ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 309 ซุนหนานหนานมาถึงเมืองบันเทิง และบรรลุข้อตกลง กับผู้เฒ่าหวง

หลังจากเล่นข้างนอกมาทั้งวัน เมื่อเซียวหมิงเยวี่ยกลับมา ก็ พบว่าพวกเขาไปรับซุนหนานหนานจากชุมชนหวาฮั่นมาที่นี่แล้ว ตอนนี้เธออยู่ในห้องของแม่เซียว

เซียวหมิงเยวี่ยสงบสติอารมณ์และไปหาเธอ จากนั้นทั้งสองก็ พูดคุยกันอยู่นาน

“คุณน้า แสดงว่านี่คือเหตุผลที่คุณรับหนูมาใช่ไหมคะ?”

ดวงตาของซุนหนานหนานเริ่มแดงก ่า ใจของเธอเต็มไปด้วย ความรู้สึกหลากหลาย

เธอเพิ่งจะตั้งสติได้หลังจากตกตะลึงเมื่อมาถึงเมืองบันเทิง เธอไม่ เคยคิดฝันมาก่อนว่า ในเมืองเผิงจิงจะยังมีสถานที่แบบนี้ด้วย

ในห้องอบอุ่นมาก ไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อหลายชั้นหรือผ้านวมหนา ๆ เวลารู้สึกกระหายน ้าก็สามารถดื่มจากก๊อกน ้าได้เลย เหมือนกับ ก่อนช่วงเวลาก่อนเกิดภัยพิบัติ ไม่สิ แม้แต่ก่อนเกิดภัยพิบัติเธอก็ไม่ เคยได้ไปที่แบบนี้มาก่อน

ทั้งพ่อแม่และปู่ย่าตายายของเธอล้วนต่อต้านครอบครัวเซียวหมิง เยวี่ย ถึงอย่างนั้นพวกเขายังคงช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่ แม้จะไม่ จำเป็นต้องช่วยเธอเลยด้วยซ ้า แต่คุณน้าก็ยังนึกถึงเธออยู่เสมอ

ซุนหนานหนานรู้สึกซาบซึ้งใจ น ้าตาคลอเบ้า

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้า “แล้วก็ แม่เธอถูกตัดสินประหารชีวิต ดังนั้น…”

เธอไม่ได้พูดต่อจนจบประโยค

ซุนหนานหนานเงียบอยู่นานและพูดว่า “การกระทำชั่วร้ายของ แม่ ในที่สุดก็โดนสวรรค์ลงทัณฑ์ แม้ว่าเธอจะถูกตัดสินประหารชีวิต หนูก็ไม่มีวันให้อภัยสำหรับสิ่งที่เธอทำกับหนู และจะไม่ไปพบเธออีก”

พูดจบ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจ กลัวว่าเซียวหมิงเยวี่ยจะมองเธอ ด้วยสายตาแปลก ๆ

“คุณน้า จะคิดว่าหนูเลือดเย็นและเป็นเด็กเนรคุณหรือเปล่า เพราะนั่นคือแม่ของหนู หนูไม่ควรพูดแบบนี้เลย”

เซียวหมิงเยวี่ยส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่หรอก หล่อนไม่ได้ทำหน้าที่

เป็นผู้ใหญ่หรือแม่เลย เธอไม่จำเป็นต้องถูกโซ่ตรวนทางศีลธรรม เหล่านี้ผูกมัดไว้”

ซุนหนานหนานยิ้มอย่างเขินอาย “ขอบคุณค่ะคุณน้า งั้นช่วยพา หนูไปหาผู้เฒ่าหวงคนนั้นหน่อยนะคะ”

“เมื่อพบเขาแล้ว เธอรู้ใช่ไหมว่าต้องพูดอะไร?” เซียวหมิง เยวี่ยถาม

ซุนหนานหนานสูดหายใจเข้าลึก “หนูเข้าใจดีค่ะ คุณน้าเพิ่ง สอนหนูไปเมื่อกี้”

สิ้นเสียง เธอก็คุกเข่าลง ก้มลงคำนับอย่างแรงจนได้ยินเสียงดัง

“ขอบคุณค่ะคุณน้า ขอบคุณที่ให้โอกาสหนู หนูจำคุณน้าได้ ทันทีตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันที่ชุมชนหวาฮั่น แต่หนูไม่กล้าหวังอะไร เลย ต่อให้คุณน้าจะเกลียดหนูเพราะเรื่องของครอบครัว หนูก็เข้าใจดี แต่หนูไม่คิดว่า… ไม่คิดว่าคุณน้าจะช่วยหนู…”

ซุนหนานหนานร้องไห้ไปพูดไป น ้าตาไหลรินราวกับไม่มีวันหมด

“หนูขอบคุณคุณน้าจริง ๆ ค่ะ ถ้าไม่มีคุณน้า หนูคงตายไปแล้ว ตอนนี้คุณน้ายังให้โอกาสกับหนูอีก หนูไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณคุณ น้าอย่างไร ทำไมคุณน้าถึงได้ใจดีกับหนูขนาดนี้? คุณน้าไม่ จำเป็นต้องช่วยหนูเลย ทำไมถึงได้ใจดีกับหนูขนาดนี้…”

เธอถึงกับร้องไห้จนสะอื้น

เซียวหมิงเยวี่ยตกใจ รีบช่วยประคองเธอลุกขึ้น

“เธอก็คือเธอ พวกเขาคือพวกเขา เธอโตมากับพวกเขา แต่ไม่ เคยมีความสุขหรือมีชีวิตที่ดี แล้วฉันจะไปเกลียดเธอทำไม?”

ครอบครัวลุงใหญ่มีทัศนคติชายเป็นใหญ่ แต่เซียวฮ่วนฮ่วนกลับ แย่ยิ่งกว่า เธอปฏิบัติต่อซุนหนานหนานเหมือนสัตว์เลี้ยง ออกคำสั่ง ให้ทำทุกอย่าง ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเกลียดเด็กผู้หญิงนัก

เซียวหมิงเยวี่ยไม่ใช่คนประเภทที่โกรธคนที่ไม่เกี่ยวข้อง เธอ แยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ ใครทำผิดก็ต้องชดใช้ ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น

ซุนหนานหนานสะอื้นจนพูดไม่ออก

“อย่าร้องไห้เลย ไปกันเถอะ” เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มปลอบโยนเธอ

ใบหน้าของซุนหนานหนานเปื้อนไปด้วยคราบน ้าตา เธอพยัก หน้าหงึก ๆ

เซียวหมิงเยวี่ยไม่รู้ตัวเลยว่า ในสายตาของซุนหนานหนาน ตัวตนของเธอช่างยิ่งใหญ่และเปล่งประกายราวกับพระแม่โพธิสัตว์

…

ณ โรงพยาบาลของเมืองบันเทิง

ผู้เฒ่าหวงกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มองเด็กสาวตัวเล็กที่ยืน อยู่ข้างเตียงด้วยความระแวง

“เมื่อกี้เธอบอกว่าเธอเป็นใครนะ?”

ซุนหนานหนานแนะนำตัวอีกครั้ง “หนูชื่อซุนหนานหนาน ทายาทผู้สืบทอดมรดกของเซียวเทียนหลงและเซียวฮ่วนฮ่วน หนูเพิ่ง แวะไปที่สถานีตำรวจมา”

ผู้เฒ่าหวงดูกระตือรือร้นขึ้นทันที “แกคืนเงินให้ฉันซะ ฉันรู้ว่าแก จะมาขโมยเงินของฉัน พวกแกคิดจะฆ่าฉันใช่ไหม?”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะแจ้งตำรวจ ตำรวจจะไม่ปล่อยให้แกเอา เงินฉันไปหรอก!” เขาโกรธจนหน้าแดง

หลังจากถูกเซียวเทียนหลงทรมาน ชายชราก็เริ่มมีอาการทางจิต หลังเหตุการณ์นั้น คิดว่าทุกคนต้องการทำร้ายเขา และไม่ไว้ใจใคร เลย

แม้แต่บุรุษพยาบาลที่มาเปลี่ยนชุดให้ เขาก็ตัวเกร็งด้วยความ กลัวจนแทบสิ้นใจ

สุขภาพร่างกายของผู้เฒ่าหวงไม่ค่อยดีอยู่ก่อนแล้ว ตอนนี้ยัง เต็มไปด้วยบาดแผล ไม่มีนิ้วเท้า ส่วนนิ้วมือเหลือเพียงสี่นิ้ว ไม่ สามารถลงจากเตียงได้เลย แทบไม่ต้องพูดถึงการดูแลตัวเอง

ดังนั้น เขาจึงใช้ชีวิตในโรงพยาบาลด้วยความยากลำบาก และ ต้องการคนมาดูแลอย่างใกล้ชิด

แต่เขากลับไม่มีเงินจ้างคนดูแล แม้แต่ค่ารักษาพยาบาลก็ยังค้าง ชำระเป็นจำนวนมาก หากไม่จ่ายค่ารักษา เขาจะถูกไล่ออกจาก โรงพยาบาล

และถ้าหากไม่มีเงิน เมืองบันเทิงจะไล่เขาออกไป เขาไม่สามารถ ดูแลตัวเองได้ ในสภาพอากาศหนาวจัดข้างนอก มีเพียงความตายรอ อยู่เท่านั้น

ซุนหนานหนานค่อย ๆ หยิบการ์ดใบหนึ่งออกมา และวางมันไว้ บนโต๊ะข้างเตียงผู้ป่วย

“นี่คือมรดกของเซียวเทียนหลง ทั้งหมดอยู่ในนี้ และขอคืนให้ คุณ”

ใบหน้าของผู้เฒ่าหวงแข็งค้างทันที เขาคิดแล้วคิดอีก นอนไม่ หลับหลายคืน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้

เธอจะคืนเงินให้เขาเหรอ?

“เธอไม่ต้องการมันเหรอ?” เสียงของผู้เฒ่าหวงแหบพร่า

เขาไม่ค่อยเชื่อว่าคนปกติคนหนึ่งจะปฏิเสธเงินก้อนโต โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่มีภัยพิบัติ เงินก้อนนี้จะทำให้เธอไม่ต้อง กังวลเรื่องอาหารการกินไปตลอดชีวิต

เธอไม่ต้องการเงินเหรอ? นี่มันขัดกับธรรมชาติของมนุษย์มาก เกินไป

ในสังคมสมัยนี้ แค่เพื่อปากท้อง ญาติพี่น้องยังฆ่ากันเอง โหดร้ายอำมหิตยิ่งกว่าใคร พวกมันสวมหน้ากากมนุษย์ แต่เนื้อแท้ เป็นแค่สัตว์เดรัจฉาน เหลือไว้แต่ความชั่วร้าย ไร้ซึ่งความดีงาม

มันจึงเป็นเรื่องปกติที่ผู้เฒ่าหวงจะประหลาดใจ

เขามองซุนหนานหนานอย่างพิจารณา พยายามอ่านความคิด จากสีหน้าของเธอ

ซุนหนานหนานยักไหล่ “มันไม่ใช่เงินของหนู หนูไม่ต้องการ เดิมทีมันควรเป็นของคุณอยู่แล้ว”

“หนูรู้จักตัวตนของคุณ ตามลำดับญาติ หนูควรเรียกคุณว่าตา ทวด แม้ว่าคุณจะไม่ชอบมันยังไง แต่ในโลกนี้ คนเดียวที่เกี่ยวข้องกับ คุณทางสายเลือดก็คือหนู”

เธอหยุดครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า

“หนูรู้ว่าตอนนี้คุณคงกลัวคนที่มีสายเลือดเดียวกันกับคุณ โดยเฉพาะคุณตาของหนู เขาทำร้ายคุณด้วยความโลภเงินทอง และ เขาก็ทำร้ายหนูด้วย ดังนั้นหนูไม่ต้องการเงินของคุณ คุณสบายใจ เรื่องนี้ได้

ตอนนี้สภาพร่างกายของคุณเป็นแบบนี้ คงจะใช้ชีวิตปกติได้ ยากลำบากโดยไม่มีใครดูแล หนูยินดีจะมาดูแลคุณ คุณไม่ต้องคิดว่า หนูเป็นคนในครอบครัวก็ได้ คิดว่าหนูเป็นแม่บ้านหรือพยาบาล ขอ แค่มีข้าวให้หนูกินอิ่มท้องวันละมื้อเป็นค่าตอบแทน หนูยินดีจะดูแล คุณจนแก่เฒ่า”

สิ้นเสียง เธอมองผู้เฒ่าหวงด้วยความกังวล

“ยังไงคุณก็ต้องหาแม่บ้านหรือพยาบาลอยู่แล้ว เทียบกับการจ้าง คนแปลกหน้าที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า การพิจารณาจ้างหนูอาจเป็น ทางเลือกที่ดีกว่า คุณไม่คิดแบบนั้นเหรอ?”

ผู้เฒ่าหวงนิ่งเฉย ตกอยู่ในห้วงความคิด

ซุนหนานหนานกำมุมเสื้อของเธอแน่นด้วยความกังวล ขณะที่

คิดว่าคงไม่มีหวังแล้ว ผู้เฒ่าหวงก็พูดขึ้นว่า

“ฉันรู้เรื่องของเธอแล้ว พวกเขาทำอย่างนั้นกับเธอ แล้วเธอ เกลียดพวกเขาไหม?”

ซุนหนานหนานตอบทันที “เกลียดค่ะ หนูโกรธเกลียดทุกวันคืน แต่หนูเชื่อในกฎแห่งกรรม คุณดูสิ ตอนนี้พวกเขาต่างก็ได้รับผล กรรมแล้วไม่ใช่หรือ?”

ผู้เฒ่าหวงหรี่ตามอง “ในเมื่อฉันสามารถหาแม่บ้านหรือพยาบาล ได้ แล้วทำไมถึงต้องจ้างเธอด้วย?”