ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 34 เมื่อเกิดหายนะจากยุงจะทุกข์ทรมานเกินบรรยาย

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ในที่สุดพ่อเซียวก็อดถามไม่ได้

“ถ้าอยากจะทำงานหาเงิน พ่อก็ควรต้องเป็นคนไปทำสิ ตอนนี้

อากาศร้อนมาก แม่เขาบอบบางนุ่มนวล เธอจะทนได้ยังไง ทำไม ไม่ให้พ่อไปทำงานที่ฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์แทนล่ะ” พ่อเซียว เผยท่าทีไม่สบอารมณ์

เซียวหมิงเยวี่ยทิ้งตัวนั่งลงโซฟาอย่างเกียจคร้านแล้วบอก “พ่อคะ พ่อไม่เหมาะกับงานนี้ งานจัดการอสังหาริมทรัพย์ต้องต่อกรกับ ลูกบ้านบ่อย ๆ แม่มีไหวพริบและเจ้าคารม เธอเหมาะสมกว่าค่ะ แล้ว งานนี้ก็ได้อยู่ในห้องแอร์ ไม่ร้อนขนาดนั้นสักหน่อย”

“ถูกของลูก งานนี้เหมาะกับฉัน แล้วก็อยู่ใกล้บ้านด้วย”

แม่เซียวตื่นเต้นมาก เธออยู่ว่างที่บ้านมานานแล้ว ทำเอา กลายเป็นเรื่องเครียดขึ้นมาอยู่บ้าง แม้ว่าเงินเดือนจะไม่สูง แต่มี รายได้เพิ่มขึ้นเดือนละ 4,000 หยวน มันก็เพียงพอให้ซื้ออาหารและ ผักเข้าบ้านได้ ทั้งยังมีวันหยุดซึ่งถือว่าดีมาก

พ่อเซียวนิ่งเงียบไป “…”

“สองคนหมายความว่าไง เห็นพ่อเป็นคนโง่เหรอ ไหวพริบของ ฉันก็ไม่ได้ด้อย ไม่มีเหตุผลที่จะให้ผู้ชายอยู่บ้านแต่ผู้หญิงออกไป ทำงานเลย” พ่อเซียวฉุนเฉียว

“อย่าโกรธไปสิพ่อ พ่อก็ปลูกผักเลี้ยงไก่ที่บ้านไปก่อน เดี๋ยวหนู จะหางานที่เหมาะสมให้เอง”

เซียวหมิงเยวี่ยตอบแบ่งรับแบ่งสู้ พลางเคี้ยวลูกแพรหิมะที่อยู่ใน ปาก

เรื่องงานของพ่อเซียว เธอคิดเอาไว้แล้ว เพียงแค่ตอนนี้ยังไม่ถึง เวลาเหมาะสม เอาไว้ว่ากันในอนาคต

เมื่อได้ยินคำลูกสาว พ่อเซียวก็ยิ่งโกรธกว่าเดิม

ยายที่กำลังให้อาหารไก่ตะโกนขึ้นในจังหวะนั้น

“โอ้ ตายแล้ว!”

สามคนพ่อแม่ลูกสกุลเซียวลุกพรวดแล้วรีบวิ่งออกไป

“เกิดอะไรขึ้น?!”

ยายยกนิ้วสั่นเทาชี้ต้นไม้ที่อยู่มุมหนึ่งซึ่งเติบใหญ่สูงกว่าคน

“ทำไมต้นไม้นี้ถึงโตได้ล่ะ? มันคือต้นไม้ผลเหรอ?”

“ต้นส้มค่ะ” เซียวหมิงเยวี่ยตอบเสียงมั่นอกมั่นใจ

มันโตได้อย่างไรน่ะหรือ ช่วงนี้เธอดูแลมันอย่างดี เอาน ้าจากมิติ มารดให้เป็นระยะ ย่อมเติบได้รวดเร็วกว่าปกติอยู่แล้ว

พ่อเซียวกับแม่เซียวสบตากันแล้วบอก “เยี่ยมเลย ต่อไปเราจะมี ส้มกินไม่ขาดแล้ว! เดี๋ยวพ่อคงต้องไปค้นในอินเทอร์เน็ตว่าปลูกส้ม กันยังไง เผื่อมีข้อควรระวังต้องรู้”

เซียวหมิงเยวี่ยยกยิ้มมีนัยขณะบอก “หนูจำได้ว่าโยนเมล็ดผลไม้ ไว้ที่นี่ก่อนหน้านี้ ถ้ามีต้นส้มขึ้น บางทีก็อาจจะมีต้นอื่น ๆ ด้วยก็ได้มั้ง คะ”

ยายพินิจมองแล้วเอ่ยด้วยความแปลกใจระคนดีใจ “ต้องเป็น อย่างนั้นแน่ ยายจำเมล็ดพวกนั้นได้ พวกมันคือเมล็ดแอปเปิล ต้นนี้ก็ คงเป็นเมล็ดส้มใช่ไหม เราไม่มีพื้นที่ปลูกหลายต้น ปลูกได้แค่อย่างละ ต้นเท่านั้น ดีจริง ๆ ที่ยายแก่อย่างฉันจะได้ปลูกต้นไม้พวกนี้!”

เซียวหมิงเยวี่ยหาวแล้วบอก “หนูขอตัวไปนอนก่อนนะคะ นั่งรถ มาเหนื่อยมากเลย”

เธอทำดีไม่ประสงค์ออกนาม สะบัดแขนเสื้อกว้าง ไม่พรากไปแม้ ม่านเมฆสักผืน

—-

ฝูงยุงก่อภัยรังควานขึ้นภายในคืนเดียว พวกมันนับล้านตัวบุก บินมาจากที่ไหนไม่รู้ และมากันแบบมืดฟ้ามัวดิน

เซียวหมิงเยวี่ยตื่นนอนกลางดึก เธอเห็นยุงบินว่อนอยู่ด้านนอก เต็มไปหมด สีหน้าของเธอเคร่งเครียด หวังว่าลุงรองของเธอจะซื้อยา กันยุงมาแล้ว

เช้าวันต่อมา กลุ่มสนทนาของลูกบ้านในชุมชนตกอยู่ในความ แตกตื่นกัน หลายคนโพสต์รูปที่ถูกยุงกัด แผลของแต่ละคนดูแดง เถือกและใหญ่ น่ากลัวมากทีเดียว

[คุณหนูแสนงามโยวโยว] : อากาศร้อนมาก ฉันไม่ได้นอนห่มผ้า ก็เลยถูกกัดไปทั้งตัวเลย หน้าฉันเสียโฉมหมดแล้ว ตอนนี้ทั้งเจ็บทั้ง คัน

[ครอบครัวสุขสันต์] : ฉันไม่เคยเห็นยุงตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ใหญ่กว่ายุงบุปผาซะอีก! เมื่อวานฉันได้น ้ามาสองลิตร ว่าจะเก็บไว้ดื่ม วันนี้ แต่พอตื่นขึ้นมาก็มียุงลอยตายและลูกน ้าเต็มไปหมด ทำฉัน โมโหแทบตาย!

[พี่หวังเชื่อมเหล็ก] : ยุงพวกนี้เป็นยุงพิษจริง ๆ ด้วย ตอนนี้ฉันมี ตุ่มใหญ่ขนาดเท่าฝ่ามืออยู่ที่ก้น ทั้งเจ็บทั้งคันสุด ๆ!

[ชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่] : คุณเสียเลือดไปเยอะหลังถูกมันดูด เลือดหรือเปล่า @คุณหนูแสนงามโยวโยว รีบหามุ้งมาใช้เร็ว

[คุณหนูแสนงามโยวโยว] : ฉันตื่นมากลางดึกเพราะถูกกัด ก็เลย หามุ้งมากางไว้แล้ว ตอนนี้ยุงบินอยู่ด้านนอก ฉันควรทำยังไงดี เฮ้อ ฉันน่าจะปิดหน้าต่างเมื่อคืน น่ากลัวจัง ฉันไม่กล้าออกนอกมุ้งแล้ว เนี่ย

[บุปผาขาวดอกน้อย] : โชคดีที่ฉันปิดหน้าต่างเอาไว้ แต่ก็ยังมียุง ในบ้านเยอะอยู่ดี ใครมีน ้าอบกันยุงไหม ฉันขอยืมได้รึเปล่า?

[เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : ฉันจำได้ว่า @จันทร์กระจ่างกลางใจ เคย แนะนำให้ทุกคนติดยากันยุงไว้ที่บ้านนี่นา เธอน่าจะมีนะ

บุปผาขาวดอกน้อย : @จันทร์กระจ่างกลางใจ เธอมีน ้าอบกันยุง รึเปล่า?

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : @จันทร์กระจ่างกลางใจ ขอฉันยืม บ้างได้ไหม ฉันถูกยุงกัดเกือบตายแล้ว

[ผกาบานมั่งคั่ง] : ฉันเองก็อยากได้สักหน่อย

[ลมพัดเย็นก้น] : +1+1 ฉันเองจะขอบพระคุณมาก!

เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ เซียวหมิงเยวี่ยที่กำลังเพลิดเพลินกับ ซาลาเปาไส้หมูสับหอมใหญ่ในห้องก็หลุดขำออกมาระหว่างกัดกิน ซาลาเปา

เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อคนนี้ช่างรู้จักแกล้งเป็นคนดีเพื่อหลอกเอาของ ผู้อื่นเสียจริง

[จันทร์กระจ่างกลางใจ] : ฉันสำรองไว้แค่ 2 ขวด ไม่พอให้ตัวเอง ใช้ด้วยซ ้า ถ้าพวกคุณอยากได้ก็ไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตสิ

[บุปผาขาวดอกน้อย] : ด้านนอกมียุงอยู่ ฉันจะออกไปได้ยังไง! นี่เธอยังแค้นที่ฉันพูดผิดหูเมื่อคราวก่อนอยู่อีกเหรอ? เป็นเพื่อนบ้าน กัน ทำไมไม่ช่วยเหลือกันล่ะ?

[จันทร์กระจ่างกลางใจ] : ทำไม? เธอจะให้ฉันส่งไปให้เธอเหรอ? เรียนรู้มาจากพี่หยางหรือไง เธอพูดง่าย ไม่ต้องพูดถึงว่าฉันมีใช้พอ หรือเปล่า ซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีขาย ถ้าเธอไม่ไปซื้อเองแล้วจะทำตัวผิด ศีลธรรมโดยใช้วิธีลักของคนอื่นเหรอ? ได้รับการศึกษาภาคบังคับ เก้าปีมาไหมเนี่ย? ฉันขอเตือนทุกคนเลยนะ ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่ได้ สำรองของไว้เยอะหรอก แทนที่จะโลภอยากได้ของคนอื่น รีบไป ซูเปอร์มาร์เก็ตให้เร็วที่สุดดีกว่า!

[บุปผาขาวดอกน้อย] : ทำไมเธอถึงเป็นคนแบบนี้ ฉันละพูดไม่ ออกเลย…

[พี่หยาง] : ฉันไม่ได้อยากได้ จะด่าก็ด่าหล่อนไป อย่าลากฉันไป เกี่ยวด้วย

[ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : @บุปผาขาวดอกน้อย ไม่ต้องไป เถียงกับคนพรรค์นี้หรอก ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ฉันจะไปซื้อที่

ซูเปอร์มาร์เก็ตเดี๋ยวนี้ แล้วจะซื้อมาให้เธอขวดหนึ่ง

[เหมยหม่านซูเปอร์มาร์เก็ต] : ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมียากันยุงอยู่ 5 กล่อง น ้าอบกันยุงอีก 2 กล่อง แต่ละคนซื้อได้ขวดเดียว ใครมาก่อน ได้ก่อน

เซียวหมิงเยวี่ยลั่นขำ เหมยหม่านพูดได้ถูกจังหวะเป๊ะ

เธอแอบได้รับข้อความจากซินซิน [พี่หมิงเยวี่ย แม่ของฉันบอก ว่าจะเก็บยากันยุงกับน ้าอบกันยุงอย่างละ 10 ขวดไว้ให้พี่ มีเวลาก็แวะ มาเอานะคะ!]

เธอตอบกลับ [ขอบคุณมากนะ ฉันยังมียากันยุงอยู่ที่บ้านแล้ว ขอแค่น ้าอบกันยุงแค่ 2 ขวดก็พอ เดี๋ยวฉันไปเอา แล้วเธอก็ต้องเก็บ ไว้ใช้เองด้วยนะ ฉันว่ายุงพวกนี้คงไม่รามือไปอีกสักพัก]

[ซินซิน] : รับทราบค่ะ!

แท้จริงของในมิติของเซียวหมิงเยวี่ยมีมากกว่าในซูเปอร์มาร์เก็ต ของเหมยหม่านอีก ทว่าแม่เซียวสอนเธอว่าให้รับน ้าใจของคนอื่น เอาไว้ตามสมควร เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจและรักษาความสัมพันธ์ใน ระยะยาวเอาไว้

เซียวหมิงเยวี่ยจึงต้องการน ้าอบกันยุงเพียง 2 ขวดเพื่อป้องกัน ไม่ให้แม่เซียวโดนยุงกัดในตอนที่ออกไปทำงาน

ทันทีที่เธอพูดถึงซูเปอร์มาร์เก็ต คนที่เหลือก็ไม่คิดเอาเปรียบใน สถานการณ์นี้ พวกเขารีบสวมเสื้อผ้ามิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ไปต่อ คิวซื้อยากันยุงกันที่ร้านทันที!

เซียวหมิงเยวี่ยไม่ปล่อยให้ใครมาหาเรื่อง

[จันทร์กระจ่างกลางใจ] : @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ ต้าซ่านเหริน นาย มีอะไรจะพูดไหม?

[เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : อย่าคิดมากสิ ฉันไม่ได้หมายความอย่าง นั้นสักหน่อย

[จันทร์กระจ่างกลางใจ] : ฉันเคยเห็นผู้หญิงตอแหลมาก็มาก เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้ชายตอแหลเลย @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ เป็น โคตรคนดีมีเมตตา จำไว้นะทุกคน ต่อไปถ้ามีเรื่องต้องการความ ช่วยเหลือ ให้ไปหาเขาได้เลย ในเมื่อนายจำได้ว่าคราวก่อนฉันเตือน ทุกคนให้ซื้อยากันยุง นายก็น่าจะมีสำรองเอาไว้ใช่ไหม @บุปผาขาว ดอกน้อย ทำไมเธอไม่ไปขอจากเขาล่ะ?

[ชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่] : ด้านบนพูดถูกมาก @เจ้าอ้วนน้อยจู เก่อ นายคงมีสำรองเอาไว้ใช่ไหม? แบ่งให้ฉันหน่อยสิ

[จันทร์กระจ่างกลางใจ] : @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ เป็นผู้ชายอบอุ่น มาก เขาจะทนให้สาวสวยถูกยุงหามที่บ้านได้ยังไง ไม่ต้องห่วง @บุป ผาขาวดอกน้อย เขาจะส่งยากันยุงไปให้เธอแน่นอน

[บุปผาขาวดอกน้อย] : …

[ชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่] : @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ ฉันก็อยากได้ ๆ!

[จันทร์กระจ่างกลางใจ] : คราวหน้านายอยากจะเป็นคนดี ก็ แสดงตัวตนของตัวเองออกมา อย่าแสร้งเป็นใจกว้างด้วยของของคน อื่น

จันทร์กระจ่างกลางใจเข้ากับชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่เป็นปี่เป็นขลุ่ย แทบทำให้เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อกระอักเลือด ภาพลักษณ์ดูดีที่สร้างมา พังทลาย เขาโกรธเสียจนเกือบปาโทรศัพท์ทิ้ง