ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 303 แบ่งมรดก
เซียวฮ่วนฮ่วนมีสีหน้าระแวง “แกมีน ้าใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“พ่อเธอดื่มหนักจนตายเหรอ?” เซียวหมิงเยวี่ยถาม
เซียวฮ่วนฮ่วนพยักหน้า พูดด้วยน ้าเสียงที่ซับซ้อน “แกคงจะมี ความสุขมากสินะ?”
เซียวหมิงเยวี่ยกระตุกยิ้มมุมปาก “ก็ไม่เลว ขอบคุณนะ”
เซียวฮ่วนฮ่วนเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน “แกขอบคุณฉันทำไม เสียสติแล้วหรือไง!”
เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย เซียวฮ่วนฮ่วนรู้สึกขนลุกซู่เมื่อ ถูกอีกฝ่ายจ้องมอง จึงตะคอกด้วยความโมโห
“แกจ้องหน้าฉันทำไม?”
เซียวหมิงเยวี่ยยกมือขึ้นชี้และพูดว่า “แม่เลี้ยงเธอมาแล้ว”
หลานหลานมาถึงค่อนข้างช้า เธอยกมือปิดปากแน่น
“ที่รัก!”
“นี่คือสามีคุณหรือครับ?” คุณหมอที่อยู่ใกล้ ๆ ถามขึ้น
หลานหลานตอบกลับขณะยังสะอึกสะอื้น “ใช่ค่ะ เขาเป็นสามี ของฉันเอง และฉันยังอุ้มลูกของเขาในท้องด้วย แบบนี้ฉันจะมีสิทธิ์
ได้รับมรดกของเขาไหมคะ?”
คุณหมอแทบสำลัก เขาไม่ได้คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะถามมา ตรง ๆ
“คู่สมรสตามกฎหมายหรือครับ?”
หลานหลานส่ายหน้า “ยังไม่ได้จดใบทะเบียนสมรสค่ะ แต่ความ รักของเราแข็งแกร่งดั่งทองคำ เราจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้แล้ว”
คุณหมอพูดไม่ออก “…”
“ถ้างั้นคงไม่ได้ครับ ต้องเป็นคู่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย หรือพ่อแม่ลูกเท่านั้น เว้นแต่คุณจะมีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าลูกของ คุณเป็นลูกของเขาจริง ๆ” คุณหมอพูดด้วยน ้าเสียงเรียบเฉย
เสียงร้องไห้ของหลานหลานหยุดชะงักลงทันที เธออุทานด้วย ความผิดหวังว่า
“จบสิ้นแล้วสินะ”
เธอจ้องมองผ้าขาวอย่างสิ้นหวัง รู้สึกอยากร้องไห้ออกมา ไม่น่า เชื่อว่าความฝันที่จะเป็นคุณนายผู้ร ่ารวยของเธอจะพังทลายลงอย่าง รวดเร็วแบบนี้
เมื่อเซียวฮ่วนฮ่วนเห็นหลานหลาน เธอรีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที พร้อมเงื้อมือขึ้นตบหน้านวล
“นางสารชั่ว! ฉันยอมแกมานานแล้ว ถ้าแกไม่พาพ่อฉันไปเที่ยว เล่นและดื่มสังสรรค์ทุกวัน พ่อของฉันจะเลือดออกในสมองตายได้ ยังไง ทั้งหมดเป็นเพราะแกคนเดียว นางแพศยา ไปลงนรกซะ!”
เซียวฮ่วนฮ่วนกระชากผมของหลานหลานแล้วตบหน้าอย่างแรง เธอระงับความโกรธเคืองไว้นานแล้ว ในที่สุดก็จะได้เอาคืนมันซะที
“กรี๊ด!! ไม่เกี่ยวกับฉันนะ ช่วยด้วยค่ะ ลูกสาวกำลังทุบตีแม่ ตัวเอง!” หลานหลานตะโกนพร้อมตีกลับ
เซียวฮ่วนฮ่วนยิ่งโมโหหนักเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “แกยังกล้าเรียกตัวเอง ว่าเป็นแม่ของฉันอีกเหรอ!”
“ฉันเป็นแม่ของแก ฉันเป็นแม่ของแก ฉันเป็นแม่ของแก!!”
หลานหลานไม่ยอมถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เธอกระชากผมอีก ฝ่าย และใช้เล็บยาวข่วนใบหน้าของเซียวฮ่วนฮ่วน
“กรี๊ด!”
เซียวฮ่วนฮ่วนโกรธจัดจนแทบจะคลั่ง ตะโกนร้องออกมา และทั้ง สองคนก็ตะลุมบอนกัน
คุณหมอสองคนต้องใช้ความพยายามอย่างมาก จึงสามารถแยก พวกเธอสองคนออกจากกันได้
“คนก็ตายไปแล้ว จะมาทะเลาะอะไรกัน!” คุณหมอคนหนึ่งพูดดุ
เซียวฮ่วนฮ่วนหายใจหอบเหนื่อย สายตาของเธอดูราวกับ อสรพิษ เธอมองไปที่ท้องของหลานหลาน ก่อนจะยกเท้าขึ้นเตะอย่าง แรง
หลานหลานกุมท้องด้วยความเจ็บปวด
คุณหมอตกใจมาก เขาเพิ่งได้ยินหลานหลานพูดว่าเธอกำลัง ตั้งครรภ์
หลานหลานกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและล้มลงกับพื้น ใบหน้า ของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
เซียวฮ่วนฮ่วนยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย หลังที่จากจัดการไอ้เด็กนั่น ไปแล้ว ก็จะไม่มีใครแย่งมรดกกับเธออีก แผนการสมบูรณ์แบบ
มันเป็นแค่การทำร้ายร่างกายเท่านั้น อย่างมากก็แค่ถูกตักเตือน หนึ่งครั้ง ชดใช้ค่าเสียหายก็จบเรื่อง
แลกกับการได้รับมรดกถือว่าคุ้ม
คุณย่าเพิ่งจะรู้สึกตัว เธอโกรธมากจนทุบตีเซียวฮ่วนฮ่วน
“แกมันนางเด็กสารเลว ทำร้ายหลายชายของฉันได้ยังไง!”
ดวงตาของหลานหลานกลิ้งกลอกไปมา เธอร้องเสียงคร ่าครวญ “ลูกแม่ ลูกชายของแม่”
เซียวหมิงเยวี่ยเฝ้ามองดูฉากนี้ด้วยสายตาที่เย็นชา อันที่จริง เซียวฮ่วนฮ่วนไม่จำเป็นต้องเตะท้องของหลานหลานเลย เพราะถึงเธอ
จะท้อง แต่ปัจจุบันก็ไม่มีเทคโนโลยีที่จะทำการทดสอบความเป็นพ่อ ลูกได้
อย่าลืมว่าตอนนี้คือช่วงหายนะวันสิ้นโลก จะไปหาเครื่องตรวจ พิสูจน์ความสัมพันธ์พ่อลูกจากที่ไหน
แต่พูดตามตรงเลยว่า ฝีมือการแสดงของหลานหลานนี่ไม่ ธรรมดาเลย บางทีเธออาจรีดไถเงินจำนวนมากจากเซียวฮ่วนฮ่วนมา ได้
…
เมื่อเสียงเอะอะวุ่นวายหน้าประตูเงียบลง เซียวหมิงเยวี่ยกลับเข้า ห้องและต่อสายหาใครบางคน ซึ่งเป็นเลขานุการของกรม เกษตรกรรม และผู้ใต้บังคับบัญชาของจี้เหวินซี
“สวัสดีค่ะเลขาหาน ฉันอยากทราบว่ารถบรรทุกเสบียงของคุณ จะไปที่ชุมชนหวาฮั่นอีกครั้งเมื่อไหร่คะ?”
[คุณหนูเซียว นี่ไม่ได้อยู่ในส่วนความรับผิดชอบของผม เดี๋ยว ขอตรวจสอบก่อนนะครับ อืม… รถบรรทุกเสบียงจะไปที่ชุมชนหวาฮั่น ในช่วงเย็นครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?]
“ฉันอยากรบกวนคุณช่วยพาใครบางคนมาที่เมืองบันเทิง เธอชื่อ ซุนหนานหนานค่ะ”
[ได้ครับคุณหนูเซียว ช่วยบอกรายละเอียดเพิ่มเติมหน่อยได้ไหม ครับ? เธออยู่อาคารไหน หมายเลขห้องอะไร พนักงานของเราจะได้ ไปรับเธอ แล้วเราจะทำให้เธอเชื่อและยอมตามพนักงานกลับมาได้ อย่างไรครับ?]
“ได้ค่ะ แค่บอกเธอว่าเซียวหมิงเยวี่ยตามเธอมาดูละคร เพื่อฉลอง ที่แก้แค้นสำเร็จแล้ว หมายเลขอาคารคือ…”
[ได้ครับคุณหนูเซียว]
หลังจากวางสายโทรศัพท์ เซียวหมิงเยวี่ยทอดสายตามองวิวหิมะ นอกหน้าต่างเงียบงัน หิมะดูเบาบางลงมาก ในอากาศมีปุยหิมะโปรย ปรายเพียงเล็กน้อย เมื่อเทียบกับพายุหิมะที่รุนแรงก่อนหน้านี้ มันดูไม่ น่ากลัวเลย
คาดว่าอีกไม่กี่วัน หิมะคงจะหยุดตกแล้ว
…
หลังจากลุงใหญ่เสียชีวิตกะทันหันขณะที่ดื่มไวน์ เซียวฮ่วนฮ่วน ในฐานะทายาทตามกฎหมาย ก็กลายเป็นผู้ชนะในศึกชิงมรดกของผู้ เฒ่าหวง
แต่ยังต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะดำเนินการทางกฎหมาย เสร็จสิ้น เธอจึงยังไม่ได้เงินก้อนนั้น ส่วนหลานหลานยังคงรบเร้าให้ เธอชดเชยค่าเสียหาย เรื่องนี้ช่างน่าปวดหัว
ใครจะคิดว่าคุณย่าพยายามกลับมาหาพ่อกับแม่เซียวอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าเธอทราบหมายเลขห้องของพวกเขาได้อย่างไร
“ลูกเอ๋ย แม่ผิดไปแล้ว ตอนนี้พี่ชายคนโตของลูกตายแล้ว แม่มี เพียงลูกคนเดียวนะ!”
คุณย่าร้องไห้เสียงดัง ท่าทีดูเหมือนหญิงชราผู้น่าสงสารและไร้ที่
พึ่ง
สีหน้าพ่อเซียวมืดมน “คุณมาที่นี่อีกทำไม?”
คุณแม่เซียวอยากออกไปเช่นกัน แต่พ่อเซียวห้ามไว้ บอกว่าเขา จะจัดการเรื่องนี้เอง เพราะกลัวว่าคุณย่าจะทำร้ายเธอในระหว่างการ โต้เถียง ดังนั้นแม่เซียวจึงเพียงนั่งฟังอยู่ในบ้าน
พ่อกับแม่เซียวได้ยินข่าวเรื่องเซียวเทียนหลงดื่มแอลกอฮอล์มาก เกินไปจนถึงแก่ความตาย พวกเขารู้สึกเสียใจมาก ไม่คิดว่าสองปีที่
ผ่านมา ภัยพิบัติทางธรรมชาติจะไม่พรากชีวิตเซียวเทียนหลงเหมือน ที่พรากชีวิตพวกตัวร้ายคนอื่น
พอมาถึงเมืองบันเทิงและกลายเป็นเศรษฐีใหม่ เขากลับเสียชีวิต กะทันหัน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีโชคลาภที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างร ่ารวย!
คุณย่าจับมือพ่อเซียวแล้วพูดอย่างน่าสงสาร
“เหล่าเอ้อร์ ลูกของแม่ พี่ชายของลูกจากไปแล้ว แม่จะมีชีวิตอยู่ ได้อย่างไร? จากนี้ไปเราสองแม่ลูกต้องพึ่งพาอาศัยกันและกันนะ”
พ่อเซียวดึงมือออกด้วยความรังเกียจ “ใครจะพึ่งพาอาศัยกัน ผม ไม่ใช่ลูกชายของคุณ ดังนั้นเลิกมารบกวนได้แล้ว”
คุณย่าละล ่าละลัก “ลูก ยังโกรธแม่อยู่เหรอ แม่รู้ตัวว่าคิดผิดไป แต่มันก็เพราะว่าลูกไม่ใส่ใจแม่ไม่ใช่เหรอ? ถ้าลูกไม่ดูแลแม่ในวัยชรา แล้วแม่จะไปพึ่งพาใครที่ไหน!”
“มันสายเกินไปที่จะพูดถึงเรื่องนี้ ไป ๆ ๆ ผมไม่รู้จักคุณ!” พ่อ เซียวผลักเธอออกไป
คุณตากับคุณยายออกมาจากห้องด้านข้าง เมื่อคุณย่าเห็นพวก เขา เธอก็กัดฟันพูดราวกับเจอศัตรูคู่อาฆาต
“เป็นเพราะพวกแกพูดจาใส่ร้ายป้ายสีฉัน ทำให้ลูกชายฉัน เกลียดชัง เมื่อก่อนลูกชายคนรองเคยกตัญญูมาก แต่ตอนนี้เขา กลายเป็นคนเนรคุณไปแล้ว เขาจำแม่ของตัวเองไม่ได้ด้วยซ ้า ลูก ชายตัวเองตายหมดแล้วหรือไง ถึงได้มาแย่งลูกชายของฉันไป?”
คุณย่ายังคงสาปแช่งต่อ “แกสองคนอายุปูนนี้แล้ว กลับมีแต่ ความคิดชั่วร้าย ขโมยลูกชายของฉันไป และสองปีมานี้พวกแกสอง คนพึ่งพาลูกชายฉันเพื่อเพลิดเพลินกับชีวิตสุขสบาย ปล่อยให้แม่แท้ ๆ อย่างฉันออกไปลำบากตรากตรำอยู่ข้างนอก พวกแกทั้งคู่มันไม่ใช่ คน รีบ ๆ ตายไปชดใช้กรรมซะ!”
คุณตาขมวดคิ้วแน่น “แกมาเห่าหอนเป็นบ้าเป็นหลังอะไร? พูดจาซี้ซั้ว!”
คุณยายฟังแล้วก็โมโห เจอหน้าหญิงชราคนนี้ทีไรก็พูดจาชั่ว ร้าย สาปแช่งให้คนอื่นไปตายง่าย ๆ
พ่อเซียวรู้สึกอับอาย “การที่ผมไม่ยอมรับว่าคุณเป็นแม่ มันไม่ เกี่ยวอะไรกับพ่อตาและแม่ยายของผม อย่ามาพูดอะไรที่ฟังดูน่า เกลียดแบบนี้! ตัวเองเคยทำอะไรไว้ คุณรู้ดีอยู่แก่ใจ รีบออกไปซะ!”
แม่เซียวเดือดดาลหนักจนทนฟังไม่ได้อีกต่อไป เธอเปิดประตู ออกมาและพูดว่า “ลูกชายคนโตของคุณตายแล้ว เพิ่งจะนึกถึงลูก ชายคนรองเหรอ? ก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่สนใจเลย! เรื่องที่คุณทำไว้ เมื่อก่อน ฉันไม่อยากจะพูดถึงอีกแล้ว คุณไม่ใช่เหรอที่เคยบอกว่าจะ ไม่พึ่งพาเรา แต่ขอพึ่งพาลูกชายคนโตเพียงอย่างเดียว ลูกชายคนโต กตัญญูรู้คุณมากไม่ใช่เหรอ งั้นก็รีบตามเขาไปสิ!”
คุณย่ากัดฟันด้วยความโกรธ “ลูกชายคนโตของฉันตายไปแล้ว ตอนนี้ก็ต้องเป็นลูกชายคนรองที่ต้องกตัญญูต่อฉันสิ”
แม่เซียวหัวเราะเยาะ “เซียวเทียนหลงตายไปแล้ว แต่ยังมีเซียวฮ่ วนฮ่วนอยู่ไม่ใช่เหรอ? ไปหาหลานสาวของตัวเองซะสิ”
คุณย่าเดือดดาลจนใบหน้าบิดเบี้ยว เพราะเซียวฮ่วนฮ่วนเตะท้อง ของหลานหลาน คุณย่าจึงทุบตีเธอ จากนั้นเซียวฮ่วนฮ่วนก็ทะเลาะ กับคุณย่าอย่างเปิดเผย ไม่แม้แต่จะมองหน้าด้วยซ ้า
เซียวฮ่วนฮ่วนยังพูดอีกว่า หลังจากที่เธอได้รับมรดก เธอจะขับ ไล่คุณย่าออกไปให้พ้นสายตา
ดังนั้นคุณย่าจึงกลัวว่าจะไม่มีใครดูแลเธอในอนาคต ด้วยความ สิ้นหวัง เธอจึงเริ่มตามหาลูกชายคนรองอีกครั้ง
แต่คนโง่ดื้อรั้น ไร้ซึ่งมารยาทในการขอร้อง กลับใช้คำพูดดูถูก สาปแช่ง วิธีนี้เคยได้ผลกับพ่อเซียวก็จริง แต่พ่อเซียวไม่ใช่คนเดิมอีก ต่อไป เขาไม่โง่เขลาเชื่อคนง่าย และจะไม่ยอมแพ้ต่อกลวิธีนี้
“พวกแกจะบีบให้ฉันตายจริง ๆ ใช่ไหม? ดี งั้นฉันจะตายให้พวก แกดู ฉันจะไม่ทนมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว ฉันจะล้มตายอยู่ตรงนี้แหละ!” คุณย่าร้องไห้โฮ
สามีภรรยาเซียว คุณตา และคุณยายต่างมองดูด้วยสายตาเย็น ชา ไม่มีใครเชื่อว่าคุณย่าผู้รักชีวิตมากที่สุด จะยอมฆ่าตัวตาย
ในเวลานี้ เซียวหมิงเยวี่ยเดินเข้ามาอย่างใจเย็น
“คุณย่า ยังตายไม่ได้นะคะ คุณย่าไม่ต้องการเงินแล้วเหรอ?”
คุณย่าละล ่าละลัก “หลานจะให้เงินย่าเหรอ?”
“คุณลุงใหญ่เพิ่งเสียชีวิตไป คุณย่าเป็นแม่แท้ ๆ ของเขา จึงมี สิทธิ์ที่จะได้รับมรดกครึ่งหนึ่ง เซียวฮ่วนฮ่วนไม่ได้บอกเหรอ? เอ๊ะ หรือ ว่าเธออยากได้ทั้งหมดเพียงคนเดียว?” เซียวหมิงเยวี่ยแสร้งทำเป็น ประหลาดใจ
คุณย่าเบิกตากว้าง “ฮะ? ฉันจะได้รับครึ่งหนึ่งเหรอ?”
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้า “จริงสิคะคุณย่า ถ้าไม่เชื่อจะลองถาม ใครก็ได้ กฎหมายกำหนดไว้แบบนี้ ดูเหมือนว่าเซียวฮ่วนฮ่วนกำลัง หลอกลวงคุณย่านะ รีบกลับไปก่อนที่ขั้นตอนดำเนินการจะเสร็จสิ้น เถอะค่ะ เดี๋ยวเซียวฮ่วนฮ่วนจะเอาเงินไปหมด แล้วคุณย่าจะไม่ได้ แม้แต่หยวนเดียวเลยนะ”
ดวงตาคุณย่ากลิ้งกลอกไปมา เธอนึกพินิจพิเคราะห์ดู เออ จริง แฮะ ไม่ว่าใครก็คงอยากเก็บเงินทั้งหมดไว้คนเดียว
“พูดจริงเหรอ ไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?”
คุณย่ารู้สึกโลภขึ้นมา แต่ก็ยังกังวล เพราะเธอคิดว่าเซียวหมิง เยวี่ยมีเจตนาร้าย และคงไม่ใจดีขนาดนั้น
เมื่อเห็นว่าคุณย่าเริ่มสนใจ เซียวหมิงเยวี่ยจึงรีบตีเหล็กขณะที่ยัง ร้อน
“หนูจะหลอกคุณย่าทำไมคะ? ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามตำรวจดูก็ได้ ขอเงินคนอื่นมาใช้ ยังไงก็สู้มีเงินไว้กับตัวเองไม่ได้ จริงไหมคะคุณ ย่า? ลองนึกถึงผู้เฒ่าหวงสิ เขาเคยใช้ชีวิตแบบไหนมาก่อน คนเราน่ะ ต้องมีเงินไว้กับตัวบ้าง ไปไหนมาไหนก็จะได้สะดวก ไม่ต้องรอขอเงิน ใคร”
แม่เซียวมีไหวพริบดี จึงรีบพูดเสริม
“จริงด้วย รีบไปเถอะ เดี๋ยวเซียวฮ่วนฮ่วนเอาเงินไปหมด แล้วคุณ จะไม่ได้อะไรเลย นั่นคือเงินที่คุณมีสิทธิ์ได้รับมานะ!”
พอได้ยินแม่ลูกคู่นี้พูด คุณย่าก็เชื่อสนิทใจ คิดว่าเพราะผู้เฒ่า หวงมีเงินกับตัว เขาจึงได้รับการดูแลเอาใจใส่จากลูกชายคนโต ซึ่ง นั่นเป็นสิ่งที่คุณย่าอิจฉามาก
การมีเงินเป็นเรื่องดี ใคร ๆ ก็อยากมีเงินกันทั้งนั้น
ใช่ แบบนี้สิถึงจะถูก
หลังจากคิดได้ คุณย่าก็หันหลังแล้วเดินจากไป ขณะบ่นพึมพำ ไปตลอดทาง
“นางเด็กสารเลว แกกล้าดียังไงถึงมาหลอกฉัน? คิดว่าฉันโง่นัก เหรอ ฉันจะไปหาแกเดี๋ยวนี้แหละ!”
“ฮือ เหล่าต้าทิ้งแม่ไปซะแล้ว เหล่าต้าผู้น่าสงสารของแม่ แม่ต้อง เอาเงินมาให้ได้…”
คุณย่าเดินจากไปด้วยความเดือดดาล ส่วนเรื่องที่คุณย่าไปมี เรื่องมีราวกับเซียวฮ่วนฮ่วนนั้น มันเป็นเรื่องระหว่างพวกเธอสองคน
เมื่อเห็นคุณย่าเดินจากไปในที่สุด ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความ โล่งอก
“หมิงเยวี่ย หลานยายเก่งจริง ๆ พวกเราทะเลาะกันตั้งนานก็ไม่ เป็นผล หลานมาพูดแค่สองสามประโยค หล่อนก็ยอมไปโดยดี” คุณ ยายพูด
เซียวหมิงเยวี่ยมองตามทิศทางที่คุณย่าเดินจากไป ไม่รู้ว่าเธอ กำลังคิดอะไรอยู่
“เพราะการมีเงินเป็นเรื่องดีจริง ๆ นั่นแหละ” เธอพึมพำ
คุณยายถอนหายใจ “คนอะไรกันเนี่ย มีลูกชายคนโตกับชายชู้ แล้วยังรักลูกลำเอียง ไม่ให้ความสำคัญกับลูกชายคนรองเลย แก่ ขนาดนี้แล้ว หล่อนทำเรื่องน่าอายอยู่ได้อย่างไร ยังมีหน้ากลับมาหา ลูกคนรองอีก ไม่ละอายใจซะบ้างเลย!”
คุณตาสะกิดคุณยายเบา ๆ บอกเป็นนัยว่าพ่อเซียวยังอยู่ที่นี่ อย่า ไปพูดอะไรมั่ว ๆ มันจะพานทำให้คนอื่นเสียใจ
สีหน้าของพ่อเซียวไม่ใช่แค่ไม่สู้ดี แต่มันดูแย่มากเลย เขารู้สึก ละอายใจที่มีแม่แบบนี้
คุณยายตระหนักได้ว่าเธอพูดมากเกินไป “เอาล่ะ อย่ามายืนหน้า ประตูกันอยู่เลย เข้ามา ๆ มากินผลไม้กันเถอะ”
YOU MAY ALSO LIKE
