ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 362 ขับรถตู้ออกจำกเมือง

“เธอกลับมำแล้ว! บำดเจ็บตรงไหนหรือเปล่ำ?”

เมื่อเห็นเซียวหมิงเยวี่ยอีกครั้ง เมิ่งหยวนหยวนพลันตื่นเต้นมำก

เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มอย่ำงอ่อนโยน “ฉันไม่เป็นไร”

ฟู่กุ้ยกลับเข้ำไปในมิติด้วยควำมไม่เต็มใจ ขณะที่เสี่ยวฮุยฮุย ก ำลังงีบหลับอยู่ในรถตู้

“ไปเอำรถตู้คันนี้มำจำกไหนเนี่ย?”

“ของนำยอ ำเภอพำน ฉันยึดมำ เจ๋งใช่ไหมล่ะ?” เซียวหมิงเยวี่ย พูดด้วยน ้ำเสียงที่ค่อนข้ำงภูมิใจ

เมิ่งหยวนหยวนเดินวนรอบรถ มองแล้วมองอีก “แม่เจ้ำโว้ย! เธอ นี่มันสุดยอดไปเลย ฉันนี่ทึ่งในตัวเธอจริง ๆ เธอเหมือนกับพวกนักฆ่ำ หญิงแสนเย็นชำในละครที่ดูเลย เธอมีปืนพก แถมยังสำมำรถหำรถตู้ มำได้อีกด้วย เจ๋งสุดยอด เจ๋งเป้งสุด ๆ ขอคำรวะท่ำนปรมำจำรย์เจ้ำ ค่ะ!”

ในสำยตำของเมิ่งหยวนหยวนเต็มไปด้วยควำมชื่นชมที่มีต่อ เซียวหมิงเยวี่ย

“โอ้โห ให้ตำยเถอะ ฉันอยำกจะคุกเข่ำค ำนับให้เธอเลย ปรมำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่อยู่ใกล้ฉันขนำดนี้เองหรือนี่ โปรดรับกำร

สักกำระจำกหม่อมฉันด้วยเถอะเพคะองค์รำชินี! เธอท ำได้ยังไง กันเนี่ย?”

เซียวหมิงเยวี่ยระเบิดหัวเรำะ “เอำล่ะ เอำล่ะ ค่อยคุยเรื่องนี้ระหว่ำง ทำง รีบขึ้นรถ แล้วออกไปจำกที่นี่กันเถอะ”

เมิ่งหยวนหยวนรีบพยักหน้ำ “ได้ ๆ ๆ!”

“แล้วรถสำมล้อล่ะจะท ำยังไง?” เธอยังรู้สึกเสียดำย

เซียวหมิงเยวี่ยมองไปที่รถสำมล้อ เดินไปหยิบมันขึ้นมำแล้วโยน ขึ้นไปบนหลังคำรถ ก่อนเข้ำไปค้นหำเชือกในรถ

“มำช่วยกันผูกหน่อย”

“ได้เลย!”

ทั้งสองคนช่วยกันผูกรถสำมล้อไว้บนหลังคำรถตู้อย่ำงแน่นหนำ แม้จะดูแปลก ๆ ไปหน่อย แต่ของดีอย่ำงรถสำมล้อเนี่ย จะทิ้งไม่ได้นะ!

“ว่ำแต่ เธอขับรถเป็นไหม?” เซียวหมิงเยวี่ยถำม

เมิ่งหยวนหยวนพยักหน้ำอีกครั้ง กระโดดขึ้นไปนั่งบนเก้ำอี้

คนขับ แล้วพูดว่ำ

“ฉันขับได้ เดี๋ยวฉันขับเอง ตอนนี้ฉันหำยง่วงเป็นปลิดทิ้ง เธอรีบ เล่ำมำเร็ว ว่ำเมื่อกี้ไปท ำอะไรมำ ฉันอยำกรู้อยำกเห็นจนจะบ้ำตำย แล้ว!”

เผิงเผิงและเสี่ยวฮุยฮุยก ำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ที่เบำะหลัง ส่วน เซียวหมิงเยวี่ยขึ้นมำนั่งบนเบำะผู้โดยสำรข้ำงคนขับ

“ได้สิ”

เมิ่งหยวนหยวนมองไปที่พวงมำลัย ดวงตำของเธอเปล่งประกำย

“แม่เจ้ำโว้ย ในที่สุดฉันก็มีโอกำสได้ขับรถอีกครั้ง นี่มันรถยนต์ เลยนะ! ไม่ได้เห็นของแบบนี้มำหลำยปีแล้ว หรือว่ำจะมีควันเขียวผุด จำกหลุมฝังศพบรรพบุรุษวงศ์*[1] ตระกูลเมิ่งของฉัน?”

เธอเหยียบคันเร่งอย่ำงแรง “ไปกันเลย!”

บนถนนสำยหลักที่กว้ำงใหญ่ไพศำล ไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงรถตู้ คันหนึ่งที่เปิดไฟหน้ำรถก ำลังแล่นอยู่

เซียวหมิงเยวี่ยเล่ำเรื่องรำวต่ำง ๆ นำนำ โดยละเว้นเรื่องรำวของ ฟู่กุ้ย เล่ำแค่ว่ำเป็นฝีมือของเสี่ยวฮุยฮุยเท่ำนั้น ถ้ำฟู่กุ้ยมำได้ยินเข้ำ มันคงต้องโกรธจนอำละวำดอีกแน่ ๆ

ใครจะไปทนให้คนอื่นแอบอ้ำงควำมดีควำมชอบของตัวเองได้?

เมิ่งหยวนหยวนสูดหำยใจเข้ำลึก “เธอกับพี่ฮุยจัดกำรพวกคนชั่ว ทั้งหมดเลยเหรอ?”

เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกอ่อนเพลีย “แล้วคิดว่ำยังไง? ตรำบใดที่พวก มันไม่มีปืนอยู่ในมือ ก็ไม่สำมำรถท ำอะไรพี่ฮุยได้ คืนนี้พี่ฮุยฆ่ำคนไป เยอะเลย คงจะเหนื่อยมำก”

เธอหยุดพูดชั่วครู่ “เพรำะออกไปเร็ว พวกผู้อพยพเลยรอดชีวิต ถือว่ำท ำบุญท ำกุศลนะ พวกเขำคงกลัวมำก คงไม่เชื่ออีกต่อไปแล้ว ว่ำจะมีของหล่นฟรีจำกบนฟ้ำ”

เมิ่งหยวนหยวนหมดค ำพูด เธอเอำแต่พูดค ำว่ำ ‘เจ๋ง’ ซ ้ำ ๆ แล้ว ยกย่องเซียวหมิงเยวี่ยและพี่ฮุยอย่ำงสุดเหวี่ยง

“อ้อ แล้วพี่สะใภ้ฉันล่ะ เธอยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่ำ?” เธอถำม ขึ้นมำอย่ำงฉับพลัน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ำยังมีพี่สะใภ้คนหนึ่ง

เมิ่งหยวนหยวนถอนหำยใจ “ฉันไม่อยำกเจอหล่อนอีกแล้ว เธอ คงไม่อยำกเจอเหมือนกันใช่ไหม? ไม่อย่ำงนั้นคงจะพำกลับมำด้วย แล้ว”

เซียวหมิงเยวี่ยหันมองไปทำงเผิงเผิงที่นอนหลับอยู่เบำะหลังผ่ำน กระจกมองหลัง แล้วกระซิบบอก

“เธอตำยแล้ว”

เมิ่งหยวนหยวนนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ “อะไรนะ? ตำยแล้วเหรอ?”

เธอหันไปมองเผิงเผิง แล้วลดเสียงลง

“ตำยได้ยังไง?”

เซียวหมิงเยวี่ยเอ่ยด้วยน ้ำเสียงแผ่วเบำ “มันเป็นครำวเครำะห์ของ เธอ มีผู้ลี้ภัยตั้งมำกมำย แต่เธอดันเป็นคนแรกที่โดนช ำแหละ ตอน

ฉันไปถึง เธอถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ นอนอยู่บนเขียงในครัว ตอนแรกฉันจ ำ เธอไม่ได้เลย กว่ำจะรู้ว่ำเป็นเธอก็ภำยหลัง”

เมิ่งหยวนหยวนอ้ำปำกค้ำง พูดอะไรไม่ออก สุดท้ำยเธอถอน หำยใจยำว ๆ

“น่ำสงสำรเผิงเผิง ที่ต้องก ำพร้ำแม่ตั้งแต่อำยุยังน้อย”

เซียวหมิงเยวี่ยพูดเสียงเบำ “บำงครั้ง กำรมีอยู่อำจไม่ดีเท่ำกำรไม่ มี บำงทีนี่อำจจะเป็นโชคชะตำ ส ำหรับกำรเติบโตของเผิงเผิง มันอำจ ไม่ใช่เรื่องเลวร้ำยก็ได้”

เมิ่งหยวนหยวนพยักหน้ำ “เธอพูดถูก สวีลี่ไม่ใช่คนดี และไม่รู้จัก บุญคุณ แม้แต่กำรสอนลูกให้เป็นคนดียังท ำไม่ได้ กำรไม่มีเธออยู่ อำจจะดีเสียกว่ำ”

“ฉันพยำยำมโน้มน้ำวหล่อนแล้วในตอนนั้น เธอเองก็ได้ยิน แต่ หล่อนยืนกรำนที่จะอยู่ต่อ และดุด่ำฉันเป็นกำรตอบแทน ไม่ใช่ฉันที่

ปฏิเสธที่จะช่วยชีวิตหล่อน” เธอพูดเสริม

เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำ พูดด้วยน ้ำเสียงเยำะเย้ย

“เธอพยำยำมฉุดรั้งไม่ให้หล่อนอยู่ต่อ หล่อนต่ำงหำกที่ไม่เชื่อ ค ำพูดเรำ งั้นก็คงโทษใครไม่ได้”

เมิ่งหยวนหยวนพูดเสียงแผ่วเบำว่ำ “ที่ฉันท ำแบบนั้นก็เพรำะไม่ อยำกถูกต ำหนิเรื่องศีลธรรม ยังไงซะหล่อนก็ยังเป็นแม่ของเผิงเผิง”

เธอหันมำหำเซียวหมิงเยวี่ย และพูดด้วยน ้ำเสียงจริงใจว่ำ “คิดดูสิ ทั้งเธอและหล่อนต่ำงถูกแม่ฉันช่วยไว้เหมือนกัน แต่ท ำไมชะตำกรรม ถึงต่ำงกันขนำดนี้? ถ้ำคนที่ถูกช่วยก่อนเป็นเธอก็คงจะดี บำงทีเธอ อำจจะกลำยมำเป็นพี่สะใภ้ฉันก็ได้ ฉันเองก็จะได้สนิทกับเธอด้วย”

เซียวหมิงเยวี่ยตื่นขึ้นมำจำกอำกำรง่วง เพรำะค ำพูดของอีกฝ่ำย “เชิญเธอฝันกลำงวันต่อไปเถอะ”

ทั้งคู่สบตำกันแล้วยิ้มออกมำ

…

บนถนนไม่มีรถ แต่เมิ่งหยวนหยวนก็ไม่กล้ำขับเร็ว เพรำะมีสิ่งกีด ขวำงบนถนนอยู่เป็นระยะ และไม่มีไฟทำงส่องสว่ำง จึงต้องขับขี่ด้วย ควำมระมัดระวัง

ถึงแม้จะขับไม่เร็ว แต่ก็เร็วกว่ำกำรเดินเท้ำมำก แน่นอนว่ำผู้ลี้ภัย ที่เดินเท้ำไม่มีทำงตำมทัน

เมื่อฟ้ำเริ่มสำง พวกเขำก็มำถึงทำงด่วนนอกเมือง มองไปไกล ๆ เห็นเหมือนมีสองร่ำงนอนอยู่ข้ำงถนน

เมิ่งหยวนหยวนจ ำได้ทันที ว่ำนั่นคือแม่และพี่ชำยของเธอ เธอ ตื่นเต้น รีบสำดไฟเตือนอีกฝ่ำย

หลังจำกผ่ำนประสบกำรณ์เฉียดตำย เมิ่งหยวนหยวนได้พบกับ ครอบครัวอีกครั้ง เธอถึงกับกลั้นน ้ำตำไว้ไม่อยู่

เมิ่งคังสะดุ้งตื่นขึ้นมำเหมือนปลำถูกทุบ รู้สึกหงุดหงิดว่ำตัวเอง เผลอหลับไปตอนไหน?

เขำจ้องมองรถตู้ที่ขับตรงมำด้วยควำมระแวดระวัง ใครกันนะ? ยัง มีรถขับอยู่แถวนี้อีกเหรอ คงไม่ใช่คนธรรมดำแน่ ๆ

เมื่อรถตู้ชะลอควำมเร็วลง คล้ำยกับจะจอด เมิ่งคังตื่นตัวเต็มที่ กระชับมีดในมือแน่น กลัวว่ำผู้มำใหม่จะเป็นศัตรูที่มีเจตนำร้ำย

ท่ำมกลำงป่ำรกชัฏแบบนี้ เหมำะแก่กำรฆ่ำชิงทรัพย์ที่สุด หรือว่ำ เขำจะตกเป็นเป้ำหมำย?

ไม่น่ำเป็นไปได้ นอกจำกจักรยำนแล้ว เขำก็ไม่มีอะไรเลยนี่นำ

ในขณะที่หัวใจของเมิ่งคังก ำลังเต้นรัว เขำก็เห็นเมิ่งหยวนหยวน เปิดกระจกรถลง

“พี่ นี่ฉันเอง!”

เมิ่งคังเพ่งมองดูอย่ำงละเอียด พบว่ำคนที่ขับรถอยู่ไม่ใช่ใครอื่น นอกจำกน้องสำวของเขำเอง!

เมิ่งคังอุทำนด้วยควำมตกใจว่ำ “หยวนหยวน? ท ำไมถึงเป็นเธอ ล่ะ?”

เมิ่งหยวนหยวนจอดรถแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ก็ฉันไง จะเป็นใครได้อีก? แล้วพี่เอำแต่ถือมีดไว้ท ำไม? มองดู รถฉันสิ เจ๋งไหมล่ะ?”

เมิ่งคังรู้สึกผ่อนคลำยลง “พี่ก็นึกว่ำเป็นคนร้ำยซะอีก”

ในตอนนั้น คุณป้ำโม่ถูกเสียงรบกวนปลุกให้ตื่นขึ้นมำ เธอเห็น รถจอดอยู่ข้ำง ๆ และคนขับก็คือลูกสำวของเธอเอง จึงเกิดค ำถำมขึ้น มำกมำย

“พวกลูกไปยังไงมำยังไงเนี่ย? เสี่ยวเซียวหลับไปแล้วเหรอ? เผิง เผิงล่ะอยู่ไหน?” คุณป้ำโม่อดไม่ได้ที่จะถำมออกมำเป็นชุด

เมิ่งหยวนหยวนหำวหวอด “เธอเหนื่อยมำทั้งคืนแล้ว พวกเรำพูด กันเบำ ๆ นะ เรื่องมันยำว เดี๋ยวขึ้นรถแล้วหนูจะค่อย ๆ เล่ำรำยละเอียด ให้ฟัง”

บนเบำะนั่งข้ำงคนขับ เซียวหมิงเยวี่ยนอนพิงกระจกรถหลับสนิท

“ได้! งั้นพี่ขับให้เอง พี่เพิ่งจะตื่นเมื่อกี้” เมิ่งคังรีบพูด

“ดีเลย ฉันก็เริ่มง่วงแล้วด้วย ขับรถตอนเหนื่อยไม่ดีเลย พี่เป็นมือ เก๋ำ ขับรถเก่งกว่ำฉันเยอะ งั้นพี่ขับไปเถอะ” เมิ่งหยวนหยวนลงจำก รถ

เมิ่งคังรู้สึกเขินอำยเล็กน้อย “พี่ก็ไม่ได้จับพวงมำลัยมำหลำยปี แล้ว ไม่คิดเลยว่ำจะได้มีโอกำสขับรถอีกในชีวิตนี้”

เขำผูกจักรยำนไว้บนหลังคำรถตู้ แล้วนั่งลงที่เบำะคนขับ

คุณป้ำโม่ขึ้นรถแล้วถำมเบำ ๆ ว่ำ “เรำออกมำรอตั้งนำนแล้ว ท ำไมพวกลูกเพิ่งมำถึงล่ะ?”

เพรำะว่ำพวกเขำมีจักรยำน เลยท ำให้เร็วกว่ำคนอื่นมำก เหล่ำผู้ ลี้ภัยที่เดินทำงไปพร้อมกันบนถนนนอกเมือง มีเพียงแม่ลูกคู่นี้ที่มำถึง ก่อน และพวกเขำก็ไม่กล้ำเสียเวลำ จึงรีบเร่งเดินทำงมำถึงที่นี่ ก่อน จะกล้ำหยุดพัก

เนื่องจำกกลัวว่ำเซียวหมิงเยวี่ยและคนอื่น ๆ จะออกจำกเมืองมำ ไม่เห็นพวกเขำ แล้วจะรู้สึกร้อนใจ

[1] ควันเขียวผุดจำกหลุมฝังศพบรรพบุรุษ เป็นส ำนวนหมำยถึง ผู้มีควำมดีควำมชอบหรือเป็นขุนนำงใหญ่ แต่ก็เป็นเรื่องให้ถูกว่ำร้ำย ถำกถำง