ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 361 ท ำลำยโรงฆ่ำสัตว์ชิงฮว่ำ เริ่มต้นกำรเดินทำงอีกครั้ง

สำยตำของนำยอ ำเภอพำนเย็นชำ แม้ตัวตนที่แท้จริงจะถูก เปิดเผยแล้ว แต่เขำกลับยังคงสงบ เพิกเฉยต่อเสียงตะโกนและค ำด่ำ ทอของผู้ลี้ภัย

สมองของเขำท ำงำนอย่ำงรวดเร็ว คิดว่ำจะท ำอย่ำงไรต่อไป จะ เอำตัวรอดจำกตรงนี้ได้อย่ำงไร

“ฮีโร่ ได้โปรดช่วยพวกเรำด้วยเถอะ ช่วยพวกเรำด้วย!”

“ขอร้องโปรดช่วยพวกเรำด้วย ปล่อยพวกเรำออกไป…”

“ฮือ ๆ ๆ ฉันอยำกออกไปจำกที่นี่ ช่วยด้วย!” ใครบำงคนร้องไห้ คร ่ำครวญ

ในไม่ช้ำก็มีคนคุกเข่ำลงบนพื้น อ้อนวอนขอร้องให้เซียวหมิง เยวี่ยปล่อยพวกเขำไป ที่นี่ไม่ต่ำงจำกขุมนรกบนดิน พวกเขำจะไม่มี วันไว้ใจใครง่ำย ๆ อีก

ชำยคนเมื่อครู่ที่พูดต ำหนิเซียวหมิงเยวี่ยคุกเข่ำลงโดยไม่ลังเล เขำอยำกมีชีวิตอยู่มำกกว่ำใคร

“คุณเป็นผู้ฝึกสัตว์หรือเปล่ำ? ผมเคยท ำงำนในสวนสัตว์มำก่อน” ชำยที่ดูออกว่ำเสี่ยวฮุยฮุยเป็นหมำป่ำเอ่ยถำม

“ประมำณนั้น”

เซียวหมิงเยวี่ยตอบไปส่ง ๆ ก่อนถำมว่ำ

“พวกคุณมีคนหำยไปบ้ำงหรือเปล่ำ?”

มีคนตอบกลับทันที “ใช่ครับ ใช่ พวกสัตว์เดรัจฉำนเพิ่งจับ ผู้หญิงไปสิบกว่ำคน! บอกว่ำจะให้ไปท ำงำนธุรกำร”

“มีอีกสี่คนถูกส่งไปที่ห้องครัวแล้วค่ะ น่ำจะเป็นชำยสองหญิง สอง” อีกเสียงหนึ่งพูดเสริม

พวกเขำมองเซียวหมิงเยวี่ยรำวกับเทพยดำมำโปรด แววตำเปล่ง ประกำยควำมหวัง

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกประหลำดใจเล็กน้อย เธอเพิ่งไปที่ห้องครัวเมื่อ กี้ เห็นสภำพที่นั่นแล้วอดไม่ได้ที่จะบอกว่ำนรกขุมที่ 18 ยังให้ ควำมรู้สึกที่ดีกว่ำ เสียแต่ว่ำที่นั่นมีเพียงผู้ลี้ภัยสำมคนเท่ำนั้น และ ตอนนี้พวกเขำก็หนีไปแล้ว

ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงเนื้อสดบนเขียงขึ้นมำ…

เซียวหมิงเยวี่ยเริ่มเข้ำใจสถำนกำรณ์แล้ว ผู้ลี้ภัยหลำยร้อยคน แต่มีเพียงสวีลี่คนเดียวที่เสียชีวิต ไม่รู้ว่ำเป็นครำวซวยอะไรของเธอ

เหตุใดจึงต้องดิ้นรนเพื่ออันดับหนึ่งในเรื่องแบบนี้ด้วย?

ช่วยไม่ได้ เธอโชคร้ำยเอง

เซียวหมิงเยวี่ยลูบหัวคิ้ว รู้สึกง่วงนอนเต็มทน เธอไม่อยำก เสียเวลำกับสถำนที่แบบนี้อีกต่อไป

“ฟู่กุ้ย จัดกำรเขำซะ เรำต้องรีบออกเดินทำงแล้ว”

ฟู่กุ้ยเดินตรงไปข้ำงหน้ำ และทุบประตูกรงเหล็กด้วยกำรตะปบ เพียงครั้งเดียว เหล็กเส้นที่แข็งแกร่งรำวกับไม่สำมำรถท ำลำยได้ กลำยเป็นเหมือนเต้ำหู้เนื้อนุ่มในมือเจ้ำเสือยักษ์

นำยอ ำเภอพำนถอยหลังรัว ๆ พร้อมตะโกนว่ำ

“เดี๋ยวก่อน! ผมยังมีเรื่องจะพูด คุณต้องกำรอะไร ผมจะยอมยก ให้หมดเลย ผะ… ผมมีน ้ำมัน มีรถ และก็มีปืนด้วย! อยำกได้ไหม? ขอ แค่ปล่อยผมไป ทุกอย่ำงจะกลำยเป็นของคุณ!”

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกสนใจ จึงเดินตรงเข้ำไปหำ

เมื่อเห็นว่ำเซียวหมิงเยวี่ยดูเหมือนจะสนใจค ำพูดของนำยอ ำเภอ พำน ผู้ลี้ภัยคนหนึ่งรีบพูดว่ำ

“คุณผู้หญิง อย่ำไปเชื่อค ำพูดของไอ้สัตว์นรกนั่นเลย บ่ำยนี้เขำ ยังบอกว่ำจะดูแลพวกเรำอย่ำงดี รีบฆ่ำมันเถอะค่ะ!”

“ใช่ค่ะคุณ ดูเด็กผู้ชำยที่นอนอยู่บนพื้นนั่นสิ เขำถูกมันฆ่ำตำย โปรดอย่ำเชื่อค ำพูดของมันเลย มันไม่ใช่มนุษย์”

ใบหน้ำนำยอ ำเภอพำนบิดเบี้ยว “หุบปำก! ถ้ำพูดอะไรอีก ฉันจะ ฆ่ำให้หมด!”

เขำหันไปหำเซียวหมิงเยวี่ย พยำยำมพูดเอำใจ

“ผมมีน ้ำมันและรถตู้ สำมำรถขับรถไปเมืองฮุ่ยเหวินซำนได้อย่ำง รวดเร็ว มันดีกว่ำเดินเท้ำไม่ใช่เหรอ? จริงไหม? แค่ปล่อยผมไป ทุก

อย่ำงจะกลำยเป็นของคุณ ต่อให้คุณอยำกช่วยเหลือพวกผู้ลี้ภัย เหล่ำนี้ แต่พวกมันก็ท ำอะไรให้คุณไม่ได้หรอก แต่ผมสำมำรถน ำ ผลประโยชน์มำให้คุณได้นะ!”

สิ้นเสียง เขำก็ร้องไห้สะอื้น “ผมสำมำรถท ำทุกอย่ำงที่คุณขอ จริง ๆ นะ! ผมไม่มีทำงออกแล้วเหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่ท ำเรื่องแบบนี้ มันเป็นยุคของภัยพิบัติ พวกเรำแทบจะอดตำยกันอยู่แล้ว ผมจมอยู่ กับควำมเสียใจและฝันร้ำยทุกค ่ำคืน ถ้ำมีทำงเลือก ใครอยำกท ำแบบ นี้ล่ะ ได้โปรดเถอะครับ ขอโอกำสให้ผมด้วย…”

นำยอ ำเภอพำนร้องไห้จนน ้ำมูกน ้ำตำไหลพรำก เล่ำถึงควำม เสียใจของเขำ ขณะเดียวกันก็แอบมองสีหน้ำของเซียวหมิงเยวี่ยไป ด้วย

เซียวหมิงเยวี่ยมองลงไปที่เขำด้วยสำยตำเย็นชำ “ก็ถูกนะ ถ้ำมี รถใช้คงดีกว่ำ”

ประกำยวำววับปรำกฏในดวงตำนำยอ ำเภอพำน “คุณตกลงแล้ว ใช่ไหม?”

เซียวหมิงเยวี่ยเปลี่ยนน ้ำเสียง แล้วยิ้มอย่ำงเจ้ำเล่ห์ “แต่ว่ำ ถ้ำฆ่ำ แก สิ่งของพวกนั้นก็จะกลำยเป็นของฉันอยู่ดี”

แน่นอนว่ำเธอไม่เชื่อน ้ำตำจระเข้

นำยอ ำเภอพำนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วโพล่งออกมำด้วยควำม เดือดดำล

“แกหลอกฉัน!”

ฟู่กุ้ยตะปบกรงเล็บใส่เขำอย่ำงแรง ให้ตำยเถอะ ยังกล้ำตะโกนใส่ เจ้ำนำยของฉันอีก ฉันจะทุบหัวแกให้แหลก!

แน่นอนว่ำมันไม่ได้แค่ขู่

นำยอ ำเภอพำนสิ้นใจตำยคำที่ ดวงตำเบิกกว้ำงแทบถลนออกมำ

ในห้องขังอีกห้อง พวกลูกน้องของเขำหวำดกลัวจนฉี่รำด กำงเกง พวกเขำคุกเข่ำลงบนพื้นร้องขอควำมเมตตำ บอกว่ำถูก บังคับให้ท ำ เป้ำกำงเกงเปียกแฉะ และยังมีน ้ำหยดลงมำ

ฟู่กุ้ยบุกเข้ำไปจัดกำรพวกเขำอย่ำงรวดเร็ว ขณะที่เสี่ยวฮุยฮุน ยืนมองอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ขยับเขยื้อน

หลังจัดกำรเศษสวะพวกนี้เสร็จแล้ว ฟู่กุ้ยก็ไปทุบประตูเหล็กที่ขัง พวกผู้ลี้ภัย หลังจำกเปิดทุกห้อง มันจึงเดินกลับมำยืนด้ำนข้ำงเซียวห มิงเยวี่ยอย่ำงสง่ำผ่ำเผย

แม้ประตูจะเปิดแล้ว แต่เหล่ำผู้ลี้ภัยไม่มีใครกล้ำก้ำวออกมำ

เพรำะว่ำด้ำนนอกมีทั้งหมำป่ำและเสือ ใครจะกล้ำออกมำล่ะ?

“บนฟ้ำไม่มีขนมปังปิ้งหล่นลงมำหรอก ได้บทเรียนไว้บ้ำงก็ดี เหมือนกัน”

เซียวหมิงเยวี่ยทิ้งค ำพูดนี้ไว้ แล้วหันหลังเดินจำกไป

“ขอบคุณครับ/ค่ะ” เสียงขอบคุณดังมำจำกทำงด้ำนหลัง

พื้นที่แห่งนี้ไม่ใหญ่มำก เธอเดินส ำรวจจนทั่วแล้ว ทั้งปืน น ้ำมัน และรถตู้ที่นำยอ ำเภอพำนพูดถึง เธอเจอพวกมันทั้งหมดแล้ว

ปืนห้ำกระบอก ไม่สมประกอบสักกระบอก มีกระบอกหนึ่งที่สภำพ แย่มำก ปลำยกระบอกปืนงอไปถึงมหำสมุทรแปซิฟิกแล้วมั้ง

ไม่น่ำแปลกใจที่พวกมันจะถูกโยนทิ้งไว้ กล่ำวอีกนัยหนึ่ง นำยอ ำเภอพำนแค่เก็บเศษเหล็กจ ำนวนหนึ่งมำ

ส่วนกระสุนนั้นพอมีบ้ำง แต่เป็นเพียงปลอกกระสุนเปล่ำ

นำยอ ำเภอพำนวำงปลอกกระสุนไว้ในต ำแหน่งที่เห็นได้ชัดเจน ที่สุดในห้องของเขำ และปิดผนึกด้วยกระจกเพื่อให้เห็นเพียงบำงส่วน เท่ำนั้น เห็นได้ชัดว่ำเพื่อข่มขู่ลูกน้อง

กระสุนพวกนั้นเป็นขยะไร้ค่ำ เซียวหมิงเยวี่ยจึงไม่สนใจ

อย่ำงไรก็ตำม เธอยังคงได้ก ำไรมำบ้ำง ในห้องเก็บของแห่งหนึ่ง เธอพบถังน ้ำมันขนำดใหญ่สำมถัง รวมกันทั้งหมดเป็น 600 ลิตร ซึ่ง สำมำรถใช้งำนได้นำนพอสมควร

แน่นอนว่ำเซียวหมิงเยวี่ยเก็บมันไว้ในมิติ

ในห้องเก็บของข้ำง ๆ กัน มีรถตู้เก่ำคร ่ำครึอยู่หนึ่งคัน เซียวหมิง เยวี่ยลองสตำร์ทดูแล้ว พบว่ำมันยังใช้งำนได้

พื้นที่แห่งนี้ถูกท ำลำยล้ำงไปแล้ว อ ำเภอชิงฮว่ำอันมืดมิดก ำลังจะ ได้เห็นแสงสว่ำงอีกครั้ง

เซียวหมิงเยวี่ยพยำยำมไม่ใช้ขำที่บำดเจ็บ เธอขับรถตู้จำกไป อย่ำงรวดเร็ว ขณะที่ฟู่กุ้ยและเสี่ยวฮุยฮุยวิ่งตำมหลัง

ฟู่กุ้ยรำวกับหมูป่ำที่หลุดออกจำกกรง เพลิดเพลินกับควำมรู้สึก ของกำรวิ่งอย่ำงดุเดือดบนท้องถนน มันสนุกแบบสุด ๆ!

วันนี้มันช่วยเจ้ำนำยท ำเรื่องใหญ่ส ำเร็จลุล่วง ขณะที่เสี่ยวฮุยฮุย ไม่ได้ท ำอะไร แสดงว่ำมันยังมีประโยชน์อยู่ใช่ไหม?

ฟู่กุ้ยรู้สึกภูมิใจสุด ๆ

แต่เนื่องจำกฟู่กุ้ยตัวใหญ่เกินกว่ำจะเข้ำมำในรถตู้ เซียวหมิงเยวี่

ยจึงบอกให้เสี่ยวฮุยฮุยขึ้นรถ แต่เสี่ยวฮุยฮุยกลับไม่ยอม และดันวิ่ง ตำมฟู่กุ้ยออกไป

เซียวหมิงเยวี่ยปล่อยให้พวกมันท ำตำมใจชอบ อยำกวิ่งก็วิ่งไป เถอะ

หลังเซียวหมิงเยวี่ยจำกไป เหล่ำผู้ลี้ภัยในโรงฆ่ำสัตว์จึงกล้ำ เคลื่อนไหว พวกเขำต่ำงรีบเร่งหนีออกมำ วิ่งหนีไปทั่วถนนอย่ำงไร้ ทิศทำง

ข้ำงนอกมีศพนอนตำยเกลื่อนกลำด ซึ่งล้วนเป็นลูกน้อง นำยอ ำเภอพำน สภำพศพดูน่ำอนำถ

บำงคนวิ่งไปที่ห้องครัว พบเห็นภำพเหมือนขุมนรกบนดินด้ำนใน ซึ่งท ำให้คนขวัญอ่อนถึงกับตกใจจนฉี่รำด

ยังมีบำงคนที่ฉลำด หยิบตะเกียงน ้ำมันเดินไปทั่ว และหำสิ่งของที่

ยังพอใช้ได้

หลังจำกค้นหำทั่วห้องครัว พวกเขำก็พบของดีมำกมำย มีทั้ง จักรยำน รถสำมล้อ จักรยำนล้อเดียว และเกวียน

พวกเขำเอำผ้ำห่มเก่ำ ๆ ของตัวเองออก เปลี่ยนเป็นผ้ำห่มดี ๆ ของนำยอ ำเภอพำน จำกนั้นก็รีบน ำเสื้อผ้ำและรองเท้ำใหม่ที่หำเจอ ออกไปจำกที่นี่

คนที่คิดช้ำ มัวแต่หวำดกลัว ไม่ทันคิดถึงเรื่องนี้ กว่ำจะคิดได้ พวกที่ฉลำดก็ขนของดีไปหมดแล้ว

…

โรงแรมม่ำนรูด

เวลำดึกสงัด เผิงเผิงนอนหลับสนิท แต่เมิ่งหยวนหยวนไม่กล้ำ นอน ขณะที่อุ้มหลำนชำยตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนของเธอ เวลำนี้เธอ เป็นเหมือนนกที่หวำดระแวง สะดุ้งตกใจทุกครั้งที่ได้ยินเสียงอะไรนิด หน่อย

ท่ำมกลำงควำมเงียบของค ่ำคืน เสียงรถยนต์ดังขึ้นจำกระยะไกล ค่อย ๆ ใกล้เข้ำมำ

เมิ่งหยวนหยวนเงยหน้ำขึ้นอย่ำงฉับพลัน สงสัยว่ำตัวเองได้ยิน ผิดหรือเปล่ำ?

ไม่ใช่ สิ่งที่ได้ยินไม่ใช่อำกำรประสำทหลอนที่เกิดใน สภำพแวดล้อมที่เงียบสงบ เสียงรถยนต์เริ่มดังก้องชัดเจน และเสียง นั้นก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ

เมิ่งหยวนหยวนมองออกไปนอกหน้ำต่ำง เห็นรถคันหนึ่งก ำลัง ขับเข้ำมำจริง ๆ

หัวใจของเธอเต้นรัวลั่น “มันกลับมำตำมฆ่ำพวกเรำอีกแล้ว เหรอ?”

เซียวหมิงเยวี่ยจอดรถช้ำ ๆ หน้ำโรงแรม ลงจำกรถแล้วตะโกน เสียงดังว่ำ

“หยวนหยวน ลงมำเร็วเข้ำ ไปกันเถอะ”

เมิ่งหยวนหยวนดีใจสุดขีด “เซียวหมิงเยวี่ย!”

เธอกอดเด็กชำยพร้อมวิ่งลงไปทันที