ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 332 อพยพออกจำกเมืองเผิงจิง มุ่งสู่เขตพื้นที่ปลอดภัย!

ประกำศฉบับนี้ออกมำอย่ำงกะทันหัน และสร้ำงควำมตกตะลึง ให้กับทุกคน

ทำงรัฐบำลกลำงคงจะรู้ถึงอะไรบำงอย่ำง จึงสั่งให้ท ำกำรอพยพ ฉุกเฉิน และก ำหนดให้ต้องออกจำกเมืองเผิงจิงโดยเร็วที่สุด

เมื่อเมืองเผิงจิงได้รับค ำสั่ง ทุกคนต่ำงตื่นตระหนก แต่ก็ไม่ สำมำรถรีรอได้อีกต่อไป ทำงเทศบำลจึงรีบจัดประชุมเพื่อแจ้งให้ ทรำบและหำรือถึงวิธีกำรอพยพประชำชน

อย่ำงไรก็ตำม ข้อมูลนี้ยังไม่ถึงหูของประชำชนทั่วไป และยังคงมี ผู้คนมำกมำยที่ยังไม่ทรำบถึงสถำนกำรณ์ที่เกิดขึ้น

เรื่องนี้ทำงผู้บริหำรจ ำเป็นต้องวำงแผนและก ำหนดกฎระเบียบ อย่ำงรัดกุม ว่ำจะเริ่มอพยพผู้ประสบภัยจำกชุมชนแห่งใดก่อน หน่วย ทหำรรัฐบำลใดจะติดตำมไปดูแล หน่วยงำนใดจะรักษำควำมสงบ เจ้ำหน้ำที่ประสำนงำนชุมชนจะประสำนงำนอย่ำงไร รวมไปถึงเรื่อง อำหำรและน ้ำดื่ม

ทุกอย่ำงล้วนเป็นรำยละเอียดที่ส ำคัญและต้องใส่ใจ

มีผู้ประสบภัยจ ำนวนมำก หำกไม่มีกำรวำงแผนอย่ำงละเอียด ลึกซึ้ง เพียงแค่ประกำศออกไปโดยไม่ค ำนึงถึงผลลัพธ์ ก็จะส่งผลให้ เกิดควำมตื่นตระหนกวุ่นวำย ผู้คนโกลำหล และอำจสร้ำงปัญหำที่

ใหญ่หลวงยิ่งขึ้น

นั่นถือว่ำเป็นกำรกระท ำที่ไร้ควำมรับผิดชอบ แสดงถึงควำมไร้ ควำมสำมำรถของผู้น ำ

แต่เห็นได้ชัดว่ำผู้น ำเมืองเผิงจิงมีควำมสำมำรถ พวกเขำประชุม ปรึกษำหำรือกันอย่ำงเร่งด่วนเพื่อหำวิธีอพยพประชำชน ก ำหนด เส้นทำงอพยพ เลือกชุมชนที่จะอพยพก่อน แบ่งผู้ประสบภัยออกเป็น กลุ่ม ก ำหนดหมำยเลขกลุ่ม และตั้งชื่อกลุ่ม

ยังมีเรื่องของอำหำรและน ้ำดื่มที่ต้องจัดกำร ใครจะเป็น ผู้รับผิดชอบ เรื่องเหล่ำนี้ล้วนเป็นประเด็นส ำคัญที่ต้องพิจำรณำ

รัฐบำลมีเวลำเพียงหนึ่งคืนเท่ำนั้น พวกเขำต้องรีบก ำหนด แผนกำรโดยเร็วที่สุด และเริ่มด ำเนินกำรตั้งแต่เช้ำวันรุ่งขึ้น เพื่อจัด ระเบียบกำรอพยพประชำชน

ทุกอย่ำงต้องเป็นไปอย่ำงรำบรื่น ไร้ที่ติ ห้ำมละเลยรำยละเอียด แม้แต่น้อย ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ำยเลย

กำรอพยพครั้งยิ่งใหญ่ที่ยำวไกลนี้ เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่ำนั้น…

โชคดีที่ทำงรัฐบำลในเมืองเผิงจิงมีกำรเก็บข้อมูลจ ำนวน ผู้ประสบภัยที่อพยพอยู่เสมอ ข้อมูลเหล่ำนี้ได้รับกำรอัปเดตอยู่ ตลอดเวลำ จึงสะดวกต่อกำรจัดกำรอพยพประชำชนทั้งหมดไปยัง พื้นที่ปลอดภัย

ส ำหรับกลุ่มผู้พักอำศัยในเมืองบันเทิง ทำงรัฐบำลตัดสินใจแจ้ง ให้พวกเขำทรำบโดยตรง เพรำะว่ำคนส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้มีรถยนต์ ส่วนตัว หลำยคนมีรถออฟโรดส ำหรับกำรขับขี่บนพื้นที่ขรุขระ

กลุ่มคนรวยสำมำรถขับรถออกเดินทำงล่วงหน้ำ พวกเขำไม่ จ ำเป็นต้องเดินตำมผู้ลี้ภัยกลุ่มใหญ่ จึงสะดวกต่อกำรประสำนงำน

ส่วนผู้ที่ไม่มีรถ ก็ต้องเดินเท้ำไปยังจุดอพยพพร้อมกับกลุ่มผู้ลี้

ภัย

จุดอพยพอยู่ที่เมืองเกำปำเล่อ ซึ่งอยู่ห่ำงไกลมำก กำรเดินทำง โดยกำรเดินเท้ำจะต้องใช้เวลำอย่ำงน้อยสำมเดือนกว่ำ

…

เมืองบันเทิงตกอยู่ในควำมโกลำหล ทุกคนต่ำงเร่งรีบเก็บข้ำว ของสัมภำระ ครอบครัวเซียวก็เช่นกัน

ประกำศแจ้งว่ำผู้ที่มีรถสำมำรถออกเดินทำงก่อนได้ในเวลำตีห้ำ ของเช้ำวันรุ่งขึ้น โดยต้องรีบออกเดินทำงอย่ำได้ชักช้ำ ทุกคนจึง รีบเร่งเก็บข้ำวของกันอย่ำงวุ่นวำย

เซียวหมิงเยวี่ยฉวยโอกำสตอนที่ทุกคนก ำลังยุ่ง น ำรถบ้ำน เคลื่อนที่ออกมำจำกมิติ แล้วน ำมำจอดไว้ที่โรงจอดรถใต้อำคำรของ เมืองบันเทิง

นี่คือรถบ้ำนหุ้มเกรำะส ำหรับกำรขับขี่บนพื้นที่ขรุขระ เธอซื้อมำ จำกเมืองใต้ดินช่วงอุณหภูมิสูง รถมีควำมยำว 10 เมตร ทำสีเขียว ทหำรทั้งคัน แข็งแรงทนทำน

ภำยในมีห้องนอน ครัว ห้องน ้ำ ห้องทำนอำหำร และ เครื่องใช้ไฟฟ้ำครบครัน

ที่ส ำคัญคือ รถบ้ำนคันนี้มีฐำนล้อสูง จึงสำมำรถขับขี่บนพื้นที่ที่

เต็มไปน ้ำมูกแดงโดยไม่ต้องกังวล

หลังจำกเซียวหมิงเยวี่ยเอำรถบ้ำนออกมำ เธอจัดกำรเติมเต็ม พื้นที่เก็บของภำยในรถด้วยอำหำร น ้ำ ของใช้จ ำเป็น เติมน ้ำมันถัง หลักจนเต็ม และเตรียมถังส ำรองไว้สองถัง

จำกนั้นเธอก็ออกจำกโรงจอดรถด้วยควำมพึงพอใจ และรีบขึ้น ไปชั้นบนเพื่อช่วยเก็บของ

เธอเก็บของในห้องทั้งหมดใส่เข้ำไปในมิติ แล้วรีบไปหำพ่อแม่ และทุกคน

สำมีภรรยำเซียว และคุณตำคุณยำยต่ำงก ำลังยุ่งวุ่นวำย พวก เขำไม่รู้มำก่อนว่ำมีของมำกมำยขนำดนี้ และรู้สึกตกใจหลังเริ่มเก็บ ข้ำวของ

เซียวหมิงเยวี่ยยังไม่ทันได้เข้ำไปในห้อง ก็ได้ยินเสียงตะโกนของ คุณตำดังออกมำ

“ของไม่จ ำเป็นไม่ต้องเอำไป! พวกเรำก ำลังจะอพยพนะ ไม่ใช่ไป พักผ่อน เอำแค่ของที่จ ำเป็นก็พอ รีบ ๆ หน่อย!”

“อ้ำว หมิงเยวี่ยมำแล้ว ลูกเก็บของเสร็จแล้วหรือ?” คุณแม่เซียว สังเกตเห็นเซียวหมิงเยวี่ย

“เก็บของเสร็จแล้วค่ะ หนูลงไปเตรียมรถบ้ำนไว้แล้ว เอำของลง ไปก่อนดีกว่ำ คุณตำพูดถูก เอำไปแค่ของส ำคัญอย่ำงผ้ำห่ม เสื้อผ้ำ อำหำรแห้ง และน ้ำ เรำรีบหนีเอำตัวรอดก่อน ส่วนของอื่น ๆ ทิ้งไว้ที่นี่

แหละ ไม่ต้องเอำไปด้วย”

คุณแม่เซียวดีใจ “ดีจัง มีรถบ้ำนแบบนี้คงสะดวกขึ้นเยอะ!”

“รถบ้ำนเหรอ? หลำนไปเอำมำจำกไหน?” คุณยำยถำมด้วย ควำมอยำกรู้อยำกเห็น

คุณตำเป็นคนใจร้อน เขำแบกของเดินตรงไปหำหลำนสำว

“เฮ้อ เอำแต่ถำมอยู่นั่นแหละ! เธอจะถำมท ำไมเยอะแยะ? ท ำไม ไม่รีบขนของลงไปชั้นล่ำงขณะที่คนอื่นยังเก็บข้ำวของกันอยู่? รอช้ำ แล้วคนเยอะจนเบียดกันตำยจะท ำยังไง จะใช้บันไดขึ้นลงเหรอ?”

สิ้นเสียง เขำก็หันไปพูดกับเซียวหมิงเยวี่ย

“หลำนรัก รถบ้ำนที่ว่ำอยู่ไหน พำตำไปดูหน่อย”

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำ “อยู่ที่โรงจอดรถค่ะ ไปกันเถอะ”

“มำแล้ว ๆ รอบนี้เอำไปเยอะ ๆ หน่อย ไม่งั้นคงได้วิ่งขึ้นลงหลำย รอบ!”

คุณพ่อเซียวแบกถุงเล็กใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยผ้ำห่มเป็นส่วนใหญ่ มือทั้งสองยังลำกกระเป๋ำเดินทำงอีกสองใบ จนแทบมองไม่เห็นตัวเขำ เลย

คุณแม่เซียวและคุณยำยรีบตำมออกไป

…

“แล้วจะท ำยังไงดี? เรำมีรถ แต่ไม่มีน ้ำมันเลย! รีบไปถำมเพื่อน ๆ ของคุณสิ ว่ำหำซื้อน ้ำมันได้ที่ไหน? รำคำแพงแค่ไหนก็ต้องซื้อมำให้ ได้!”

บังเอิญมีคนเปิดประตูห้องไว้ พวกเขำเป็นคู่สำมีภรรยำวัย กลำงคนที่ก ำลังร้อนรนเหมือนมดแดงบนกระทะร้อน และท ำท่ำก ำลัง จะร้องไห้

ชำยคนนั้นเดินไปมำในห้องตะโกนว่ำ “คุณคิดว่ำผมเก่งไปซะทุก อย่ำงเลยหรือยังไง ตอนนี้น ้ำมันหำยำกมำก แค่เก็บไว้ใช้เองยังไม่พอ แล้วใครมันจะโง่ขำยให้เรำ? ผมจะไปหำซื้อจำกที่ไหนได้!”

“แล้วเรำจะท ำยังไง? เมืองเกำปำเล่ออยู่ไกลตั้งขนำดนั้น ถ้ำไม่มี น ้ำมันจะไปยังไง?” ผู้เป็นภรรยำร้องไห้ด้วยควำมสิ้นหวัง

สำมีเริ่มมีอำกำรคลุ้มคลั่ง “ฮือ ๆ ๆ คุณท ำอย่ำงอื่นเป็นบ้ำงไหม! ผมบอกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่ำให้ซื้อน ้ำมันเก็บไว้เยอะ ๆ ก่อนหน้ำนี้ยัง พอจะฝำกเหล่ำหลี่ไปหำมำได้บ้ำง แต่คุณก็พูดว่ำจะเอำน ้ำมันไปท ำ อะไรเยอะแยะ ยำมจ ำเป็นก็ไปขอเพื่อนเอำสิ แล้วตอนนี้จะไปขอใคร ให้ช่วยได้! ใครมันจะยอมแบ่งน ้ำมันให้? ตอนนั้นคุณไม่ยอมให้ผม ซื้อตุนไว้เอง

ตอนนี้เป็นยังไง สมใจอยำกแล้วใช่ไหม? น ้ำมันที่เหลือแค่นี้จะ เอำไปท ำอะไรได้! ท ำไมผมถึงได้หลงมำแต่งงำนกับผู้หญิงโง่ ๆ อย่ำง คุณ ไม่เคยช่วยอะไรได้เลย เอำแต่ถ่วงหลังตลอด!”

ผู้หญิงร้องไห้จนน ้ำตำไหลอำบแก้ม “มันเป็นควำมผิดของฉันคน เดียวเหรอ ตอนนั้นคุณบอกเองว่ำเหล่ำหลี่เรียกรำคำแพงเกินไป ไม่ใช่หรือไง? พอตอนนี้เรำต้องกำรน ้ำมัน แล้วท ำไมมำโทษฉันคน เดียว ฮือ ๆ ๆ จะท ำยังไงดี? คิดหำวิธีหน่อยสิ!”

สำมีลุกพรวดขึ้นจำกโซฟำแล้วตะคอกใส่เธอ

“จะคิดหำวิธีอะไรได้! ไม่มีน ้ำมัน รถก็เหมือนของประดับ มันขับ ไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้ก็ไปอพยพพร้อมกับผู้ประสบภัย เดินเท้ำหนีตำยไป ซะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ภรรยำก็ร้องไห้หนักขึ้น

“ฉันไม่อยำกเดิน เมืองเกำปำเล่อไกลขนำดนั้น ฉันมีแค่สองขำ จะเดินไปได้ยังไง? แล้วกระเป๋ำของเรำจะเอำไปยังไงไหว? พวกผู้ลี้ภัย

ก็สกปรกขนำดนั้น ถ้ำให้ฉันเดินอพยพพร้อมกับพวกเขำ ขอตำยซะ ดีกว่ำ!”

…

พ่อแม่เซียวและคุณตำคุณยำยได้ยินเสียงทะเลำะวิวำทของพวก เขำจำกหน้ำประตู ใบหน้ำของทุกคนเต็มไปด้วยควำมรู้สึกที่ซับซ้อน

ช่วงนี้เป็นสถำนกำรณ์พิเศษ น ้ำมันเป็นสิ่งหำยำกอยู่แล้ว ยิ่ง ตอนนี้ต้องอพยพไปไกล น ้ำมันยิ่งหำยำกขึ้นไปอีก สมัยก่อนคนรวย เหล่ำนี้สำมำรถหำซื้อน ้ำมันได้โดยจ่ำยเงินมหำศำล แต่ตอนนี้ไม่มี ทำงหำซื้อได้อีกแล้ว

ตอนนี้น ้ำมันมีรำคำแพงกว่ำทองค ำ แพงกว่ำชีวิตคนเสียอีก และ ต่อให้มีเงินก็หำซื้อไม่ได้

กลุ่มคนมีฐำนะในเมืองบันเทิงวุ่นวำยไปหมด แม้ว่ำพวกเขำจะมี รถ แต่ก็ไม่ได้มีน ้ำมันเพียงพอทุกคน

หำกหำซื้อน ้ำมันไม่ได้ก่อนตีสอง ก็คงต้องอยู่ต่อ รอจนกว่ำฟ้ำ สว่ำง แล้วไปกับขบวนอพยพของประชำชนที่รัฐบำลจัดขึ้น

ผู้ที่มีน ้ำมันก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ พวกเขำพยำยำมหำเส้นสำย หำซื้อ เสบียงจำกกรมเกษตรกรรม บนถนนของกำรอพยพ เงินทองไร้ซึ่ง ควำมหมำย กลำยเป็นแค่เศษกระดำษ

มีเพียงเสบียงส ำหรับกำรด ำรงชีวิตเท่ำนั้นที่เป็นสิ่งที่มีค่ำ