ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 358 งานธุรการ? ชะตากรรมของสวีลี่

ณ โรงฆ่าสัตว์ชิงฮว่า

เมื่อผลักประตูเหล็กขนาดใหญ่เข้าไป สิ่งที่ดึงดูดสายตาก็คือ ลูกกรงเหล็กอันมืดมนสองแถว

“นายอำเภอพาน ไม่ใช่ว่าตกลงจะแจกจ่ายงานให้เราทำเหรอ? แล้วทำไมถึงพาพวกเรามาที่นี่ แถมยังกักขังพวกเราไว้ในกรงเหล็ก นี่

มันหมายความว่ายังไง?” ในที่สุดก็มีคนกล้าตั้งคำถาม

ภายในกรงเหล็กหลายสิบห้อง บรรดาผู้ลี้ภัยที่ถูกหลอกลวงมา ล้วนถูกขังไว้ที่นี่ทั้งหมด

บรรยากาศที่นี่ไม่ดี มีกลิ่นเหม็นแปลก ๆ ลอยอบอวลในอากาศ ประตูห้องขังที่ทำจากเหล็กเส้นเชื่อมเข้าด้วยกัน กลอนประตูเหล็ก แข็งแรงทนทาน และมีตะเกียงน ้ามันแขวนอยู่บนเพดาน

ภายใต้แสงสลัว ทุกอย่างล้วนดูแปลกตา

เดิมทีมันใช้สำหรับขังหมู วัว และปศุสัตว์อื่น ๆ ซึ่งตอนนี้ก็ยังถูก นำมาใช้เหมือนเดิม

บนใบหน้าของนายอำเภอพานเผยรอยยิ้มจาง ๆ อยู่เสมอ “ทุก คนอย่าได้กังวล กระผมทำแบบนี้เพื่อความปลอดภัยของทุกคนครับ เนื่องจากครั้งนี้มีผู้อยู่อาศัยใหม่มากเกินไป ที่พักยังจัดสรรไม่ลงตัว

เลยต้องลำบากทุกคนก่อนนะครับ คงไม่สามารถปล่อยให้ทุกคนนอน กลางดินกินกลางทรายได้”

“อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง”

คำพูดที่ฟังดูเหลวไหลไร้สาระขนาดนั้น แต่กลับยังมีคนหลงเชื่อ แถมยังเชื่อสนิทใจอีกต่างหาก

ก็เพราะว่าพวกเขาได้กินซุปเนื้อหมูนั้นเข้าไปจริง ๆ สำหรับคนที่

หิวมานาน การได้กินของดีขนาดนี้ แล้วจะมีสติที่ไหนเหลืออยู่อีก

หากถูกขอให้พวกเขายอมรับนายอำเภอพานเป็นบรรพบุรุษ พวกเขาจะไม่ลังเลเลย

“ทุกคนได้ดื่มซุปเนื้อหมูแล้วใช่ไหม อร่อยไหมครับ?” นายอำเภอ พานถามด้วยน ้าเสียงอบอุ่น

ทันทีที่เขาถามจบ ผู้คนในห้องขังต่างตอบกลับมาด้วยความ ตื่นเต้น

“อร่อยมากครับ! ผมไม่เคยทานซุปเนื้อที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนใน ชีวิตเลยครับ!”

“น ้าซุปกลมกล่อม เนื้อก็อร่อยมาก สุดยอดไปเลย”

“ใช่ ใช่ โดยเฉพาะเนื้อ อร่อยโคตร ๆ เลย ผมเสียดายจนไม่ อยากทานเหลือ แม้แต่กระดูกผมก็แทะกินจนหมด ไม่เหลือทิ้งไว้เลย สักนิด!”

นายอำเภอพานหัวเราะเบา ๆ “เหรอครับ”

เขาเอื้อมมือไปดันแว่นตาขึ้น ดวงตาหลังกรอบแว่นนั้นเต็มไป ด้วยประกายแฝงความน่ากลัว

“ขอบคุณทุกคนที่ไว้ใจกระผม และเลือกอยู่อำเภอชิงฮว่า เพื่อ ไม่ให้ทุกท่านสูญเสียความไว้วางใจ กระผมจะรีบจัดหางานให้ทุกคน โดยเร็วที่สุด โดยเริ่มจากผู้หญิงที่นี่ก่อนเลย”

นายอำเภอพานเดินไปที่ห้องขังผู้หญิงช้า ๆ เนื่องจากผู้ชายและ ผู้หญิงถูกคุมขังแยกกัน ผู้หญิงทุกคนตื่นเต้นมาก ต่างพยายาม เบียดเสียดกันไปข้างหน้า โดยหวังว่านายอำเภอพานจะเห็นพวกเธอ คนแรก แล้วจะได้งานดี ๆ และได้แสดงฝีมือให้เขาเห็น

แม้ว่าผู้ชายเหล่านั้นจะรู้สึกไม่พอใจ แต่เนื่องจากเป็นการ ตัดสินใจของนายอำเภอพาน จึงไม่มีใครกล้าที่จะโต้แย้ง

สวีลี่รีบผลักผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ออกไปอย่างรุนแรง แล้วพูดด้วย น ้าเสียงที่ร้อนรนว่า

“ฉันค่ะ ฉัน ฉัน! นายอำเภอพานมองมาที่ฉันสิคะ ฉันอายุ 25 ปี จะให้ทำอะไรก็ได้ค่ะ”

นายอำเภอพานส่งสัญญาณทางสายตาให้สยงป้า เพื่อขอให้เขา เปิดประตูคุกเหล็ก ผู้หญิงทุกคนดูตื่นเต้นดีใจ ในที่สุดวันดี ๆ ของ พวกเธอก็มาถึงแล้ว

นายอำเภอพานมองไปที่สวีลี่ “คุณ ใช่ครับ ออกมาได้”

สวีลี่ดีใจมากและรีบวิ่งออกไปทันที ท่าทีดูภาคภูมิใจอย่างยิ่ง เธอ เป็นคนแรกที่ได้รับการคัดเลือกจากท่านนายอำเภอพาน อนาคตใน วันข้างหน้าของเธอจะต้องสดใสอย่างแน่นอน

คนอื่น ๆ มองดูสวีลี่ด้วยความอิจฉา และพยายามเสนอตัวขอ ทำงานมากขึ้น

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา นายอำเภอพานหัวเราะ “ทุกคนมี โอกาสได้ทำงานแน่นอนครับ ไม่ต้องรีบร้อน”

เขาคัดเลือกหญิงสาว 20 คนราวกับกำลังเลือกซื้อสินค้า ผู้หญิง เหล่านี้แม้จะผอมแห้ง ผิวเหลืองแห้งกร้าน แสดงให้เห็นถึงภาวะขาด สารอาหารอย่างชัดเจน แต่พวกเธอยังอ่อนเยาว์

ในบรรดาพวกเธอ สวีลี่มีผิวพรรณที่ดีที่สุด ช่วงเวลาที่เธออยู่กับ เซียวหมิงเยวี่ย เธอได้ทานอาหารหลากหลายและค่อนข้างดีกว่าคน ทั่วไป แตกต่างจากคนอื่น ๆ ที่กินเพียงขนมเปี๊ยะดำ ผิวพรรณของ เธอจึงดูดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

สยงป้ายืนอยู่ด้านข้างนายอำเภอพาน เขาพูดสีหน้าเรียบเฉย

“เหมือนว่าคราวนี้จะพอใช้ได้ ไม่ได้ดีเลิศอะไรมาก”

“แต่ก็มากกว่าครั้งก่อน” นายอำเภอพาน

สยงป้าพูดด้วยความรังเกียจว่า “ที่เหลือมีแต่พวกหน้าตา ประหลาด ๆ มองแล้วรู้สึกไม่อยากอาหาร ถ้าเป็นก่อนเกิดภัยพิบัติ แม้แต่ผู้หญิงพวกนี้ ก็ยังไม่อยู่ในสายตาด้วยซ ้า”

“ตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อน แค่คัดพวกนี้มาได้ก็ถือว่าดีแล้ว คัดเลือกเอาที่ดี ๆ ออกมา แล้วเลี้ยงให้มีน ้ามีนวลหน่อย ถึงจะรสชาติ ดี”

สยงป้ายิ้มอย่างหื่นกระหาย “นั่นแหละ มีเนื้อนิด ๆ จับแล้วสบาย มือ ลูกพี่ยังจำเจียวเจียวได้ไหม? ผู้หญิงคนนั้นที่เราไปร้านนวดทีไรก็ สั่งกันประจำ แบบนั้นแหละถึงจะเรียกว่าผู้หญิง ทั้งหน้าอกทั้งสะโพกก็ สุดยอดมาก พอคิดแล้ว…”

นายอำเภอพานกระแอม “เอาล่ะ ใจเย็นก่อน ได้ยินว่าเมื่อคืนแก ฆ่าไปอีกคนแล้วเหรอ?”

สยงป้าหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะพี่ นางนั่นเงอะงะทำอะไรก็ ไม่เป็น! ตอนนี้มีของเล่นใหม่แล้ว”

หญิงสาวทั้ง 20 คนมองหน้ากันไปมา นึกสงสัยว่านายอำเภอ พานและสยงป้ากำลังกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่

แล้วพวกเขาจะมอบหมายงานอะไรให้พวกเธอ แต่ไหน ๆ ก็ คัดเลือกพวกเธอมาแล้ว มันจะต้องเป็นงานที่ดีอย่างแน่นอน

สยงป้ากระแอมในคอ และพูดเสียงดังว่า

“พวกคุณทุกคนต่างมีคุณสมบัติที่ดีเยี่ยม การได้รับเลือกจาก นายอำเภอพาน นั่นหมายถึงอนาคตที่สดใส มีใครแต่งงานแล้วบ้าง? มีใครที่เคยมีลูกแล้วไหม? หากมีขอให้เดินออกมาข้างหน้า”

หญิงสาวทั้ง 20 คนต่างมองหน้ากันไปมา ทว่าไม่มีใครเดิน ออกมาข้างหน้า พวกเธอต่างก็ยังอายุน้อย

“ไม่มีเลยจริง ๆ เหรอ?” สยงป้าถามอีกครั้ง

สวีลี่กลอกตา นี่มันหมายความว่าอะไรกัน การแต่งงานมีลูกเป็น ข้อดีหรือข้อเสียกันแน่?

ช่างมันเถอะ คนอื่นไม่มี แต่เธอกลับมีอยู่คนเดียว แสดงว่าเธอ พิเศษ มีโอกาสให้นายอำเภอพานจดจำเธอได้ และแน่นอนว่าไม่มี อะไรเสียหาย

เมื่อคิดได้ดังนี้ สวีลี่จึงยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “ฉัน ฉัน ฉัน ฉันเคย คลอดลูกแล้ว ฉันมีประสบการณ์ค่ะ”

เธอเผยยิ้มอย่างเอาใจ

“ฉันด้วยค่ะ” เสียงเบา ๆ ดังขึ้น ซึ่งมาจากผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

ทันใดนั้นสีหน้าของสยงป้าเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาพูดด้วยความ รังเกียจ

“เคยคลอดบุตรแล้ว? งั้นก็ถือว่าไร้ประโยชน์!”

สวีลี่ตะลึงงัน “หมายความว่ายังไง?”

หญิงสาวอีกคนรู้สึกสับสนเช่นกัน

นายอำเภอพานพูดด้วยน ้าเสียงที่อ่อนโยนว่า “เขาหมายความว่า พวกคุณไม่เหมาะกับตำแหน่งพนักงานธุรการ แต่สามารถทำงานครัว ได้ เดี๋ยวคนของผมจะส่งคุณไปที่ห้องครัวนะครับ”

ในตอนนั้น ชายสองคนก็เดินเข้ามา คว้าตัวพวกเธอทั้งสอง ออกไป ไหล่ของสวีลี่ถูกชายคนนั้นกดจนรู้สึกเจ็บ

“ไม่ค่ะ ดิฉันทำงานเป็นพนักงานธุรการได้ ดิฉันไม่อยากไป ทำงานครัว ดิฉันทำอาหารไม่เก่งค่ะ นายอำเภอ โปรดพิจารณาอีก ครั้งเถอะค่ะ…”

เธอพยายามดิ้นรนเพื่อตัวเอง แต่ไม่มีใครสนใจเธอเลย

“ส่วนที่เหลือไปพักผ่อนก่อนนะครับ อาบน ้าเปลี่ยนเสื้อผ้า เรามี หอพักพิเศษให้พวกคุณทุกคน” สยงป้าพูดด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย

หญิงสาวที่เหลือรู้สึกมีความสุข ดีใจที่จะได้อาบน ้าและ เปลี่ยนเป็นชุดใหม่ ดูเหมือนว่างานธุรการจะเป็นงานที่ดีมาก

สยงป้าเลือกชายสองคนจากในห้องขังอีกฝั่ง ซึ่งเลือกคนที่ตัวสูง และค่อนข้างมีเนื้อมีหนัง

“พวกนายสองคนด้วย ออกมา แล้วไปที่ห้องครัวด้วยกัน”

“ได้ครับ ๆ ๆ!”

“ผมแข็งแรง ทำงานหนักได้!”

ชายสองคนรีบออกมาด้วยความตื่นเต้น และถูกพาตัวไปพร้อม กัน

นายอำเภอพานพึมพำกับตัวเอง “สี่คนน่าจะเพียงพอ บอกให้ เหล่าซุนรีบจัดการให้เรียบร้อย”

สยงป้าเลียฟันกรามแสยะยิ้ม “ผู้ชายมีเนื้อมากกว่า ส่วนผู้หญิงมี เนื้อนุ่ม ทั้งชายและหญิงจะให้สารอาหารครบถ้วน”

รอยยิ้มของนายอำเภอพานดูเสแสร้ง เขาส่งเสียงอืม ซึ่งถือเป็น การรับทราบคำพูดของสยงป้า

“นายอำเภอพาน แล้วพวกเราจะได้ทำงานอะไรหรือครับ?”

“จริงด้วย แล้วเมื่อไหร่จะจัดสรรงานให้พวกเรา?”

“ผมร่างกายแข็งแรง สามารถเริ่มงานได้ทันที!”

ผู้คนที่ยังอยู่ในคุกเหล็กไม่พอใจ พวกเขาอยากรู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ ออกไป และเมื่อไหร่จะมีงานทำ