ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 313 ก ำจัดหิมะ
ซู่ ซู่ ซู่…
ด้วยพลังของสำรละลำยหิมะ หิมะบนหลังคำบ้ำนตระกูลเซียว ก ำลังละลำยอย่ำงรวดเร็วจนเห็นได้ชัด น ้ำจำกหิมะไหลรินลงมำเป็น สำย
ผู้จัดกำรซูตะลึงงัน “ผมเคยได้ยินมำว่ำนวัตกรรมละลำยหิมะนี้
วิเศษมำก แต่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก มันละลำยหิมะได้เร็วมำกจริง ๆ”
เขำแทบจะกลั้นควำมตื่นเต้นภำยในใจไว้ไม่อยู่
แม่เซียวยิ้มสดใส “ไม่ใช่แค่คุณหรอกค่ะ ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเป็น ครั้งแรกเหมือนกัน ได้ยินว่ำเป็นเทคโนโลยีชั้นสูง แถมจดสิทธิบัตร ด้วยนะ”
เธอเปลี่ยนหัวข้อ พูดด้วยท่ำทีขอโทษ
“อย่ำงไรก็ตำม ผู้จัดกำรซูคะ ฉันยังคงกลับมำเร็ว ๆ นี้ไม่ได้ พอดี มีงำน…”
ผู้จัดกำรซูรีบโบกมือ “ไม่เป็นไร ๆ คุณไม่อยู่ก็จริง แต่ได้ท ำ ประโยชน์ให้กับชุมชนของเรำอย่ำงมำก ชุมชนอื่นไม่มีแบบนี้แน่นอน กลับมำเมื่อไหร่ก็ได้ครับ แต่อย่ำลืมบอกล่วงหน้ำก่อนก็พอ”
“ขอบคุณมำกนะคะผู้จัดกำรซู” แม่เซียวกล่ำวขอบคุณ
ผู้จัดกำรซูตอบ “ผมต่ำงหำกที่ต้องขอบคุณ”
เซียวหมิงเยวี่ยเดินเข้ำมำหำและพูดกับผู้จัดกำรซูว่ำ
“ผู้จัดกำรซูคะ น ้ำร้อนที่นี่อำจไม่เพียงพอ คุณพอจะช่วยหำน ้ำ ร้อนเพิ่มเติมให้ได้ไหม?”
“ได้สิ เดี๋ยวจะให้คนขนน ้ำร้อนมำให้ทันที” ผู้จัดกำรซูตอบตกลง อย่ำงมีควำมสุข
“อีกอย่ำง บ้ำนของฉันคงจะเรียบร้อยเร็ว ๆ นี้แล้ว เดี๋ยวจะไป จัดกำรส่วนอื่นในชุมชนต่อ คุณช่วยบอกให้คนขุดหิมะเก็บของกลับ ที่พักก่อน ไม่ต้องยืนอยู่ใกล้ ๆ กับกองหิมะ เผื่อว่ำจะเกิดอันตรำยขึ้น” เซียวหมิงเยวี่ยพูดต่อ
“ได้ ๆ ๆ เธอพูดถูกในเรื่องนี้”
ผู้จัดกำรซูรีบเดินไปที่อื่นเพื่อโทรศัพท์หำเจ้ำหน้ำที่ประจ ำชุมชน คนอื่น ๆ
เมื่อผู้จัดกำรซูเดินจำกไป คุณตำมองดูหิมะที่ก ำลังละลำยอย่ำง รวดเร็วและพูดว่ำ
“พอหิมะละลำยหมด น ้ำจำกหิมะจะไหลมำรวมกัน จนกลำยเป็น ชั้นน ้ำแข็งหนำบนพื้นดินแน่ ๆ”
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำ “ใช่เลยค่ะ เดี๋ยวพอหิมะละลำยหมดแล้ว เรำต้องรีบเข้ำบ้ำน รีบกวำดน ้ำจำกหิมะบนหลังคำและชำยคำออกให้ หมดก่อนที่น ้ำจะแข็งตัว ไม่เช่นนั้นคงมีลูกตุ้มน ้ำแข็งเต็มไปหมด”
“แล้วบนถนนก็จะมีชั้นน ้ำแข็งหนำ ๆ ด้วยใช่ไหม?” ลุงใหญ่ถำม
“มีแน่นอนค่ะ”
ผู้จัดกำรซูกลับเข้ำมำหลังคุยโทรศัพท์เสร็จพอดี เซียวหมิงเยวี่
ยจึงบอกเขำว่ำ
“ผู้จัดกำรซู เมื่อหิมะในชุมชนละลำยหมด น ้ำบนถนนจะเยอะ มำก แน่นอนว่ำอุณหภูมิตอนนี้ค่อนข้ำงต ่ำ น ้ำจะกลำยเป็นน ้ำแข็ง อย่ำงรวดเร็ว ดังนั้นพวกเรำต้องรีบกวำดน ้ำบนถนนให้หมด กวำดไป ไว้ที่สองข้ำงทำง บนสนำมหญ้ำ หรือลงท่อระบำยน ้ำ ไม่งั้นจะเดินทำง บนถนนได้ล ำบำก”
ผู้จัดกำรซูตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“ฉันเพิ่งสั่งให้พวกเขำไปเตรียมด้ำมไม้กวำดขนำดใหญ่ แล้วขน มำวำงไว้ในที่โล่ง ๆ พอหิมะละลำย ก็ให้พวกเขำกวำดน ้ำออกไป ทันที”
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำเล็กน้อย ดูเหมือนว่ำผู้จัดกำรซูจะคิดถึง เรื่องนี้เช่นกัน
ตอนนี้ก็แค่รอให้หิมะละลำย
เซียวหมิงเยวี่ยเงยหน้ำมองดูหิมะบนหลังคำบ้ำน โดรนสำมล ำพ่น สำรละลำยพร้อมกัน และหิมะสูงลดลงไปหลำยเมตรแล้ว
ทุกคนรอคอยท่ำมกลำงควำมเงียบสงัด บ้ำนตระกูลเซียวค่อย ๆ ปรำกฏออกมำจำกหิมะ
“หลังคำบ้ำนเรำโผล่ออกมำแล้ว มันไม่พัง ไม่ได้ถูกหิมะทับ!” คุณแม่เซียวพูดด้วยควำมดีใจ
ตอนนี้เธอใจเย็นลงได้แล้ว ก่อนหน้ำนี้เธอเป็นห่วงมำก ว่ำใต้หิมะ จะเป็นอย่ำงไร บ้ำนจะพังหรือเปล่ำ
เซียวหมิงเยวี่ยโล่งใจ ดีใจที่บ้ำนยังอยู่ ไม่ได้เจอหลำยเดือน พอ เห็นบ้ำนที่คุ้นเคย ก็รู้สึกคิดถึงมำก
ในไม่ช้ำ บ้ำนตระกูลเซียวก็ปรำกฏออกมำอย่ำงสมบูรณ์
แม่เซียวมองดูด้วยสำยตำที่เป็นประกำย พูดด้วยควำมซำบซึ้งว่ำ “ยังไงก็ไม่มีที่ไหนดีเท่ำบ้ำนเรำ คิดถึงบ้ำนจังเลย”
“คุณหนูเซียว ทำงนี้เรียบร้อยแล้วครับ” เสี่ยวอวี๋เดินมำบอก
เซียวหมิงเยวี่ยกล่ำวขอบคุณ “ขอบคุณนะคะ รบกวนพวกคุณ มำกเลย ช่วยไปท ำงำนที่อื่นต่อได้เลยค่ะ”
“ครับ”
ผู้จัดกำรซูพำกลุ่มคนออกไป คุณแม่เซียวรีบเดินไปเปิดประตู อยำกจะดูว่ำตอนนี้บ้ำนเป็นอย่ำงไร
ประตูใหญ่แข็งจนเป็นน ้ำแข็ง คุณแม่เซียวใส่ถุงมืออยู่จึงเปิดไม่ ถนัด เธอพยำยำมอยู่นำน แต่โชคดีที่ยังเปิดได้
ทุกคนพำกันเข้ำมำในบ้ำนในที่สุด สิ่งที่น่ำประหลำดใจคือ หลังคำรับแสงไม่ได้พังทลำยลงมำด้วยหิมะ ดังนั้น สวนยังคงสภำพดี เหมือนเดิม ดูเหมือนว่ำเว่ยจวินพูดถูก แผ่นไม้เหล่ำนี้เป็นแผ่นไม้ ไฮเทค มีคุณสมบัติไม่ธรรมดำ
ถ้ำเป็นแผ่นไม้แบบเก่ำของเซียวหมิงเยวี่ย มันคงรับแรงกดไม่ไหว และพังทลำยลงมำนำนแล้ว
เพรำะว่ำก่อนออกจำกบ้ำนได้เก็บกวำดไว้แล้ว เลยไม่ได้สกปรก มำก ต้นผลไม้ตำยไปแล้ว เหลือแต่กิ่งก้ำนแห้ง ๆ ส่วนแปลงผักใน สวนก็กลำยเป็นดินแข็ง เย็นกว่ำหินอีก
คุณแม่เซียวมองไปทำงไหนก็รู้สึกอึดอัดใจ ควำมคิดอยำก กลับมำอยู่บ้ำนพลุ่งพล่ำนถึงขีดสุด
“อยำกรีบกลับมำจัง…”
ด้ำนนอกยังมีเสียงน ้ำแข็งละลำยหยดติ๋ง ๆ คุณตำจึงสั่งว่ำ “รีบ ๆ นะ อย่ำมัวอืดอำดอยู่ ไปเอำด้ำมกวำดมำกวำดน ้ำบนหลังคำ และ กวำดน ้ำแข็งบริเวณหน้ำบ้ำนให้สะอำดด้วยนะ”
“ครับ”
ลุงใหญ่กับผู้ชำยคนอื่น ๆ รับค ำ แล้วรีบไปท ำงำน
เซียวหมิงเยวี่ยไปตรวจสอบอุปกรณ์ต่ำง ๆ ในบ้ำน ถังน ้ำ ท่อ ประปำ และอื่น ๆ ว่ำมีส่วนไหนที่เสียหำยจำกกำรถูกน ้ำแข็งกัดกร่อน หรือไม่
เธอต้องตรวจสอบทุกห้อง ดูว่ำมีรอยแตกร้ำวที่ผนังหรือไม่ เพรำะ แรงกดจำกหิมะที่ทับถมนั้นหนักมำก ถ้ำหำกตัวบ้ำนรับแรงกดไม่ไหว เกิดรอยแตกร้ำวที่จุดที่มองไม่เห็น
นั่นหมำยควำมว่ำบ้ำนหลังนี้กลำยเป็นสถำนที่ไม่ปลอดภัย ไม่ สำมำรถอยู่อำศัยได้อีกต่อไป
โชคดีที่หลังจำกเซียวหมิงเยวี่ยตรวจสอบทั่วทั้งบ้ำนแล้ว ไม่ พบว่ำมีส่วนไหนเสียหำย เพียงแต่มีท่อประปำบำงท่อที่แตกเนื่องจำก น ้ำแข็งกัดกร่อน รอให้สภำพอำกำศอบอุ่นขึ้นแล้วค่อยเปลี่ยนใหม่ก็ ได้
เซียวหมิงเยวี่ยเปิดเครื่องปรับอำกำศเพื่อปรับอุณหภูมิ พบว่ำยัง ใช้งำนได้ปกติ แบตเตอรี่ส ำรองในบ้ำนยังมีไฟฟ้ำเหลืออยู่ หมำยควำมว่ำระบบไฟฟ้ำยังคงท ำงำนได้ตำมปกติ ดังนั้นคงจะไม่มี ปัญหำใหญ่
แม่เซียวถำมว่ำ “หมิงเยวี่ย ลูกคิดว่ำเรำจะกลับมำอยู่บ้ำนได้ เมื่อไหร่?”
เซียวหมิงเยวี่ยคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่ำ “แม้ว่ำจะมีหม้อน ้ำที่
สำมำรถให้ควำมร้อนได้ แต่ส ำหรับกำรใช้ชีวิตประจ ำวันแล้ว ยัง สะดวกสบำยไม่เท่ำอยู่ที่เมืองบันเทิง”
คุณแม่เซียวถอนหำยใจยำว “จริงด้วย ที่บ้ำนไม่มีน ้ำประปำ ท่อ ประปำก็แตก กำรใช้น ้ำคงล ำบำกมำก อีกอย่ำงตอนนี้ก็หนำวถึง -50 องศำแล้ว ไม่รู้ว่ำอุณหภูมิจะลดลงอีกหรือเปล่ำ ถ้ำเรำกลับมำอยู่จริง แล้วมีนู่นนี่พังขึ้นมำอีก คงจะน่ำร ำคำญน่ำดู”
เซียวหมิงเยวี่ยปัดฝุ่นบนโซฟำ เห็นด้วยกับค ำพูดของผู้เป็นแม่ จริงอยู่ กลัวว่ำถ้ำกลับมำอยู่บ้ำนแล้ว จะมีอะไรเสียหำยอีก ไม่ก็พังซ ้ำ ๆ
“งั้นเรำรอให้อำกำศอบอุ่นขึ้นก่อน ค่อยมำซ่อมแซมบ้ำนให้ เรียบร้อย เก็บกวำดให้สะอำด แล้วค่อยกลับมำอยู่บ้ำนถำวร ไม่ไป ไหนอีก” เซียวหมิงเยวี่ยพูดเบำ ๆ
ก่อนหน้ำนี้เธอคิดว่ำถ้ำถนนหนทำงสะดวก ก็คงไม่มีปัญหำอะไร ในกำรกลับมำอยู่บ้ำน แต่พอมำเห็นสภำพบ้ำนวันนี้ คงจะมีปัญหำที่
คำดไม่ถึงเกิดขึ้นอีกมำก
เพรำะเธอไม่รู้ว่ำอนำคตจะเป็นอย่ำงไร คงต้องระมัดระวังไว้ก่อน จะดีกว่ำ
ดังนั้นพวกเขำจึงต้องอำศัยอยู่ที่เมืองบันเทิงต่อไปอีกสักระยะหนึ่ง คอยดูสถำนกำรณ์ก่อน รอจนกว่ำจะแน่ใจว่ำสำมำรถกลับมำอยู่บ้ำน ได้ แล้วค่อยย้ำยกลับมำ
“สุดท้ำยอยู่บ้ำนก็ดีที่สุด ยังไงก็ไม่มีที่ไหนดีเท่ำบ้ำนของเรำ”
คุณแม่เซียวอมยิ้ม เธอเริ่มจินตนำกำรถึงภำพที่จะย้ำยกลับมำอยู่ บ้ำนแล้ว
แม่ลูกคู่นี้คิดว่ำอนำคตจะเป็นสิ่งที่ดี แต่พวกเธอไม่รู้เลยว่ำ โอกำสที่จะได้กลับมำอยู่บ้ำนนั้นไม่มีอีกแล้ว
“จริงสิ คุณยำยบอกให้เอำของของเธอไปให้ด้วย เดี๋ยวแม่ขึ้นไป หำของก่อนนะ” แม่เซียวเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงค ำสั่งของคุณยำย จึงเดิน ขึ้นชั้นบนไป
เสียงหยดน ้ำจำกหลังคำดังอย่ำงต่อเนื่อง เซียวหมิงเยวี่ยเดินไปที่
สนำม หักกิ่งไม้แห้งจำกต้นไม้ลงมำ
…
บริเวณลำนโล่งใต้เขตชุมชนหวำฮั่น เหล่ำผู้ประสบภัยจ ำนวน มำกยืนมองอยู่ด้วยควำมอยำกรู้อยำกเห็น และมองขึ้นไปบนท้องฟ้ำ
“โดรนมำนู่นแล้ว มันก ำลังท ำอะไรอยู่น่ะ?”
“ก็คงฉีดยำฆ่ำแมลงล่ะมั้ง”
“ฉีดอะไรกัน ไม่ใช่น ้ำร้อนเหรอ? ไว้ละลำยหิมะไง ดูสิ หิมะเริ่ม ละลำยแล้ว”
“จริงด้วย ฉันเพิ่งได้ยินจำกคุณหลี่เจ้ำหน้ำที่ชุมชน เธอบอกว่ำ มันคือสำรละลำยหิมะ ใช้ผสมกับน ้ำร้อน ฉันเพิ่งเห็นมำเมื่อกี้เอง”
“แล้วมันก็มำจำกปำกเจ้ำหน้ำที่หลี่เองด้วย”
“เยี่ยมไปเลย! ต่อไปนี้เรำไม่ต้องลงมำตักหิมะทุกวันแล้วใช่ไหม?” มีคนพูดด้วยควำมดีใจ
“จริงด้วย น่ำยินดีจริง ๆ! กำรลุกออกจำกเตียงทุกเช้ำเป็นเรื่องที่
ทรมำนมำก ต่อไปนี้ฉันอยำกจะนอนแค่ไหนก็ได้ นอนขดตัวอยู่ในผ้ำ ห่มทั้งวัน ไม่มีอะไรสุขใจไปกว่ำนี้แล้ว!” ใครคนหนึ่งพูดด้วยควำม ตื่นเต้น
แต่ก็มีบำงคนที่คิดต่ำง พวกเขำบ่นว่ำ
“เมื่อกี้ฉันเห็นผู้จัดกำรซูอยู่ด้วย สิ่งนี้เป็นของที่รัฐบำลจัดมำให้ ใช่ไหม? ผู้จัดกำรซูนี่แย่จริง ๆ มีของดีแบบนี้อยู่ในมือ แล้วท ำไมไม่ เอำออกมำใช้ตั้งแต่เนิ่น ๆ? ปล่อยให้พวกเรำเหนื่อยแทบตำย ท ำงำน มำตั้งหลำยวัน!”
หลี่เหวินจิ้งเดินผ่ำนมำเงียบ ๆ “จำงเฟิง พูดแบบนี้เหมือนบอกว่ำ ผู้จัดกำรซูซ่อนของดีไม่ยอมเอำออกมำใช้ ควำมจริงเรำเพิ่งมี ต่ำงหำก ชุมชนอื่นไม่มีสำรละลำยแบบนี้หรอกนะ มีแค่ชุมชนของเรำ เท่ำนั้น เรำควรจะรู้สึกดีใจสิ”
ตอนนี้หลี่เหวินจิ้งพูดจำเรียบร้อยแล้ว ไม่เหมือนในอดีตอีกต่อไป หำกเป็นเธอสมัยก่อนคงพูดว่ำ พูดมำกจัง เก่งนักก็ไปท ำเองสิ
เนื่องจำกผู้จัดกำรซูเตือนหลำยครั้งในกำรประชุมว่ำ ตอนนี้ค่ำ ควำมสุขของผู้ประสบภัยต ่ำมำก มีควำมโกรธแค้น อำรมณ์แปรปรวน และควำมเป็นมนุษย์ของพวกเขำค่อย ๆ ลดน้อยลง
มีคนจ ำนวนมำกที่หงุดหงิด โกรธง่ำย และถึงกับชอบโจมตีผู้อื่น เพื่อให้ได้รับควำมสุขทำงจิตใจ
ดังนั้นจึงควรระวังค ำพูดอยู่เสมอ ระวังอย่ำไปยุ่งกับพวกคนป่วย ทำงจิตเหล่ำนี้ ระวังควำมโกรธแค้นและกำรตอบโต้
ใบหน้ำของชำยชื่อจำงเฟิงเปลี่ยนไป เขำต้องกำรโต้ตอบค ำพูด สองสำมค ำ แต่อีกฝ่ำยเป็นเจ้ำหน้ำที่ชุมชน และเขำไม่กล้ำ เผชิญหน้ำกับคนเหล่ำนี้ จึงท ำได้เพียงนิ่งเงียบในท้ำยที่สุด
YOU MAY ALSO LIKE
