ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 350 เสี่ยวฮุยฮุย : ใครหน้ำไหนอยำกกินเนื้อของฉัน?

“ฝันไปเถอะ!” เมิ่งคังก ำหมัดแน่น

คุณป้ำโม่โกรธมำก “พวกแกไม่มีเหตุผลกันเลยหรือไง?”

สวีลี่หวำดกลัวจนตัวสั่นเทำขณะถอยไปซ่อนตัวด้ำนหลัง ไม่กล้ำ ส่งเสียงใด ๆ

ชำยชรำหลังค่อมรู้สึกเหมือนได้ยินเรื่องตก “มีเหตุผล? ยุคสมัย นี้แม้แต่เด็กสำมขวบยังไม่พูดถึงเหตุผลเลย! พวกแกมีกันไม่กี่คน มี ทั้งคนแก่และเด็ก คงไม่มีวำสนำได้กินเนื้อหมำหรอก!”

เขำหัวเรำะเยำะเบำ ๆ พูดจำเหน็บแนมว่ำ

“ขอแนะน ำว่ำพวกแกอย่ำดื้อด้ำนไปเลย สุดท้ำยก็ต้องถูกแย่งชิง ไปอยู่ดี เรำต้องกำรแค่เนื้อหมำเท่ำนั้น ถ้ำเจอคนอื่นอำจจะเอำชีวิต พวกแกด้วย รีบ ๆ ส่งหมำมำซะ ไม่งั้นอย่ำหำว่ำไม่เตือน”

มีผู้ลี้ภัยอยู่รอบ ๆ ก ำลังมองมำทำงนี้ด้วยควำมโลภ แต่ไม่กล้ำ เข้ำมำ เพรำะพวกเขำเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เพียงสองถึงสำมคน ไม่เหมือน กลุ่มใหม่นี้ที่มีสมำชิกมำกกว่ำสิบคน คนยิ่งเยอะ พลังก็ยิ่งมำก ย่อม กร่ำงได้เต็มที่

“มีของดีไม่เก็บซ่อนให้ห่ำงจำกสำยตำคน ก็สมควรแล้ว”

“รีบไป รีบไป เรำหลบออกมำห่ำง ๆ เดี๋ยวโดนร่ำงแหไปด้วย”

แน่นอนว่ำยังมีคนดีที่คิดว่ำกลุ่มคนเหล่ำนี้รังแกผู้อื่นมำกเกินไป แต่พวกเขำไม่กล้ำพูดอะไร ได้แต่บ่นในใจเท่ำนั้น เพรำะไม่มีใคร อยำกสร้ำงปัญญำโดยไม่จ ำเป็น

เซียวหมิงเยวี่ยจ้องมองอีกฝ่ำย ก่อนจะระเบิดหัวเรำะออกมำ

“พวกแกแน่ใจเหรอว่ำอยำกได้มันจริง ๆ?”

ตลอดทำงที่ผ่ำนมำตลอดทำงที่ผ่ำนมำ ไม่เคยมีใครกล้ำเข้ำมำ หำเรื่องเธอเพรำะอยำกได้เสี่ยวฮุยฮุยเลย หลำยคนมีเจตนำร้ำย แต่ พอเห็นเสี่ยวฮุยฮุย พวกเขำก็กลัวจนไม่กล้ำเข้ำใกล้

ดูเหมือนว่ำกลุ่มคนพวกนี้มั่นใจเรื่องจ ำนวนที่มำกกว่ำ จึงมีควำม กล้ำหำญกว่ำคนทั่วไป แต่ถึงขนำดจะกินเนื้อหมำเลยหรือ?

ชำยหลังค่อมเสียงแหบพร่ำ “พูดมำกจริง”

“ก็ได้ แต่ฉันขอเตือนพวกแกไว้ก่อนนะ สุนัขตัวนี้ดุร้ำยมำก ถ้ำ มันกัดพวกแกตำย ก็อย่ำมำโทษฉันแล้วกัน” เซียวหมิงเยวี่ยพูดเสียง เรียบ

ได้ยินเช่นนั้น ชำยหลังค่อมก็มีสีหน้ำเหยียดหยำม ไม่ใช่แค่เขำ แต่สมำชิกกลุ่มคนอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน ต่ำงเบ้ปำกจ้องเขม็งด้วยควำมดู ถูก ไม่คิดสนใจกับค ำพูดของเซียวหมิงเยวี่ยเลย

ก็อีแค่หมำตัวเดียว มันจะไปดุร้ำยอะไรนักหนำ? แค่เอำเสียมฟำด สักครั้ง เดี๋ยวมันก็หมดฤทธิ์ตำยคำที่

วันนี้พวกเขำตั้งใจอย่ำงแน่วแน่แล้วว่ำจะต้องได้กินเนื้อหมำ!

เซียวหมิงเยวี่ยลูบหัวของเสี่ยวฮุยฮุยเบำ ๆ “แกได้ยินแล้วใช่ ไหม? คงไม่ต้องให้ฉันสอนหรอกนะว่ำต้องท ำยังไง?”

มุมปำกของเสี่ยวฮุยฮุยกระตุก เผยเขี้ยวแหลมคมพ้นปำกอัน ใหญ่โต แววตำดูโหดเหี้ยมน่ำเกรงขำม

มันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนหันกลับไปจ้องมองกลุ่มคนของชำยชรำหลัง ค่อมด้วยสำยตำเย็นชำและน่ำกลัว เมื่อเห็นสำยตำคู่นั้น พวกเขำต่ำง ก็ตกใจกลัวจนถอยห่ำง

เมิ่งหยวนหยวนยกมือขึ้นกอดหน้ำอก ท่ำทำงเหมือนก ำลัง เพลิดเพลินกับละครตรงหน้ำ ไอ้พวกขยะสังคม อยำกกินเสี่ยวฮุยฮุย มำกเหรอ? ระวังจะโดนกินเสียเอง

ส่วนเมิ่งคังคอยจับตำดูพวกมันด้วยควำมระแวดระวัง เผื่อพวกมัน จะเล่นสกปรก

ชำยชรำหลังค่อมถ่มน ้ำลำยลงพื้น “มันก็แค่หมำบ้ำตัวเดียว เท่ำนั้น เอ้อร์หยำจื่อ พวกแกออกไปจัดกำรมันซะ เสร็จแล้วจะได้มำ ฉลองมื้อใหญ่กัน!”

ชำยที่ชื่อเอ้อร์หยำจื่อก ำด้ำมพลั่วในมือแน่น หลังสบตำกับพวก พ้องทั้งหลำย พวกเขำก็รีบพุ่งตัวเข้ำไปหำเสี่ยวฮุยฮุยทันที ท้ำยที่สุด ก็ไม่มีใครต้ำนทำนสิ่งล่อลวงใจอย่ำงเนื้อสัตว์ได้

เสี่ยวฮุยฮุยย่อขำหลังลง ใช้แรงเสริมจำกขำทั้งสอง ส่งตัวเองพุ่ง ออกไปบนไหล่ของเอ้อร์หยำจื่อ แล้วกัดคอของเขำอย่ำงแรงจนขำด สะบั้น

เหล่ำผู้คนที่มั่นใจเต็มเปี่ยมก่อนหน้ำ ตอนนี้ต่ำงพำกันตกตะลึง ร่ำงกำยแข็งค้ำงอยู่กับที่ เป้ำหมำยที่พวกเขำคิดว่ำจะได้มำอย่ำง ง่ำยดำย กลับกลำยเป็นฝันร้ำย ทุกคนทั้งชำย หญิง คนชรำ และเด็ก ที่จะได้กินเนื้อสุนัข ต่ำงรอคอย แต่ไม่มีใครคำดคิดว่ำเหตุกำรณ์จะ พลิกผันไปแบบนี้

เอ้อร์หยำจื่อไม่ทันได้แผดเสียงร้องออกมำด้วยซ ้ำ เขำถูกกัดจน สิ้นใจคำที่ในชั่วพริบตำ!

เหตุกำรณ์อันน่ำสยดสยองนี้สร้ำงควำมหวำดกลัวแก่ผู้คนเป็น อย่ำงมำก ผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่ใกล้ ๆ ต่ำงก็แตกกระเจิงหนีเตลิดกลัวว่ำ จะถูกสุนัขกัด

เมิ่งหยวนหยวนดูสงบมำก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้เห็น เหตุกำรณ์แบบนี้

บริเวณโดยรอบชุลมุนวุ่นวำยไปหมด

ชำยชรำหลังค่อมและกลุ่มของเขำต่ำงก็หวำดกลัวสุดขีด แม้ว่ำ พวกเขำจะรังแกผู้คนมำกมำยระหว่ำงทำงเนื่องจำกมีพรรคพวก จ ำนวนมำก แต่พวกเขำไม่เคยเห็นสุนัขที่สำมำรถกัดใครจนตำยได้

เสี่ยวฮุยฮุยไม่เปิดโอกำสให้พวกเขำตอบโต้ ใครหน้ำไหนคิดจะ กินเนื้อของมัน มันจะส่งลงไปในนรกด้วยกันทั้งหมด

มันไม่เคยมีคู่ต่อสู้ที่สมน ้ำสมเนื้อเลย ยกเว้นเพียงฟู่กุ้ย กำรต่อสู้ กับพวกมนุษย์กระจอกงอกง่อยเหล่ำนี้ เปรียบเสมือนกำรออกก ำลัง กำยเท่ำนั้น

ชำยชรำหลังค่อมยืนอยู่ห่ำง ๆ ตอนที่เขำสั่งให้คนไปฆ่ำสุนัข ตอนนี้แม้จะก้ำวถอยหลังออกไปเรื่อย ๆ แต่เขำก็ยังไม่ยอมแพ้

“ใครที่มีอำวุธอยู่ในมือ รีบไปจัดกำรมันซะ! เรำจะฆ่ำหมำตัวนี้

เพื่อแบ่งเนื้อกันกิน และล้ำงแค้นให้กับเอ้อร์หยำจื่อ!”

หลำยคนจ้องมองตำแดงก ่ำด้วยควำมเกลียดชัง คนมำกมำย ขนำดนี้จะฆ่ำหมำตัวเดียวไม่ได้เชียวหรือ วันนี้ต้องฆ่ำมันและเอำเนื้อ มำกินให้ได้!

เอ้อร์หยำจื่อคงประมำทเกินไป แต่ตอนนี้พวกเขำจะไม่มีทำง พลำดแบบนั้น

พวกเขำใช้อำวุธต่ำง ๆ รวมถึงพลั่ว ครำด จอบ และอีกหลำย อย่ำงพยำยำมทุบตีบนร่ำงเสี่ยวฮุยฮุย

เมิ่งคังรู้สึกกังวล จึงถำมว่ำ “เสี่ยวเซียว ล ำพังแค่พี่ฮุยคงไม่ไหว ไม่งั้นให้ผมไปช่วยดีไหม?”

ตอนนี้เขำเรียกเสี่ยวฮุยฮุยว่ำพี่ฮุยตำมเมิ่งหยวนหยวน

เซียวหมิงเยวี่ยใช้ไม้เท้ำค ้ำยันตัวลงจำกรถ มองดูกำรต่อสู้ที่

ดุเดือดตรงหน้ำด้วยควำมสงบ

“ไม่ต้องห่วง มันจัดกำรได้”

ระหว่ำงพูด สำยตำของเธอเหลือบไปเห็นสวีลี่ที่แอบอยู่ด้ำนหลัง ครำวที่แล้วหญิงสำวหวำดกลัวจนหมดสติ จึงไม่ได้เห็นฉำกมัน ๆ แต่ ครั้งนี้เธอได้เห็นด้วยตำตัวเองแล้ว

พอเห็นเสี่ยวฮุยฮุยฆ่ำคนอีกครั้ง เกรงว่ำเธอจะยิ่งไม่กล้ำขึ้น รถสำมล้อมำกกว่ำเดิม

ขณะที่คนเหล่ำนั้นล้มตำยทีละคน เสี่ยวฮุยฮุยกลับไม่ได้รับแม้แต่ รอยขีดข่วน ในที่สุดชำยชรำหลังค่อมก็ตระหนักถึงควำมร้ำยแรงของ สถำนกำรณ์ เขำทรุดตัวลงและคุกเข่ำลงบนพื้นเพื่อขอควำมเมตตำ

“ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตด้วยเถอะ อย่ำฆ่ำใครอีกเลย!”

เซียวหมิงเยวี่ยมองไปรอบ ๆ พบศพนอนแน่นิ่งบนพื้นดิน มำกกว่ำยี่สิบศพ ส่วนที่เหลือล้วนเป็นผู้สูงอำยุ ผู้หญิง และเด็ก บำง คนสลบไปด้วยควำมหวำดกลัว บำงคนถึงกับฉี่รำดกำงเกง

กำรโจมตีของเสี่ยวฮุยฮุยส่งผลให้โจรกลุ่มนี้สูญเสียก ำลังพล หลัก ชำยหนุ่มวัยกลำงคนถูกสังหำรเกือบหมด คำดว่ำพวกมันคงไม่ มีขวัญกล้ำไปรังแก ข่มเหง หรือปล้นจี้ใครอีกต่อไป

เซียวหมิงเยวี่ยใช้ไม้ค ้ำยันร่ำงกำยเดินเข้ำไปหำชำยหลังค่อม “ก็ แกไม่ใช่เหรอที่อยำกกินเนื้อหมำ?”

ชำยชรำหลังค่อมร้องไห้สะอื้น ก้มกรำบขอควำมเมตตำ “ไม่กิน แล้ว ไม่อยำกกินแล้ว! คุณผู้หญิงโปรดเมตตำ ไว้ชีวิตพวกเรำด้วย เถอะ เรำแค่อดอยำกปำกแห้ง ปีนี้มันยำกแค้นจริง ๆ”

เซียวหมิงเยวี่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย “อดอยำกปำกแห้ง ก็เลยปล้นหมำ คนอื่นมำกินงั้นเหรอ? แก่จนจะลงโลงอยู่แล้ว ยังกล้ำมำพูดจำไร้ ยำงอำยแบบนี้อีก”

เสียงหัวเรำะคิกคักดังจำกด้ำนหลัง เมิ่งหยวนหยวนพูดขึ้นว่ำ “โทษที มันอดกลั้นไว้ไม่อยู่จริง ๆ”

ชำยชรำหลังค่อมหน้ำซีดเซียว รีบพูดขึ้นว่ำ

“คุณพูดถูกครับ พูดถูกทุกอย่ำง เพรำะงั้นรีบสั่งสุนัขตัวนั้น อย่ำ ให้มันกัดคนตำยอีกเลย!”

เซียวหมิงเยวี่ยเรียกเบำ ๆ “เสี่ยวฮุยฮุย”

เสี่ยวฮุยฮุยที่ก ำลังขย ้ำเหยื่ออีกรำยพลันหยุดชะงัก ร่ำงกำยของ มันอำบไปด้วยเลือด ซึ่งมำจำกหลำยศพ

ชำยชรำหลังค่อมเห็นท่ำทำงโหดร้ำยของเสี่ยวฮุยฮุย แล้วนึก หวำดกลัวอยู่ในใจ เขำเริ่มรู้สึกเสียใจที่ก่อนหน้ำนี้เกิดอำรมณ์โลภ ขึ้นมำ

หญิงวัยกลำงคนหลำยคนร้องไห้โฮพลำงกอดร่ำงไร้วิญญำณ บำงคนเป็นลูกชำย บำงคนก็เป็นสำมี

เซียวหมิงเยวี่ยไม่สะท้ำนสะเทือน ทุกอย่ำงล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขำ สมควรได้รับ ถ้ำพวกเขำไม่ตำย แล้วจะให้เสี่ยวฮุยฮุยตำยแทนเหรอ?

ชำยชรำหลังค่อมรู้สึกเหมือนฟ้ำถล่มแผ่นดินทลำย ต่อไปจะท ำ อย่ำงไรดี? เขำเป็นผู้ใหญ่บ้ำนแล้วตอนนี้ก็ท ำให้ลูกบ้ำนตำยเกือบ หมด เขำจะท ำอย่ำงไรต่อไป?

เขำจะเผชิญหน้ำกับชำวบ้ำนที่เหลืออย่ำงไร?

ทุกคนจะต้องโกรธแค้นเขำมำกแน่ ๆ อำจจะโทษเขำส ำหรับ ควำมตำยของสมำชิกในครอบครัวด้วยซ ้ำ เขำถูกบีบให้จนตรอกเสีย แล้ว!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ชำยชรำหลังค่อมก็รู้สึกตื่นตระหนกมำก เขำไม่ กล้ำสบตำชำวบ้ำนที่รอดชีวิต

“ฉันพูดเตือนไปแล้วไง ว่ำสุนัขของฉันดุร้ำย แกไม่ฟังค ำเตือน เอง สมน ้ำหน้ำ”

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกเบื่อหน่ำย จึงหันหลังกลับและไม่คิดสนใจอีก

ทันใดนั้น ชำยชรำหลังค่อมก็เงยหน้ำขึ้น มองเซียวหมิงเยวี่ยด้วย ควำมอำฆำตแค้น “ฉันจะฆ่ำแก! แกต้องตำยด้วยน ้ำมือฉัน!”

เขำพุ่งตัวเข้ำหำเธออย่ำงดุเดือด หมำยจะบีบคอเธอให้ตำย และ ตั้งใจที่จะตำยไปพร้อมกับเซียวหมิงเยวี่ย

เสี่ยวฮุยฮุยมีปฏิกิริยำตอบสนองว่องไวกว่ำ มันพุ่งตัวเข้ำใส่ชำย ชรำจนล้มกลิ้งไปกับพื้นพร้อมแสยะเขี้ยวแหลม และก ำลังจะฝังคม เขี้ยวที่คอของเหยื่อใต้ร่ำง

เซียวหมิงเยวี่ยโบกมือบอกให้เสี่ยวฮุยฮุยหลบไป มันมีท่ำทีลังเล เล็กน้อย ก่อนจะลุกออกจำกตัวชำยหลังค่อม

เซียวหมิงเยวี่ยหัวเรำะเบำ ๆ “ไปลงนรกซะ”

สิ้นเสียง เธอแทงไม้เท้ำตรงเข้ำต ำแหน่งหัวใจของชำยหลังค่อม

ชำยหลังค่อมไม่คิดว่ำเธอจะกล้ำฆ่ำเขำ ดวงตำของเขำเบิกกว้ำง จนแทบถลนออกมำ และพยำยำมดิ้นรนอย่ำงสุดแรงเกิด แต่สุดท้ำยก็ สิ้นใจตำย

เซียวหมิงเยวี่ยดูถูกคนประเภทนี้มำก กล้ำท ำเรื่องเสี่ยงขนำดนี้ ก็ ควรรู้ว่ำกำรแสวงหำควำมมั่งคั่งย่อมมำพร้อมกับควำมเสี่ยง ท ำอะไรก็ ต้องรับผลที่ตำมมำ

แกกล้ำปล้นคนอื่น คนอื่นก็กล้ำฆ่ำแกกลับเหมือนกัน

ยำมบ้ำนเมืองวุ่นวำย ใคร ๆ ก็อยำกมีชีวิตรอด ไม่มีใครยอมให้ เอำเปรียบกันง่ำย ๆ หรอก

ดูจำกท่ำทำงเหล่ำนี้ คงไม่เคยเจอศัตรูน่ำกลัวมำก่อน อำจจะไม่ กล้ำมีเรื่องกับคนเก่ง เลยเลือกที่จะรังแกคนอ่อนแอ เห็นว่ำเซียวหมิง เยวี่ยกับพรรคพวกมีคนน้อย เลยคิดว่ำน่ำจะเล่นงำนง่ำย

วันนี้คงได้รู้รสชำติของกำรเจอศัตรูที่น่ำกลัวแล้วสินะ? น่ำ เสียดำยที่ต้องแลกมำด้วยชีวิต

เซียวหมิงเยวี่ยมองไปทำงเด็กชำยคนนั้น ที่เรียกชำยชรำหลัง ค่อมว่ำ ‘ปู่’ ตอนนี้เขำมีท่ำทำงโง่เขลำ ตัวสั่นเทำ เป้ำกำงเกงเปียกชุ่ม ไปหมด

“ยังอยำกกินเนื้อหมำอีกไหม?” เซียวหมิงเยวี่ยถำม

เด็กชำยค่อย ๆ หมุนคอกลับมำท่ำทำงแข็งทื่อ ส่งเสียงอึกอักเบำ ๆ จำกนั้นดวงตำก็เหลือกขึ้นจนเหลือเพียงตำขำว และหมดสติไป

เซียวหมิงเยวี่ยหันหลังเดินจำกไป คิดจะกินเนื้อหมำงั้นเหรอ ฝัน ไปเถอะ