ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 331 น ้ำมูกแดง

ไม่มีใครทรำบว่ำสำรสีแดงเหนียวข้นประหลำดนี้คืออะไร

ผู้คนที่มีควำมอยำกรู้อยำกเห็นต่ำงหยิบมันขึ้นมำเล่น บีบขย ำไป มำ สำรสีแดงเหนียวข้นนี้มีเนื้อสัมผัสคล้ำยเจล ยืดหยุ่นและเกลี่ยได้ ง่ำยด้วยกำรขยี้

แต่ก็ไม่เหมือนเจลทั่วไป เพรำะมันมีควำมเหนียวหนืดเล็กน้อย ท ำให้ติดมือ

ยิ่งไปกว่ำนั้น มันตกลงมำจำกท้องฟ้ำ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยิน หรือเห็นมำก่อน

ไม่นำนก็มีคนสังเกตเห็นควำมผิดปกติ ผู้ที่สัมผัสกับสำรสีแดง เหนียวข้นนี้ บริเวณที่สัมผัสจะเริ่มคันและเกิดผื่นเล็ก ๆ ขึ้น ยิ่งเกำก็ ยิ่งคัน

ผู้คนตกใจกลัว คิดว่ำมันอำจเป็นสำรพิษร้ำยแรง ไม่มีใครกล้ำ แตะสำรสีแดงเหนียวข้นนี้อีก และต่ำงพำกันหลีกเลี่ยงรำวกับมันเป็น งูเห่ำ

แทบไม่ต้องพูดถึงกำรออกไปข้ำงนอก ต่อให้รวบรวมควำมกล้ำ ทั้งหมดก็ไม่มีใครอยำกเสี่ยง

โชคดีที่ ‘ฝน’ พิเศษนี้ไม่ได้ตกนำน เพียงประมำณหนึ่งชั่วโมง เท่ำนั้น แม้จะแค่ชั่วโมงเดียว แต่ทุกที่ก็กลำยเป็นสีแดง

บนถนน บนภูเขำ บนอำคำร บนหน้ำต่ำง ล้วนปกคลุมไปด้วย สำรสีแดงเหนียวข้นหนำ ๆ เหนียวหนืด และยังคงหยดลงจำกหลังคำ อย่ำงต่อเนื่อง

แม้จะกลำงวัน แต่แสงแดดกลับสลัว เนื่องจำกท้องฟ้ำและพื้นดิน ถูกปกคลุมไปด้วยสีแดง ท ำให้มองอะไรไม่ชัด

ถ้ำที่นี่ไม่ใช่เมืองบันเทิง เซียวหมิงเยวี่ยคงคิดว่ำตัวเองมำถึงนรก ก่อนเวลำอันควรเสียแล้ว

สำรสีแดงเหนียวข้นเกำะติดกับผนังกระจกด้ำนนอก ไหลลงมำ ช้ำ ๆ บดบังทัศนวิสัยอย่ำงรุนแรง

รำวกับว่ำมีสัตว์ไม่มีกระดูกชนิดหนึ่งไต่ผ่ำนผนังกระจกด้ำนนอก ทิ้งรอยของเหลวเหนียวหนืดไว้บนผนัง มองดูแล้วรู้สึกไม่สบำยใจและ น่ำขยะแขยง

สำรสีแดงเหนียวข้นนี้แทรกซึมเข้ำไปทุกซอกทุกมุม ได้ยินมำว่ำ มันไปอุดตันท่อระบำยอำกำศ พนักงำนของเมืองบันเทิงก ำลังเร่งเข้ำ ไปท ำควำมสะอำด

ในไม่ช้ำ รัฐบำลก็ออกประกำศฉุกเฉิน เตือนประชำชนว่ำสำรสี แดงเหนียวข้นนี้มีควำมเสี่ยงที่ไม่ทรำบแน่ชัด ห้ำมสัมผัสเด็ดขำด!

หลังจำกกำรวิเครำะห์และทดสอบสำรสีแดงเหนียวข้น พบว่ำมัน ไม่มีพิษ แต่ที่สัมผัสกับผิวหนังแล้วท ำให้เกิดอำกำรคันและผื่นแดง เพรำะมีส่วนผสมที่ระคำยเคืองเล็กน้อย

ถือว่ำโชคดีที่มันไม่มีพิษ แค่นี้ก็พอแล้ว

ด้วยรูปร่ำงและเนื้อสัมผัสของสำรสีแดงเหนียวข้นนี้ ผู้คนจึงตั้ง ชื่อให้มันว่ำ น ้ำมูกแดง

ชื่อนี้แพร่หลำยอย่ำงรวดเร็ว ทำงรัฐบำลเห็นว่ำเหมำะสมจึงใช้ชื่อ นี้เช่นกัน

ทว่ำกำรท ำควำมสะอำดน ้ำมูกแดงนั้นเป็นปัญหำใหญ่ มันไม่ เหมือนหิมะที่สำมำรถใช้รถตักได้ มันมีควำมเหนียวหนืด แทบไม่ต้อง พูดถึงรถยก แม้แต่คนเดินผ่ำนไปมำบนพื้นที่เปื้อน ก็ยังติดเท้ำท ำให้ เดินล ำบำก

รถตักต้องหยุดท ำงำนเป็นระยะเพื่อท ำควำมสะอำดยำงและตัวรถ ที่เปื้อนน ้ำมูกแดง

เรื่องนี้สร้ำงควำมกังวลให้กับเหล่ำผู้น ำเมืองเผิงจิงมำก พวกเขำ พยำยำมใช้สมองคิดหำวิธีจัดกำรกับสิ่งที่น่ำรังเกียจนี้

โชคดีที่รถบรรทุกขนำดใหญ่ที่ใช้ขนส่งสินค้ำยังพอใช้งำนได้ เพรำะยำงรถใหญ่และช่วงล่ำงสูง ตรำบใดที่ขับช้ำ ๆ ก็จะไม่มีปัญหำ อะไรมำก

แต่รถยนต์ทั่วไปไม่สำมำรถใช้งำนได้ เพรำะเมื่อขับออกไป น ้ำมูกแดงจะกระเด็นกระจำยไปทั่ว ติดตำมตัวรถ ใต้ท้องรถ และท่อ ไอเสีย สร้ำงควำมเสี่ยงต่อควำมปลอดภัยอย่ำงมำก อันตรำยเกินไป

เนื่องจำกยังไม่มีวิธีที่ดีกว่ำ จึงต้องใช้รถตักร่วมกับกำรท ำควำม สะอำดด้วยมือ แต่รถตักมีจ ำนวนจ ำกัด ประสิทธิภำพกำรท ำงำนก็ต ่ำ จึงต้องพึ่งพำกำรท ำงำนด้วยแรงงำนคนเป็นหลัก

…

“นี่มันคือภัยพิบัติครั้งที่สี่เหรอ? ท้องฟ้ำเปลี่ยนเป็นสีแดงและมี บำงอย่ำงน่ำรังเกียจเหมือนน ้ำมูกหยดลงมำ แค่นี้เองเหรอ?”

หลิ่วจวิ้นเหยำยืนอยู่ริมหน้ำต่ำงกระจกบำนใหญ่ สีหน้ำแฝงไป ด้วยควำมสับสนซับซ้อน

กระจกผนังด้ำนนอกของเมืองบันเทิงถูกล้ำงท ำควำมสะอำดแล้ว ท ำให้ตอนนี้มองเห็นได้ชัดเจน

ฉียวนเอ๋อร์หันมำมองเขำ “แล้วท ำไม นำยคิดว่ำมันเบำไปเหรอ ก ำลังจะท้ำทำยสวรรค์หรือไง?”

หลิ่วจวิ้นเหยำ รีบปฏิเสธ ยกมือขึ้นท่วมศีรษะ

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ ท่ำนเทพเจ้ำครับ ผมไม่ได้หมำยควำมอย่ำงนั้น ท่ำนโปรดมีเมตตำ กรุณำอย่ำถือสำผมเลยนะครับ”

จี้ซำนซำนก ำลังสับไพ่ หัวเรำะจนตัวโยน

“ปัญหำมำจำกปำกของนำยนั่นแหละ ระวังค ำพูดหน่อย”

อู๋ม่ำนนั่งไขว่ห้ำง เห็นด้วยกับประโยคแรกของหลิ่วจวิ้นเหยำ

“น ้ำมูกแดง ไม่รู้ใครเป็นคนแรกที่ตั้งชื่อ มันก็เหมำะสมดีนะ สำรสี แดงเหนียวข้นนั้นเหมือนน ้ำมูกจริง ๆ น่ำรังเกียจชะมัด”

เซียวหมิงเยวี่ยเพียงหัวเรำะเบำ ๆ โดยไม่พูดอะไร

เนื่องจำกจี้ซำนซำนรู้สึกเบื่อ จึงเรียกพวกเขำเหล่ำนี้มำเล่นไพ่ ด้วยกัน เซียวหมิงเยวี่ยเป็นอีกคนที่ถูกเธอลำกมำเข้ำร่วม

“พี่หมิงเยวี่ย ถึงตำคุณแจกไพ่แล้วค่ะ” จี้ซำนซำนเตือน

เซียวหมิงเยวี่ยรับไพ่มำและก ำลังจะแจกให้ทุกคน แต่ทันใดนั้นก็ ได้ยินเสียงฟ้ำผ่ำดังกึกก้อง!

หลิ่วจวิ้นเหยำตกใจจนตัวสั่นเทำ แทบจะลุกพรวดขึ้น สีหน้ำ แปรเปลี่ยนไปอย่ำงสิ้นเชิง

“ว๊ำก! ตกใจแทบตำย!”

หลิ่วจวิ้นเหยำหน้ำซีดเผือด “พวกเธอรีบมำดูสิ เมื่อกี้มีฟ้ำผ่ำ ด้วยนะ ฉันไม่ทันตั้งตัว จู่ ๆ ก็มีฟ้ำผ่ำเสียงดังเปรี้ยง ดังสนั่นหวั่นไหว ไปหมด นี่เกือบหัวใจวำยตำยเลยนะ”

คนอื่น ๆ ได้ยินเสียงฟ้ำผ่ำดังสนั่นจนตกใจกลัวเช่นกัน เซียวห มิงเยวี่ยรีบโยนกองไพ่ในมือทิ้ง แล้วเดินตรงไปยังหน้ำต่ำงบำนใหญ่ อย่ำงรวดเร็ว

เหนือขึ้นไปบนท้องฟ้ำ แสงสำยฟ้ำอีกสำยหนึ่งสว่ำงวำบ สำยฟ้ำ ครั้งนี้หนำและใหญ่จนสำมำรถผ่ำท้องฟ้ำสีแดงออกเป็นสองส่วน ก่อนที่จะหำยวับไปอย่ำงรวดเร็ว

เพียงไม่กี่วินำทีต่อมำ เสียงฟ้ำร้องดังครืนโครม และก้องกังวำน ยิ่งกว่ำเสียงก่อนหน้ำ

หลิ่วจวิ้นเหยำรีบปิดหน้ำต่ำงบำนเล็กข้ำง ๆ แล้วใช้นิ้วก้อยอุดหู ตัวเองไว้

“เสียงดังจนหูแทบจะหนวกไปแล้ว”

สีหน้ำของเซียวหมิงเยวี่ยเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ดูเหมือนว่ำแสงสี แดงและวัตถุเหนียวสีแดงนั้นเป็นเพียงแค่ของเรียกน ้ำย่อย ของจริง ก ำลังตำมมำใช่ไหม?

ฉียวนเอ๋อร์โกรธและตีหลิ่วจวิ้นเหยำ

“เป็นควำมผิดของนำยนั่นแหละ! ปำกพำซวยจริง ๆ ตอนนี้สมใจ อยำกแล้วหรือยัง?”

ชำยหนุ่มเบ้ปำกและถอยหลังไป “จะมำโทษฉันได้ยังไง? อีกอย่ำง มันก็แค่เสียงฟ้ำร้องฟ้ำผ่ำไม่ใช่เหรอ?”

ฉียวนเอ๋อร์พูดต่อ “ถ้ำไม่ใช่เพรำะนำยไปท้ำทำยสวรรค์ แล้วจะมี ฟ้ำผ่ำได้ยังไง? ถ้ำฉันถูกฟ้ำผ่ำตำยกลำยเป็นผี ฉันจะมำหักคอนำย เป็นคนแรก”

จี้ซำนซำนชี้ไปที่หน้ำต่ำง “ดูนั่น! ข้ำงนอกเริ่มมีฝนน ้ำมูกแดงอีก แล้ว”

เมือกสีแดงเป็นก้อนเหนียวฟำดลงบนผนังกระจกด้ำนนอกและ ไหลลงมำอย่ำงช้ำ ๆ กระจกด้ำนนอกที่เพิ่งเช็ดไป เริ่มพร่ำมัวมองไม่ เห็นอะไรอีกแล้ว

อู๋ม่ำนถอยหลังด้วยควำมรังเกียจ

“มำอีกแล้ว ไม่จบสิ้นสักที”

ฝนน ้ำมูกแดงไม่ได้ตกตลอดเวลำ แต่จะตกเป็นช่วง ๆ แต่ละครั้ง ตกแค่แป๊บเดียว แล้วก็เว้นช่วงไปครึ่งวันหรือหนึ่งวัน แล้วกลับมำตก ต่อ

มันน่ำรังเกียจมำก ถนนหนทำงที่เพิ่งท ำควำมสะอำดไปเมื่อครู่ ล้วนกลำยเป็นสิ่งสูญเปล่ำ

แต่ถ้ำไม่ท ำควำมสะอำด เมือกสีแดงก็จะหนำขึ้นเรื่อย ๆ ส่งผล เสียต่อกำรจรำจรอย่ำงมำก

แม้แต่ภูเขำที่อยู่ไกล ๆ ก็ดูสูงขึ้นมำก ยอดเขำเต็มไปด้วยเมือกสี แดง ไหลเยิ้มลงมำตำมไหล่เขำ

ด้ำนนอก ฟ้ำผ่ำและเสียงฟ้ำร้องดังสนั่นอย่ำงต่อเนื่อง ประกอบ กับเสียงฝนน ้ำมูกแดงที่ตกลงมำ ยิ่งดูน่ำสยดสยองและท ำให้รู้สึก ประหวั่นพรั่นพรึงมำกขึ้น

เซียวหมิงเยวี่ยพึมพ ำ “ภัยพิบัติทำงธรรมชำติก่อนหน้ำนี้ ก็ยัง พอจะเข้ำใจว่ำเป็นปรำกฏกำรณ์ทำงธรรมชำติ แต่ครั้งนี้มันแปลก ประหลำดเกินไป”

ทั้งคลื่นควำมร้อน ฝนตกหนัก และอำกำศหนำวจัด ล้วนเป็นภัย พิบัติทำงธรรมชำติ แต่เมือกสีแดงนี่คืออะไร? แล้วฟ้ำร้องฟ้ำผ่ำแบบนี้

มันมีอะไรแอบแฝงหรือเปล่ำ?

“จริงด้วย ไม่เคยได้ยินที่ไหนมำก่อนเลย ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ไม่เคยมีปรำกฏกำรณ์แปลก ๆ แบบนี้เกิดขึ้นมำก่อน แม้แต่ในต ำรำก็ ไม่มีบันทึกไว้ พวกเรำคงได้เป็นพยำนเห็นเหตุกำรณ์ประวัติศำสตร์ แล้วสินะ” จี้ซำนซำนพูดเสริม

อู๋ม่ำนรีบพูดว่ำ “อย่ำเลย ฉันไม่อยำกเป็นพยำนเห็นเหตุกำรณ์ ประวัติศำสตร์แบบนี้”

ติ๊ง~

โทรศัพท์มือถือของเซียวหมิงเยวี่ยดังขึ้น ซึ่งเป็นประกำศของ รัฐบำลฉบับใหม่ที่ได้รับกำรส่งต่อโดยกลุ่มผู้พักอำศัยในโรงแรม

[เรียนพี่น้องประชำชนชำวเมืองเผิงจิง ด้วยเหตุที่ช่วงนี้เกิด ปรำกฏกำรณ์ประหลำดและเหตุกำรณ์แปลก ๆ ขึ้นบ่อยครั้ง เมืองเผิง จิงจึงไม่เหมำะแก่กำรอยู่อำศัยอีกต่อไป จำกค ำสั่งของทำงรัฐบำล กลำง เรำขอแจ้งให้ทรำบว่ำ เรำจะอพยพประชำชนทั้งหมดออกจำก เมืองเผิงจิง!]