปิดประตู และขอให้เซียวหมิงเยวี่ย เข้ำไปคุยกันต่อในห้อง

แม่ลูกนั่งคุยกันบนโซฟำ ภำยใต้กำรกระตุ้นเตือนของแม่เซียว เซียวหมิงเยวี่ยจึงเล่ำเรื่องรำวที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง

เมื่อได้ยินว่ำเป็นลุงใหญ่และครอบครัว สีหน้ำของแม่เซียวก็ เปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที

“พวกมันเหมือนเต่ำพันปีจริง ๆ ตำมหลอกหลอนกันไม่เลิกรำ ตั้ง สองปีแล้วนะ ไม่คิดว่ำจะได้เจอพวกมันที่นี่อีก โชคร้ำยอะไรอย่ำงนี้”

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำ เธอเองก็พูดแบบเดียวกัน

แม่เซียวจับมือลูกสำวพลำงถอนหำยใจยำว

“ลูกแม่ ท ำไมหนูถึงดวงซวยได้ขนำดนี้นะ เพื่อนบ้ำนคนแรกเป็น ฆำตกร เพื่อนบ้ำนคนถัดมำกลับแย่ยิ่งกว่ำฆำตกรเสียอีก ท ำไมลูกไม่ ย้ำยออกจำกชั้น 22 แล้วมำอยู่กับแม่ล่ะ แม่ไม่ไว้ใจให้ลูกอยู่คนเดียว เลย”

เซียวหมิงเยวี่ยเหมือนได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่ำง ต่อให้พวก เขำบุกเข้ำมำพร้อมกันก็ท ำอะไรเธอไม่ได้แม้แต่ปลำยเส้นผม

“แม่กลัวพวกเขำจะท ำร้ำยหนูเหรอคะ? นั่นไม่ใช่ประเด็นส ำคัญ ประเด็นหลักคือลุงใหญ่เรียกชำยชรำคนนั้นว่ำพ่อ ส่วนเซียวฮ่วนฮ่วน เรียกเขำว่ำปู่”

“จริงด้วย ปู่ของลูกเสียชีวิตไปนำนแล้ว หรือว่ำรับพ่อบุญธรรม มำหรือเปล่ำ ไม่ก็…” แม่เซียวลังเลที่จะพูด

แม่ลูกมองหน้ำกัน ควำมหมำยที่ต้องกำรสื่อนั้นชัดเจนโดยไม่ ต้องพูดอะไร

“พ่อบุญธรรมจะใจดีขนำดนี้ได้ยังไง ไม่มีควำมสัมพันธ์อะไรกัน แต่กลับพำพวกเขำมำใช้ชีวิตสุขสบำยในเมืองบันเทิง? ถึงแม้หนูจะ ไม่เห็นคุณย่ำ แต่ก็มั่นใจว่ำเธอคงอยู่ที่นั่นด้วย” เซียวหมิงเยวี่ยพึมพ ำ

แม่เซียวคิดอยู่นำน “แม่ว่ำพ่อของลูกหน้ำเหมือนลุงใหญ่มำกนะ เหมือนพี่น้องแท้ ๆ เลย”

“แต่แม่ไม่คิดเหรอคะว่ำ ส่วนที่พวกเขำคล้ำยกันนั้น อำจมำจำก ทำงคุณย่ำ? ถึงแม้จะเป็นลูกคนละพ่อ แต่ก็ถือว่ำเป็นพี่น้องกันได้” เซียวหมิงเยวี่ยพูด

แม่เซียวร้องอุทำน และคิดว่ำมันสมเหตุสมผล

“ไม่น่ำแปลกใจเลย ทั้ง ๆ ที่พวกเขำเป็นลูกชำยทั้งคู่ แต่ท ำไมถึง ได้รับกำรปฏิบัติที่ต่ำงกันรำวฟ้ำกับเหว? คนหนึ่งเหมือนถูกยกไว้บน หิ้ง ส่วนอีกคนเหมือนฟำงที่ถูกเหยียบย ่ำ คงเพรำะว่ำรักผู้ชำยคน ไหนมำกกว่ำ ก็รักลูกชำยของคนนั้นมำกกว่ำด้วย!”

แม่เซียวตบต้นขำฉำดใหญ่ “ใช่ จริงด้วย มันต้องใช่แน่ ๆ คุณย่ำ คงเกลียดปู่ของลูกมำโดยตลอด และมักพูดว่ำถ้ำไม่ใช่เพรำะคุณปู่ เธอคงเป็นสำวชำวเมืองไปแล้ว

เพรำะแบบนี้เธอถึงไม่ชอบพ่อและอำหญิงของลูก แล้วชำยชรำที่

ลูกพูดถึงเมื่อกี้ พอจะจ ำหน้ำตำได้ไหม? หน้ำตำเขำเหมือนลุงใหญ่ หรือเปล่ำ? อำจจะเป็นคนรักเก่ำของคุณย่ำก็ได้นะ!”

“แต่ก็อำจจะไม่ใช่อย่ำงที่เรำคิด อำจจะเป็นพ่อบุญธรรมก็ได้นะ คะ พ่อบุญธรรมที่โง่เขลำและรวยมำก” เซียวหมิงเยวี่ยพูด

แม่เซียวพยักหน้ำรับ “นั่นก็เป็นไปได้ ควำมจริงเป็นอย่ำงไร คงมี แค่พ่อของลูกเท่ำนั้นที่รู้”

“แล้วพ่อจะกลับมำเมื่อไหร่เหรอคะ?” เซียวหมิงเยวี่ยถำม

แม่เซียวดูเวลำในโทรศัพท์ “โอ้ บ่ำยวันนี้แหละ”

เซียวหมิงเยวี่ยเอนกำยนอนลงบนโซฟำ “งั้นรอหน่อยแล้วกัน”

…

ทันทีที่พ่อเซียวกลับมำ เขำยังไม่ทันนั่งลง แม่เซียวก็รีบเล่ำเรื่อง ทั้งหมดให้ฟังด้วยควำมกระตือรือร้น

หลังจำกฟังจบ พ่อเซียวตกใจในตอนแรก นิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง จำกนั้นก็โกรธเคือง

“เรื่องจริงหรือเนี่ย ที่แท้มันก็เป็นเรื่องจริง! แม่ประสำอะไร พี่ชำย ประสำอะไร ฉันไม่มีแม่กับพี่ชำยแบบนี้ หมิงเยวี่ย ต่อไปนี้ลูกห้ำม เรียกเธอว่ำคุณย่ำอีกนะ! คนพวกนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรำ เข้ำใจ ไหม?”

ใบหน้ำของพ่อเซียวด ำคล ้ำเหมือนก้นหม้อ

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำหงึก ๆ เหมือนไก่จิกข้ำว “เข้ำใจค่ะ เข้ำใจแล้ว”

อำรมณ์ของพ่อเซียวเริ่มสงบลงหลังจำกนั้นไม่นำน เขำโบกมือ แล้วพูดว่ำ

“ฉันไม่รู้จักพวกเขำ! พวกเขำอยำกอยู่ที่ไหนก็ช่ำง ตำยไปก็ไม่ เกี่ยวอะไรกับฉัน”

แม่เซียวรีบพูด “ไม่รู้จักก็ไม่รู้จักจ้ะ แล้วเมื่อครู่ที่คุณพูดว่ำมัน เป็นเรื่องจริงคืออะไร? คุณรู้อะไรงั้นเหรอ บอกพวกเรำหน่อยสิ ชำย ชรำคนนั้นเป็นใครกัน?”

เซียวหมิงเยวี่ยมองพ่อเซียวโดยแทบไม่กะพริบตำ เธอก็อยำกรู้ เช่นกัน

พ่อเซียวพ่นอำกำศขุ่นมัวออกมำสองสำมครั้ง แล้วพูดด้วย น ้ำเสียงแหบห้ำว

“ตอนที่อยู่มัธยมต้น ซุนเอ้อร์โก่วมักจะนินทำครอบครัวของผม ผมโกรธมำกจนเริ่มทะเลำะกับเขำ เขำบอกว่ำแม่ของเขำเป็นคนพูด แม่ของเขำขึ้นชื่อว่ำเป็นคนปำกร้ำยที่สุดในหมู่บ้ำน พูดจำพล่อย ๆ ได้ทั้งวัน เพรำะแบบนี้ผมจึงไม่เชื่อค ำพูดเขำ…”

ค ำพูดของพ่อเซียวฟังดูคลุมเครือ แต่เซียวหมิงเยวี่ยยังคงเข้ำใจ ได้ชัดเจน