ย้อนเวลาก่อนวันสิ้นโลก พร้อมมิติส่วนตัว - ตอนที่ 367 ท ำคลอด?
คุณป้ำโม่พูดด้วยรอยยิ้ม “ในที่สุดก็เห็นควำมหวัง พอไปถึงเมือง ฮุ่ยเหวินซำนแล้ว พวกเรำจะได้ตั้งถิ่นฐำนเป็นหลักแหล่ง ไม่ต้องหนี ภัยอีกต่อไป”
“ตอนแรกคิดว่ำอย่ำงน้อยต้องใช้เวลำครึ่งปี แต่ไม่คำดไม่ถึงว่ำ พวกเรำจะไปถึงจุดหมำยปลำยทำงได้เร็วขนำดนี้” เมิ่งหยวนหยวน พูดเสริม
คุณป้ำโม่เช็ดปำกให้เผิงเผิง แล้วพูดว่ำ
“เพรำะเรำมีรถสำมล้อ และจักรยำน จึงเดินทำงเร็วกว่ำเดิมหลำย เท่ำ”
เผิงเผิงกินและดื่มจนอิ่ม เขำตะโกนด้วยเสียงอ่อนโยน
“คุณย่ำฮะ ผมอยำกเจอแม่~”
คุณป้ำโม่ตกใจ หันไปมองหน้ำเมิ่งคังสลับกับเมิ่งหยวนหยวน แล้วจึงพูดปลอบว่ำ
“โอ๋ ๆ หลำนรักของย่ำ คุณแม่เขำเดินทำงไปไกลแสนไกลแล้ว จ้ะ”
“ไปไหนฮะ?” เผิงเผิงเงยหน้ำถำมด้วยแววตำไร้เดียงสำ
เมิ่งคังแทบทนไม่ไหว พูดปลอบลูกชำยว่ำ “คุณแม่เขำไปท ำงำน ต่ำงถิ่น ไปหำเงินมำซื้อของอร่อยให้เผิงเผิงกินไงล่ะ”
เมิ่งหยวนหยวนรีบเปลี่ยนหัวข้อ “เผิงเผิงดูสิ เดี๋ยวคุณอำท ำ กระต่ำยน้อยจำกฟำงให้ อยำกลองท ำไหม?”
ควำมสนใจของเผิงเผิงถูกเบี่ยงเบน เขำวิ่งตรงดิ่งไปหำเมิ่งหยวน หยวนทันที
“อยำกฮะ”
เมื่อเห็นว่ำเผิงเผิงถูกสิ่งอื่นดึงดูดควำมสนใจแล้ว ทุกคนก็ถอน หำยใจด้วยควำมโล่งอก
ทุกครั้งที่เผิงเผิงพูดถึงแม่ พวกเขำรู้สึกเหมือนก ำลังเผชิญหน้ำ กับศัตรูที่น่ำเกรงขำม และพยำยำมอย่ำงเต็มที่เพื่อหันเหควำมสนใจ ของเผิงเผิง
“ไปกันเถอะ กินดื่มกันเพียงพอแล้ว ออกเดินทำงต่อกันดีกว่ำ”
เซียวหมิงเยวี่ยลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นออกจำกก้น
ทุกคนเก็บข้ำวของอย่ำงง่ำย ๆ ก ำลังจะออกเดินทำง ทันใดนั้น ก็ ได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องมำจำกระยะไกล
“โอ๊ย! ท ำยังไงดี น ้ำคร ่ำของฉันดูเหมือนจะแตกแล้ว!”
เซียวหมิงเยวี่ยหันไปตำมเสียง เห็นชำยหญิงหนุ่มสำวเจ็ดคน ซึ่ง เป็นผู้หญิงสี่คน ผู้ชำยสำมคน
พวกเขำทั้งหมดล้วนดูอ่อนเยำว์ หญิงสำวหนึ่งในนั้นมีท้องโต เธอจับต้นไม้แล้วค่อย ๆ นั่งลงกับพื้น สีหน้ำเต็มไปด้วยควำมกลัวและ กังวล
ระหว่ำงขำทั้งสอง มีน ้ำคร ่ำไหลนองออกมำ
“แล้วจะท ำอย่ำงไรดี? พะ… พวกเรำจะช่วยเธอท ำคลอดเอง เหรอ?”
เพื่อน ๆ ของเธอต่ำงตื่นตระหนกและสับสน ไม่รู้ว่ำควรท ำอย่ำงไร ดี
“อะไรนะ? ท ำคลอด? พวกเรำท ำไม่เป็นหรอก แล้วแบบนี้จะท ำ ยังไง พวกเธอเป็นผู้หญิงนี่ ต้องรู้วิธีสิ ช่วยเธอท ำคลอดเร็ว!” ชำย หนุ่มคนหนึ่งพูดอย่ำงร้อนรน
“ใช่ ๆ ๆ พวกเธอเป็นผู้หญิง คงจะรู้วิธีอยู่แล้ว”
หญิงสำวอีกคนกังวลมำกจนกระทืบเท้ำ “จริงอยู่ที่พวกเรำเป็น ผู้หญิง แต่พวกเรำไม่เคยคลอดลูก แล้วจะไปรู้วิธีท ำคลอดได้ยังไง!”
ชำยหนุ่มคนนั้นเกำหัวตัวเองไม่หยุด “แล้วควรท ำยังไง จะท ำ ยังไงดี? ในละครโทรทัศน์เขำท ำกันยังไงนะ?”
หญิงสำวที่ตั้งครรภ์เหงื่อไหลเต็มหน้ำ ร้องครวญครำงด้วยควำม ทุกข์ทรมำน อ้อนวอนเพื่อน ๆ ของเธอด้วยควำมสิ้นหวัง
“ช่วยฉันด้วย มันเจ็บเหลือเกิน ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนยิ่งร้อนรน
คุณป้ำโม่เห็นสิ่งนี้ หัวใจของเธอเปี่ยมไปด้วยควำมเมตตำ เธอ ทนดูไม่ได้อีกต่อไป
“คุณพระคุณเจ้ำช่วย บนเส้นทำงอพยพ มีหญิงท้องแก่ด้วยเหรอ เนี่ย!”
เธอรีบวิ่งไปหำ “เด็ก ๆ ทำงนั้น พวกเธอมีคนท้องแก่จะคลอดใช่ ไหม?”
เมื่อเห็นคุณป้ำใหญ่คนหนึ่งวิ่งตรงเข้ำมำ พวกเด็กหนุ่มสำว เหล่ำนั้นแทบจะร้องไห้ด้วยควำมดีใจ
เรื่องแบบนี้ ผู้หญิงที่มีอำยุย่อมมีประสบกำรณ์มำกกว่ำ!
“ใช่ค่ะ ๆ ๆ คุณป้ำ ช่วยเพื่อนของหนูด้วยเถอะ เธอใกล้จะคลอด แล้ว พวกเรำไม่รู้จะท ำอย่ำงไรดี?”
“ป้ำครับ ช่วยพวกเรำหน่อยเถอะนะ พวกเรำจะท ำทุกอย่ำงที่คุณ ป้ำต้องกำร”
หนุ่มสำวเหล่ำนั้นร้องขอควำมช่วยเหลืออย่ำงร้อนรน
เมิ่งหยวนหยวนเดินไปหำเซียวหมิงเยวี่ย แล้ววำงมือบนไหล่ของ เธอพร้อมพูดหยอกล้อว่ำ
“แม่ฉันขึ้นชื่อเรื่องควำมใจดี ดูสิ เธอไปท ำควำมดีอีกแล้ว รั้งเธอ ไว้ไม่ได้จริง ๆ อำยุขนำดนี้แล้วยังวิ่งเร็วปรู๊ดปร๊ำด”
เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มอย่ำงนุ่มนวล “คนใจดีแบบแม่เธอมีไม่มำกนัก หรอก โดยเฉพำะในสังคมสมัยนี้ เรียกได้ว่ำยิ่งกว่ำสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ ทีเดียว กำรต้อนรับชีวิตใหม่เป็นเรื่องที่ดี และต้องขอบคุณที่แม่เธอ เป็นคนใจดี ไม่อย่ำงนั้นฉันเองก็ไม่รู้ว่ำจะเป็นตำยร้ำยดีอย่ำงไรบ้ำง”
เมิ่งหยวนหยวนถอนหำยใจเบำ ๆ “แม้ว่ำบำงครั้งจะเจอคน เนรคุณ แต่ส่วนใหญ่แล้ว คนท ำดีย่อมได้ดี”
เธอขยิบตำ “ไปเถอะ ไปดูว่ำมีอะไรให้ช่วยได้บ้ำง ผู้หญิงคลอด ลูกนี่เหมือนต้องผ่ำนด่ำนนรกเลย”
เซียวหมิงเยวี่ยไม่รอช้ำ หำกพูดถึงกำรท ำคลอด เธอไม่ใช่ มือใหม่อีกต่อไป และเรียกได้ว่ำเป็นพยำบำลผดุงครรภ์ที่มี ประสบกำรณ์
ท้ำยที่สุด ตัวเธอเคยท ำคลอดลูกน้อยในมิติมำหลำยต่อหลำยตัว แล้ว
ทั้งลูกหมู ลูกวัว ลูกแกะ อะไรต่อมิอะไร ล้วนเป็นเธอที่ท ำคลอด มำทั้งนั้น
“ป้ำคะ คุณป้ำท ำคลอดเป็นไหมคะ? ช่วยหนูหน่อยได้ไหม?”
หญิงมีครรภ์คนนั้นคว้ำมือของป้ำโม่ไว้แน่น รำวกับว่ำเธอคว้ำ เอำฟำงเส้นสุดท้ำยที่จะช่วยชีวิตของเธอไว้
ป้ำโม่รีบปลอบโยนหญิงมีครรภ์ว่ำ “ใจเย็น ๆ นะลูก ป้ำเคยท ำ คลอดให้คนอื่นมำก่อน เดี๋ยวหนูคอยท ำตำมที่ป้ำบอกนะ ป้ำจะช่วย ให้หนูคลอดลูกออกมำอย่ำงปลอดภัยแน่นอน”
หญิงสำวอีกคนหนึ่งประคองหญิงมีครรภ์ไว้ว่ำ “ซินซิน ไม่ต้อง กลัวนะ ตอนนี้มีคนมำช่วยแล้ว มันจะไม่เป็นไร”
ซินซินพยักหน้ำอย่ำงอ่อนแรง “อื้อ”
เซียวหมิงเยวี่ยหันไปทำงคนหนุ่มที่เหลือแล้วพูดว่ำ “พวกนำยมี หม้อหรือเปล่ำ? ไปต้มน ้ำร้อนมำหน่อยเร็ว ๆ”
ชำยหนุ่มทั้งหลำยเพิ่งจะนึกขึ้นได้ “ใช่ ๆ ๆ ต้องต้มน ้ำร้อน ใน ละครก็ท ำกันแบบนี้”
“พวกเรำมีหม้อ แต่น ้ำเหลือไม่มำกแล้ว แถวนี้มีแม่น ้ำหรือเปล่ำ?”
ชำยหนุ่มทั้งสำมคนเหมือนแมลงหัวขำด ถือหม้อไว้ แต่ไม่รู้จะไป ทำงไหน
เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกอับจนหนทำง “ช่ำงเถอะ ฉันจะไปต้มน ้ำเอง พวกนำยไปปูที่นอนเตรียมไว้ แล้วก็ช่วยกันอุ้มหญิงมีครรภ์ขึ้นไป นอน เธอจะคลอดแล้วนะ จะให้เธอคลอดบนพื้นหญ้ำได้ยังไง?”
“โอ้ จริงด้วยครับ เร็วเข้ำ ๆ”
เมื่อได้รับค ำสั่ง ชำยหนุ่มทั้งสำมคนจึงรู้ว่ำต้องท ำอะไร
“พวกนำยอำยุเท่ำไหร่กันแล้ว?” เซียวหมิงเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะถำม
“พวกเรำอำยุ 17 ปีครับ พี่สำว พี่ว่ำแบบนี้โอเคหรือยัง?” ชำย หนุ่มที่มีหำงตำตวัดเหมือนดำวหำงตอบกลับ
เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกตกตะลึง หนุ่มสำวกลุ่มนี้เพิ่งจะอำยุ 17 ปี เท่ำนั้น ท ำไมถึงต้องมำรวมตัวกันหนีภัย? แล้วครอบครัวของพวกเขำ อยู่ที่ไหน?
ยิ่งไปกว่ำนั้น ยังมีหญิงท้องแก่อยู่ด้วย
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลำที่จะพูดถึงเรื่องนี้
เซียวหมิงเยวี่ยพยักหน้ำ “เอำล่ะ ค่อย ๆ ช่วยกันยกเธอมำนอน แล้วพวกนำยก็ถอยออกไปหน่อย”
คุณป้ำโม่ช่วยประคองไว้ “ช้ำ ๆ หน่อยลูก พยำยำมอย่ำร้องไห้ นะ เดี๋ยวหมดแรงก่อนคลอด แล้วจะไม่มีแรงเบ่งเอำได้ กัดฟันอดทน ไว้ ป้ำบอกให้ท ำอะไรหนูก็ท ำตำมนะ เข้ำใจไหม?”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณป้ำ” ใบหน้ำซินซินเต็มไปด้วยเหงื่อ
ชำยหนุ่มทั้งสำมช่วยกันย้ำยร่ำงของเธอส ำเร็จ ก่อนจะรีบวิ่งไป หลบข้ำง ๆ ไม่กล้ำมองมำทำงนี้
คุณป้ำโม่ถอดกำงเกงของหญิงตั้งครรภ์ออกอย่ำงว่องไว
“ผมโผล่ออกมำแล้ว แสดงว่ำทำรกกลับหัว จะต้องคลอดได้อย่ำง รำบรื่นแน่นอน ค่อย ๆ หำยใจเข้ำออกตำมป้ำนะ…”
ซินซินกัดฟันแน่น พยำยำมอย่ำงหนักเพื่อท ำตำมค ำแนะน ำของ ป้ำโม่
เซียวหมิงเยวี่ยตั้งหม้อต้มน ้ำร้อน แล้วขอให้เมิ่งหยวนหยวนดูแล เรื่องไฟ เมื่อน ้ำเดือดแล้วให้เอำมำ
หลังจำกก่อกองไฟเสร็จ เธอก็ไปช่วยป้ำโม่เงียบ ๆ ด้วยควำม ช ำนำญ
“เสี่ยวเซียว หนูเคยท ำคลอดมำก่อนเหรอ?” คุณป้ำโม่มองออก
เซียวหมิงเยวี่ยตอบรับ “ก่อนหน้ำนี้ครอบครัวหนูเคยเลี้ยงปศุสัตว์ ไว้เยอะ ทั้งหมู วัว แกะ อะไรท ำนองนี้ หนูเคยท ำคลอดมำหลำยต่อ หลำยครั้งแล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น ป้ำโม่ตกตะลึงไปชั่วครู่ ขณะที่ซินซินและเด็กสำว คนอื่น ๆ ก็ตกตะลึงไม่ต่ำงกัน
มันเหมือนกันเหรอ?
“มันก็คล้ำย ๆ กันนั่นแหละ เรำเองก็เป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง ไม่เห็นมี อะไรต่ำงกันเลย งั้นมำช่วยเธอท ำคลอดด้วยกันนะ!” คุณป้ำโม่พูด
YOU MAY ALSO LIKE
