ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 305 คุณย่าเสียชีวิต หิมะหยุดตก
ผู้เฒ่าหวงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เขานิ่งเงียบอยู่นานก่อนพูดว่า
“ผมไม่มีบุญวาสนาที่จะมีลูก หมอดูคำนวณดวงชะตาแล้วบอก ว่าผมมีดาวโดดเดี่ยว ลูก ๆ ต่างก็จากไปเร็ว กระทั่งมาเจอกับแม่ของ เขา ผมคิดว่าจะยกให้จริง ๆ ตราบใดที่เขาดูแลผมจนวันสุดท้ายของ ชีวิต ก็ถือว่าผ่านการทดสอบที่ผมกำหนดไว้ ท้ายที่สุดเขาก็เป็นลูก ชายคนเดียวของผมบนโลกใบนี้
แต่เขาไม่ใช่คนดีมีน ้าใจและมัธยัสถ์ เอาแต่พูดเรื่องมรดกอยู่บ่อย ๆ ผมเริ่มไม่พอใจและรำคาญ จนไม่อยากยกมรดกให้เขา หลังจาก ตัดสินใจล้มเลิกความคิด ก็กำลังคิดว่าจะไล่พวกเขาออกไปอย่างไรดี แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นก่อน”
ผู้เฒ่าหวงถอนหายใจยาว “เป็นเวรกรรมจริง ๆ”
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้าเล็กน้อย “มันเป็นเวรกรรมจริง ๆ ค่ะ ไป พัวพันกับผู้หญิงตอนหนุ่ม ๆ ตอนนี้จึงถึงเวลาชดใช้กรรม คุณ สมควรได้รับมันแล้ว”
ใบหน้าของผู้เฒ่าหวงแข็งทื่อ เซียวหมิงเยวี่ยพูดตอกหน้าแบบไร้ ความปรานี เขาไออย่างรุนแรงออกมาสองสามครั้ง เหมือนกับใบไม้ที่
ร่วงหล่นตามสายลม
ผู้เฒ่าหวงหอบเหนื่อยเหมือนวัวแก่ “ก็คงใช่ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้”
เขาไม่คิดสนใจคำพูดของหญิงสาว
เซียวหมิงเยวี่ยเลิกพูดเรื่องไร้สาระกับเขา และเริ่มพูดจริงจัง
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เงินของคุณตอนนี้ยังอยู่ในบัญชีของเซียว เทียนหลง มันยังไม่ทันโอนให้เซียวฮ่วนฮ่วน เมื่อไหร่ที่เซียวฮ่วนฮ่วน เสียชีวิต เงินจำนวนนี้จะตกเป็นของทายาทของเธอโดยชอบธรรม”
ผู้เฒ่าหวงโกรธขึ้นมาทันใด “นั่นมันเงินของผม ผมจะไปหา ตำรวจเพื่ออธิบายที่มาที่ไปและขอเงินคืน!”
“เซียวเทียนหลงตายแล้ว ตายไปแล้วก็ไม่มีหลักฐาน คำพูดอย่าง เดียวไม่มีน ้าหนัก กฎหมายต้องอาศัยหลักฐาน แต่คุณไม่มีหลักฐาน ที่ชัดเจน” เซียวหมิงเยวี่ยพูดด้วยน ้าเสียงเรียบเฉย
“อาการบาดเจ็บของผมนี่แหละหลักฐาน และธนาคารก็มีบันทึก การโอนเงินด้วย!”
ผู้เฒ่าหวงไม่สามารถยอมรับชะตากรรมที่ตกต ่าลงจนไร้เงินทอง ได้ เงินคือชีวิตของเขา หากปราศจากเงิน เขาจะใช้ชีวิตบั้นปลาย อย่างไร แม้แต่ค่ารักษาพยาบาลเขาก็ยังจ่ายไม่ไหว
“คุณโอนเงินให้เขาตลอด แม้กระทั่งบอกรหัสผ่านกับเขาด้วย ตัวเอง แค่หลักฐานการโอนเงินมันพิสูจน์อะไรไม่ได้ อีกอย่าง เขาก็ ดูแลคุณอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอด พวกคุณมีความสัมพันธ์อันดี จึง เป็นเรื่องปกติที่จะโอนเงินให้กัน”
“ผมถูกบังคับให้ทำ ผมจะไปแจ้งความ”
“ตอนนี้เซียวเทียนหลงตายไปแล้ว แต่คุณยังมีชีวิตอยู่ ตำรวจมี เหตุผลที่จะสงสัยว่าคุณเป็นคนฆ่าเขาด้วยความโกรธ” เซียวหมิง เยวี่ยมักจะมีเหตุผลมาโต้แย้งเขาเสมอ
ผู้เฒ่าหวงพูดไม่ออก ดวงตาเขาเบิกกว้างด้วยความไม่พอใจ
เซียวหมิงเยวี่ยปัดผมที่ปรกหน้าไว้หลังหู “การเอาเงินคืนมานั้น ยากยิ่งกว่าการปีนขึ้นฟ้า แต่ฉันมีวิธี”
“วิธีอะไร?” ผู้เฒ่าหวงรีบถาม
“คุณไม่ถามหน่อยเหรอว่าใครคือทายาทของเซียวฮ่วนฮ่วน?” เซียวหมิงเยวี่ยถามกลับ
ผู้เฒ่าหวงไม่ได้พูดอะไร เขาแค่นั่งรอฟังต่อ
“เธอชื่อซุนหนานหนาน ตอนหนีตายจากน ้าท่วม เธอถูก ครอบครัวลูกชายของคุณขายให้กับฆาตกรสองคน รู้ไหมว่าทำไม? แค่เพื่อแลกกับน ้ามันนิดหน่อย จะได้ช่วยพวกเขาในการหนีตาย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้ว่าผู้เฒ่าหวงจะผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่ง ค่อนชีวิต แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างรุนแรง
เมื่อนึกถึงวิธีที่เซียวเทียนหลงทรมานเขา เขาเชื่อว่าชายคนนั้น สามารถทำเรื่องไร้มนุษยธรรมดังกล่าวได้จริง ๆ
“ซุนหนานหนานรอดชีวิตมาได้ แต่เธอตั้งท้องลูกของฆาตกร สองคน ต่อมาฉันได้เข้าช่วยเหลือ พาเธอไปหาหมอเพื่อทำแท้ง และ ฝากฝังเธอไว้กับครอบครัวที่ใจดี”
เซียวหมิงเยวี่ยมองดูนาฬิกา “เธอน่าจะมาถึงเร็ว ๆ นี้แล้ว”
สีหน้าของผู้เฒ่าหวงสับสน ไม่รู้จะพูดอะไรดี
“คุณเป็นคนดี และเธอก็เป็นเด็กที่น่าสงสาร แต่คุณเรียกเธอมา ทำไม เพื่อมาสืบทอดมรดกของผมเหรอ? ผมยังไม่ตายนะ”
“ฉันเรียกเธอมาเพื่อสืบทอดมรดกของเซียวเทียนหลงจริง ๆ แต่ เธอไม่เหมือนเซียวเทียนหลง เธอจะดูแลคุณอย่างดี” เซียวหมิงเยวี่ย ยังคงพูดด้วยน ้าเสียงเรียบเฉย
ผู้เฒ่าหวงตะคอก “ผมไม่เชื่อ หลังจากที่ได้รับเงินทั้งหมดไปแล้ว เธอจะมาดูแลชายชราอย่างผมอีกเหรอ? ผมไม่มีแรงเหลือให้ใครมา เล่นตลกด้วยอีกแล้วนะ”
“คุณคิดว่าทุกคนเห็นแก่ตัวเหมือนคุณเหรอ? โชคดีที่เธอไม่ได้ รับยีนด้อยของตระกูลหวง คุณควรจะดีใจนะ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใคร ดูแลคุณแล้ว”
“นี่คุณ…” ผู้เฒ่าหวงโกรธมากจนพูดไม่ออก
เซียวหมิงเยวี่ยลุกขึ้นยืน “เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ค่ะ ขอตัวก่อน”
“คุณจะไปไหน ถ้าคุณไปแล้วผมจะทำยังไง?” ผู้เฒ่าหวงรีบพูด ห้าม
“ฉันไม่ใช่พยาบาลของคุณ หลังจากช่วยชีวิตแล้ว ยังอยากให้ ฉันดูแลคุณอีกเหรอ? ก็แค่รอให้หมอเข้ามาสิ” เซียวหมิงเยวี่ยหันหลัง เดินจากไป
ผู้เฒ่าหวงถอนหายใจรัว ๆ คร ่าครวญว่าชีวิตของเขาน่าสังเวช เพียงใด
เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจว่า สิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?
เหตุผลที่เซียวหมิงเยวี่ยทำอย่างนั้น เป็นเพราะเธอรู้จักนิสัยของ ซุนหนานหนานดี หลังจากที่เธอรู้ความจริง เธอจะไม่ขอรับเงินก้อนนี้
ไว้ และคืนเงินให้ผู้เฒ่าหวง
เมื่อครู่เธอแค่พูดขู่ผู้เฒ่าหวงว่าเขาไม่มีทางทวงเงินคืนมา แต่ ความจริงแล้วไม่ใช่
และเธอพูดแบบนั้นก็เพื่อให้โอกาสซุนหนานหนาน
โอกาสที่จะได้อยู่ที่เมืองบันเทิงและดูแลผู้เฒ่าหวง
ผู้เฒ่าหวงอายุมากแล้ว คนเรายิ่งแก่ตัวก็ยิ่งกลัวตาย แต่กลัวไม่มี คนดูแลตอนแก่เฒ่ามากกว่า กลัวต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในห้องโดย ไม่มีใครรับรู้
สรุปแล้ว ชายชราผู้เห็นแก่ตัวคนนี้ไม่อยากอยู่คนเดียว เขา ต้องการใครสักคนมาดูแล ละยิ่งกว่านั้น เขาต้องการเพื่อนด้วย
ซุนหนานหนานเป็นคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้มาก และเธอยัง สามารถพาครอบครัวมาอยู่ด้วยกัน ที่นี่พวกเขาจะมีกินมีใช้ พักพิง หลบภัย และใช้ชีวิตดี ๆ ได้สักระยะ
เมื่อเปรียบเทียบกับการถูกหญิงสาวแปลกหน้าขโมยเงินทั้งหมด ไป การให้เธอมาเป็นพี่เลี้ยงดูจะยอมรับได้ง่ายกว่า และนี่ก็เป็น ข้อเสนอแนะจากซุนหนานหนานเองด้วย
ผู้เฒ่าหวงคงจะไม่ปฏิเสธข้อเสนอนี้ และยินดียอมรับมัน
ซุนหนานหนานเป็นเด็กสาวที่น่าสงสาร นี่ถือว่าเป็นการขอบคุณ เธอสำหรับการแจ้งข่าวในครั้งก่อน และเป็นรางวัลสำหรับการ ตัดสินใจเด็ดขาดของเธอ และขอบคุณครอบครัวที่ใจดีที่รับเลี้ยงซุน หนานหนานด้วย
คุณย่าได้รับการผ่าตัดฉุกเฉินทั้งคืน แต่สมองของเธอถูกแผ่น เหล็กสเตนเลสเจาะทะลุกะโหลก จึงไม่สามารถช่วยชีวิตเธอได้
เธอคงไม่คิดฝันเลยว่า คนที่รออยู่หน้าห้องฉุกเฉินตลอดเวลาคือ ลูกชายคนรองที่เธอเคยรังเกียจเดียดฉันท์
แม้แต่เรื่องงานศพของเธอ ก็ยังคงเป็นลูกชายคนรองที่จัดการให้ ทั้งหมด
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความคับข้องใจ และความอ ยุติธรรมมากมาย คุณพ่อเซียวเคยคิดว่าในวินาทีนี้ เขาจะรู้สึกโล่งใจ และได้ปลดปล่อยจากภาระ แม้กระทั่งดีใจที่ได้พ้นจากมันไปเสียที
ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น
ตอนนี้จิตใจของเขาว่างเปล่า เขานั่งนิ่งสีหน้าไร้อารมณ์ เหม่อ มองแสงไฟในห้องฉุกเฉินที่ดับลง ราวกับกำลังนึกถึงครึ่งชีวิตที่ผ่าน มา นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากนึกถึง นึกถึงความหวานเล็กน้อย ที่เคยเกิดขึ้นท่ามกลางความขมขื่น
มันจบลงแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความเกลียดชัง ความโกรธแค้น หรือความ ขมขื่น ความไม่เต็มใจที่คิดไม่ตกในยามดึกอันยาวนานเหล่านั้น ล้วน ถูกพัดพาหายไปกับสายลม
ทุกอย่างจบลงแล้ว
“ผมเคยนึกถึงภาพการมาถึงของเหตุการณ์ในวันนี้ แต่ผมไม่เคย คิดเลยว่า พอถึงเวลาจริง ๆ ผมจะรู้สึกแบบนี้” คุณพ่อเซียวพึมพำ
มันซับซ้อนมาก หลากหลายอารมณ์ปะปนกันจนพูดไม่ออก และ อธิบายเป็นคำพูดสั้น ๆ ไม่ได้
คนที่ไม่เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มา คงจะไม่มีวันเข้าใจ
คุณแม่เซียวลังเลที่จะพูด “ดื่มน ้าหน่อยเถอะ ไม่ว่ายังไงเธอก็จาก ไปแล้ว เรามาจัดการงานศพให้ดีที่สุด ถือว่าเป็นการตอบแทน พระคุณครั้งสุดท้ายแล้วกันนะ”
คุณพ่อเซียวรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าคุณแม่เซียวจะพูด แบบนี้
“ชิงหว่าน…”
คุณแม่เซียวส่งรอยยิ้มปลอบโยนให้เขา “ยังไงเธอก็เป็นแม่แท้ ๆ ของคุณ ตอนนี้เธอจากไปแล้ว ความตายก็เหมือนกับตะเกียงที่ดับลง ทุกอย่างจบสิ้นลงแล้ว ส่วนพวกเราที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป ฉันไม่โกรธแค้นเธอแล้ว คุณเองก็ไม่ควรโกรธแค้น ใจเราจะได้เบา ลง”
ใช่แล้ว การโกรธแค้นคนอื่นนั้นเสียพลังงานโดยเปล่าประโยชน์ คนตายไปแล้ว ก็แค่ลืมเสีย ลืมคนคนนี้ไป ลืมเรื่องไม่ดีในอดีตไปให้ หมด
แค่ปล่อยวางตัวเองก็พอแล้ว
คุณพ่อเซียวจับมือภรรยาไว้ด้วยความซาบซึ้งใจ และพูดว่า
“ขอบคุณนะชิงหว่าน”
สมกับที่เป็นภรรยาของเขา เธอเข้าใจและสามารถพูดสิ่งที่เขา ต้องการได้เสมอ
เซียวหมิงเยวี่ยนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ เธอไม่เข้าใจความคิดของพ่อแม่ ทำไมพวกเขาถึงหยุดเกลียดหลังจากที่คนเหล่านั้นเสียชีวิตได้
ความรักก็คือความรัก ความเกลียดก็คือความเกลียด ความรัก และความเกลียดนั้นต้องแยกออกจากกันให้ชัดเจน แม้คุณย่าจะจาก ไปแล้ว แต่รอยแผลเป็นเหล่านั้นยังคงอยู่
เธอไม่ค่อยเข้าใจ แต่เธอก็ไม่พูดอะไร แค่นั่งอยู่ข้าง ๆ เป็นเพื่อน พวกเขา
อาจเป็นเพราะเธอยังเด็ก
โดยสรุป เรื่องราวความแค้นของตระกูลเซียวได้สิ้นสุดลงในเวลา นี้ มันจบลงอย่างสมบูรณ์
โทรศัพท์มือถือของเซียวหมิงเยวี่ยดังขึ้น เธอจึงก้มลงดู
[พี่หมิงเยวี่ย หิมะหยุดตกแล้ว พรุ่งนี้เราไปเล่นสกีกันเถอะ!]
YOU MAY ALSO LIKE
