ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 315 เหล่าฮีโร่รวมตัว พวกสารเลวจัดการประชุม พวก ประหลาดต่างแสดงพลัง

อุบัติเหตุเครื่องทำความร้อนเสียครั้งนี้ร้ายแรงกว่าที่คิดไว้มาก ตอนนี้เครื่องทำความร้อนหยุดทำงานมาแล้วหนึ่งวันหนึ่งคืน แต่ยังไม่ มีวี่แววว่าจะซ่อมแซมสำเร็จ

ผู้เข้าพักหลายคนเรียกร้องให้เปิดเครื่องปรับอากาศ เพราะว่า ระบบทำความร้อนของเมืองบันเทิงถูกติดตั้งเพิ่มเติมหลังจากเข้าสู่ ช่วงอากาศหนาวจัด ผู้เข้าพักหลายคนจึงมีความหวังว่า เครื่องปรับอากาศจะช่วยให้ความอบอุ่น

เนื่องจากก่อนยุคหายนะ ระบบทำความร้อนแบบใช้ เครื่องปรับอากาศของโรงแรมทุกแห่งเพียงพอที่จะให้ความอบอุ่นแล้ว

อย่างไรก็ตามความหวังของพวกเขาก็ต้องพังทลาย เพราะว่า ระบบทำความร้อนแบบเผาไหม้เป็นแหล่งผลิตพลังงานไฟฟ้า ดังนั้น จึงไม่สามารถเปรียบเทียบเมืองบันเทิงกับโรงแรมก่อนยุคหายนะได้

แม้แต่เครื่องทำความร้อนยังใช้งานไม่ได้ เครื่องปรับอากาศซึ่ง กินไฟมากก็ไม่สามารถใช้งานได้เช่นกัน

ตอนนี้ไฟฟ้าในเมืองบันเทิงมีเพียงพอสำหรับอุปกรณ์พื้นฐาน เท่านั้น เช่น ลิฟต์ หลอดไฟ และสิ่งต่าง ๆ

ผ้าห่มที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้ค่อนข้างบาง ซึ่งเหมาะมากเมื่อ เปิดเครื่องทำความร้อน แต่ตอนนี้อุณหภูมิภายนอกอยู่ที่ -50 องศา

เซลเซียส ส่วนอุณหภูมิภายในห้องอยู่ที่ -40 องศาเซลเซียสกว่า ๆ ผ้าห่มบางผืนเดียวย่อมไม่เพียงพอ

ผู้เข้าพักหลายคนหนาวจนทนไม่ไหว บ่นระงมในกลุ่มแชต ระบายความไม่พอใจของตัวเอง ไม่ว่าอุณหภูมิจะลดลงมากขนาด ไหน ก็ไม่สามารถลดทอนความโกรธของพวกเขาลงได้

เอมี่ทนกระแสด่าในกลุ่มแชตไม่ไหว ตัดสินใจนิ่งเงียบและออก จากกลุ่ม

ท่อประปาแข็งตัว ชักโครกใช้งานไม่ได้ โชคดีที่ทางโรงแรมรีบ เปิดใช้แผนสำรอง โดยส่งน ้าร้อนและอาหารกล่องให้ผู้เข้าพักทีละชั้น แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น พนักงานส่งอาหารก็ยังถูกด่าทออยู่ดี

ภายในเวลาเพียงหนึ่งวัน บรรยากาศภายในโรงแรมเปลี่ยนแปลง ไปโดยสิ้นเชิง

[ฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นและดอกไม้บานสะพรั่ง] : @ผู้ดูแลอาคารเอ มี่ ทำไมตอนนี้ถึงไม่ตอบอะไรเลย? ฉันถามว่าจะเปิดเครื่องทำความ ร้อนเมื่อไหร่? แกล้งตายเหรอ?

[บุรุษเยี่ยงหมาป่า] : พวกเราจ่ายเงินไปเยอะนะ เงินตั้งขนาดนั้น แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไร? เมืองบันเทิงต้องออกมาชี้แจงเดี๋ยวนี้

[กินถั่วหนึ่งเมล็ด] : ทุกคนใจเย็น ๆ นะ ทางโรงแรมก็ไม่อยากจะ ปิดเครื่องทำความร้อนหรอก แน่นอนว่าต้องมีปัญหาอะไรบางอย่างที่

ร้ายแรงเกิดขึ้น และพนักงานของโรงแรมก็ส่งน ้าส่งอาหารให้พวกเรา ตลอด ทุกคนอย่าด่าทอกันอีกเลย

[ฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นและดอกไม้บานสะพรั่ง] : @กินถั่วหนึ่ง เมล็ด เสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดี อยากได้หน้านักเหรอ?

[กินถั่วหนึ่งเมล็ด] : บ่นไปจะมีประโยชน์อะไร? ช่วยคิดหาวิธีกัน หนาวดีกว่า อยู่แต่ในกลุ่มคอยด่าคนอื่น มารยาทเธอดีจริงนะ (กดไลค์)

[ฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นและดอกไม้บานสะพรั่ง] : แกกำลังว่าใคร? มารยาทฉันดีกว่าแกเยอะ อย่างน้อยฉันก็กล้าพูดตรง ๆ ไม่เหมือนแก ที่พูดจาแดกดัน ฉันมีแค่ผ้าห่มผืนเดียว ใส่เสื้อผ้าทุกตัวที่มีในตู้ก็ยัง หนาว แล้วแกมาบอกให้ฉันใจเย็นเนี่ยนะ? แกมีสิทธิ์อะไร ถ้าใจดีนัก ก็เอาผ้าห่มแกมาให้ฉันใช้สิ!

[กินถั่วหนึ่งเมล็ด] : ขี้เกียจคุยกับเธอแล้ว ไม่อยากสนใจด้วย

[ฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นและดอกไม้บานสะพรั่ง] : อุ๊ยตาย กลัวหรือ จ๊ะ? ทำมาเป็นไม่อยากคุยกับฉัน เถียงสู้ฉันไม่ได้ล่ะสิท่า

[เจ้าหญิงน้อยผู้รักโลลิต้า] : หนาวจะตายแล้ว ปกติฉันต้อง อาบน ้าสระผมทุกวัน แล้ววันนี้จะอาบน ้าได้ยังไง! น ้าร้อนที่ส่งมาก็มี แค่นิดเดียว จะพอให้ใครใช้? แถมเบอร์เกอร์ที่ส่งมาก็เย็นเฉียบ นี่มัน อาหารที่คนกินได้เหรอ? น่ารำคาญจริง ๆ

[เค้กฝูหลิงหนึ่งชิ้น] : คุณข้างบนคะ รู้จักร้านมูนฟาร์มหรือเปล่า เพื่อนฉันบอกว่าสั่งอาหารจากที่นั่นได้ มีข้าวต้มร้อน ๆ ด้วย แต่ไม่ แน่ใจว่าสั่งจากในเมืองบันเทิงได้หรือเปล่า

[เจ้าหญิงน้อยผู้รักโลลิต้า] : แอปพลิเคชันขยะนั่นฉันไม่ใช้หรอก แบนตลอดกาล

[เค้กฝูหลิงหนึ่งชิ้น] : ทำไมล่ะคะ ฉันว่ามันใช้สะดวกดีนะ

[เจ้าหญิงน้อยผู้รักโลลิต้า] : เจ้าของร้านพูดจาแดกดัน น่า รำคาญ ไอ้พวกขายของเน่า ๆ มีอะไรให้มันภูมิใจนักเหรอ ฉันเป็น ลูกค้านะ แค่ติสองคำยังกล้าด่าฉัน มันน่าโมโหจริง ๆ

[เค้กฝูหลิงหนึ่งชิ้น] : จริงเหรอ? ฉันว่าเจ้าของร้านก็โอเคดีนะ ส่ง ของเร็วด้วย เขาว่าอะไรเธอเหรอ?

[เจ้าหญิงน้อยผู้รักโลลิต้า] : ก็ด่าฉันไง ฉันเตือนพวกเธอแล้วนะ อย่าใช้แอปนี้เลย จริง ๆ แล้วควรเลิกใช้ไปเลย ของที่เขามาขายก็เน่า เสีย ระวังจะตายเพราะกินของพวกนั้นเข้าไป

[เค้กฝูหลิงหนึ่งชิ้น] : โอ้โห งั้นฉันจะระวังไว้หน่อยแล้ว

[หน้าท้องกลมป่อง] : ใครมีผ้าห่มเหลือบ้างไหม? ตอนมาที่เมือง บันเทิงฉันเอาผ้าห่มมาสองผืน เพราะคิดว่าที่นี่มีเครื่องทำความร้อน อยู่แล้ว เลยไม่เอาเพิ่มมา แต่ที่บ้านมีทั้งคนแก่และเด็ก ตอนนี้ผ้าห่ม ไม่พอ มีใครใจดีพอให้ผ้าห่มฉันยืมใช้ได้บ้างไหม?

[มืดแล้วโปรดหลับตาลง] : ไม่มี บ้านฉันก็มีเด็กเหมือนกัน

[ซอสมะเขือเทศ] : คุณนี่น่าสนใจจริง ๆ ทุกคนหนาวกันแทบ ตาย ยังกล้าขอยืมผ้าห่มจากคนอื่นอีกเหรอ? มันไม่ต่างอะไรกับการ ไปขออาหารจากคนที่อดอยาก ทำไมคนอื่นถึงต้องให้คุณยืมด้วย?

[หน้าท้องกลมป่อง] : ฉันก็แค่ถามดู ไม่ให้ยืมก็ไม่เป็นไร

[ขอให้ม้าลื่นไถล] : ห้อง 1844 ชั้น 18 @จิงฉือ เป็นแกใช่ไหม? ทำอะไรกันอยู่เนี่ย เสียงดังโครมคราม ร้องไห้โหยหวน น่ารำคาญ ชะมัด ไปตายเลยไป

[จิงฉือ] : อากาศมันหนาว เลยตีเมียคลายหนาวหน่อย มีปัญหา อะไรไม่ทราบ?

ทันใดนั้น เขาก็ส่งรูปภาพมา มันเป็นรูปผู้หญิงคนหนึ่ง ผมเผ้า รุงรัง ใบหน้าฟกช ้า ถูกตีจนล้มลงนอนนิ่งอยู่บนพื้น

คนในกลุ่มต่างก็ตกใจกันหมด

[ขอให้ม้าลื่นไถล] : โรคจิต!

[แข็งแกร่งและขี้เกียจ] : ขอถามทุกคนหน่อยสิ ชักโครกมัน แข็งตัว ใช้งานไม่ได้ พวกคุณไปถ่ายหนักกันยังไง? ฉันอยากจะอึ ทน ไม่ไหวแล้ว…

[คุณคือเต่า] : ฉันก็เหมือนกัน

[ภูผาสูงสายน ้าไหล] : เยาวชนสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด เก่งไม่ เท่ารุ่นก่อน พูดจาหยาบคาย ไร้มารยาท ไม่น่าดูเอาเสียเลย

[แข็งแกร่งและขี้เกียจ] : คุณลุงไม่ขับถ่ายเหรอครับ? แก้ปัญหานี้

ยังไงครับ แบ่งปันหน่อยสิ

[ภูผาสูงสายน ้าไหล] : พูดไร้สาระไม่ได้เรื่อง!

[แข็งแกร่งและขี้เกียจ] : การขับถ่ายเป็นสิทธิที่ทุกคนควรมี จง ปฏิเสธความละอายใจในการขับถ่าย ไชโย!

[ภูผาสูงสายน ้าไหล] : ไร้สาระ (โกรธมาก)

…

ในกลุ่มแชตนั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย พูดคุยกันถึงสารพัด เรื่องราว

ส่วนเซียวหมิงเยวี่ย เธอกำลังยุ่งอยู่กับการต่อปลั๊กเสียบเพื่อใช้ งานผ้าห่มไฟฟ้าที่เธอซื้อไว้ก่อนวันสิ้นโลก เธอซื้อมาและเก็บไว้ใน โกดังมิติจนเกือบลืมไปแล้ว และเพิ่งนึกขึ้นได้กระทั่งตอนนี้เอง

เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีผ้าห่มไฟฟ้าอยู่ เซียวหมิงเยวี่ยก็รีบไปค้นหา ทันที

แม้ว่าสายไฟของเครื่องปรับอากาศจะแยกต่างหากและใช้ไฟฟ้า มากจนไม่สามารถใช้งานได้ แต่ผ้าห่มไฟฟ้าควรใช้งานได้ปกติ แค่ เสียบปลั๊กก็พอ

ไม่เช่นนั้นบนเตียงจะเย็นยะเยือก นอนไม่สบาย

น่าเสียดายที่เธอมีผ้าห่มไฟฟ้าเก็บไว้ไม่มากนัก มีเพียงห้าผืน คิดว่าตอนอากาศหนาวจัดน่าจะมีหม้อน ้าและเครื่องทำความร้อนให้ ใช้ เลยไม่ได้ซื้อเผื่อไว้มากนัก โดยซื้อมาเพียงห้าผืนจากเว็บไซต์ 1668 และซื้อมาในราคาขายส่ง

ห้าผืนก็พอใช้ได้แหละ

“มันยังใช้งานได้”

เมื่อสัมผัสกับผ้าห่มไฟฟ้าที่เริ่มอุ่นขึ้น เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึก ประหลาดใจ ผ้าห่มไฟฟ้าไม่ได้กินไฟมากเท่าเครื่องปรับอากาศ โชค ดีที่ไฟฟ้าในเมืองบันเทิงยังมีเพียงพอ

ความจริงแล้วเธอไม่ได้กังวลอะไรมาก เพราะเธอสามารถเข้าไป ในมิติส่วนตัวได้ แต่เธอเป็นห่วงคุณตากับคุณยายมากกว่า เซียวหมิง เยวี่ยหยิบผ้าห่มไฟฟ้าที่เหลืออยู่ และต้มน ้าร้อนอีกสองกา เตรียมจะ ลงไปแจกให้กับคนในครอบครัว

แม้ว่าตอนนี้จี้เหวินซีจะย้ายมาอยู่ที่เมืองบันเทิงแล้ว แต่สองสาม วันนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ และกำลังตรวจงานอยู่ที่กรมเกษตรกรรม เมื่อ ทราบข่าวว่าเครื่องทำความร้อนที่เมืองบันเทิงขัดข้อง เขาจึงอยากจะ พาเซียวหมิงเยวี่ยและครอบครัวของเธอไปพักที่บ้านเขา

แต่เซียวหมิงเยวี่ยปฏิเสธอย่างแน่วแน่ บอกว่าเครื่องทำความร้อน ขัดข้องแค่วันสองวัน เดินทางไปกลับคงยุ่งยาก

และพวกเขาก็ไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดนั้น ผู้ประสบภัยในที่พัก อาศัยชั่วคราวยังอยู่มาได้ตั้งนาน แล้วพวกเขาจะอดทนไม่ได้เชียว หรือ?

เซียวหมิงเยวี่ยให้คุณตากับคุณยายดื่มน ้าค้างแจ่มชัดจากบ่อ วิเศษอยู่เสมอ ร่างกายของพวกเขาจึงค่อนข้างแข็งแรงดี